ตอนที่5 หลายวันต่อมา

หลายวันต่อมา

แม้ไม่ต้องการให้คนเห็นว่าตนเองอยู่ที่นี่มากแค่ไหน แต่ฉู่ชิงเฟิงเริ่มเบื่อหน่ายที่จะต้องอยู่เพียงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ จึงตัดสินใจออกไปข้างนอกเป็นครั้งแรก แล้วเขาก็ต้องแปลกใจที่จวนนอกเมืองของอัครเสนาบดีหลินนั้นเล็กเกินกว่าจะเรียกว่าคฤหาสน์ เพราะมันเป็นเพียงเรือนสี่ประสาน ซึ่งจัดสวนแบบธรรมดาไว้ตรงกลางเท่านั้น

หากว่ากันด้วยฐานะแล้ว จวนของใต้เท้าหลินควรจะใหญ่โตและสวยงามกว่านี้อีกสักหน่อย แบบนี้มันใช่สถานที่ที่ควรส่งลูกสาวที่บอบบางและงดงามขนาดนั้นมารักษาตัวหรือ

“หยุดนะ! เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้” เสียงของหลินอ้ายดังมาทางด้านหลัง ฉู่ชิงเฟิงได้ยินก็หันกลับไปมอง

“ข้าไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“โกหก เห็นอยู่ว่าเจ้ากำลังจะเข้าไปในเรือนของคุณหนู”

“ข้าแค่ออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย และก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปในเรือนผู้อื่นสักหน่อย” ฉู่ชิงเฟิงปฏิเสธ เรือนเล็กออกปานนี้ เดินไม่เท่าไรก็ทั่วแล้ว และเขาก็มีมารยาทพอที่จะไม่เข้าเรือนหลังอื่นที่ไม่ใช่ที่พักของตนเองสุ่มสี่สุ่มห้า

“ปากแข็ง หากข้ามาช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว เจ้าคงเดินเข้าไปแล้ว”

“นั่นเป็นเพียงการคาดเดาของเจ้าผู้เดียว ข้าจะหาเรื่องถูกไล่ออกจากที่นี่ทั้งที่ตัวเองยังจำอะไรไม่ได้ไปเพื่ออะไรกันเล่า” ถึงเขาจะอ้วนอัปลักษณ์ แต่ก็มิได้โง่เง่าจนคิดเรื่องแค่นี้ไม่ได้

“เจ้ามันผู้ร้ายปากแข็ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจำอะไรไม่ได้ บอกมาเดี๋ยวนี้นะ เจ้ามาที่นี่ทำไม ใครส่งเจ้ามากันแน่” หลินอ้ายไม่คิดไว้ใจคนนอก ยิ่งเห็นคนกำลังทำลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าเรือนของคุณหนูตนแบบนี้ ความหวาดระแวงในใจก็ยิ่งปะทุจนห้ามตนเองไม่อยู่

“เรื่องนั้นข้าจะไปรู้ได้ยังไง”

“เอ๊ะ เจ้าอย่ามาเฉไฉนะ”

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าความจำเสื่อม ขนาดชื่อตัวเองก็ยังไม่รู้ แล้วข้าจะรู้ได้ยังไงว่าทำไมถึงได้มาโผล่ที่นี่ให้คนอย่างเจ้าตะโกนใส่หน้าปาวๆ ว่าเป็นผู้ร้าย”

ถูกฉู่ชิงเฟิงตอกกลับด้วยน้ำเสียงดังกังวานอย่างผู้มีอำนาจ จนหลินอ้ายรู้สึกเย็นยะเยือกจากแรงกดดันนั้นวูบหนึ่ง

“จะ...เจ้าเป็นใครกันแน่” 

“ข้าบอกว่าข้าไม่รู้อย่างไรเล่า”

เสียงถกเถียงของหลินอ้ายกับฉู่ชิงเฟิงดังขึ้นเรื่อยๆ จนหลินเสี่ยวหรานที่นั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่กับลี่มามาในเรือนต้องออกมาดู

“ผู้ใดมาส่งเสียงเอะอะโวยวายรบกวนคุณหนูอยู่ได้” ลี่มามาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวที่สุด

“ก็ ‘เจ้าอ้วน’ นี่สิ จู่ๆ ก็มาทำลับๆ ล่อๆ ที่หน้าเรือนคุณหนู” หลินอ้ายรีบรายงานทันที

ฉู่ชิงเฟิงไม่สนใจสิ่งที่หลินอ้ายฟ้อง แต่คำบางคำทำให้เขาโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว “เรียกข้าว่า ‘เจ้าอ้วน’ งั้นรึ เจ้านี่มันอ่อนด้อยการอบรมมารยาทจริงๆ”

“นี่เจ้า...เจ้ากล้าด่าข้า” หลินอ้ายรู้สึกอับอายยิ่ง เพราะการที่อีกฝ่ายทำเช่นนี้นอกจากเป็นการตอกกลับตน ยังเป็นการต่อว่าไปถึงเจ้านายด้วยว่าไม่อบรมสาวใช้ให้ดี

“แล้วข้าพูดสิ่งใดผิดบ้างเล่า หลินอ้าย ฐานะเจ้าคืออะไรย่อมรู้ตัวดี ถึงข้าจะความจำเสื่อม แต่เจ้าอาศัยสิทธิ์ใดถึงได้มาทำตัวหยาบคายเช่นนี้ใส่หรือ”

“เจ้า...เจ้าหลอกด่าข้าอีกแล้ว” หลินอ้ายแทบจะดิ้นเร่าๆ เพราะเจ็บใจ ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นคนชั้นต่ำไม่เจียมตัว ทำอะไรเกินหน้าที่ ทั้งที่ความจริงนางแค่อยากปกป้องเจ้านายจากคนน่าสงสัยเท่านั้น

“พอแล้วหลินอ้าย” หลินเสี่ยวหรานปรามคนของตัวเอง “ต้องขออภัยเจ้าด้วย ที่คนของข้าเสียมารยาท”

“คุณหนูท่านไปขอโทษเขาทำไมกัน” หลินอ้ายหันไปมองเจ้านายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“หลินอ้าย ถ้าเจ้าพูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะเอาเจ้าไปขายให้พ่อค้าทาส” เสียงของหลินเสี่ยวหรานไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว หลินอ้ายจึงรีบหุบปากทันที

“นางยังเด็กนัก หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสา” หลินเสี่ยวหรานหันกลับมาพูดกับฉู่เชิงเฟิงต่อ

“ในเมื่อคุณหนูหลินพูดเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ถือสานาง” ฉู่ชิงเฟิงไม่คิดจะเสียเวลากับเรื่องไร้สาระนี้เช่นกัน จึงยอมรับคำนางโดยง่าย

“แต่เห็นเจ้าออกมาเดินเล่นได้เช่นนี้ แสดงว่าหายดีแล้ว” หลินเสี่ยวหรานชวนเขาสนทนาต่อด้วยน้ำเสียงรื่นหูสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นั่นเป็นเพราะได้คุณหนูหลินดูแลรักษาเป็นอย่างดี ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

หลินเสี่ยวหรานหัวเราะเบาๆ แล้วพูดต่ออย่างทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเพิ่งด่วนซาบซึ้งใจนักเลย บางทีเจ้าอาจจะเกลียดข้าขึ้นมาในเร็ววันนี้ก็ได้”

ฉู่ชิงเฟิงขมวดคิ้วมุ่น พลางจดจ้องใบหน้างามสะคราญที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าดูน่าขนลุกอย่างบอกไม่ถูกของหลินเสี่ยวหราด้วยนึกสังหรณ์ใจไม่ดี...