ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

last updateLast Updated : 2025-10-31
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
1.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันหมดแพชชั่นในการใช้ชีวิตจึงกระโดดลงแม่น้ำหวังว่าความตายจะเป็นจุดสุดท้ายของชีวิต ไม่คิดว่าโลกหลังความตายจะยังต้องดิ้นรนต่อไป มาสู่โลกระบบที่ต้องเก็บเหรียญเพื่อซื้อไอเทมในระบบ นอกจากจะเลือกทำภารกิจปลูกผักแล้วยังเป็นแม่ค้า...ไม่พอ! ยังถูกคุณชายที่มาสู่โลกในระบบเช่นกันยึดเป็นที่ตั้ง เพราะเห็นข้าถามเขาว่า what's your name?

View More

Chapter 1

บทนำ

"آسفة يا آنسة ياسمين، لقد فاتك أفضل وقت لإجراء العملية..."

ظلت ياسمين واقفة متجمدة وهي تمسك بورقة التحليل التي تؤكد إصابتها بسرطان الرحم. بعد صمت طويل، اتصلت بسكرتير عمر، كريم الزهري.

رنّ الهاتف طويلًا قبل أن يُجيب أخيرًا، بنبرة لا مبالية كعادته:

"سيدتي، هل لديكِ أمر ما؟"

قبضت ياسمين أصابعها المرتجفة وقالت:

"أين عمر؟ أريد التحدث معه."

أجاب كريم:

"السيد عمر مشغول الآن ولا يستطيع الرد."

قالت بصوت متوسل:

"هل يمكنك أن تجعله يرد عليّ للحظة فقط...؟"

لكن قبل أن يكمل كريم كلامه، سمعت ياسمين من الطرف الآخر صوتًا ناعمًا:

"عمر، ما المفاجأة التي تخبئها لي حتى تتصرف بهذه السرية؟"

ثم جاءها صوت عميق مألوف حتى النخاع، لكنه كان يحمل حنانًا لم تنله هي أبدًا:

"ارفعي رأسك."

وفي اللحظة التالية، أنهى كريم المكالمة بلا تردد.

وفي الوقت ذاته...

بوم——

دوّى انفجار من جهة الميناء، فرفعت ياسمين رأسها بوجه شاحب.

ارتفعت في السماء المقابلة ألعاب نارية متلألئة، تتشابك ألوانها الزاهية في ليلٍ أزرق قاتم، فتبدو بجمالها كما في الأساطير.

أمام باب المستشفى، كان الناس يتحدثون بصخب:

"سمعتم؟ هذه الألعاب النارية التي أطلقها السيد عمر الراسني من شركة الأفق الأزرق لعيد ميلاد حبيبته، كلفته أكثر من مليوني دولار في ليلة واحدة!"

"إنها ليلى السويدي! حاصلة على دكتوراه من معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا، نخبة تتنافس عليها أكبر الشركات المحلية، ذكية وجميلة ومن عائلة مرموقة، وحبيبها وسيم وقوي النفوذ!"

"ليس غريبًا أن يحبها السيد عمر الراسني إلى هذا الحد، حبيبة كهذه تُعتبر فخرًا له!"

ظلت ياسمين تحدق طويلاً في تلك الألعاب النارية الباذخة، ثم ارتخت قبضتها ليسقط ورق التحليل من يدها إلى الأرض.

استدارت ورحلت.

في ساعات الفجر الأولى، عاد عمر إلى المنزل، فوجد ياسمين جالسة في غرفة المعيشة دون أن تشعل أي ضوء.

رفع الرجل يده وأشعل المصباح، قطّب حاجبيه وقال:

"لماذا لم تنامي بعد؟"

رفعت ياسمين عينيها إليه، كان يحمل سترته على ذراعه، وعيناه السوداوان العميقتان تحدقان بها ببرود معتاد.

كانت تظن يومًا أن طبعه بارد بالفطرة، لكنها أدركت اليوم أن ذلك الجليد الذي ينام إلى جوارها ما هو إلا جمرة متقدة في قلب شخص آخر.

قالت بصوت خافت:

"لم أستطع النوم... ذهبت اليوم إلى المستشفى."

ألقى عمر سترته على الأريكة بلا مبالاة وسأل:

"وماذا قال الطبيب؟"

كانت ياسمين قد اشتكت منذ فترة من ألم في أسفل بطنها، وقد وعدها أن يرافقها للفحص، لكنه كان يؤجل دائمًا.

مرة بحجة عقد بملايين، ومرة بمشكلة معقدة في مشروع.

حتى البارحة وعدها أن يذهب معها إلى المستشفى، لكنه علم أن ليلى أخفت عنه عيد ميلادها، فسارع للحاق بها ولم يسعفه الوقت إلا لإطلاق الألعاب النارية.

أما ياسمين، فلم يجد وقتًا لها.

خفضت رأسها وقالت بهدوء:

" لا شيء يُذكر، مجرد أن أنتظر قليلًا وكل شيء سيكون بخير... لكن لماذا عدت إلى البيت اليوم؟"

توقف عمر لثوان، ثم اقترب منها.

ضمها إلى صدره، أنفاسه الحارة تتردد على عنقها، وصوته مبحوح:

"هذه الأيام هي فترة إباضتك."

وأضاف ببرود:

"لقد طلبتِ مني واتفقنا أن نكون معًا في هذه الأيام من كل شهر، حتى ننجب وريثًا لعائلة الراسني. أم أنك نسيتِ؟"

كانت رائحة عطر نسائي تفوح منه بوضوح، كرصاصة مزقت ما تبقى من كرامة ياسمين التي كانت تتشبث بها.

لم يكن مخطئًا؛ ثلاث سنوات من الزواج وهو بارد معها، لا يقترب منها إلا استجابة لإلحاح الحاجة الراسني بضرورة إنجاب وريث لعائلة الراسني.

تاهت ياسمين في أفكارها: طفل؟ لم يعد ممكناً.

كان طبعها دائمًا هادئًا وخاضعًا، لكنها هذه الليلة لم تعد قادرة على الاحتمال.

قالت بحدة:

"عمر، ألا تخشى أن تغار حبيبتك إذا جئت لتنام معي؟"

كانت عيناها تلمعان في الظلام، كحيوان صغير أظهر أنيابه أخيرًا.

تأملها عمر، ورأى جديتها، فبردت نظراته شيئًا فشيئًا.

ثم ابتسم ابتسامة باهتة لا تصل إلى عينيه وقال:

"ولماذا أخاف؟ نحن متزوجان سرًا، وأنتِ من تعيشين في الظل."

وتابع ببرود:

"بما أنكِ اخترتِ أن تكوني الدور الثانوي، فلا يحق لكِ المطالبة بالكثير."‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
บทนำ
บทนำเหมยจิงเดินทอดน่องไปบนสะพานไน่เหอที่เชื่อมแม่น้ำสายใหญ่ตัดผ่านเมืองเข้าด้วยกัน เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงกลางสะพานใบหน้าสวยจากการแต่งแต้มอย่างประณีตเงยหน้าขึ้นรับน้ำสีอำพันที่กล่อมคนให้เมามายทุกหยาดหยดแล้วทิ้งขวดลงบนพื้นสะพาน จังหวะนั้นมีเรือสำราญลอดใต้สะพานไปพอดี เธอยกมือโบกทักทายทุกคนทั้งที่ไม่รู้จัก แต่ไม่มีใครโบกมือกลับให้เธอเลยสักคน“เหอะ! รู้ว่าฉันหมดตัวหรือไงถึงได้ไม่คุยด้วย”เหมยจิงเคยมีประสบการณ์การนั่งเรือสำราญแบบนั้นเพียงแต่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้วเงินทองที่เธอหามาด้วยความยากลำบากค่อย ๆ พร่องลงเพราะฝีมือของน้องชายแท้ ๆ ที่เปิดธุรกิจผิดกฎหมายโดยใช้ชื่อเธอเป็นเจ้าของ เงินมากมายถูกใช้ในการสู้คดีจนเหลือให้เธอติดบัญชีไม่มาก! “เงินทองไม่ตายหาใหม่ได้ก็จริง แต่แม่ปกป้องมันจนฉันกลายเป็นหนี้ท่วมหัวแบบนี้ ฉันจะเอาแรงใจที่ไหนไปสู้”“ตื๊ด~”มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นชื่อของแม่เธอก็รีบกดรับตามความเคยชิน‘จิงจิง โอนเงินให้แม่ทางเวยซิ่นที บริษัทจะมายึดรถน้องไปแล้ว ช่วยแม่หน่อยนะ ไม่งั้นเงินที่ดาวน์ไปก่อนหน้านี้กลายเ
Read more
๑ เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพต
๑เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพตบุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม~เหมยจิงได้ยินเสียงนี้เมื่อยามที่ร่างดำดิ่งลงผิวน้ำ ร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มร่าง เจ็บจนต้องเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมีแต่ตัวเธอที่กอดเธอไว้ ไม่ตะเกียกตะกายในยามที่สำลักน้ำ หลับตานิ่ง พร้อมรับประสบการณ์ตายที่ไม่อาจนำเรื่องนี้ไปบอกต่ออีกไม่กี่ชั่วโมง ร่างที่บวมน้ำของฉันก็คงลอยขึ้นอืดในสักที่ น่าเสียดาย อุตส่าห์พยายามสวยมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายก็จากไปอย่างไม่สวย“เฮือก! อะไรหนัก ๆ ข้าตกได้ปลาใหญ่แล้วเป็นแน่”เหมยจิงลืมตาเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษคนหนึ่งแว่วเข้ามาใกล้ ๆเกิดอะไรขึ้น หรือร่างฉันลอยไปใกล้เรือประมง แต่จะเป็นไปได้ยังไง นี่เมืองใหญ่นะ“ไหน ๆ ข้าช่วยยก”สิ้นประโยคของบุรุษอีกคนหนึ่ง เหมยจิงก็รู้สึกเหมือนร่างดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ เธอหรี่ตาเมื่อยิ่งใกล้ผิวน้ำยิ่งเห็นแสงสว่างเป็นเส้น ๆพรวด!จนกระทั่งร่างของเธอโผล่เหนือผิวน้ำ เธอก็รีบหลับตาในทันทีเพราะไม่อาจสู้แสงได้“นี่…นี่ไม่ใช่ปลา!”เหมยจิงกะพริบตา เมื่อดวงตามองเห็นโดยรอบแล้ว เธอถึงเห็นว่าแวดล้อมไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นพื้นท
Read more
๒ ประมุขบรรพตที่หล่อเหมือนเอไอ
๒ประมุขบรรพตที่หล่อเหมือนเอไอบรรพตของประมุขเมืองลอยฟ้ามีหอคอยสิบชั้นตั้งเด่นเป็นสง่ากลางบรรพตที่รอบนอกไร้สิ่งมีชีวิตใดไม่เว้นแม้แต่ต้นไม้หินตรงที่เหมยจิงยืนอยู่เป็นหินกรวดทั่วไป แต่หินที่เท้าเล็กของเธอกำลังจะก้าวลงไปเหยียบนั้นเหมือนลาวาที่เย็นตัวลงแล้ว เพราะผ่านตาภูเขาไฟระเบิดในโลกอินเตอร์เน็ต ลาวาสีแดงส้มที่กำลังไหลเยิ้มค่อย ๆ ไหลลงจากป่องภูเขาไฟย้อมพื้นที่ให้เป็นทุ่งลาวาชั่วขณะหนึ่งเธอลังเลที่จะก้าวลงไปเหยียบตรงนั้น หากไม่ได้ยินเสียงนี้ เธอก็คงยืนลังเลอยู่ตรงนี้สักพัก“มาแล้วก็เข้ามาเถิด ไม่อยากได้ตัวเท่าเดิมหรือ ชุดลากพื้นเปื้อนหมดแล้ว”เหมยจิงเอี้ยวตัวมองด้านหลัง ยกเสื้อสูตรตัวใหญ่ขึ้นเพราะเสื้อที่เปียกน้ำเมื่อครู่เปื้อนดินดำเปรอะแล้ว“อี๋~คิดถึงเมืองใหญ่”“หึ ๆ เพิ่งมาที่นี่วันแรกก็อยากกลับแล้วหรือ นานทีจะมีคนจากภพเจ้ามาหาข้า อยู่เล่นเป็นเพื่อนกันก่อน”พรึบ!สิ้นคำเจ้าของเสียงควบตำแหน่งเจ้าของบรรพตก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเหมยจิง เรือนร่างสูงในชุดสีดำเหลือบแดง ใบหน้ายาวได้รูป จมูกโด่งคมสัน ดวงตาเรียวรี องค์ประกอบบนใบหน้าลงตัวชวนคนมองตะลึงค้าง“หล่อแบบเอไอเป็นแบบนี้เอง”“หล่อเหมือ
Read more
๓ เมื่อกงล้ออักขระทำงานเก็บเหรียญก็ต้องเริ่ม
๓เมื่อกงล้ออักขระทำงานเก็บเหรียญก็ต้องเริ่ม เหมยจิงตื่นตาตื่นใจยิ่งแล้ว เริ่มสงสัยว่าฝ่ามือของประมุขบรรพตบรรจุพลังไว้มากเท่าไร ไยสะบัดมือเพียงครั้งตรงหน้าเธอก็ปรากฏวงล้ออักขระขึ้นแล้ว “ระบุสิ อยากได้ความเป็นส่วนตัวอย่างไรก็ระบุลงในวงล้อได้ จะเรื่องอาบน้ำหรือเรื่องบนเตียงอันใดก็ว่าไป” สมกับที่ดูซีรีส์มากกว่าดูสารคดีจริง ๆ “แล้วข้าต้องระบุอย่างไร” “แตะมือลงบนวงล้อแล้วพูด” โอ้โฮ เรื่องนี้เอไอยังสู้ไม่ได้ เหมยจิงแตะมือลงบนวงล้อสีทองแล้วระบุสิ่งที่ตนอยากได้ พอเลิกแตะมือแล้ววงล้อก็เริ่มหมุนอีกครั้ง เมื่อหยุดลง ตรงกลางวงล้อก็เกิดภาพเหตุการณ์ปัจจุบันของเธอ ด้านหลังมีประมุขบรรพตยืนอยู่ห่าง ๆ จ้องมองด้วยรอยยิ้ม “สำเร็จแล้ว คราวนี้เจ้าจะมีระบบปฏิบัติการฝังอยู่ในร่างกาย วงล้อจะตามเจ้าไปทุกที่ คิดอยากทำอะไรก็ได้เพียงแตะมือไว้กลางอากาศก็จะเห็นกงล้ออักขระที่มีเมนูมากมายให้เจ้าใช้สอย” เมนูมากมายเลยเช่นนั้นหรือ เหมยจิงเลื่อนนิ้วไปจิ้มเครื่องหมายบวกตรงด้านหลังยอดเหรียญที่เป็นศูนย์ก็มีภารกิจที่ทำแล้วได้เ
Read more
๔ ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ
๔ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ“2025!”ปัจจุบันของเราไม่เท่ากันจริงด้วย“ใช่ 2025 ปัจจุบันข้าอายุ 28 เกิดปี 1997 ถือว่าเป็นเจนซีตอนต้น คุณชายเล่า เจนวาย เอ็กซ์หรือเบเบ้บูมเมอร์หรือว่าก่อนเบบี้บูมเมอร์”“ข้าเกิด 1993”“อ้อ เจนวายนั่นเอง ถ้าคุณชายยังอยู่ยุคที่ข้าจากมาก็อายุ 32 ได้”เหมยจิงนับนิ้วคิดเลข ในขณะเดียวกันก็คาดเดาอายุของร่างที่อยู่ตรงหน้าไปด้วยหน้าอ่อนกว่า 32 ทั้งยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้า ฉะนั้นแล้วข้าต้องเคารพเขาที่อายุวิญญาณหรืออายุร่างกายกัน“ข้ามายุคโบราณตั้งแต่แรกเกิด”“อ้อ เช่นนั้นกี่ปีมาแล้ว”“23! ดังนั้นแล้วข้าจะถือว่าแม่นางเป็นพี่สาว…เจี่ยเจีย! เอ็นดูน้องชายคนนี้ได้หรือไม่”อายุ 23 เท่าน้องชายข้าจะเรียกข้าว่าเจี่ยเจียนับว่าสมเหตุสมผล แต่ข้าจำเป็นต้องเอ็นดูเขาหรือไม่“เราต่างมีกงล้อเป็นของตนเองทั้งนั้น ข้าไม่อยากเป็นหนี้หัวตัวเพราะเลี้ยงใครอีกคน ดังนั้นแล้วเราทางใครทางมันเถอะนะ”เหมยจิงปฏิเสธอย่างชัดเจนไม่รอฟังว่าเขาจะอ้อนวอนตนอย่างไร มือเรียวอังไว้กลางอากาศเพื่อเปิดวงล้ออักขระ ปัดนิ้วไปเรื่อย ๆ เพื่อดูค่าโดยสารไม่ดูบรรพตที่จะไป เมื่อเห็นว่าบรรพตนี้ราคาค่าโดยสารถูกที
Read more
๕ เป็นชาวสวนที่เก็บเหรียญด้วยการปลูก ปลูก ปลูก
๕เป็นชาวสวนที่เก็บเหรียญด้วยการปลูก ปลูก ปลูก เหมยจิงยืนตะลึงเมื่อเข้ามาในมิติเพาะปลูกแล้วเห็นว่าพื้นที่ 1 หมู่ของนางยังเป็นพื้นที่รกร้าง นอกจากต้นไม้แล้วก็ยังมีบ่อน้ำขังกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ เคราะห์ดีที่ข้างทางยังมีอุปกรณ์ถางหญ้าตัดต้นไม้ให้อยู่บ้าง มิเช่นนั้นนางได้จ่ายค่าอุปกรณ์อีกแน่ “หกร้อยหกสิบกว่าตารางเมตรก็ไม่ใช่น้อย ๆ กว่าจะถางหญ้าหมดนี่ ข้าได้มือพองก่อนแน่” เหมยจิงเดินสำรวจพื้นที่ซึ่งนอกจากจะมีเพียงที่ดินแล้วก็มีเพียงแผ่นฟ้า มีแสงสว่างส่องลงมา แต่ไม่ได้ร้อนเช่นพระอาทิตย์ในโลกที่นางจากมา “ปลูกต้นไม้ดอกไม้ได้วันละ 30 เหรียญ แต่ไม่ได้บอกว่าต้องปลูกมากเท่าไร เช่นนั้นก็ค่อย ๆ ปลูกค่อย ๆ ถางหญ้าเอาแล้วกัน” ว่าแล้วเหมยจิงก็ลงมือถางหญ้า กำหนดพื้นที่เล็ก ๆ ไว้สามแปลงเพราะจะปลูกดอกทานตะวัน กุหลาบสีแดง ชมพูและดอกฉูจู๋ร์สีขาว[1]ทั้งหมดสี่แปลง ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามนางถึงสามารถถางหญ้าออกแล้วขุดดินทำเป็นแปลงสี่เหลี่ยมทั้งหมดสี่แปลง ระยะห่างต่อแปลงตามเท้าของนางเพื่อให้สามารถเดินรดน้ำได้ “เฮ้อ~พรวนดินเสร็จแล้ว
Read more
๖ บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอ
๖บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอเหมยจิงกดซื้อชุดเพิ่มอีกสองชุด เป็นชุดคลุมหลังอาบน้ำที่นางจะถือชุดนี้เป็นชุดนอน กับชุดผ้าฝ้ายธรรมดา รูปทรงเหมือนชุดที่นางกดซื้อมาก่อนหน้านี้ ราคาประหยัดรวมสองชิ้นติดลบเพิ่มอีก 100 เหรียญกอปรกับก่อนหน้านี้ซื้อเตียงและหมอนมาในราคา 100 เหรียญและของใช้ส่วนตัวที่มีขนาดไม่มากถนอมใช้อย่างประหยัดในราคา 300 เหรียญอาทิ สบู่ แชมพู เซรั่มบำรุงผิวหน้า แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สินค้าจากโลกปัจจุบันที่นางหักใจซื้อเพราะไม่อยากใช้ของที่นี่“สรุปติดลบ 1,695 เหรียญ…แต่ก็เอาเถอะ! ของจำเป็นทั้งนั้น อีกอย่างไม่ได้ใช้แค่วันเดียวแล้วจะหมด ประหยัดใช้หน่อยก็อยู่ได้หลายวันแล้ว”ปลุกปลอบใจตัวเองเช่นนั้นก็เอนกายลงนอนบนเตียง เม้มปากแน่นเพราะพื้นไม้ไผ่ไม่ได้อ่อนโยนต่อแผ่นหลัง“ตื่นมาอีกทีหลังข้าเป็นรอยแน่ หรือจะกดซื้อผ้าปูที่นอนมาสักหน่อย อย่างไรการนอนก็สำคัญ”เหมยจิงนอนคิดอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงหย่อนกระปุก เมื่อตรวจสอบดูในกงล้ออักขระก็เห็นว่า 30 เหรียญค่าปลูกดอกไม้เข้ามาในระบบแล้ว“เหรียญเข้าแล้ว!...อะ! ปวดหลัง”มือเรียวจับหลังตัวเองไว้ เริ่มคิดแล้วว่าหากทำงานหนักได้นอนบนที่นอนนิ่ม
Read more
๗ ห้องมิติในโรงเตี๊ยมจันทรามีห้องเพิ่มอีกห้อง
๗ห้องมิติในโรงเตี๊ยมจันทรามีห้องเพิ่มอีกห้องเหมยจิงเดินนำเฉินเหวินเหวินออกมาจากร้านบะหมี่ด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโมโหตัวเองที่มีเงินหน่อย โดนกลยุทธ์บุรุษหน้าหยกอ้อนก็ควักเงินที่นางได้มาจากการเป็นหนี้จ่ายให้เขาโดยไม่รู้ตัว…แต่ที่นางโมโหมากกว่าตัวเองก็คือเขา!“เจี่ยเจีย ข้า…”“บะหมี่ถ้วยนี้ข้าเลี้ยง ถือเป็นบะหมี่ถ้วยอำลา”เฉินเหวินเหวินที่ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินนิ่งไป สองครั้งแล้วที่เขาสัมผัสได้ถึงความผลักไสไล่ส่งของนาง ถามเหตุผลไปตามตรง“เจี่ยเจีย หากท่านจะไล่ข้าเพราะเงิน 1 เหรียญข้าคืนให้ท่านก็ได้ ต้องทำร้ายจิตใจกันเพียงนี้เชียวหรือ”“คำไหนหรือการกระทำใดที่ข้าทำร้ายจิตใจ”“ก็ที่ท่านเดี๋ยวไล่ ๆ ข้าเช่นนี้อย่างไรเล่า เราตกอยู่ในสภาพเดียวกันไยไม่พึ่งพาอาศัยกัน”อ้อ ที่แท้ก็อยากยึดข้าเป็นที่ตั้งจริงด้วย“เราต่างมีกงล้ออักขระเป็นของตัวเอง มีหนี้และจำนวนเงินที่ต้องเก็บ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่เป็นเดือน เพราะฉะนั้นเราต่างคนต่างอยู่ ค่าใช้จ่ายที่ควบคุมไม่ได้เช่นคุณชาย ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”เอ่ยเพียงเท่านี้เหมยจิงก็หมุนตัวเดินหันหลังให้ชายหนุ่ม เขาไม่เคยคิดเรื่องค่าใช
Read more
๘ คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย
๘คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย เหมยจิงรู้สึกวางใจที่ไม่เห็นเฉินเหวินเหวินตอนที่ออกมาหาอะไรทานด้านนอก สองวันที่รอดอกไม้ให้ผลผลิต นางคิดอยากปลูกผักเพิ่ม ทว่าปลูกผักต้องลงทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ นางจึงปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้หมด จากพื้นที่รกร้างกลายเป็นไร่พืชโดยสมบูรณ์แบบ พรุ่งนี้บรรพตธาราจะจัดพิธีการบูชาบรรพตแล้ว เหมยจิงจึงมาดูผลงานการปลูกดอกไม้ของนางที่เติบโตพร้อมใกล้ตัดแล้ว ใช้เวลาเติบโตสามวันอย่างที่สาวสวยบอกจริง ๆ “ถ้าตกงาน ข้าก็คงสามารถเป็นชาวสวนปลูกผักในคอนโดได้กระมัง” อย่าพูดถึงที่ดิน บรรพบุรุษของนางขายที่ดินคืนให้รัฐบาลหมดแล้ว บ้านที่นางอยู่กับแม่สองคนก็เป็นห้องชุดที่มีสัญญาเช่าได้แค่ 20 ปีเท่านั้นไร้สิทธิ์ถือขาด เพราะฉะนั้นความฝันในเรื่องปลูกพืชสำหรับนางคือวิมานกลางอากาศ “จะว่าไปอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นอกจากสนใจเพียงเรื่องของตัวเองแล้วก็ไม่ต้องสนใจเรื่องของใครอีก หากกลับไปได้ก็แค่เตรียมตัวหางานใหม่แล้วหาวิธีตัดขาดจากน้องชายตัวล้างผลาญ” เหมยจิงพูดอย่างมีอารมณ์ มือรดน้ำดอกไม้สลับกับถอนหญ้าที่เจริญเติบโต
Read more
๙ ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น
๙ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น “เจี่ยเจีย! จากคุณภาพน้ำแล้ว เราต้องรีบไปจากที่นี่กันเถิด รสชาติฝาดเฝื่อนเช่นนี้ข้าทนอยู่ได้ไม่นานแน่ เราต้องเก็บเหรียญให้ครบหนึ่งพันโดยเร็ว ข้าจะช่วยท่านเก็บเอง ท่านอยากกลับภพใด ข้าจะไปตามท่าน” เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังล่อลวงหนุ่มน้อย “เราจำเป็นต้องมีพันธะต่อกันด้วยหรือ ที่จริงต่างคนต่างเก็บก็ย่อมได้”...อีกอย่างดูจากนิสัยการใช้เงินของเจ้าแล้วเป็นหนี้มากกว่ามีเงินเก็บแน่ ประโยคหลังเหมยจิงคิดในใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าชายหนุ่มเดาอารมณ์จากสีหน้านางได้แล้ว “เถอะนะเจี่ยเจีย ข้าไม่เพียงหน้าตาดีเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถในการดึงเสน่ห์มาใช้ด้วย ไม่อย่างนั้น…” เฉินเหวินเหวินเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากราวกับประโยคเมื่อครู่ได้เผลอพูดไปเท่านั้น “ไม่อย่างนั้นอันใดหรือ หากอยากลงเรือลำเดียวกันก็ต้องบอกข้อมูลและความเสี่ยงให้กันรับรู้ด้วย” เฉินเหวินเหวินมีท่ามีลังเลไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมาตามตรง“เจ้าพวกนั้นเป็นลูกน้องของสามีสตรีที่ตกหลุมรักข้าตอนอยู่บรรพตอาทิตย์อัสดง…แต่ ๆ อ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status