ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น

ท่านอ๋องว่างงานกับพระชายาจำเป็น

last update最終更新日 : 2025-11-07
作家:  มี่เยี่ยน連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
76チャプター
1.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พีเรียด

อ่านฟิน

ตามใจภรรยา

พระชายา

จักรพรรดิ/ฮ่องเต้

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

ราชวงศ์

เขาเป็นอ๋องอ้วนอัปลักษณ์ ซ้ำยังว่างงาน ส่วนนางเป็นบุตรสาวที่ถูกฮูหยินใหม่ของบิดากลั้นแกล้งจนต้องหนีมาอยู่ชนบท เนื่องจากยศฐาและเงินทองที่มีไม่อาจเหนี่ยวรั้งคนรักไว้ได้ "โซ่วอ๋อง ฉู่ชิงเฟิง" หอบสารร่างอ้วนใหญ่หนีความช้ำใจจนพลัดตกน้ำ อเนจอนาถอย่างยิ่ง ทว่าเหมือนเขายังไม่หมดบุญ เขาได้ "หลินเสี่ยวหร่าน" บุตรสาวของขุนนางใหญ่ที่กำลังตกยากช่วยเหลือเอาไว้ นางดูแลเขาเป็นอย่างดีในฐานะของ "อาเปา" ชายหนุ่มร่างอ้วนความจำเสื่อม ทว่าเวลาผ่านไป หลินเสี่ยวหร่านกลับค้นพบความพิเศษที่ชายหนุ่มเก็บงำประกายเอาไว้ ทั้งความรู้ ความสามารถ ยังไม่นับรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไปราวคนละคนนั้นอีก "ให้ตายสิ นี่อาเปาดูดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันนะ"

もっと見る

第1話

ตอนที่1 คงไม่มีอะไรงดงามและหวานล้ำยิ่งกว่า

À la veille de notre mariage, mon fiancé, l'héritier de la Mafia, m'a demandé de céder mon titre à une autre femme et de devenir sa maîtresse. J'ai donc laissé ma robe de mariée sur le sol et choisi d'épouser le Don. Si je ne pouvais pas être son épouse, je vais devenir sa Madre.

« Mademoiselle Alessia, Monsieur Lorenzo est ici », a annoncé notre femme de chambre, Maria, en poussant la porte, la voix tremblante d'excitation. Une visite personnelle de l'héritier était un honneur.

Avant même que je ne me retourne, Lorenzo est entré d'un pas assuré dans la pièce, et son regard s'est posé sur moi avec sa chaleur habituelle. « Alessia, tu devrais laisser le styliste s'occuper des retouches. Pourquoi le faire toi-même ? Tu vas te piquer les doigts. »

Je me tenais devant le miroir en pied, vêtue d'une robe de mariée sur mesure, d'un blanc immaculé. Il n'était pas censé être ici.

Deux semaines plus tôt, Chiara avait inondé Instagram de photos de sa fête d'anniversaire. Elle devait avoir lieu sur le yacht privé de sa famille, et presque toute la haute société y était conviée. Lorenzo lui avait promis d'y assister. Alors pourquoi était-il ici maintenant ?

J'ai croisé son regard dans le miroir. Ses yeux se sont détournés aussitôt avant qu'il ne s'éclaircisse la gorge. « J'ai quelque chose à te dire. »

Il a hésité, puis a finalement soutenu mon regard. « Chiara refuse d'être une maîtresse. J'y ai bien réfléchi… Je dois lui donner le titre d'épouse. »

Mes mains, qui ajustaient la dentelle délicate de la jupe, se sont figées.

« Alessia, ce n'est qu'une formalité. Un titre. J'ai besoin que tu le lui cèdes. S'il te plaît ? Elle ne comprend pas les règles de notre famille et elle exige que je l'épouse. Il faut simplement l'apaiser pour le moment. Après le mariage, ce sera toujours toi qui géreras les affaires de la famille. Toute la famille sait que tu es la seule que je considère comme ma véritable épouse. »

La dernière parcelle d'espoir à laquelle je m'accrochais a volé en éclats. Je me suis tournée vers lui. « Alors, tu veux que je sois ta maîtresse ? »

Les sourcils de Lorenzo se sont froncés d'agacement. « Alessia, tu as été élevée pour être une matriarche. Tu sais bien que ces titres ne sont que des apparences. Ne sois pas mesquine comme les autres femmes. »

Il a poursuivi, d'un ton conciliant. « Tu as toujours été si compréhensive. Ne fais pas une crise comme Chiara. Tu sais, ce que j'admire le plus chez toi, c'est ta grâce et ton élégance, le fait que tu ne réclames jamais rien. »

« Aujourd'hui, c'est l'anniversaire de Chiara. Lui promettre la position de future matriarche est le plus beau cadeau que je puisse lui offrir. »

Ma main s'est refermée sur un cristal décoratif de ma robe, dont l'arête acérée s'est enfoncée dans le bout de mon doigt. Une goutte de sang a perlé sur ma peau, puis est tombée, maculant le tissu d'un blanc immaculé comme une rose unique et parfaite.

« Mademoiselle Alessia, vous saignez ! » s'est écriée Maria.

J'ai fixé la tache écarlate sur ma poitrine, mais Lorenzo se détournait déjà pour partir, le pas léger, comme s'il venait de parler de la pluie et du beau temps.

Maria a accouru avec une trousse de premiers secours. « Mademoiselle Alessia, votre main… et la robe… »

Je l'ai repoussée d'un geste et suis restée seule face au miroir. La robe d'un blanc pur était désormais souillée par une unique goutte de sang, une œuvre grotesque.

La brûlure de la douleur m'a apporté une lucidité froide et tranchante.

J'ai commencé à délacer le dos de la robe. La soie a glissé à mes pieds tandis que j'en sortais et me dirigeais vers mon dressing.

« Maria, prépare mon tailleur de pouvoir le plus formel. Je vais voir Madame Isabella. »

Maria s'est figée. « Maintenant ? Mais votre main saigne encore… »

« Oui », ai-je répondu en posant un simple pansement sur la coupure. Mon regard était ferme. « Tout de suite. »

Trente minutes plus tard, je sonnais à sa porte.

« Mademoiselle Alessia ? » a dit la femme de chambre personnelle d'Isabella, visiblement surprise. « Madame Isabella ne vous attendait pas. »

« La décision a été prise à la dernière minute. Est-elle disponible ? »

« Elle est au salon. Je vous en prie, suivez-moi. »

Isabella était assise sur un canapé français ancien, entourée d'un cercle de dames de la haute société. Elles prenaient le thé et dégustaient des pâtisseries, tout en discutant de la dernière semaine de la mode haute couture.

En me voyant, Isabella a reposé sa tasse de porcelaine. « Alessia, quelle surprise. Lorenzo m'a dit que tu faisais aujourd'hui les derniers essayages de ta robe. »

Ma mère, Caterina, qui m'accompagnait, a regardé, stupéfaite, tandis que je m'avançais devant Isabella et tombais à genoux. Ma mère a poussé un cri étouffé.

Les yeux d'Isabella se sont écarquillés et elle s'est levée aussitôt. « Alessia, que signifie tout cela ? »

Je l'ai regardée droit dans les yeux, la voix calme mais résolue. « Madame Isabella, Lorenzo souhaite rompre nos fiançailles. Il est tombé amoureux de Chiara et a l'intention de faire d'elle son épouse. »
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

มี่เยี่ยน
มี่เยี่ยน
ขอบคุณนักอ่านทุกท่าน นี่เป็นนิยายเรื่องหนึ่งที่มี่เยี่ยนชอบมากที่สุด ความเข้มข้นจะเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ มีครบทุกรส ทั้งหวานฝินไปกับพระนาง ทั้งการเอาคืนของนางเอกกับแม่เลี้ยงและพี่สาวต่างแม่ที่อิจฉาริษยา และร่วมลุ้นเรื่องใครจะได้เป็นรัชทายาท แล้วยังมีฉากบู๊ให้ได้ตื่นเต้นอีกนะ อ่านเถอะ...
2025-10-10 13:52:03
2
0
76 チャプター
ตอนที่1 คงไม่มีอะไรงดงามและหวานล้ำยิ่งกว่า
คงไม่มีอะไรงดงามและหวานล้ำยิ่งกว่า การได้ยืนกอบกุมมือหญิงงามท่ามกลางมวลดอกไม้ป่าภายใต้แสงสีเงินยวงของจันทราในคืนเพ็ญ แต่มิใช่กับ โซ่วอ๋อง ฉู่ชิงเฟิง ที่ลงความเห็นว่าภาพเบื้องหน้าช่างบาดตาบาดใจเหลือเกิน เพราะมือของสตรีในดวงใจ ที่เขาเพิ่งจะส่งแม่สื่อไปสู่ขอได้ไม่นานอย่าง หลินผู่ซิน บัดนี้กำลังถูกบุรุษน่าตายผู้หนึ่งกอบกุมเอาไว้แม้ทางตระกูลหลินจะยังมิได้ให้คำตอบ แต่เขามีบรรดาศักดิ์เป็นถึงโซ่วอ๋อง ไหนเลยอัครเสนาบดีจะกล้าปฏิเสธ พอคิดว่าคู่หมายในอนาคตกำลังถูกชายอื่นล่วงเกินอยู่ เขาก็เกือบจะพุ่งเข้าไปจัดการกับไอ้คนไม่เจียมตัวพรรค์นั้นอยู่แล้ว ทว่าชายผู้นั้นกลับถามคำถามที่เขาเองก็อยากรู้อยู่พอดีขึ้นมาเสียก่อน“เจ้าจะแต่งงานกับโซ่วอ๋องจริงรึ”‘ถามโง่ๆ มันก็ต้องแน่อยู่แล้ว ใครจะปฏิเสธบุรุษเพียบพร้อมอย่างข้าได้’ ฉู่ชิงเฟิงตอบโต้บุรุษที่ยืนหันหลังอยู่ในใจ แต่ทันใดนั้นหลินผู่ซินก็หัวเราะออกมา“จริงอยู่ที่โซ่วอ๋องส่งแม่สื่อมาที่จวน แต่ว่าบิดาข้าไม่มีทางตอบตกลงเป็นแน่เพคะ”“เจ้าแน่ใจได้อย่างไร บางทีบิดาเจ้าอาจจะยังใคร่ครวญอะไรบางอย่างไม่เสร็จก็ได้”“ใคร่ครวญอย่างนั้นรึ อย่าว่าแต่ท่านพ่อเลย แม้แต่ข้า
last update最終更新日 : 2025-08-31
続きを読む
ตอนที่2 ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
ครั้นรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของแสงแดดที่กระทบใบหน้า ฉู่ชิงเฟิงจึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขามองขื่อคานไล่ลงมาจนถึงผนังห้อง พยายามตั้งสติ ไล่เรียงความจำว่าเกิดอะไรขึ้น และตอนนี้เขาอยู่ที่ใดกันแน่‘จริงสิ ข้าพลัดตกน้ำไป’ฉู่ชิงเฟิงยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้น เพราะพอถึงคราวที่ต้องตกอยู่ในอันตรายเข้าจริงๆ เขาถึงได้ตระหนักว่าตนเองรักชีวิตมากเพียงใด เลยพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจเหนือน้ำ แต่สายธารไหลเชี่ยว ทั้งยังมีแก่งหินสลับซับซ้อน ยามนั้นร่างเขากระแทกกับโขดหินจนเจ็บร้าวไปหมด และสุดท้ายผ้าไหมที่อุ้มน้ำกับน้ำหนักตัวมหาศาลก็ทำให้แรงฮึดเฮือกสุดท้ายนั้นไร้ประโยชน์ขณะที่กำลังจมดิ่งลงใต้พื้นน้ำอันหนาวเหน็บ เขาจึงอ้อนวอนต่อสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย‘ตั้งแต่เกิดมา หากไม่นับเรื่องที่ตัดพ้อสวรรค์เมื่อครู่ ข้าฉู่ชิงเฟิงไม่เคยอ้อนวอนขอสิ่งใดจากทวยเทพมาก่อน หากสวรรค์เห็นแก่คุณงามความดีที่ข้าเคยทำต่อราษฎร ก็ขอให้ชาติหน้าข้าไม่อ้วนอัปลักษณ์ ได้พบกับสตรีที่ทั้งงดงาม ทั้งจริงใจ ไม่เสแสร้งแกล้งทำดี แต่แท้ที่จริงเห็นข้าเป็นเพียงคนโง่งมคนหนึ่งด้วยเถิด”เขาคิดถึงคำขอสุดท้ายของตัวเอง แล้วพยายามป
last update最終更新日 : 2025-08-31
続きを読む
ตอนที่3 ไม่คิดถือสา
หลินเสี่ยวหรานเห็นใบหน้าอ้วนกลมเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่น คล้ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร นางก็เกิดสงสารเขาขึ้นมาอีก จึงไม่คิดถือสาหาความเรื่องเมื่อครู่“ข้าพบเจ้านอนหมดสติอยู่ที่ริมลำธาร ข้าไม่อาจทนเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาได้ จึงให้ความช่วยเหลือ พาเจ้ามาพักฟื้นที่นี่”“ที่แท้ข้าก็ยังไม่ตาย” ฉู่ชิงเฟิงพึมพำกับตัวเอง ใจหนึ่งก็ดีใจ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเสียดายที่เรื่องตายแล้วเกิดใหม่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง แสดงว่าตอนนี้เขายังคงเป็นอ๋องอ้วนอัปลักษณ์ที่ถูกผู้คนดูแคลนรูปร่างหน้าตาอยู่เช่นเดิม “เจ้านอนอยู่อย่างนั้นหลายวันคงจะหิวแย่ รีบกินเถอะ” หลินเสี่ยวหรานนั่งลงอีกครั้ง แล้วทำท่าจะป้อนโจ๊กเขาต่อ“ใจคอเจ้าจะยังจะเอาโจ๊กรสชาติห่วยแตกชามนั้นมาให้ข้ากินอีกหรือ”“ข้าไม่ได้จะกลั่นแกล้งคนตกทุกข์ได้ยากดอกนะ แต่ท่านหมอสั่งเอาไว้ว่า หากเจ้าฟื้นขึ้นมาเมื่อไร ให้เอาแค่โจ๊กธรรมดาไม่ปรุงรสใดๆ มาให้ก่อน ไม่อย่างนั้นร่างกายที่ไม่ได้กินอาหารมาแล้วหลายวันจะรับไม่ไหว”“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ” ฉู่ชิงเฟิงพึมพำหลินเสี่ยวหรานได้ยินก็พยักหน้า ก่อนตักโจ๊กมาเป่าแล้วยื่นไปที่ปากของเขาใหม่เมื่อทราบเหตุผลที่แท
last update最終更新日 : 2025-08-31
続きを読む
ตอนที่4 อึ้งไปเลยสินะ
“ว่ายังไงล่ะ อึ้งไปเลยสินะ ทีนี้ยังคิดอยู่อีกหรือไม่ว่าพวกข้าจะขโมยของของเจ้า” หลินอ้ายยืดอกกล่าวอย่างสาแก่ใจที่เห็นคนอึ้งจนพูดไม่ออก“ขออภัยคุณหนูหลินด้วยที่ข้าเสียมารยาท” ฉู่ชิงเฟิงยอมอ่อนข้อให้หลินอ้าย เพราะหากเขาต้องการหายตัวไปสักพัก การซ่อนตัวอยู่กับหลินเสี่ยวหรานน่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด เพราะหากเขาต้องการกลับคืนสู่ฐานะ ก็สามารถแสดงตัวเพื่อแจ้งข่าวกับทางการได้โดยง่าย ทั้งยังไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายข้างนอก“ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจจะหมายความเยี่ยงนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” หลินเสี่ยวหรานยิ้มตอบ ท่าท่างเข้าอกเข้าใจของนางทำให้ฉู่ชิงเฟิงนึกอยากรู้จักบุตรสาวคนนี้ของอัครเสนาบดีขึ้นอีกหลายเท่า“ข้าได้รับรู้ถึงจิตใจอันกว้างขวางของคุณหนูหลินแล้ว รับรองว่าบุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมเลย และจะตอบแทนคุณหนูอย่างดีแน่นอน” ฉู่ชิงเฟิงพูดจากใจจริง“เรื่องตอบแทนบุญคุณอะไรนั่น ไว้เจ้ารักษาตัวจนหายดีแล้วค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อนก่อน”“ได้ ข้าจะพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายไวๆ” พูดจบฉู่ชิงเฟิงก็หลับตาลงอย่างว่าง่ายหลินเสี่ยวหรานยื่นชามโจ๊กที่ว่างเปล่าให้หลินอ้าย เสร็จแล้วนางก็ลุกขึ้นเดินออกจาก
last update最終更新日 : 2025-08-31
続きを読む
ตอนที่5 หลายวันต่อมา
หลายวันต่อมาแม้ไม่ต้องการให้คนเห็นว่าตนเองอยู่ที่นี่มากแค่ไหน แต่ฉู่ชิงเฟิงเริ่มเบื่อหน่ายที่จะต้องอยู่เพียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ จึงตัดสินใจออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรก แล้วเขาก็ต้องแปลกใจที่จวนนอกเมืองของอัครเสนาบดีหลินนั้นเล็กเกินกว่าจะเรียกว่าคฤหาสน์ เพราะมันเป็นเพียงเรือนสี่ประสาน ซึ่งจัดสวนแบบธรรมดาไว้ตรงกลางเท่านั้นหากว่ากันด้วยฐานะแล้ว จวนของใต้เท้าหลินควรจะใหญ่โตและสวยงามกว่านี้อีกสักหน่อย แบบนี้มันใช่สถานที่ที่ควรส่งลูกสาวที่บอบบางและงดงามขนาดนั้นมารักษาตัวหรือ“หยุดนะ! เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงของหลินอ้ายดังมาทางด้านหลัง ฉู่ชิงเฟิงได้ยินก็หันกลับไปมอง“ข้าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”“โกหก เห็นอยู่ว่าเจ้ากำลังจะเข้าไปในเรือนของคุณหนู”“ข้าแค่ออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย และก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปในเรือนผู้อื่นสักหน่อย” ฉู่ชิงเฟิงปฏิเสธ เรือนเล็กออกปานนี้ เดินไม่เท่าไรก็ทั่วแล้ว และเขาก็มีมารยาทพอที่จะไม่เข้าเรือนหลังอื่นที่ไม่ใช่ที่พักของตนเองสุ่มสี่สุ่มห้า“ปากแข็ง หากข้ามาช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว เจ้าคงเดินเข้าไปแล้ว”“นั่นเป็นเพียงการคาดเดาของเจ้าผู้เดียว ข้าจะหาเรื่องถูกไล่ออกจากที่นี่
last update最終更新日 : 2025-08-31
続きを読む
ตอนที่6 ข้าก็ยินดีจะตั้งให้
หลินเสี่ยวหรานให้ฉู่ชิงเฟิงตามนางไปที่โต๊ะหินใต้ต้นอิงฮวา แล้วเชิญให้เขานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม จากนั้นไม่นานอาโต๋วก็ไปตามลุงชุนมาสมทบ ครั้นทุกคนภายในบ้านอยู่รวมกันครบแล้ว หลินเสี่ยวหรานถึงได้เริ่มบทสนทนา“ก่อนหน้าเป็นเพราะเจ้าป่วยอยู่ ข้าจึงมิได้พูดคุยอะไรด้วยแบบเป็นเรื่องเป็นราว แต่บัดนี้ร่างกายของเจ้าแข็งแรงสมบูรณ์ดีแล้ว ข้าเห็นว่าสมควรแก่เวลาที่เราจะต้องพูดคุยกันเสียที ถึงแม้เจ้าจะยังจำอะไรไม่ได้ก็ตาม”“คุณหนูหลินมีเรื่องอันใดก็บอกกล่าวมาได้เลย” ใบหน้าอ้วนกลมของฉู่ชิงเฟิงดูจริงจังขึ้นสามส่วน“แต่ก่อนที่จะคุยอะไรกัน ข้าคิดว่าเจ้าควรหาชื่อให้ตนเองก่อน จะได้เรียกขานกันได้ถูก”“นั่นสินะ” ฉู่ชิงเฟิงไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน พอถูกถามก็นึกไม่ทันอยู่บ้าง เพราะในหัวมีคำมงคลมากมายลอยวนอยู่ในนั้น แต่ก็ยังหาชื่อที่ความหมายดี และถูกใจตนเองไม่ได้ทว่าคนที่รอฟังคำตอบมิได้มีใจอยากคอยเขาประดิษฐ์คำสักเท่าใด“หากเจ้ายังนึกไม่ออก ข้าก็ยินดีจะตั้งให้” หลินเสี่ยวหรานยิ้มกล่าว ท่าทางเต็มอกเต็มใจฉู่ชิงเฟิงหันไปสบตาของหลินเสี่ยวหรานที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ กอปรกับเขายังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าควรใช้ช
last update最終更新日 : 2025-09-04
続きを読む
ตอนที่7 ถ้าเป็นเรื่องนั้น
ปัง ปัง ปัง!ฉู่ชิงเฟิงกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอน เพราะตกใจเสียงเคาะประตู ครั้นหันมองไปรอบกาย ก็พบว่าตอนนี้ฟ้ายังไม่สาง แต่อาโต๋วกลับมาเรียกคน ถึงจะรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างเสียมารยาทยิ่ง แต่เขาก็รีบลุกจากที่นอน เดินแบกพุงพลุ้ยๆ ของตนเองไปเปิดประตูในที่สุด“เจ้ามาเคาะประตูเรียกข้าด้วยเหตุอันใด” ฉู่ชิงเฟิงถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติมากที่สุด“นี่อาการเจ้าหนักมาก กระทั่งเมื่อวานคุยอะไรไว้กับคุณหนูก็ลืมไปหมดแล้ว?” อาโต๋วไม่ได้ตอบ แต่เลือกที่จะถามเขากลับ“ถ้าเป็นเรื่องนั้น ข้าย่อมจำได้”“ถ้าเจ้าจำได้ทำไมถึงมัวแต่นอนอยู่เล่า ปล่อยให้ข้าเคาะประตูเรียกเสียนาน”ฉู่ชิงเฟิงย่นคิ้ว พลางหันไปมองท้องฟ้าที่มืดอยู่ “ข้ามิได้ตื่นสายเสียหน่อย ฟ้ายังไม่ทันสางเลย”“แล้วเจ้าจะรอให้ตะวันโผล่พ้นยอดไผ่ก่อนหรือไงถึงค่อยทำงาน”“มันก็ควรเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ”อาโต๋วส่ายหัวไปมา เขารู้สึกว่าคุณหนูของตนไม่ได้หาคนมาช่วยงาน แต่จะเพิ่มภาระให้เขามากกว่า “คุณหนูหนอคุณหนู ดูก็รู้ว่าเจ้าคงทำอะไรไม่เป็นยังจะยื่นข้อเสนอแบบนั้นอีก ไล่ๆ ไปเสียก็หมดเรื่องแล้ว”ฉู่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมา ขืนอาโต๋วไปบอกว่าเขาไม่ยอมทำงาน ตนเ
last update最終更新日 : 2025-09-04
続きを読む
ตอนที่8 ไม่อยากเชื่อ
ฉู่ชิงเฟิงมองอาหารของตนเองสลับกับของอาโต๋วอย่างไม่อยากเชื่อ“ให้ตายสิ ทำไมของเจ้ามีเนื้อด้วย แต่ทำไมของข้า...ของข้ามีแค่ผักเล่า” เขาใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวฟ่างหุงสุกกับผักในชามไปมา หวังว่าจะพบเนื้อหมูสักชิ้น ทว่าความจริงยังคงโหดร้ายเช่นเดิม“มีให้กินก็ดีแล้ว เจ้าก็อย่าเรื่องมากนักเลย” หลินอ้ายกล่าว“เจ้าโกรธเกลียดอะไรข้านักหรือ ถึงได้ทำเรื่องโหดร้ายเยี่ยงนี้” ฉู่ชิงเฟิงหันไปถามหลินอ้ายด้วยดวงตาแดงก่ำ ท่าทีทุกข์ระทมน่าสงสารอย่างยิ่ง เขาทำงานหนักขนาดนี้ตั้งแต่เช้า นางกลับมอบให้เพียงข้าวฟ่างชามหนึ่งกับผัดผักวิญญาณหมู แล้วแบบนี้เขาจะไปมีแรงทำงานในช่วงบ่ายได้อย่างไร“อย่ามาพูดจาเหมือนข้ากลั่นแกล้งเจ้านะ” หลินอ้ายตะหวาดแหว“ถ้าเจ้าไม่ได้กลั่นแกล้งข้า แล้วทำไมถึงมีแต่อาโต๋วที่ได้กินหมูเล่า”“เรื่องนั้นข้าจะไปรู้เหรอ บางทีอาจมีคนเห็นเจ้าเป็นตัวบัดซบกินล้างผลาญ เลยไม่อยากเจียดเนื้อให้เจ้ากินกระมัง” หลินอ้ายยกมือทั้งสองขึ้นพลางไหวไหล่“ต่อให้เจ้าไม่ชอบหน้าข้าอย่างไร อยากไล่ข้าไปให้พ้นๆ แต่การกลั่นแกล้งคนที่ทำงานหนักมาตลอดเช้าเยี่ยงนี้ เจ้าไม่นึกละอายใจหน่อยเหรอ”“ละอายใจ? คนที่ควรละอายคือเจ้าต่างหาก
last update最終更新日 : 2025-09-04
続きを読む
ตอนที่9 สตรีใจดำอำมหิต
วันคืนของการเป็นอาเปาผ่านพ้นไปอย่างช้าๆ จากวันเป็นเดือน แต่เวลายิ่งผ่านไป งานที่อาโต๋วโยนมา ไม่สิ มอบหมายให้ฉู่ชิงเฟิงก็เริ่มมากมายขึ้นเป็นเงาตามตัว ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาทำงานคล่องแล้ว ก็ควรแบ่งหน้าที่รับผิดชอบให้ชัดเจน ทำให้จากเดิมที่มีอาโต๋วคอยช่วยเวลาที่เขาหมดแรงทำงานไม่ทัน ตอนนี้เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้อีกแล้ว แต่อ๋องหนุ่มยังไม่มีความคิดจะกลับสู่ฐานะเดิมในเร็ววันนี้แน่นอนว่าพองานหนักขึ้น ท้องไส้ของเขาก็ยิ่งปั่นป่วน เสียงพุงน้อยๆ ร้องขออาหารใส่ท้องนั้นดังพอๆ กับเสียงโอดครวญที่ดังขึ้นอยู่ภายในใจของเขาแต่สตรีใจดำอำมหิตอย่างหลินเสี่ยวหรานกลับให้หลินอ้ายส่งแต่ข้าวแข็งๆ โปะกับข้าวที่มีแต่ผักล้วนๆ ไม่มีเนื้อผสมมาให้ทุกเมื่อเชื่อวันช่างใจจืดใจดำไร้คุณธรรมยิ่ง!ฉู่ชิงเฟิงคิดไปพลางพุ้ยข้าวเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนมันลงไปพลางพร้อมกับความเคียดแค้นที่พองฟูอยู่เต็มท้อง“คอยดูเถอะหลินเสี่ยวหราน หากวันใดได้กลับคืนสู่ฐานะ เปิ่นหวางจะจับเจ้าไปขังเอาไว้แล้วให้กินแต่ผักทุกมื้อเยี่ยงนี้สักปีสองปี”“เจ้าหมูอ้วน เจ้าว่าใครจะจับใครไปขังนะ” หลินอ้ายที่เดินมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เอ่ยถาม เมื่อครู่นางยังอยู่ไกลจึง
last update最終更新日 : 2025-09-05
続きを読む
ตอนที่10 นั่งยิ้มใจลอย
บ้านสวนสกุลหลินตั้งอยู่ในเขตอำเภอจงมู่ ซึ่งชาวบ้านส่วนใหญ่ทำอาชีพเกษตรกรรม สวนของพวกเขาอยู่ห่างจากตัวอำเภอไกลพอสมควร จึงต้องอาศัยรถม้าในการเดินทางพอถึงตัวอำเภออาโต๋วก็บังคับม้าตรงไปยังร้านขายผ้าในตลาด ฉู่ชิงเฟิงที่ส่วนใหญ่อยู่แต่ในเมืองหลวง พอได้ออกมาเปิดหูเปิดตาจึงถือโอกาสสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎรเสียเลย เขามองทุกที่ที่รถม้าแล่นผ่านอย่างพิจารณา แล้วพบว่าถึงจงมู่จะเป็นอำเภอเล็กๆ แต่ก็มีแผงลอย ร้านค้าเปิดอยู่หลายร้านเลยทีเดียว ชาวบ้านก็ดูมีความสุขดี แทบจะไม่เจอขอทานตามท้องถนน อ๋องหนุ่มในคราบอาเปาจึงอดยิ้มปลาบปลื้มแทนพระบิดาไม่ได้“มัวยิ้มอยู่นั่น รีบลงจากรถแล้วเอาบันไดมาวางให้คุณหนูเร็วเข้า” อาโต๋วหันไปสั่งอาเปาที่มัวแต่ใจลอยให้ลุกมาช่วยกันทำงาน“อ่า ถึงแล้วเหรอ”“ก็ถึงแล้วน่ะสิ เจ้ามัวแต่นั่งยิ้มใจลอยอยู่นั่น ไหนว่าไม่อยากมาไงเล่า”ฉู่ชิงเฟิงไม่คิดจะโต้เถียงกับอาโต๋ว จึงทำเป็นหัวเราะแหะๆ กลบเกลื่อน แล้วรีบลงจากรถม้าไปหยิบบันไดมาวางให้หลินเสี่ยวหราน ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษที่ถูกอบรมว่าต้องดูแลสุภาพสตรี เขาจึงเผลอยื่นมือออกไปให้หลินเสี่ยวหราน โดยลืมไปว่ายามนี้ตนเองเป็นเพียงคนความจำเสื่
last update最終更新日 : 2025-09-05
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status