LOGINตู้เอ๋อร์!คำพูดของอวิ๋นจงจื่อทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงนามจริงของอ๋องหลูหยางคือหลินซูตู้ เขาเองก็เป็นบุคคลมีหน้ามีตา และมีน้อยคนนักในราชสำนักจะกล้าเอ่ยชื่อของเขาแต่อวิ๋นจงจื่อกลับเรียกเขาว่าตู้เอ๋อร์น่ะหรือ?ทุกคนรู้สึกว่าการมาในครั้งนี้ไม่เสียเปล่า เรื่องราวดำเนินไปอย่างน่าติดตามทีละเหตุการณ์ ช่างน่า
นางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยตอนนั้นเป็นเพราะนางต้องตาซูจิ้นก่อน และเป็นเซี่ยหลินหลางที่ขวางทางนาง จึงบีบให้นางต้องลงมือสังหารนี่ไม่ใช่ความผิดของนางเลย แล้วเหตุใดจึงต้องลงโทษนางด้วย?“อนุเยี่ยนอิจฉาข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นางต้องคับแค้นใจแน่นอน คำพูดเหล่านั้นล้วนเสกสรรปั้นแต่งขึ้น หลักฐานก็เป็นของปล
ครั้นซูจิ้นได้ยินคำพูดของอนุเยี่ยน ร่างกายพลันสั่นสะท้านไม่หยุดเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ช่วยเขาไว้ในเวลานั้น คือ คืออนุเยี่ยนอย่างนั้นหรือ?อนุเยี่ยนอยู่เคียงข้างเขามาตลอด แต่เขากลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ทั้งยังยอมให้ฮูหยินซูทำลายลูกของอนุเยี่ยนอีกด้วยลูกของอนุเยี่ยน...เซี่ยหลินหลาง...ทั้งหมดเป็นเพราะเขา
“ข้ากำลังถามท่านอยู่นะ ท่านฟังไม่เข้าใจหรือ?” อนุเยี่ยนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ทุกท่าน เพิ่มขึ้นมาอีกสักคนคงไม่มีปัญหากระมัง?”อนุเยี่ยนไม่ได้ทำความเคารพ และไม่ได้ทักทายผู้ใดทว่าทุกคนกลับไม่รู้สึกว่านางล่วงเกินเลยเมื่อเทียบกับกิริยามารยาทของอนุเยี่ยนแล้ว กลับเป็นฮูหยินซูเสียอีกที่ทำให้ผู้คนยิ่งรู้สึก
เพียงชั่วพริบตาเดียว ซูจิ้นรู้สึกราวกับฟ้าดินถล่มทลายลงมาในทันทีความโกรธความเครียดที่คุกครุนอยู่ภายในใจ ทำเอาเขาถึงกับกระอักเลือดออกมา ก่อนจะเป็นลมหมดสติไปในทันที“นายท่าน!”“ใครก็ได้!”“ใครก็ได้ ช่วยด้วย!”ลู่จิ้นที่กำลังนั่งฟันเรื่องราวอยู่ด้านหลังนั้น — ซึ่งแท้จริงแล้วคือการร่ำสุราชมงิ้วสนุก ๆ
“ท่านบอกว่าท่านลืมแล้ว” หลินเฟยจิ้งหัวเราะออกมาอยู่พักใหญ่ “ถ้าเช่นนั้น แม้แต่บุญคุณที่มารดาของข้าเคยช่วยชีวิตท่านเอาไว้ ก็ลืมไปแล้วใช่หรือไม่?”“ข้าไม่ได้ลืม” ซูจิ้นอดไม่ได้ที่จะโต้ตอบกลับไป“‘ไม่ได้ลืมหรือ? ท่านไม่ได้ลืมอะไรเลย สิ่งเดียวที่ท่านลืมก็คือตำแหน่งบาดแผลที่เกือบจะคร่าชีวิตของท่านไป” หลิ
“เอาล่ะ คุณหนูให้เจ้านั่งเจ้าก็นั่งลงเถอะ” ชุ่ยผิงทนกลิ่นเหม็นบนร่างของหู่พั่ว หลังจากกดนางนั่งบนเก้าอี้แล้ว จึงวิ่งไปรอข้าง ๆ โดยไม่เผยสีหน้าใด ๆ ออกมาหลังจากที่หู่พั่วถูกคนจับตัวไป ก็ไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดทั้งวันทั้งคืน ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส เป็นโรคทางนรีเวชอย่างรุนแรง กลั้นปัสสาวะไม่อยู่บ่อยคร
ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาจุดมาโต้แย้งไม่ได้ไป๋หลินยวนพูดไม่ผิด ต่อให้สามารถรักษาชีพจรไว้ได้ อย่างมากสุดองค์หญิงชิงอินก็ฟื้นตัวมีสภาพเป็นเหมือนผักเป็นเพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้ นางถึงได้เรียกหาเทพพิษอย่างไป๋หลินยวนมาช่วย“โอสถหงส์ฟื้นคืออะไรกันแน่?” “คือยาพิษชนิดหนึ่งที่ทำขึ้นจากสมุนไพรที่มีชื
“เสด็จพ่อพระทัยเย็นลงก่อนเพคะ พวกเรามิอาจคิดเล็กคิดน้อยกับคนโง่ได้นะเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก!”“ฮี่ฮี่ เสด็จพ่อ มิขอปิดบังความจริงนะเพคะ หม่อมฉันหาวิธีการรักษาที่มีประสิทธิภาพสำหรับองค์หญิงชิงอินเจอแล้ว แต่ว่าตอนนี้ยังขาดอีกเพียงก้าวเดียวเพคะ”“เจ้าต้องการอะไร? เราจะให้คนไปเตร
กู้เหยียนจือได้ยินฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดถึงการถอดอาภรณ์อะไรสักอย่างก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟองค์หญิงผู้บริสุทธิ์และเป็นดั่งไข่มุกแห่งราชวงศ์จงลู่ จะถูกทำให้แปดเปื้อนได้อย่างไร!อย่างไรก็ตามหลังจากได้ยินจนสุดท้ายแล้ว ความโกรธกลับจางหายไปไม่น้อยเมื่อองค์หญิงชิงอินถูกวางยาพิษ ฮ่องเต้ก็มาถึงพอดีก่อนที่จะหมดสต







