แม่ลูกแกะน้อย

ร่างบางระหงกำลังนั่งดีดลูกคิดไปมาในศาลากลางน้ำ ทำบัญชีไปก็ถอนหายใจไป เกือบปีแล้วที่น้องสามแต่งเข้าจวนเยี่ยอ๋อง อยากถามหาข่าวคราวก็ยากนัก ควรไปเยี่ยมสักครั้งดีหรือไม่

"นั่งคิดอะไรอยู่ หรือสงสารนักเด็กปัญญาอ่อนนั่นอีกแล้ว หึจางหย่งเล่อ เจ้าควรรู้ว่าต้องวางตัวเช่นไร" จางซิ่วเอ๋อร์เดินมาเห็นจางหย่งเล่อถอนหายใจก็เปิดปากทันที

"พี่ใหญ่ข้าว่าที่ท่านไม่กล้าแต่งกับเยี่ยอ๋องคงเพราะห้ามวาจาความคิดที่ชั่วร้ายของตนเองไม่ได้ กลัวจะไปเป็นอาหารปลาในสระตำหนักเหมยฮวากระมังจึงส่งฉีเอ๋อร์ไปลำบากแทนท่าน"

จางหย่งเล่อไม่ชอบบุตรสาวลุงใหญ่คนนี้ นิสัยน่ารังเกียจชอบยกตนข่มคนอื่น ท่านย่าก็เข้าข้างลุงใหญ่เสมอ แค่รองเจ้ากรมเล็กๆทำยังกับเป็นเสนาบดีใหญ่โต อวดใครกัน

"หย่งเล่อ วาจาเช่นนี้ใช่ควรที่จะกล่าวกับพี่สาวหรอกหรือ ข้าว่าถึงเวลาควรหาบ้านสามีให้เจ้าสักที"

ฮูหยินผู้เฒ่าเดินผ่านมาได้ยินพอดีจึงต่อว่าหลานสาวคนรองทันที จางหย่งเล่อมองหน้าท่านย่าเห็นสายตาเยาะเย้ยของจางซิ่วเอ๋อร์ก็มงบนหนึ่งทีก่อนจะเอ่ย

"เดิมทีปู่ทวดเป็นราชครูอดีตฮ่องเต้ตอนนี้ท่านปู่เป็นแม่ทัพใหญ่อยู่ชายแดน พวกท่านอยู่เมืองหลวงทำตัวเป็นตัวตลกให้น้อยลงหน่อยเถิด สามีประทานของท่านย่าข้าไม่อยากได้นักหรอก น้องสามแต่งงานแทนพี่ใหญ่ไปแล้วหรือจะให้ข้าไปคัดเลือกสนมแทนพี่ใหญ่อีกครั้ง ตบหน้าเชื้อพระวงศ์ครั้งแล้วครั้งเล่าคิดว่าพวกท่านมีกี่หัวให้ตัดกัน อยากเห็นสกุลจางสูญสลายจริงๆหรือ หลานขอตัวนะเจ้าคะต้องไปเก็บค่าเช่าร้านมาอุดหนุนรูรั่วของพวกพิการงานการไม่ทำแต่รู้จักใช้เงิน"

จางหย่งเล่อจากไปแล้วฮูหยินผู้เฒ่าหอบหายใจโมโหจะตายอยู่แล้ว นังเด็กนี่เป็นความภูมิใจของท่านโหวผู้เฒ่าเรื่องแต่งงานนางไม่มีสิทธิ์ยื่นมือ แค่ข่มขู่นางนิดหน่อยกลับตอกหน้ากลับมาเสียคำโต สะใภ้รองสั่งสอนลูกดีจริงๆ

"ไปตามสะใภ้รองมาสิข้าอยากรู้นางเลี้ยงลูกสาวเช่นไร"

ซูซย่าจื่อนั่งลงหลังตั้งตรงมีความสงบนิ่งแม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังแอบหวิ่นนิดๆ นางเป็นบุตรสาวคหบดีร่ำรวยแต่งงานกับคุณชายรองจางต้าหนิงมีบุตรสาวด้วยกันคือจางหย่งเล่อ สามีไปทำการค้าข้างนอกส่วนนางดูแลร้านค้าในเมืองหลวง ไม่ชอบสนใจเรื่องในบ้าน แต่บางครั้งก็รำคาญแม่สามีคนนี้ยิ่งนัก สะใภ้ใหญ่เป็นหลานสาวฝั่งนางจึงเอ็นดูมากกว่าคนอื่น

"ท่านแม่ก็เรียกสะใภ้มาไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดเจ้าคะ"

"เหอะ สะใภ้รองข้าว่าถึงเวลาพูดคุยเรื่องแต่งงานของหย่งเล่อได้แล้วกระมัง ข้ามีหลานชายคนหนึ่งเพิ่งจะสอบได้จี่เหรินปีหน้าอาจเลื่อนขั้นเป็นทั่นฮวา หน้าตาก็ใช้ได้เหมาะสมกับหย่งเล่อที่สุด ข้าจะหาวันมงคลแลกป้ายวันเกิดพวกเขาเจ้าว่าอย่างไร"

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถาม หากนางจัดการเองสามีต้องไม่พอใจเช่นนั้นก็ให้สะใภ้รองเป็นคนจัดการเถอะ นางเป็นแม่สามีอย่างไรสะใภ้รองก็ต้องเชื่อฟัง

"ท่านแม่ หลานชายท่านอายุยี่สิบห้าเพิ่งสอบได้จี่เหริน บุตรสาวข้าอายุสิบเจ็ดเดือนนึงหาเงินได้ไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นตำลึง จะให้นางไปเลี้ยงดูบัณฑิตยากจนคนหนึ่งคงไม่คุ้ม "

"สะใภ้รองเจ้าพูดอีกทีสิ นี่กำลังดูถูกบ้านเดิมข้าใช่หรือไม่"

"นั่นสิเจ้าคะอาสะใภ้ วาจาท่านกล่าวเช่นนี้เหมือนตระกูลท่านย่าหวังมาเกาะพวกท่านกิน ควรกล่าวหรือเจ้าคะ"จางซิ่วเอ๋อร์ออกตัวแทนฮูหยินเฒ่า ซูซยาจื่อลุกขึ้นย่อกายเอ่ยลา

"สะใภ้มีงานมากขอตัวก่อนนะเจ้าคะ เรื่องแต่งงานหย่งเล่อท่านพี่ไม่อยู่หากท่านแม่รีบร้อน ข้าจะส่งจดหมายหาท่านพ่อที่ชายแดน ถึงแม้พี่ใหญ่จะดูแลจวนแต่อย่าลืมขุนนางเล็กๆคนหนึ่งยังต้องพึ่งสมบัติและการค้าจากบ้านรองข้า เหตุใดท่านพ่อสามีมิให้ท่านถือกุญแจคลังสมบัติท่านคงรู้แก่ใจดี หย่งเล่อพูดถูกพวกท่านอยู่บ้านทำตัวให้ตลกน้อยลงเถอะ"

สองย่าหลานทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่ฮึดฮัด

"ท่านย่ารอถึงวันคัดเลือกพระสนม หากข้าปรนนิบัติฮ่องเต้ได้และหากข้าตั้งครรภ์ ถึงเวลานั้นได้เลื่อนเป็นกุ้ยเฟยหรืออาจเป็นฮองเฮา จะบีบพวกนางเช่นไรก็ได้เจ้าค่ะ อย่าโมโหเลยนะเจ้าคะ"

"ซิ่วเอ๋อร์ต้องพึ่งเจ้าแล้ว"

ฮูหยินผู้เฒ่าลูบมือหลานสาวอย่างยินดี

รถม้าวิ่งมากลางทางจางหย่งเล่อถอนหายใจก่อนจะสั่งคนสนิท

"ลุงจูไปตำหนักเหมยฮวาหน่อย ข้าอยากรู้ว่าฉีเอ๋อร์สบายดีหรือไม่ ต่อให้นางสติไม่ดีแต่ก็เป็นสายเลือดสกุลจาง เยี่ยอ๋องคงจะไว้หน้าท่านปู่บ้าง"

"คุณหนู แต่เรื่องเปลี่ยนตัวคนกระทบไม่น้อยนะขอรับ แม้ว่าจะไม่ได้กระเทือนวังหลวงแต่นี่ก็เป็นการตบหน้าฝ่าบาทอย่างหนึ่งนะขอรับ"

"หึ ทุกวันนี้ไปทำงานแทบจะไม่มีใครอยากคบหา ลุงใหญ่ไม่รู้ตัวจริงหรือว่าทำอะไรลงไป ยังกล้าส่งพี่ใหญ่เข้าคัดเลือกสนมอีก ไปเถอะเข้าได้ไม่ได้ก็ไปก่อนถึงจะรู้"

รถม้ามาถึงหน้าตำหนักจางต้าจูลงไปแจ้งว่าขอพบคุณหนูจางซูฉีกลับถูกถ่มน้ำลายใส่แล้วปิดประตูใส่หน้าอีกด้วยเขาจึงเดินกลับมา

จางหย่งเล่อยืนรออยู่ เห็นสีหน้าลุงจูก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่ให้พบ

"พูดอะไรบ้างไหมน้องสามเป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาไม่ให้พบเลยหรือ"

"ไม่พูดขอรับสายตารังเกียจยิ่งนัก คุณหนูเรื่องที่นายท่านใหญ่ทำไม่เล็กนะขอรับ เยี่ยอ๋องเป็นถึงมหาอุปราชมีอำนาจรองเพียงแค่ฮ่องเต้การเปลี่ยนตัวครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะชายแดนไม่สงบนายท่านรั้งอยู่ชายแดนสกุลจางคงไม่เหลือแล้ว"

ลุงโจวกล่าวแก่นางจางหย่งเล่อทำได้แึ่ถอนหายใจ