ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย

last update最終更新日 : 2025-10-31
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
33チャプター
1.7Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

แฟนตาซี

พื้นที่พิเศษ

ดารา

ฉันหมดแพชชั่นในการใช้ชีวิตจึงกระโดดลงแม่น้ำหวังว่าความตายจะเป็นจุดสุดท้ายของชีวิต ไม่คิดว่าโลกหลังความตายจะยังต้องดิ้นรนต่อไป มาสู่โลกระบบที่ต้องเก็บเหรียญเพื่อซื้อไอเทมในระบบ นอกจากจะเลือกทำภารกิจปลูกผักแล้วยังเป็นแม่ค้า...ไม่พอ! ยังถูกคุณชายที่มาสู่โลกในระบบเช่นกันยึดเป็นที่ตั้ง เพราะเห็นข้าถามเขาว่า what's your name?

もっと見る

第1話

บทนำ

星野遥(ほしの はるか)は、親友の兄に嫁いだ。

結婚から3年。彼は落ち着きがあり、洗練された振る舞いを見せる完璧な夫であったが、およそ欲というものがなく、一度として遥と身体を重ねることはなかった。

ある日、遥は何気なく親友にその悩みをこぼした。だがその翌日、彼女は信じられない光景を目の当たりにする。

夫の蓮見柊吾(はすみ しゅうご)が、遥の親友であり義妹の蓮見詩織(はすみ しおり)を壁に押し当て、理性を失ったような声で口づけを交わしていたのだ。

「お前だって分かっているはずだ、俺が愛しているのはお前だけだと。今や俺はお前の言う通りに遥と結婚した。それなのに、さらに彼女を抱けと迫るのか。俺を死なせたいのか!」

詩織は目を赤く腫らし、むせび泣きながら言った。

「お兄様、私もお兄様を愛している。けれど、蓮見家のしきたりは厳格で、私はただの養女だとしても、お父様やお母様が私たちの関係を許すはずがない……

あなたはもう遥と結婚したのだから、どうか彼女を真っ当に愛して」

「俺は生涯、お前以外の誰も愛せない。詩織、彼女との結婚は俺ができる最大の譲歩だ。愛していない以上、彼女に触れることなど絶対にできない」

柊吾の、その低く苦痛を押し殺したような声は、遥の耳に落雷のように響いた。

そう、柊吾が結婚後に自分に触れようとしなかったのは、彼が最初から最後まで愛していたのが、詩織だったからなのだ。

自分との結婚は、周囲の目を欺くための隠れ蓑に過ぎなかったのだと、遥は思い知らされた。

……

その夜、遥は胸が張り裂けんばかりの痛みに襲われ、涙が枯れるほど泣き明かした。

初めて柊吾に出会ったとき、その目を奪うほどの端正な立ち姿に一目惚れした。それからというもの、彼女は彼の背中を追い続けて7年もの歳月を費やしてきた。

真心を差し出し、すべてを捧げて彼を愛し続けてきた。

しかし、心が完全に冷めきって彼を手放す決意をするには、ほんの一瞬しかかからなかった。

遥は独り、外で一晩中冷たい風に吹かれていた。夜が明けると、彼女は弁護士に連絡を取り、離婚協議書を作成した。

署名を終えたちょうどそのとき、邸宅のドアが音を立てて開き、柊吾が帰宅した。

遥が離婚協議書を差し出して彼にサインを求めようとした瞬間、柊吾のほうが先に彼女の手を強く掴んだ。普段の冷徹な顔には、遥が一度も見たことのないような焦燥と動揺が浮かんでいた。

「遥、詩織が昨夜、突然吐血して意識を失ったんだ。病院に搬送され、医師の診断で骨髄腫だと判明した。すぐに骨髄移植が必要らしい。

ドナーのデータを確認したところ、お前の型が一致したんだ。どうか詩織を救ってくれないか。お前の骨髄を彼女に提供してほしい」

一晩中眠っていなかった遥は、事態をすぐには飲み込めなかった。

しかし、柊吾は彼女が拒絶しているのだと誤解し、その常に冷静沈着な瞳に哀願の色を浮かべた。

「俺の型が不適合でなければ、お前にこんな頼みはしない。お前と詩織は長年の親友であり、今や義理の姉妹でもある。お前が見殺しにするはずがないと信じている。もし提供に同意してくれるなら、どんな条件でも受け入れる」

遥は陰りのある瞳を伏せ、苦渋に満ちた声で呟いた。

「どんな条件でも?……私を抱くことすらも?」

「ああ!」

彼が躊躇なく同意するのを見て、遥はこの3年間、自分が関係を求めるたびに彼が何度も拒絶し、逃げ回っていたことを思い出さずにはいられなかった。

どうやら、彼は本当に詩織を心の底から愛しているらしい。

自分を愛しておらず、あれほど嫌がっていたというのに、詩織の命を救うためなら、そのような条件さえも喜んで受け入れるのだ。

彼女が口を開く前に、病院から再び電話が入り、患者が危険な状態にあると告げられた。

その瞬間、彼は目を真っ赤に染めて彼女を見つめ、声を震わせた。

「遥、頼む……この通りだ」

遥の心臓は激しく突き刺されるように痛み、最後には彼の車に乗り込んだ。

……

手術が終わった後、彼女は3日間入院したが、柊吾は一度も姿を見せなかった。

何度も再検査のために隣の病室を通りかかるたび、遥は彼が詩織のそばを片時も離れずに付き添っている姿を目にした。

彼は詩織が眠りにつくと、その手を名残惜しそうに握りしめて離そうとせず、薬が冷めるのを待って一口ずつ含ませ、苦がる彼女をあやすように甘いドライフルーツを口に運んでいた。彼女の身体を気遣い、どこへ移動するにも腕に抱きかかえて決して地面に降ろそうとしなかった。

一挙手一投足、そのすべてに隠しきれない深い愛が満ちていた。

遥はそれらすべてを静かに見つめていた。

二人の邪魔をすることはせず、ただ黙って自分の身体を癒やし、退院手続きを済ませた。

病院を去る前、最後に病室の前を通りかかったとき、詩織の声が耳に届いた。

「お兄様、やっぱり遥の様子を見に行ってあげて。何日も顔を出さないなんて、彼女の心に不満が溜まって、きっと怒ってしまうわ」

柊吾は身じろぎもせず、彼女に毛布をかけ直しながら冷淡な口調で言った。

「それはない。彼女は俺を深く愛している。怒って詰め寄ってくるような真似はしないさ」

遥は声もなく微笑んだ。その瞳には疲弊の光が満ちていた。

確かに、自分はもう二度と腹を立てたりしないだろう。

それはあまりにも深く愛しているからではなく、もう愛していないからだ。

遥は気持ちを落ち着かせ、独りで邸宅へ戻ると、数日前に玄関へ置き去りにされたままの離婚協議書が目に留まった。

彼女はそれを手に取り、最初から最後まで目を通した。そのとき、背後からドアが開く音が響いた。

ちょうど帰宅した柊吾は、彼女の姿を見て少し驚いたように目を丸くした。

「退院したのか?なぜ言ってくれなかったんだ。迎えに行ったのに」

自分が入院している間、一度も看病に来なかったというのに、退院の報告など、今さら彼にする必要がどこにあるのだろうか。

遥は淡々と言った。「あなたが忙しいのは分かっていたから。これくらい些細なことで、お手を煩わせたくなかったの」

にわかに、部屋の中に静寂が広がった。

柊吾は言葉を発せず、瞳の奥を沈ませながら手を伸ばしてネクタイを緩めた。

彼は遥の腰を引き寄せ、口づけを交わしようと顔を近づけたが、遥は身を翻してそれをかわした。

驚きのあまり数歩後退した彼女を見て、柊吾は眉をひそめ、珍しく彼女を凝視した。

「夫婦の営み……お前が提示した条件だろう。忘れたのか?」

遥は無意識のうちに手を強く握りしめ、睫毛を微かに震わせながら無理に笑みを作った。

「ただの冗談よ。本気にしないで。他の条件に変えてもいいかしら?」

柊吾の緊張が、目に見えて和らいでいくのが分かった。

「構わない」

遥はその一部始終を目の当たりにしながらもそれを指摘することはせず、離婚協議書を取り出して最後のページをめくった。

「それなら、これにサインをして。これが今の私にとって、最も手に入れたいものだから」

柊吾は、彼女がこれほど性急に要求を口にするのを初めて目の当たりにし、瞳に意外そうな色が走った。

「最も手に入れたいもの?どこの物件がそれほど気に入ったんだ?」

彼は問いかけながら、内容を確認しようと書類をめくろうとした。

しかし次の瞬間、彼のポケットの中でスマートフォンが鳴り響いた。

「お兄様、料理をいつ持ってきてくれるの?お腹が空いちゃった」

詩織の甘えるような声を聞いて、遥は初めて、彼が今日帰宅したのが単に彼女のために料理を作るためだったのだと知った。

「すぐに行く」

柊吾は一刻の猶予もないとばかりに、書類に目を落とすこともなく素早く離婚協議書に署名を済ませると、スマートフォンを手にしたままキッチンへと向かった。

彼はキッチンで1時間ほど忙しなく動き回り、やがて保温容器を手にすると、足早に家を出て行った。

最初から最後まで、遥と言葉を交わすことは二度となかった。

彼の遠ざかっていく後ろ姿を見送りながら、遥は静かに声を出し、彼の先ほどの問いに答えた。

「私が欲しいのは、家なんかじゃない。自由よ……離婚おめでとう、柊吾」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
33 チャプター
บทนำ
บทนำเหมยจิงเดินทอดน่องไปบนสะพานไน่เหอที่เชื่อมแม่น้ำสายใหญ่ตัดผ่านเมืองเข้าด้วยกัน เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงกลางสะพานใบหน้าสวยจากการแต่งแต้มอย่างประณีตเงยหน้าขึ้นรับน้ำสีอำพันที่กล่อมคนให้เมามายทุกหยาดหยดแล้วทิ้งขวดลงบนพื้นสะพาน จังหวะนั้นมีเรือสำราญลอดใต้สะพานไปพอดี เธอยกมือโบกทักทายทุกคนทั้งที่ไม่รู้จัก แต่ไม่มีใครโบกมือกลับให้เธอเลยสักคน“เหอะ! รู้ว่าฉันหมดตัวหรือไงถึงได้ไม่คุยด้วย”เหมยจิงเคยมีประสบการณ์การนั่งเรือสำราญแบบนั้นเพียงแต่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้วเงินทองที่เธอหามาด้วยความยากลำบากค่อย ๆ พร่องลงเพราะฝีมือของน้องชายแท้ ๆ ที่เปิดธุรกิจผิดกฎหมายโดยใช้ชื่อเธอเป็นเจ้าของ เงินมากมายถูกใช้ในการสู้คดีจนเหลือให้เธอติดบัญชีไม่มาก! “เงินทองไม่ตายหาใหม่ได้ก็จริง แต่แม่ปกป้องมันจนฉันกลายเป็นหนี้ท่วมหัวแบบนี้ ฉันจะเอาแรงใจที่ไหนไปสู้”“ตื๊ด~”มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นชื่อของแม่เธอก็รีบกดรับตามความเคยชิน‘จิงจิง โอนเงินให้แม่ทางเวยซิ่นที บริษัทจะมายึดรถน้องไปแล้ว ช่วยแม่หน่อยนะ ไม่งั้นเงินที่ดาวน์ไปก่อนหน้านี้กลายเ
続きを読む
๑ เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพต
๑เมืองลอยฟ้าที่มีแต่ภูเขากับภูเขาแล้วเรียกบรรพตบุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม~เหมยจิงได้ยินเสียงนี้เมื่อยามที่ร่างดำดิ่งลงผิวน้ำ ร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มร่าง เจ็บจนต้องเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตมีแต่ตัวเธอที่กอดเธอไว้ ไม่ตะเกียกตะกายในยามที่สำลักน้ำ หลับตานิ่ง พร้อมรับประสบการณ์ตายที่ไม่อาจนำเรื่องนี้ไปบอกต่ออีกไม่กี่ชั่วโมง ร่างที่บวมน้ำของฉันก็คงลอยขึ้นอืดในสักที่ น่าเสียดาย อุตส่าห์พยายามสวยมาทั้งชีวิต แต่สุดท้ายก็จากไปอย่างไม่สวย“เฮือก! อะไรหนัก ๆ ข้าตกได้ปลาใหญ่แล้วเป็นแน่”เหมยจิงลืมตาเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษคนหนึ่งแว่วเข้ามาใกล้ ๆเกิดอะไรขึ้น หรือร่างฉันลอยไปใกล้เรือประมง แต่จะเป็นไปได้ยังไง นี่เมืองใหญ่นะ“ไหน ๆ ข้าช่วยยก”สิ้นประโยคของบุรุษอีกคนหนึ่ง เหมยจิงก็รู้สึกเหมือนร่างดึงขึ้นสู่ผิวน้ำ เธอหรี่ตาเมื่อยิ่งใกล้ผิวน้ำยิ่งเห็นแสงสว่างเป็นเส้น ๆพรวด!จนกระทั่งร่างของเธอโผล่เหนือผิวน้ำ เธอก็รีบหลับตาในทันทีเพราะไม่อาจสู้แสงได้“นี่…นี่ไม่ใช่ปลา!”เหมยจิงกะพริบตา เมื่อดวงตามองเห็นโดยรอบแล้ว เธอถึงเห็นว่าแวดล้อมไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นพื้นท
続きを読む
๒ ประมุขบรรพตที่หล่อเหมือนเอไอ
๒ประมุขบรรพตที่หล่อเหมือนเอไอบรรพตของประมุขเมืองลอยฟ้ามีหอคอยสิบชั้นตั้งเด่นเป็นสง่ากลางบรรพตที่รอบนอกไร้สิ่งมีชีวิตใดไม่เว้นแม้แต่ต้นไม้หินตรงที่เหมยจิงยืนอยู่เป็นหินกรวดทั่วไป แต่หินที่เท้าเล็กของเธอกำลังจะก้าวลงไปเหยียบนั้นเหมือนลาวาที่เย็นตัวลงแล้ว เพราะผ่านตาภูเขาไฟระเบิดในโลกอินเตอร์เน็ต ลาวาสีแดงส้มที่กำลังไหลเยิ้มค่อย ๆ ไหลลงจากป่องภูเขาไฟย้อมพื้นที่ให้เป็นทุ่งลาวาชั่วขณะหนึ่งเธอลังเลที่จะก้าวลงไปเหยียบตรงนั้น หากไม่ได้ยินเสียงนี้ เธอก็คงยืนลังเลอยู่ตรงนี้สักพัก“มาแล้วก็เข้ามาเถิด ไม่อยากได้ตัวเท่าเดิมหรือ ชุดลากพื้นเปื้อนหมดแล้ว”เหมยจิงเอี้ยวตัวมองด้านหลัง ยกเสื้อสูตรตัวใหญ่ขึ้นเพราะเสื้อที่เปียกน้ำเมื่อครู่เปื้อนดินดำเปรอะแล้ว“อี๋~คิดถึงเมืองใหญ่”“หึ ๆ เพิ่งมาที่นี่วันแรกก็อยากกลับแล้วหรือ นานทีจะมีคนจากภพเจ้ามาหาข้า อยู่เล่นเป็นเพื่อนกันก่อน”พรึบ!สิ้นคำเจ้าของเสียงควบตำแหน่งเจ้าของบรรพตก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเหมยจิง เรือนร่างสูงในชุดสีดำเหลือบแดง ใบหน้ายาวได้รูป จมูกโด่งคมสัน ดวงตาเรียวรี องค์ประกอบบนใบหน้าลงตัวชวนคนมองตะลึงค้าง“หล่อแบบเอไอเป็นแบบนี้เอง”“หล่อเหมือ
続きを読む
๓ เมื่อกงล้ออักขระทำงานเก็บเหรียญก็ต้องเริ่ม
๓เมื่อกงล้ออักขระทำงานเก็บเหรียญก็ต้องเริ่ม เหมยจิงตื่นตาตื่นใจยิ่งแล้ว เริ่มสงสัยว่าฝ่ามือของประมุขบรรพตบรรจุพลังไว้มากเท่าไร ไยสะบัดมือเพียงครั้งตรงหน้าเธอก็ปรากฏวงล้ออักขระขึ้นแล้ว “ระบุสิ อยากได้ความเป็นส่วนตัวอย่างไรก็ระบุลงในวงล้อได้ จะเรื่องอาบน้ำหรือเรื่องบนเตียงอันใดก็ว่าไป” สมกับที่ดูซีรีส์มากกว่าดูสารคดีจริง ๆ “แล้วข้าต้องระบุอย่างไร” “แตะมือลงบนวงล้อแล้วพูด” โอ้โฮ เรื่องนี้เอไอยังสู้ไม่ได้ เหมยจิงแตะมือลงบนวงล้อสีทองแล้วระบุสิ่งที่ตนอยากได้ พอเลิกแตะมือแล้ววงล้อก็เริ่มหมุนอีกครั้ง เมื่อหยุดลง ตรงกลางวงล้อก็เกิดภาพเหตุการณ์ปัจจุบันของเธอ ด้านหลังมีประมุขบรรพตยืนอยู่ห่าง ๆ จ้องมองด้วยรอยยิ้ม “สำเร็จแล้ว คราวนี้เจ้าจะมีระบบปฏิบัติการฝังอยู่ในร่างกาย วงล้อจะตามเจ้าไปทุกที่ คิดอยากทำอะไรก็ได้เพียงแตะมือไว้กลางอากาศก็จะเห็นกงล้ออักขระที่มีเมนูมากมายให้เจ้าใช้สอย” เมนูมากมายเลยเช่นนั้นหรือ เหมยจิงเลื่อนนิ้วไปจิ้มเครื่องหมายบวกตรงด้านหลังยอดเหรียญที่เป็นศูนย์ก็มีภารกิจที่ทำแล้วได้เ
続きを読む
๔ ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ
๔ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ“2025!”ปัจจุบันของเราไม่เท่ากันจริงด้วย“ใช่ 2025 ปัจจุบันข้าอายุ 28 เกิดปี 1997 ถือว่าเป็นเจนซีตอนต้น คุณชายเล่า เจนวาย เอ็กซ์หรือเบเบ้บูมเมอร์หรือว่าก่อนเบบี้บูมเมอร์”“ข้าเกิด 1993”“อ้อ เจนวายนั่นเอง ถ้าคุณชายยังอยู่ยุคที่ข้าจากมาก็อายุ 32 ได้”เหมยจิงนับนิ้วคิดเลข ในขณะเดียวกันก็คาดเดาอายุของร่างที่อยู่ตรงหน้าไปด้วยหน้าอ่อนกว่า 32 ทั้งยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้า ฉะนั้นแล้วข้าต้องเคารพเขาที่อายุวิญญาณหรืออายุร่างกายกัน“ข้ามายุคโบราณตั้งแต่แรกเกิด”“อ้อ เช่นนั้นกี่ปีมาแล้ว”“23! ดังนั้นแล้วข้าจะถือว่าแม่นางเป็นพี่สาว…เจี่ยเจีย! เอ็นดูน้องชายคนนี้ได้หรือไม่”อายุ 23 เท่าน้องชายข้าจะเรียกข้าว่าเจี่ยเจียนับว่าสมเหตุสมผล แต่ข้าจำเป็นต้องเอ็นดูเขาหรือไม่“เราต่างมีกงล้อเป็นของตนเองทั้งนั้น ข้าไม่อยากเป็นหนี้หัวตัวเพราะเลี้ยงใครอีกคน ดังนั้นแล้วเราทางใครทางมันเถอะนะ”เหมยจิงปฏิเสธอย่างชัดเจนไม่รอฟังว่าเขาจะอ้อนวอนตนอย่างไร มือเรียวอังไว้กลางอากาศเพื่อเปิดวงล้ออักขระ ปัดนิ้วไปเรื่อย ๆ เพื่อดูค่าโดยสารไม่ดูบรรพตที่จะไป เมื่อเห็นว่าบรรพตนี้ราคาค่าโดยสารถูกที
続きを読む
๕ เป็นชาวสวนที่เก็บเหรียญด้วยการปลูก ปลูก ปลูก
๕เป็นชาวสวนที่เก็บเหรียญด้วยการปลูก ปลูก ปลูก เหมยจิงยืนตะลึงเมื่อเข้ามาในมิติเพาะปลูกแล้วเห็นว่าพื้นที่ 1 หมู่ของนางยังเป็นพื้นที่รกร้าง นอกจากต้นไม้แล้วก็ยังมีบ่อน้ำขังกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ เคราะห์ดีที่ข้างทางยังมีอุปกรณ์ถางหญ้าตัดต้นไม้ให้อยู่บ้าง มิเช่นนั้นนางได้จ่ายค่าอุปกรณ์อีกแน่ “หกร้อยหกสิบกว่าตารางเมตรก็ไม่ใช่น้อย ๆ กว่าจะถางหญ้าหมดนี่ ข้าได้มือพองก่อนแน่” เหมยจิงเดินสำรวจพื้นที่ซึ่งนอกจากจะมีเพียงที่ดินแล้วก็มีเพียงแผ่นฟ้า มีแสงสว่างส่องลงมา แต่ไม่ได้ร้อนเช่นพระอาทิตย์ในโลกที่นางจากมา “ปลูกต้นไม้ดอกไม้ได้วันละ 30 เหรียญ แต่ไม่ได้บอกว่าต้องปลูกมากเท่าไร เช่นนั้นก็ค่อย ๆ ปลูกค่อย ๆ ถางหญ้าเอาแล้วกัน” ว่าแล้วเหมยจิงก็ลงมือถางหญ้า กำหนดพื้นที่เล็ก ๆ ไว้สามแปลงเพราะจะปลูกดอกทานตะวัน กุหลาบสีแดง ชมพูและดอกฉูจู๋ร์สีขาว[1]ทั้งหมดสี่แปลง ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามนางถึงสามารถถางหญ้าออกแล้วขุดดินทำเป็นแปลงสี่เหลี่ยมทั้งหมดสี่แปลง ระยะห่างต่อแปลงตามเท้าของนางเพื่อให้สามารถเดินรดน้ำได้ “เฮ้อ~พรวนดินเสร็จแล้ว
続きを読む
๖ บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอ
๖บรรพตมีมากมายก็ยังหากันจนเจอเหมยจิงกดซื้อชุดเพิ่มอีกสองชุด เป็นชุดคลุมหลังอาบน้ำที่นางจะถือชุดนี้เป็นชุดนอน กับชุดผ้าฝ้ายธรรมดา รูปทรงเหมือนชุดที่นางกดซื้อมาก่อนหน้านี้ ราคาประหยัดรวมสองชิ้นติดลบเพิ่มอีก 100 เหรียญกอปรกับก่อนหน้านี้ซื้อเตียงและหมอนมาในราคา 100 เหรียญและของใช้ส่วนตัวที่มีขนาดไม่มากถนอมใช้อย่างประหยัดในราคา 300 เหรียญอาทิ สบู่ แชมพู เซรั่มบำรุงผิวหน้า แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สินค้าจากโลกปัจจุบันที่นางหักใจซื้อเพราะไม่อยากใช้ของที่นี่“สรุปติดลบ 1,695 เหรียญ…แต่ก็เอาเถอะ! ของจำเป็นทั้งนั้น อีกอย่างไม่ได้ใช้แค่วันเดียวแล้วจะหมด ประหยัดใช้หน่อยก็อยู่ได้หลายวันแล้ว”ปลุกปลอบใจตัวเองเช่นนั้นก็เอนกายลงนอนบนเตียง เม้มปากแน่นเพราะพื้นไม้ไผ่ไม่ได้อ่อนโยนต่อแผ่นหลัง“ตื่นมาอีกทีหลังข้าเป็นรอยแน่ หรือจะกดซื้อผ้าปูที่นอนมาสักหน่อย อย่างไรการนอนก็สำคัญ”เหมยจิงนอนคิดอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงหย่อนกระปุก เมื่อตรวจสอบดูในกงล้ออักขระก็เห็นว่า 30 เหรียญค่าปลูกดอกไม้เข้ามาในระบบแล้ว“เหรียญเข้าแล้ว!...อะ! ปวดหลัง”มือเรียวจับหลังตัวเองไว้ เริ่มคิดแล้วว่าหากทำงานหนักได้นอนบนที่นอนนิ่ม
続きを読む
๗ ห้องมิติในโรงเตี๊ยมจันทรามีห้องเพิ่มอีกห้อง
๗ห้องมิติในโรงเตี๊ยมจันทรามีห้องเพิ่มอีกห้องเหมยจิงเดินนำเฉินเหวินเหวินออกมาจากร้านบะหมี่ด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโมโหตัวเองที่มีเงินหน่อย โดนกลยุทธ์บุรุษหน้าหยกอ้อนก็ควักเงินที่นางได้มาจากการเป็นหนี้จ่ายให้เขาโดยไม่รู้ตัว…แต่ที่นางโมโหมากกว่าตัวเองก็คือเขา!“เจี่ยเจีย ข้า…”“บะหมี่ถ้วยนี้ข้าเลี้ยง ถือเป็นบะหมี่ถ้วยอำลา”เฉินเหวินเหวินที่ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดที่ไม่คิดว่าจะได้ยินนิ่งไป สองครั้งแล้วที่เขาสัมผัสได้ถึงความผลักไสไล่ส่งของนาง ถามเหตุผลไปตามตรง“เจี่ยเจีย หากท่านจะไล่ข้าเพราะเงิน 1 เหรียญข้าคืนให้ท่านก็ได้ ต้องทำร้ายจิตใจกันเพียงนี้เชียวหรือ”“คำไหนหรือการกระทำใดที่ข้าทำร้ายจิตใจ”“ก็ที่ท่านเดี๋ยวไล่ ๆ ข้าเช่นนี้อย่างไรเล่า เราตกอยู่ในสภาพเดียวกันไยไม่พึ่งพาอาศัยกัน”อ้อ ที่แท้ก็อยากยึดข้าเป็นที่ตั้งจริงด้วย“เราต่างมีกงล้ออักขระเป็นของตัวเอง มีหนี้และจำนวนเงินที่ต้องเก็บ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่เป็นเดือน เพราะฉะนั้นเราต่างคนต่างอยู่ ค่าใช้จ่ายที่ควบคุมไม่ได้เช่นคุณชาย ข้าไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย”เอ่ยเพียงเท่านี้เหมยจิงก็หมุนตัวเดินหันหลังให้ชายหนุ่ม เขาไม่เคยคิดเรื่องค่าใช
続きを読む
๘ คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย
๘คุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย เหมยจิงรู้สึกวางใจที่ไม่เห็นเฉินเหวินเหวินตอนที่ออกมาหาอะไรทานด้านนอก สองวันที่รอดอกไม้ให้ผลผลิต นางคิดอยากปลูกผักเพิ่ม ทว่าปลูกผักต้องลงทุนซื้อเมล็ดพันธุ์ นางจึงปลูกเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ให้หมด จากพื้นที่รกร้างกลายเป็นไร่พืชโดยสมบูรณ์แบบ พรุ่งนี้บรรพตธาราจะจัดพิธีการบูชาบรรพตแล้ว เหมยจิงจึงมาดูผลงานการปลูกดอกไม้ของนางที่เติบโตพร้อมใกล้ตัดแล้ว ใช้เวลาเติบโตสามวันอย่างที่สาวสวยบอกจริง ๆ “ถ้าตกงาน ข้าก็คงสามารถเป็นชาวสวนปลูกผักในคอนโดได้กระมัง” อย่าพูดถึงที่ดิน บรรพบุรุษของนางขายที่ดินคืนให้รัฐบาลหมดแล้ว บ้านที่นางอยู่กับแม่สองคนก็เป็นห้องชุดที่มีสัญญาเช่าได้แค่ 20 ปีเท่านั้นไร้สิทธิ์ถือขาด เพราะฉะนั้นความฝันในเรื่องปลูกพืชสำหรับนางคือวิมานกลางอากาศ “จะว่าไปอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นอกจากสนใจเพียงเรื่องของตัวเองแล้วก็ไม่ต้องสนใจเรื่องของใครอีก หากกลับไปได้ก็แค่เตรียมตัวหางานใหม่แล้วหาวิธีตัดขาดจากน้องชายตัวล้างผลาญ” เหมยจิงพูดอย่างมีอารมณ์ มือรดน้ำดอกไม้สลับกับถอนหญ้าที่เจริญเติบโต
続きを読む
๙ ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น
๙ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น “เจี่ยเจีย! จากคุณภาพน้ำแล้ว เราต้องรีบไปจากที่นี่กันเถิด รสชาติฝาดเฝื่อนเช่นนี้ข้าทนอยู่ได้ไม่นานแน่ เราต้องเก็บเหรียญให้ครบหนึ่งพันโดยเร็ว ข้าจะช่วยท่านเก็บเอง ท่านอยากกลับภพใด ข้าจะไปตามท่าน” เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังล่อลวงหนุ่มน้อย “เราจำเป็นต้องมีพันธะต่อกันด้วยหรือ ที่จริงต่างคนต่างเก็บก็ย่อมได้”...อีกอย่างดูจากนิสัยการใช้เงินของเจ้าแล้วเป็นหนี้มากกว่ามีเงินเก็บแน่ ประโยคหลังเหมยจิงคิดในใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าชายหนุ่มเดาอารมณ์จากสีหน้านางได้แล้ว “เถอะนะเจี่ยเจีย ข้าไม่เพียงหน้าตาดีเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถในการดึงเสน่ห์มาใช้ด้วย ไม่อย่างนั้น…” เฉินเหวินเหวินเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากราวกับประโยคเมื่อครู่ได้เผลอพูดไปเท่านั้น “ไม่อย่างนั้นอันใดหรือ หากอยากลงเรือลำเดียวกันก็ต้องบอกข้อมูลและความเสี่ยงให้กันรับรู้ด้วย” เฉินเหวินเหวินมีท่ามีลังเลไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมาตามตรง“เจ้าพวกนั้นเป็นลูกน้องของสามีสตรีที่ตกหลุมรักข้าตอนอยู่บรรพตอาทิตย์อัสดง…แต่ ๆ อ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status