ตอนที่12 พวกขี้โกงอย่างเจ้า

“แม่นางพูดเช่นนี้คงเพราะไม่รู้หลักการค้าขาย ปกติร้านเราไม่รับของจากคนนอก แต่เถ้าแก่เห็นว่างานที่แม่นางนำมาเสนอนั้นคุณภาพดีใช้ได้ และอยากช่วยเหลือคนที่กำลังลำบากร้อนเงิน ก็เลยช่วยซื้อไว้ แน่นอนว่าราคารับซื้อกับราคาขายหน้าร้านย่อมแตกต่างกัน หากเรารับซื้อในราคาขายหน้าร้าน เกรงว่าของเหล่านี้จะขายไม่ออกแล้ว” หลงจู๊พยายามอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทั้งที่เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก

“พวกขี้โกงอย่างเจ้า มีหน้ามาอ้างเรื่องหลักการค้ากับคุณธรรมได้ด้วยรึ เพ่ย!!!”

“จะ...เจ้า พูดเกินไปแล้ว” หลงจู๊เริ่มเก็บอาการไม่อยู่ พูดตะกุกตะกักเพราะความโกรธ

“เกินไปตรงไหน! ไม่ว่าใครถ้าเจอคนขี้โกง ก็ต้องบอกว่าขี้โกงสิ”

ฉู่ชิงเฟิงที่ยืนดูหลินอ้ายชี้นิ้วใส่หลงจู๊พลางตวาดไล่ต้อนอยู่ เพิ่งรู้ซึ้งว่าที่ผ่านมายนางออมฝีปากให้เขาแล้วจริงๆ ส่วนหลงจู๊ผู้โชคร้ายรายนี้คงไม่ใช่คู่ปะทะคารมของนาง

นานๆ ทีในอำเภอที่เงียบสงบอย่างจงมู่จะมีเรื่องมีราวสักที นอกจากลูกค้าที่อยู่ในร้าน ตอนนี้กระทั่งคนเดินผ่านไปมาก็พากันเข้ามามุงดูเหตุการณ์จนแน่นขนัด เสียงซุบซิบจึงดังขึ้นเรื่อยๆ

“สุราดีไม่ดื่ม คิดจะดื่มสุราพิษ เดิมข้าเห็นเป็นผู้หญิงเลยไม่อยากถือสา นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเหิมเกริมกล่าวหาให้ร้านของเราเสื่อมเสียไม่เลิกรา เด็กๆ จับตัวนางหญิงปากตลาดผู้นี้โยนออกไป แล้วอย่าให้เหยียบเข้ามาที่นี่ได้อีก” หลงจู๊สู้ฝีปากของหลินอ้ายไม่ได้จึงตัดสินใจใช้กำลัง อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว ทั้งยังไม่ใช่คนในอำเภอจงมู่ ย่อมขาดความน่าเชื่อถือว่าคนของร้านเก่าแก่อย่างเขา

พอลูกจ้างชายได้ยินเสียงหลงจู๊ก็กรูกันเข้ามาที่โถงกลาง หมายจะจับหลินอ้ายโยนออกไปตามคำสั่ง ทว่าทุกอย่างกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะบัดนี้บุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาบังนางเอาไว้ แม้อาภรณ์ที่เขาใส่จะดูหลวมโพรกไม่พอดี แต่ร่างสูงกำยำนี้ก็ยังดูโดดเด่น โดยเฉพาะใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่ทำให้สาวๆ บริเวณนั้นทอดถอนหายใจ พากันภาวนาอย่าให้เขาเป็นสามีของหญิงสาวที่มีเรื่องกับทางร้านเลย

“เจ้าเป็นใคร ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ถอยไป” หลงจู๊ตวาดฉู่ชิงเฟิง

“นั่นก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีความสามารถทำให้ข้าเจ็บตัวได้หรือไม่” ฉู่ชิงเฟิงยิ้มเย็น พลางโคลงศีรษะซ้ายขวาจนได้ยินเสียงดังกรอบแกรบ

ท่าทางอาจหาญ น้ำเสียงทุ้มกังวาน ทำให้หลินอ้ายตกใจยิ่งกว่าหญิงสาวทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเสียอีก เพราะสำหรับนางอาเปาเป็นเพียงกาฝากที่เกียจคร้าน ไฉนวันนี้กลับดูองอาจสมชายชาตรีเยี่ยงนี้ได้เล่า

หลงจู๊มองบุรุษตรงหน้าอย่างพิจารณา ถึงแม้จะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง แต่อีกฝ่ายมีแค่หนึ่งหญิงหนึ่งชาย พวกเขามีตั้งหลายคนย่อมไม่นึกกลัว “เด็กๆ จับพวกมันโยนออกไป”

“ว้าย!!! อาเปา ระวัง” แม้จะปากเก่งเพียงไร แต่หลินอ้ายก็เป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ไหนเลยจะไม่รู้สึกหวาดกลัว พวกนางมีกันแค่สองคนจะไปสู้ผู้ชายตัวใหญ่สามคนพร้อมกันได้เยี่ยงไร

ลูกจ้างชายสองสามคนปรี่เข้าไปหาพวกหลินอ้ายด้วยท่าทางมาดร้าย ฉู่ชิงเฟิงเก็บรอยยิ้ม ตั้งท่าเตรียมตัวพร้อมวิวาทเต็มที่ อย่าได้เห็นว่าเขาเป็นแค่ชายอ้วนตุ้ยนุ้ยน่ารัก เพราะกว่าที่องค์ชายจะกลายเป็นอ๋องผู้หนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาแค่พิสมัยการกินกับอ่านตำรามากกว่าการฝึกวรยุทธ แต่ไม่ได้หมายความว่าไร้ฝีมือ

“อ๊าก!”

“โอ๊ย!”

“อัก!”

เสียงร้องตามมาด้วยเสียงคนตัวโตๆ ล้มลงกระแทกพื้นติดกันสามครั้งดังสะท้อนไปทั่วโถงร้าน

ฉู่ชิงเฟิงกระตุกยิ้มร้าย ขณะปัดมือตัวเอง เรียกเสียงวี้ดว้ายชื่นชมจากแม่นางน้อยบริเวณนั้น

“จะ...เจ้า กล้าทำร้ายคน” หลงจู๊ปากคอสั่น

“ข้านี่นะทำร้ายคน?” ฉู่ชิงเฟิงชี้หน้าตัวเอง เสร็จแล้วก็หันออกไปทางกลุ่มคนที่มุงดูอยู่พร้อมถามเสียงกังวาน ทั้งยังทำหน้าซื่อตาใส “ทุกท่านก็เห็นใช่หรือไม่ว่าคนพวกนี้พุ่งเข้ามา แล้วก็เสียหลักล้มไปเอง”  จริงอยู่ที่เหล่าลูกจ้างถูกเขาจัดการจนหมอบกระแต แต่ตนเพียงใช้กระบวนท่าสำหรับปัดป้องเท่านั้น ย่อมไม่ถือว่าทำร้ายคน

ผู้ที่มุงดูอยู่ต่างเห็นตรงกันว่าชายหนุ่มเพียงเบี่ยงกายหลบ และปัดป้องหมัดจากคนของทางร้านเท่านั้นต่างก็พากันพูดเป็นเสียงเดียวว่า

“ล้มไปเองชัดๆ”

“ข้าเห็นเขาแค่ปัดมือสองสามที แล้วพวกนั้นก็เสียหลักล้มไปเอง”

“พวกเจ้ามีตั้งสามคน ไม่ใช่ว่าแกล้งทำเป็นเจ็บตัวเพื่อใส่ร้ายพ่อหนุ่มนี่หรอกนะ หรือว่าพวกเจ้าโกงแม่นางน้อยนี่จริงๆ เลยคิดจะใช้แผนเจ็บตัวกลบเกลื่อน” ความเห็นที่ดูน่าเชื่อถือของคุณชายท่านหนึ่งดังลอยมา ยิ่งทำให้ชาวบ้านมองหลงจู๊ด้วยสายตาจับผิด และลังเลใจที่จะทำการค้ากับทางร้าน

“พวกเจ้าเอะอะอะไรกัน”

ฉู่ชิงเฟิงกับทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างมองไปยังต้นเสียง ในที่สุดเถ้าแก่ที่กำลังรับรองลูกค้าคนพิเศษอยู่ด้านในก็เดินออกมา...