บทนำ

บ้านตระกูลหลี่

09:00น.

“อะไรกัน นั่นคุณหนูตระกูลหลี่นี่ แต่งสามีเข้าบ้านหรือนั่น” วันนี้ก็ถือว่าเป็นวันดี ฤกษ์ดีและกำลังมีงานแต่งที่ใหญ่โอ่อาที่บ้านตระกูลหลี่ ผู้คนผ่านไปผ่านมายังต้องแวะดูเลย

“เป็นถึงทายาทตระกูลใหญ่ แต่มาแต่งสามีเข้าเนี่เนี่ยนะ” ถึงแม้จะเป็นงานแต่งที่ควรแก่การยินดี แต่งานนี้กลับมีแต่เสียงซุบซิบไปในทางเสียหายมากกว่า

“แล้วดูเจ้าบ่าวสิ ได้ข่าวว่าเคยเป็นทาสมาก่อนด้วย นี่ไม่มีใครเอาจนต้องไปเอาทาสมาแต่งด้วยเลยหรอ” ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาก็แวะดูงานแต่งและซุบซิบกันสนั่นเลย

“เอาล่ะๆ เรื่องความรักใคร่มันห้ามกันไม่ได้ ตอนนี้ก็ถึงเวลาฤกษ์งามยามดีแล้ว มาเริ่มพิธีกันเลย” แล้วพิธีแต่งงานก็ได้เริ่มต้นพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทาตลอดทั้งงาน

‘อะไรกัน ทำไมพวกเขาถึงรังแกข้าแรงถึงเพียงนี้ ข้าทำผิดอะไรตั้งแต่เล็กจนบัดนี้ข้าไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีจากครอบครัวหรือคนในตระกูลเลย ทั้งที่ข้าเองก็เป็นทายาทสายตรงเหมือนกับคนอื่นเขา’ หลี่ฟางหยุนที่เป็นเจ้าสาวอยู่ก็ได้แต่ก้มหน้าทำตามคำสั่งผู้ใหญ่ท่ามกลางเสียงนินทาที่ผ่านเข้ามาในหูไม่หยุดหย่อน

‘การที่สตรีแต่งสามีเข้า มันเป็นเรื่องที่น่าละอายยิ่งนัก แล้วพวกเขาจัดงานใหญ่โตต่อหน้าผู้คนแบบนี้ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เหตุใดพวกเขาถึงไร้เหตุผลกันขนาดนี้’ ยุคนี้หากสตรีแต่งสามีเข้าบ้านก็จะถือว่า สตรีคนนั้นไม่คุณสมบัติในการออกเรือน จนต้องซื้อสามีเพื่อมาแต่งเข้าเอา สตรีผู้นั้นก็จะถูกเหยียดหยามดูหมิ่นทันทีแม้จะมีชาติตระกูลสูงศักดิ์ ยิ่งมีตระกูลยิ่งจะโดนหนักกว่าชาวบ้านทั่วไปเสียอีก

‘เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของข้าหรือเปล่า ที่ทำให้นางต้องเดือดร้อน' ทางเจ้าบ่าวเองก็เข้าพิธีด้วยความหนักใจและรู้สึกผิดไม่ต่างกันเลย ก็จะโดนซุบซิบกันหนักทั้งคู่ด้วย

“นับตั้งแต่นี้ต่อไป ฟู่เหยียน กลายเป็นเขยแต่งเข้าของตระกูลหลี่ เดิมทีแล้วไม่มีแซ่ ต่อไปก็จะใช้เป็นแซ่หลี่ เข้าร่วมตระกูลหลี่อย่างเป็นทางการ” หลังจบพิธีไหว้ฟ้าดินแล้ว ทางแม่สื่อก็ได้แจ้งเรื่องเปลี่ยน แซ่ของเจ้าบ่าวด้วย

“อะไรกันทำไมถึงใช้แซ่หลี่ด้วยกันล่ะเจ้าคะ” งานนี้หลี่ฟางหยุนถึงกับต้องออกตัวต่อต้านทันที

“ฟู่เหยียนเขาก็เป็นเด็กดี เราพอใจที่จะให้เขาใช้แซ่หลี่ตามประสงค์ของเจ้านะฟางเอ๋อร์” ผู้อาวุโสของตระกูลก็ได้ตอบสาเหตุที่จะทำให้ หลี่ฟางหยุนตกเป็นขี้ปากชาวบ้านมากกว่าเดิมอีก เพราะการที่แต่งเขยเข้าบ้านมันก็เป็นเรื่องที่หนักพอตัวแล้ว ยิ่งให้ใช้แซ่ด้วยกันอีก มันก็จะสื่อว่าหลงผู้ชายคนนั้นจนหน้ามืดตามัว ยิ่งเป็นคนที่กำพร้าและเคยเป็นทาสแบบนี้ มันยิ่งส่งผลเสียให้กับเจ้าตัวมากกว่าเดิมอีก

“ท่านย่าเจ้าคะนี่ไม่ใช่” เธอกำลังจะตอบปฏิเสธเรื่องนี้ แต่ก็โดนขัดขึ้นก่อน

“ตอนนี้ได้เวลาเข้าห้องหอแล้ว เป็นฤกษ์ดีที่จะเข้าหอกันนะ” แม่สื่อที่เป็นคนของตระกูลหลี่เข้ามาขัดและรีบส่งตัวทั้งคู่เข้าห้องหอกันทันที ตอนนี้ข้างนอกนินทากันหนักมากเลย มันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ตระกูลด้วยงานนี้

10:00น.

ห้องหอ

“แย่ที่สุด ต่อไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ข้าจะมีหน้าออกไปข้างนอกได้อย่างไรกัน” พอได้เข้ามาในห้องหออยู่กันตามลำพังแล้ว หลี่ฟางหยุนก็ระบายความอัดอั้นใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

พรึ่บ!

“เอ๋~ท่านทำอะไร” ตอนนี้ทางเจ้าบ่าวก็ได้คุกเข่าหมอบกราบเธออยู่ที่พื้น

“ข้าน้อยขอ อภัยที่ความเห็นแก่ของตัวข้าน้อยมันทำให้ คุณหนูหลี่เดือดร้อน ข้าน้อยสมควรตายอย่างยิ่งขอรับ” เจ้าตัวก็เป็นฝ่ายโทษตัวเองเหมือนกัน

“นี่ท่านอย่าทำเช่นนั้นเลยนะ อย่าทำให้ข้าลำบากใจสิมันไม่ใช่ความผิดของท่านหรอกนะ ”ท่าทางทาสต่ำต้อยของเขามันทำให้เธอลำบากใจเข้าไปกว่าเดิมอีก

“หากข้าน้อยไม่เห็นแก่ตัว อยากรีบไถ่ตัวเองออกมาจากที่นั่นก็คงไม่ตอบรับข้อเสนอที่พวกเขาให้มา ข้าน้อยเรียนน้อยไม่รู้กฎเกณฑ์พวกนี้ ข้าน้อยไม่คิดว่ามันกลายเป็นเรื่องร้ายแรงได้ถึงเพียงนี้” เขาก็ยังคงคุกเข่าอยู่ในท่าหมอบกราบเหมือนเดิม

“เรื่องนั้นข้ารู้ว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ และคงไม่ทันเหลี่ยมของพวกเขา ข้าเองก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะทำได้ถึงเพียงนี้ ท่านลุกขึ้นเถิด” เธอเดินเข้าไปประคองใหล่ทั้งสองของเขาให้เขาลุกขึ้น

“คุณหนูท่านไม่ต้องให้เกียรติข้าน้อยขนาดนี้ก็ได้ ข้าน้อยมันคนต่ำต้อย ข้าน้อยจะรีบหย่าให้ท่านเอง ท่านจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้ขอรับ” เขาเองก็ยังไม่ยอมลุกและเงยหน้าขึ้นอีก

“ท่านจะบ้าหรือ หากท่านรีบหย่าข้า จะโดนหนักกว่านี้อีกนะ ข้าบอกให้ลุกขึ้นไง ตอนนี้ท่านไม่ใช่ทาสแล้วนะ ท่านคือสามีของข้า เป็นท่านพี่ของข้าแล้วนะ” เธอก็พยายามปลอบใจเขาให้เขาหยุดด้อยค่าตัวเองก่อน

“คุณหนูท่านต้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ ข้าน้อยจะไปเตรียมน้ำให้นะขอรับ” เจ้าตัวก็จะรีบลุกไปทำงานทันทีตามความเคยชินของเขา

“หลี่ฟู่เหยียน เจ้าฟังข้านะ เจ้าเป็นสามีข้า เจ้าไม่ได้เข้ามาเป็นคนรับใช้ของข้านะ” แล้วเธอก็ต้องออกทรงดุเขาไป ให้เขาหยุดพฤติกรรมของทาสก่อน

“ข้าน้อยเป็นสามีแต่งเข้า ตามกฏ ก็ต้องเป็นฝ่ายรับใช้ ปรนนิบัติ เหมือนกับภรรยาที่แต่งเข้าไม่ใช่หรือขอรับ” จะฐานะไหนตอนนี้เขาก็ต้องรับใช้ผู้หญิงตรงหน้าอยู่ดี

“นี่ผมของเจ้า ข้าขอลองจับดูได้หรือไม่” แล้วเธอก็มาสนใจผมสีขาวของเขาเข้าให้แล้ว

“เอ่อคุณหนูขอรับ ข้าน้อยเป็นตัวประหลาด ท่านอย่ามาแตะต้องตัวข้าน้อยจะดีกว่านะขอรับ” เขารีบถอยห่างจากเธอทันที

“เอ๋~ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าเสียหน่อย เอาเถอะถือว่าเจ้ายังปรับตัวไม่ได้ อยากทำอะไรก็ไปทำเถอะไป” แล้วเธอก็ปล่อยให้เขาทำตามที่เขาอยากทำเลย เพราะวันนี้มีเรื่องให้เหนื่อยใจมากมายเลย

“ขอรับข้าน้อยจะไปเตรียมน้ำไว้ให้นะขอรับ” เขาก็รีบลุกไปทำงานทันที