ตอนที่13 ไม่ทราบว่าด้านในเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ

ขณะเดียวกันที่ร้านน้ำฝั่งตรงข้าม

นอกจากลูกค้าที่อยู่ในร้าน ตอนนี้กระทั่งคนเดินผ่านไปมาก็พากันเข้ามามุงดูเหตุการณ์จนแน่นขนัด เสียงซุบซิบกับจำนวนคนที่พากันไปยืดคอมองที่หน้าร้านค้าผ้าดึงความสนใจของหลินเสี่ยวหรานได้เช่นกัน นางจ่ายค่าน้ำชาและขนม จากนั้นก็เดินข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม แล้วถามความจากหญิงผู้หนึ่งที่มุงดูอยู่ก่อน

“ท่านป้า ไม่ทราบว่าด้านในเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”

“เห็นว่าแม่นางน้อยคนหนึ่งบอกว่าทางร้านโกงค่าสินค้า ตอนนี้เลยทะเลาะกันใหญ่โต ไม่รู้ว่าลงไม้ลงมือกันหรือเปล่า”

สิ้นคำตอบ หลินเสี่ยวหรานให้ตกใจเป็นกำลัง นางให้หลินอ้ายกับอาเปามาส่งของ ไม่ใช่ว่าคนของนางอยากขายของได้กำไรเยอะๆ เลยหาเรื่องจนเจ็บตัวไปแล้วกระมัง

ไม่ได้! ต่อให้คนของนางเป็นฝ่ายผิด นางก็จะต้องดูแลปกป้องพวกเขาให้ดี โดยเฉพาะอาเปาที่ตอนนี้ป่วยด้วยโรคสมอง หากถูกคนของทางร้านทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนักกว่าเดิม คงไม่พ้นนางต้องหาเงินมารักษาเขาเพิ่มอีก

“หลีกทางหน่อย” หลินเสี่ยวหรานพูดพลางแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน กระทั่งมาถึงประตูทางเข้าได้ นางรีบบอกกับคนเฝ้าประตูทันที “ข้ามารับอาภรณ์ที่สั่งตัด”

“ได้โปรดรอก่อน”

“ข้าเป็นคนของฮูหยินนายอำเภอ เจ้าจะให้ข้ายืนเบียดเสียดกับชาวบ้านพวกนี้งั้นรึ ข้าร้อน จะเข้าไปรอข้างใน” หลินเสี่ยวหรานจดจ้องคนเฝ้าประตูอย่างเอาเรื่อง

เด็กที่เฝ้าประตูอยู่ย่อมไม่กล้าลบหลู่คนของฮูหยินนายอำเภอ ยิ่งเห็นว่านางแต่งตัวดูดี เครื่องประดับดูมีราคากว่าสาวใช้ทั่วไป ก็เดาว่าจะต้องเป็นคนสนิทคนโปรด เขาจึงเปิดทางให้นางแต่โดยดี “เชิญแม่นางทางนี้”

พอหลินเสี่ยวหรานก้าวเข้ามาในร้านได้สำเร็จ ก็รีบสาวเท้าไปยังโถงร้านที่บัดนี้มีลูกค้าของร้านยืนออกันอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบคน นางภาวนาให้ผู้ที่กำลังถกเถียงกันอยู่มิใช่คนของตนเอง แต่น้ำเสียงที่ดังลอยมาเป็นของหลินอ้ายไม่ผิดแน่ และตอนนี้เหมือนหลงจู๊ออกคำสั่งให้คนมาจัดการกับสาวใช้ของนางแล้ว

“ช้าก่อน!” หลินเสี่ยวหรานรีบวิ่งเข้าไปหมายห้ามปราม ทว่าชายผู้หนึ่งกลับก้าวออกมาปกป้องคนสนิทของนาง

“ว้าย!!! อาเปา ระวัง”

ครั้นได้ยินหลินอ้ายเรียกชายผู้นั้นว่าอาเปา หลินเสี่ยวหรานพลันเบิกตากว้าง จ้องมองชายหนุ่มหน้าตาคมคายที่ออกมาเผชิญหน้ากับคนของทางร้านถึงสามคนอย่างไม่ยี่หระ

‘อาเปาผอม อ่า...ไม่ใช่สิ ดูดีขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด’

นางไม่อยากจะเชื่อว่าคนอ้วนความจำเสื่อมที่ตนช่วยเหลือให้ทำงานอยู่ท้ายเรือน จะแปรเปลี่ยนเป็นบุรุษท่าทางองอาจสมชายชาตรีเยี่ยงนี้ไปแล้ว

หลังจากพูดคุยตกลงเงื่อนไขในการอยู่ต่อของอาเปา นางกับเขาก็ไม่ได้เจอหน้ากันจังๆ อีกเลย กระทั่งเมื่อครู่ที่ได้พูดคุยกัน นางก็มิได้ชายตามองเขาที่ยืนอยู่ข้างหลังอาโต๋วแม้แต่นิดเดียว จึงไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงของชายร่างตุ้ยนุ้ยพุงพลุ้ยน่าหยิกเมื่อเดือนก่อน ซึ่งบัดนี้กลายเป็นบุรุษหล่อเหลาร่างสูงใหญ่กำยำ มิหนำซ้ำยังสามารถทำให้ผู้ชายตัวใหญ่สามคนลงไปนอนกับพื้น วิชาหมัดมวยไม่ธรรรมดาจริงๆ

‘อาเปา เจ้าเป็นใครกันแน่’

หลินเสี่ยวหรานได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ

เสียงเอะอะจากภายนอกดังเข้าไปถึงห้องรับรองด้านใน จนเถ้าแก่ที่กำลังพูดคุยกับคุณหนูใหญ่ของจวนนายอำเภออยู่ต้องเดินออกมาระงับเหตุการณ์ด้วยตนเอง

“เป็นแม่นางน้อยนี่เอง เหตุใดวันนี้ถึงได้พาคนมาสร้างความวุ่นวายในร้านของข้าเล่า”

“ข้าไม่ได้มาหาเรื่องคนเสียหน่อย แต่หลงจู๊ของท่านคิดจะโยนข้าออกไปโดยไม่จ่ายค่าสินค้าก่อน” เปิดก่อนย่อมได้เปรียบ หลินอ้ายชิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเถ้าแก่ทันที

หลงจู๊รีบเข้ามาหาเจ้านาย แล้วให้การปฏิเสธโดยพลัน “ไม่จริงนะเถ้าแก่ เป็นแม่นางผู้นี้ต่างหากที่หาเรื่อง จู่ๆ ก็จะมาขอขึ้นค่ารับซื้อสินค้า แล้วยังจะเอาเงินเพิ่มจากการขายของคราวก่อนอีก พอข้าไม่ยินยอมก็โวยวายด่าทอร้านเราเสียๆ หายๆ ข้าจึงจำเป็นต้องสั่งให้เด็กๆ มาลากตัวออกไป ที่ไหนได้นางกลับให้เจ้าอันธพาลผู้นี้เล่นงานคนของเราจนบาดเจ็บ”

เถ้าแก่เหลือบมองลูกน้องทั้งสามที่กำลังช่วยกันประคองตัวลุกจากพื้น แล้วเบนสายตาไปมองฉู่ชิงเฟิงที่ยืนบังหลินอ้ายอยู่ แล้วกล่าวเสียงเข้มว่า “บ้านเมืองมีขื่อมีแป พวกเจ้ายังกล้าทำร้ายคนไม่กลัวคุกตะรางบ้างหรือไร”

“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก คนของเจ้ามีตั้งสามคน ข้าเพียงผู้เดียวจะไปทำร้ายคนมากมายแบบนี้ได้อย่างไร”

“ใช่ วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาแล้วล้มไปเองกันทั้งนั้น”

“ข้าดูอยู่ตั้งแต่ต้น พ่อหนุ่มคนนี้ยังไม่ทันทำอะไรคนของเจ้าเลยด้วยซ้ำ”

“ใช่แล้วๆ”

ครั้นเห็นคนมากมายต่างเข้าข้างพวกฉู่ชิงเฟิง เถ้าแก่ก็รู้สึกเสียหน้าเป็นอันมาก

“เห็นหรือไม่เล่าเถ้าแก่ ว่าข้ามิได้ทำอันใดผิด”

“ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาโวยวายเสียงดัง ใส่ร้ายร้านของเราแบบนี้ พวกข้าไม่เรียกคนของทางการมาจับเจ้าไปก็บุญเท่าไรแล้ว”

“นั่นสินะ แทนที่พวกข้าจะมาโวยวายเสียงดัง ทำไมไม่ไปร้องเรียนกับทางการว่าถูกโกง แล้วให้พวกเขามาปิดร้านเจ้าไปเลยดีกว่า”

“ปะ...ปิดร้าน”

“ถึงอำเภอจงมู่จะเป็นอำเภอเล็กๆ แต่ใต้เท้าเฉียนนายอำเภอได้ชื่อว่าเป็นขุนนางน้ำดี ซื่อสัตย์ยุติธรรม ไม่อย่างนั้นที่นี่คงไม่สงบสุข ปลอดโจรภูเขาแบบนี้หรอก” ฉู่ชิงเฟิงยกยอนายอำเภอเสียงดัง พลางเหลือบมองไปทางห้องรับรองชั้นใน

“กะ...โกงอะไร ร้านค้าผ้าของข้าใหญ่โต ไม่เคยมีประวัติเสื่อมเสีย”