The Follow Love 5.

The Follow Love 5.

“โอเค ผ่าน พี่ชื่อเกษมณีจ้ะ หรือเรียกว่าพี่เกดก็ได้ ต่อไปน้องพราวมุกต้องมาฝึกงานเป็นผู้ช่วยของพี่เอง” เมื่ออ่านจนจบแล้วเกษมณีก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ เพราะคุณสมบัติของหญิงสาวตรงหน้านั้นตรงกับที่เธอขอไปทุกอย่าง จากนั้นก็แนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง

“ค่ะ พี่เกด” พราวมุกยิ้มรับและเอ่ยเรียกชื่อเกษมณีอย่างสนิทสนม ต่อไปจะได้รู้สึกชิน เพราะเธอต้องมาฝึกงานที่นี่นานพอสมควร

“บุคลิกดีนะนี่ ส่วนภาษาถ้าดูจากผลการเรียนแล้วก็คงจะแน่น ตรงกับที่พี่ต้องการเลย” เกษมณียิ้มพอใจแล้วเอ่ยชมเด็กสาวตรงหน้า

“งานไม่ได้มีอะไรมากหรอกจ้ะ ช่วงนี้เป็นช่วงขยายการผลิต พี่เลยอยากหาคนมาช่วยงานสักคน แต่ถ้ารับคนที่มีประสบการณ์มาแล้วสอนยาก พี่เลยติดต่อให้อาจารย์หญิงหาให้ พี่ก็จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเรานั่นแหละ มาเรียนรู้กันดีกว่าว่าพราวต้องทำอะไรบ้าง “

จากนั้นก็ทำการแนะนำงานที่เธอจะให้พราวมุกช่วย เธอเล่าด้วยว่าเธอเองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับพราวมุก และคุ้นเคยกับอาจารย์หญิงเป็นอย่างดี

“อ๋อ ค่ะ” พราวมุกจึงพยักหน้าเข้าใจ

“แล้วนี่จะเริ่มฝึกงานช่วงไหนนะ?”

“อีกหนึ่งสัปดาห์นิด ๆ ค่ะ” พราวมุกตอบกลับไป เพราะอีกแค่ประมาณเจ็ดแปดวันก็จะได้ฝึกงานตามที่มหาวิทยาลัยกำหนดออกมาแล้ว

“โอเค เดี๋ยวพี่ขอแอดไลน์ไปนะ เผื่อมีอะไรสงสัยน้องพราวจะได้ถามสะดวก” เกษมณีพยักหน้ารับรู้แล้วยื่นโทรศัพท์ไปให้พราวมุก

“ค่ะ” พราวมุกจึงรับโทรศัพท์มาพิมพ์ไอดีไลน์ของตนเองแล้วมีเรื่องอยากจะถามเกษมณีพอดี “พี่เกดคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ”

“จ้ะ ถามมาได้เลย” เกษมณีพยักหน้าอนุญาตอย่างใจดี

“เรื่องการแต่งตัวมาฝึกงานจะให้แต่งกายแบบไหนค่ะ พอดีพราวต้องถ่ายรูปส่งอาจารย์ด้วยค่ะ” พราวมุกเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ เพราะว่าทุก ๆ สัปดาห์ เธอต้องถ่ายรูปรายงานลงเอกสารทุนด้วยว่าฝึกงาน ทำให้ต้องใส่ชุดนักศึกษาถ่ายรูปด้วย ไม่แน่ใจว่าที่บริษัทจะอนุญาตหรือไม่

“อ๋อ ให้ใส่ชุดนักศึกษามาแค่สัปดาห์ละหนึ่งวัน อีกสี่วันใส่ชุดนอกจ้ะ หรือถ้าวันไหนที่ต้องออกไปข้างนอกกับท่านรอง เดี๋ยวพี่จะบอกอีกทีนะ”

เกษมณีรู้อยู่แล้วว่าพราวมุกเป็นเด็กทุนจึงอนุญาตให้ใส่ชุดนักศึกษาได้แค่หนึ่งวัน เพราะคงไม่ดีนักถ้าพราวมุกออกไปติดต่องานด้านนอกแล้วใส่ชุดนักศึกษา

“ค่ะ” พราวมุกยิ้มรับอย่างเต็มใจ

“ไม่มีอะไรแล้วจ้ะ น้องพราวจะถามอะไรอีกไหม?”

“ไม่ค่ะ” พราวมุกส่ายหน้าตอบ

“ถ้าอย่างนั้นก็เจอกันสัปดาห์หน้านะจ๊ะ วันนี้กลับไปได้เลย” เมื่อไม่มีอะไรแล้วเกษมณีจึงยิ้มให้รุ่นน้องแล้วเอ่ยลา

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” พราวมุกยิ้มรับแล้วยกมือไหว้เกษมณีอย่างนอบน้อม จากนั้นก็ขอตัวเดินออกไป

ระหว่างทางก็สวนทางกับติณภัทรที่เดินมาห้องทำงานของตนเองพอดี พราวมุกก้มหัวให้เขาเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าเขาคือใคร จากนั้นก็เดินเข้าลิฟต์ไปตามปกติ

ติณภัทรมองตามหลังพราวมุกไปด้วยความสนใจ

“เมื่อครู่นี่ใคร?” เขาเดินมาถามเลขาของตนเองที่นั่งอยู่หน้าห้องด้วยความสงสัย

“นักศึกษาฝึกงานจ้ะ” เกษมณีเงยหน้าขึ้นตอบเจ้านาย

ด้วยความที่เกษมณีเป็นเพื่อนบ้านและเป็นลูกพี่ลูกน้องของติณภัทรมาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน เกษมณีอายุมากกว่าติณภัทรถึงสามปี แม้ว่าเวลาอยู่ที่บ้านทั้งคู่จะคุยกันแบบธรรมดาแบบพี่น้อง แต่เวลางานเกษมณีก็ให้เกียรติเจ้านายเสมอ ไม่เคยเบ่งว่าตนเองรู้จักเจ้าของบริษัทเป็นการส่วนตัว

“ปกติบริษัทเราไม่รับเด็กฝึกงานนี่?” ติณภัทรขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น เพราะปกติแล้วบริษัทของเขาไม่เคยรับนักศึกษาฝึกงานเลยสักครั้ง

“เกดรับไว้เองค่ะ พอดีเกดหาผู้ช่วยตามที่คุณติณบอกยังไงล่ะคะ”

เกษมณีจึงบอกกับเจ้านายไปตามตรง เพราะว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่    ติณภัทรต้องพิสูจน์ตนเองในการทำโปรเจกต์ใหญ่เกี่ยวกับเครื่องใช้ไฟฟ้านำเข้าจากทางยุโรป ทำให้งานของเธอล้นมือ ติณภัทรจึงให้เลขารุ่นพี่หาผู้ช่วยมาให้ แต่เกษมณีไม่ชอบการสอนงานคนที่เป็นงานแล้ว เพราะคนแบบนั้นจะมีความคิดเป็นของตนเองและหัวแข็ง เธอจึงเลือกที่จะรับเด็กฝึกงานจากมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอมาดีกว่า ซึ่งเด็กสาวที่อาจารย์คนที่ตนสนิทแนะนำมาก็โปรไฟล์ดีมากเลยทีเดียว

“อื้ม ก็ตามนั้น” ติณภัทรพยักหน้าเข้าใจ จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินเข้าห้องไปทำงานที่ตัวเองทำค้างไว้เมื่อวานต่อทันที