Se connecterPartager
อ๋องผู้ไร้ใจ
Date de publication:
2024-10-31 08:50:07"ข้าไม่เป็นไรแล้ว เชิญใต้เท้ากลับเถอะ"
ลุกขึ้นตั้งใจจะเดินเข้าห้องแต่กลับกะเผลก คังซื่อฮั่นไม่รีรออุ้มเจิ้งเหมยเข้าห้องไปวางไว้ที่เก้าอี้
"ร่างกายเจ็บปวดกับใช้งานไม่หยุดหย่อน หากเจ้าไม่ฝืนก็ไม่เจ็บ"
"ขอบคุณใต้เท้า เจิ้งเหมยจะจำใส่ใจ"
คำพูดห่างเหินอย่างที่คังซื่อฮั่นไม่อยากได้ยิน
"เจ้าคราวหลังก็อยู่ห่างท่านอ๋องไว้ บางอย่างในใจท่านอ๋องไม่มีผู้ใดล่วงรู้นับว่าเป็นคนผู้หนึ่งที่ไม่เปิดเผยตัวตน"
เสี่ยวป๋อกับคังซื่อฮั่นนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะมี ไหสุรา
"นาง มักยุ่งเกี่ยววนเวียนอยู่กับท่านอ๋องแม้จะเรื่องบังเอิญก็เหมือนจงใจอีกทั้งนางยังสาวและสวยจนชายใดที่ประสบพบนางไม่ชายตาเป็นไม่ได้ ใต้เท้าคังคิดหรือไรว่าท่านอ๋องจะ ...เพียงแค่ต้องการนางเป็นแค่สาวใช้ในจวนอย่างที่พูด"
เสี่ยวป๋อหารือกับคังซื่อฮั่น ที่ยกจอกสุรากระดกลงคอถี่ๆ ด้วยความคิดหลากหลาย
"ท่านอ๋อง หลายครั้งที่ปฏิเสธเรื่องชายารองจากฝ่าบาท ครั้งนี้หากยอมเป็นหมากเดินตามทางที่ฝ่าบาทตั้งใจวางไว้ นับว่าแผนหญิงงามที่เคยกล่าวไว้ตั้งแต่โบราณกาลกลับใช้ได้ผล"
"หากคิดในด้านดีฝ่าบาทอาจจะเห็นว่าท่านอ๋องตรากตรำทำงานเพื่อราชสำนักอีกทั้งพระชายายังร่างกายอ่อนแอไร้คนปรนนิบัติผ่อนคลาย"
รู้ดีว่าไม่เป็นเช่นนั้น
"ฮะแฮ่ม…"
จินเฉิงอู่เดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เสี่ยวป๋อทำหน้าตาเหลอหลา คังซื่อฮั่นประสานมือคารวะ
"นานแล้วที่ข้าไม่ได้เมามาย"
นั่งลงข้างๆคังซื่อฮั่น เสี่ยวป๋อรินสุราใส่ในจอกให้อย่างรู้ใจ
"เชิญท่านอ๋อง"
ยกจอกสุราส่งให้ คนมาใหม่ยกจอกสุราเทลงคอหายวับไปกับตาแล้วยื่นจอกสุราให้เสี่ยวป๋อรินเติม
"ฝ่าบาท ระแวงว่าข้าจะชิงบัลลังก์ตั้งใจส่งนางสอดแนม หากไม่รับเท่ากับขัดบัญชาอย่างที่เคยบอก แต่เมื่อรับนางมาแล้วจะอยู่ในฐานะอะไรก็คือคนของข้า"
คังซื่อฮั่นสำลักสุราที่กำลังเทลงคอ
เสี่ยวป๋ออมยิ้ม ท่านอ๋องมักเป็นคนปากแข็งเช่นนี้หรือว่าสร้างเกราะขึ้นมาเพื่อให้ผู้อื่นมองตัวเองว่าแข็งแกร่งดุดันทั้งๆ ที่ภายใน ..เหน็บหนาวเดียวดาย…
การร่ำสุรา ในค่ำคืนที่ยาวนานภายใต้แสงจันทร์สุกสว่าง คังซื่อฮั่นฟุบลงกับโต๊ะเสี่ยวป๋อไปต้มน้ำชงชาสร่างเมา
จินเฉิงอู่ลุกขึ้นเดินลัดเลาะไปตามทาง สมองที่ซื่อตรงยามเมามาย สั่งการให้เท้าก้าวเดินไปยังที่พักของเจิ้งเหมย หยุดยืนมองประตูที่ปิดสนิทบางอย่างที่ยังค้างคาใจ กับรอยยิ้มที่เขาเห็นในวันนั้นที่ฝ่าบาทยกนางให้กับเขารอยยิ้มพิสุทธิ์เหมือนกับดีใจผุดขึ้นที่ปากบางสวยสีชมพูระเรื่อนั้น เพียงพริบตาเมื่อเขาเหลือบตามองแล้วมันก็หายไป สื่อความหมายใดกันแน่
ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นบางอย่างบอกเขาว่าเขาคืออ๋องห้า
"ท่านอ๋อง ท่านเมามากแล้วโยวเสวียนพาท่านกลับห้องเอง"
โยวเสียนกอดแขนแน่นดึงจินเฉิงอู่ออกห่างจากตรงนั้น เขาหลับตาส่ายศีรษะไปมาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้น ยอมเดินตามโยวเสวียนไปโดยดี
เข่าที่ปวดหายเป็นปลิดทิ้ง อาจจะเป็นเพราะคังซื่อฮั่นนวดให้หรือจะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เจิ้งเหมยกับย่าหนานชวนกันไปตัดดอกไม้ในสวน
ดอกมู่หลานสีชมพูอ่อนงดงามเจิ้งเหมยอดไม่ได้ที่จะดอมดมมันและเผลอยิ้ม ท่านอ๋องยืนเอามือไพล่หลังมองจากระเบียงห้อง เขารีบหันหน้าหนีจากภาพตรงหน้า คังซื่อฮั่นนำบางอย่างมายื่นให้เจิ้งเหมย
"ข้าไปที่ตลาดเห็นว่า...เสี่ยวเหมยไม่ค่อยมีเสื้อผ้าสีสันสดใสจึงไปที่ร้านผ้าในเมือง"
เจิ้งเหมยยิ้ม เป็นยิ้มที่จินเฉิงอู่ไม่อยากเห็น
"ท่านอ๋องใต้เท้าเจิ้งขอพบแม่นางเจิ้งรออยู่ที่ศาลาด้านหน้า"
เสี่ยวป๋อวิ่งมารายงาน
"ตามนาง ...ให้ไปพบใต้เท้าเจิ้งพร้อมกับข้า"
เสี่ยวป๋อเกาหัวแกรกๆ สักพักก็เข้าใจ ท่านอ๋องให้เกียรติใต้เท้าเจิ้งไม่น้อย จึงออกไปพบพร้อมกับพี่สาวเจิ้งเหมย
...ศาลาด้านหน้าจวนอ๋อง...
"เสี่ยวเหมย"
ใต้เท้าเจิ้ง เดินเข้ามาเขย่ามือเจิ้งเหมยเบาๆ
เจิ้งเหมยย่อตัวใต้เท้าเจิ้งจับไหล่ดึงตัวให้ลุกขึ้น
"เจิ้งเหวย คารวะท่านอ๋อง"
เจิ้งเหมยย่อตัวคารวะจินเฉิงอู่เช่นกัน
"เชิญใต้เท้าเจิ้งด้านใน”
ใต้เท้าเจิ้งเดินตามเข้าไปในจวน นั่งลงบนเก้าอี้ต่ำลงมาจากที่จินเฉิงอู่นั่งตามธรรมเนียม
"นางสบายดี ใต้เท้าเจิ้งอย่าได้กังวล"
หันมองเจิ้งเหมยที่ยิ้มบางๆ
"ท่านพ่อเมตตามาเยี่ยมเสี่ยวเหมย เสี่ยวเหมยยินดีไม่น้อย"
ใต้เท้าเจิ้งรู้ดีว่าเจิ้งเหมยมักจะเป็นคนแแบบนี้แม้จะลำบากแค่ไหนหากไม่ถึงที่สุดนางจะไม่มีทางปริปากบอกใคร
"หน้าตาเจ้าแจ่มใสไม่น้อยข้าก็วางใจแล้ว ต่อไปตั้งใจรับใช้ท่านอ๋อง ข้าจะแวะมาเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ "
Dernier chapitre
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ คู่สววรค์สร้างเฉิงเจินกับฟูจิน2
“เฉิงเจินควรไปรอพบฟูจินที่ด้านหน้าประตูวัง ส่วนพวกท่านสองคน ข้าหลายวันมานี้อ่านฎีกาจนปวดเมื่อย ตำหนักใหญ่เงียบเหงาหลายวันเราสามคนร่ำสุราผูกสัมพันเช่นเก่าก่อน”เหลียงซานป๋ออมยิ้ม“ไท่จือท่านอย่าทำพลาดอีกนะ ฝ่าบาทอุตส่าห์ลงมือเองเพียงนี้”เฉิงเจินประสานมือตรงหน้าอมยิ้มแก้มปริ“ข้าลาทุกท่าน รับรองด้วยการฝึกปรือจากเสด็จพ่อท่านอาทั้งสอง เฉิงเจินไม่มีทางทำให้ผิดหวังแน่”คนทั้งหมดส่ายหน้าไปมาประตูวัง จินเฉิงเจินเดินวนไปเวียนมาราวกับเสือติดจั่นเสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงมาแต่ไกล จึงยิ้มได้ ฟูจินดึงบังเหียนม้าให้หยุดตรงหน้า“ไท่จือท่าน ฝ่าบาทมีเรื่องใดกันจึงบัญชาฟูจินกลับเข้าวังหลวงโดยเร็วหรือว่าฮองเฮา”สีหน้าร้อนรนเฉิงเจินยิ้มคว้าข้อมือบางกระชากลงจากหลังม้า ช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน“ไท่จือ อย่าทำแบบนี้ ฟูจินมิใช่เด็กๆแล้วและเราสองคนก็โตกันแล้ว”“เราสองคนโตแล้วจึงเหมาะที่จะสร้างครอบครัว”ฟูจินขมวดคิ้ว“ปล่อยฟูจินก่อนเจ้าค่ะ”ดิ้นรนในอ้อมแขนแข็งแรง“ข้ารึ เป็นทุกข์อยู่เสียนานกลัวว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่จะ กีดกันแต่มาวันนี้ทั้งสองพระองค์ไม่ใช่แค่ไม่กีดกันยังส่งเสริมข้ากับเจ้า”ส่งฟูจินขึ้นบนหลังม้ากระโดดข
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ คู่สววรค์สร้างเฉิงเจินกับฟูจิน
“ฟูจินรับบัญชาฮองเฮาสิ่งที่ฮองเฮาเลือกให้ล้วนดีที่สุดแล้วสำหรับฟูจิน”น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวทว่าเศร้าสร้อย เจิ้งเหมยยิ้มฟูจินมักว่าง่ายเสมอ“เฉิงเจินกำลังจะแต่งไท่จือเฟยเจ้าเองคงเหงาและใจหายข้าจึงตั้งใจให้เจ้าแต่งกับบุตรชายแม่ทัพเว่ย เสียพร้อมกันจัดงานมงคลขึ้นพร้อมกัน”ฟูจินยิ้มเศร้าๆ“ฟูจิน ไยจึงมีสีหน้าเศร้าสร้อยเพียงนั้น หากไม่เต็มใจ ข้าจึงไม่บังคับเจ้า"ฟูจินย่อกายลงงดงาม"สิ่งที่ฮองเฮาเลือกให้ล้วนดีที่สุดแล้ว ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองฟูจินเกิดมาก็ได้รับความเมตตาจากฝ่าบาทและฮองเฮาอยู่สุขสบายเหมือนองค์หญิงเรื่องใดที่เป็นหน้าที่พึงกระทำเพื่อตอบแทนคุณ”เจิ้งเหมยโอบกอดฟูจินอย่างอ่อนโยน“ข้าไม่เคยคิดว่าเป็นบุญคุณที่มีเจ้าเป็น ดังลูกสาวคังฟูจินหากมีสิ่งใดที่เจ้า หนักใจ บอกกับข้ามาเถิด” ลูบหลังไหล่ให้ ฟูจินสะอื้นเบาๆ เจิ้งเหมยผลักร่างของฟูจินถอยห่างสบตาค้นหาความจริงในดวงตาสีโศกยามเย็นย่ำจินเฉิงเจินเร่งฝีเท้ามายังตำหนักชิงหนิงกงเหลือบแลหาฟูจินแต่ไม่พบนาง“เสด็จแม่”เจิ้งเหมยเงยหน้าขึ้นจากการเย็บถุงหอม“มาแล้วหรือให้ใครตามตั้งแต่บ่ายเพิ่งจะมาถึง ไม่เห็นว่าการพบแม่สำคัญหรือไร คงต้องพูดเรื่องกา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ
พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เจิ้งเหมยอมยิ้ม ไท่จือมองฟูจินด้วยสายตาเจ็บซ้ำ“ฟูจินอายุน้อยกว่าเจ้า นางยังเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ ไท่จือลูกเองก็น่าจะเข้าใจ ตอนนี้เองไท่จือก็ไม่ได้มีผู้ใดในใจมิใช่หรือ อย่างนั้นหากได้พบองค์หญิงปี่เหยาเจ้าอาจเปลี่ยนใจก็ได้” ไท่จือแม้จะขัดใจเพียงใดแต่ก็ไม่อาจโต้แย้ง นึกน้อยใจฟูจินที่ไม่ช่วยเขาแล้วยังเข้าข้างเจิ้งเหมยที่เป็นมารดาอีก“ ให้เสด็จแม่รู้ไว้ด้วยเถิดว่าลูกไม่เคยจะเต็มใจที่จะแต่งไท่จือเฟยตามที่เสด็จพ่อกับเสด็จแม่เห็นสมควร ลูกต้องการที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง และเลือกเองเพียงลำพังลูกพูดเพียงแค่นี้ ลูกทูลลา” ขยับตัวลุกขึ้น เหลือบมองฟูจิน สิ่งที่ฟูจินเห็นในนั้นคือแววน้อยใจ ที่ทำเอาฟูจินโศกสลดไม่แพ้กันเจิ้งเหมยส่ายหน้าช้าๆ"ยังทำตัวเหมือนองค์ชายน้อยไม่เปลี่ยน"ฟูจินแสร้งขบขันทางเดินทอดยาว ฟูจินตั้งใจออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่เศร้าหมองหาสาเหตุไม่ได้ เดินเรื่อยไปตามทาง ดวงอาทิตย์อัสดงไปแล้วภาพความทรงจำเก่าๆ ที่เคยวิ่งเล่นอยู่บริเวณนี้กับเฉิงเจิน เสียงหัวเราสอดประสาน พลันร่างอ้วนป้อมของฟูจินก็ล้มลงไปกองกับพื้น"บอกแล้วอย่างไรอย่าวิ่งตาม เห็นไหมบา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตอนพิเศษ
มิอาจพูดว่ารักฟูจิน จัดการหน้าที่ที่ได้รับผิดชอบเรียบร้อย ฮองเฮานั่งอยู่บนแท่นนั่งอดไม่ได้ที่จะขยับตัวเข้าใกล้“ฟูจินนวดให้ไหมเพคะ”เจิ้งเหมยในวัยกลางคนทว่าใบหน้ากลับงดงามอ่อนกว่าวัย ยิ้มน้อยๆ“ไม่มีครั้งไหนที่ข้าจะปฏิเสธมีเจ้าเพียงผู้เดียวฟูจินที่นวดได้ถูกใจข้าเหลือเกิน”ฟูจินยิ้มหวาน ออดอ้อนซบหน้าลงบนตักกว้าง“ฮองเฮาเมตตาฟูจิน จนฟูจิน ไม่เคยโหยหาความรักจากมารดาทั้งๆ ที่ ไม่เคยมีมารดากับเขา”เจิ้งเหมยลูบศีรษะเบาเบาจะไม่เมตตาได้อย่างไรก็ในเมื่อคังซื่อฮั่น หอบเอาห่อผ้าที่มีทารกน้อยมา ยื่นส่งให้ตรงหน้าจินเฉิงอู่พร้อมกับ พูดเพียงสั้นๆว่าดูแลเขาแทนข้าด้วย ใบหน้าน้อยๆ ริมฝีปากแดงระเรื่อดวงตากลมใส ที่ยัดนิ้วโป้งเข้าไปดูดด้วยความหิว แก้มป่องใสดวงตาพิสุทธิ์ใครกันจะไม่หลงใหลนาง องค์ชายน้อยชะโงกหน้ามอง ฟูจินด้วยแววตาสงนฉนเท่ห์“ท่านแม่ น้องข้าใช่หรือไม่”เจิ้งเหมยยิ้มกอดองค์ชายไว้ในอ้อมแขน“ นางเป็นน้องสาวของเจ้า”จินเฉิงอู่ตอบขึ้นเบาๆ คังซื่อฮั่นเดินจากไปไม่แม้แต่จะหันมามอง ด้วยอะไรเจิ้งเหมยรู้ดี เขาตัดใจกับทารกน้อยคนนี้ไม่ได้ หากหันกลับมามอง เห็นทีต้องอุ้มนางกลับไปเร่ร่อนเช่นเดียวกับเขา“เฉิ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ฟ้าสดใสอีกครั้งในวันที่เมฆหมอกผ่านไป
จินเฉิงเจิน ในวัย18ปีใบหน้าหล่อเหลา ซึ่งเป็นการผสมผสานอย่างลงตัวของ จินเฉิงอู่และเจิ้งเหมย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทว่าอ่อนโยน ริมฝีปากสีชมพูเหมือนหญิงสาวก็ไม่ปาน ยืนมองทุ่งหญ้าเขียวขจีงานเลี้ยงฉลองวันครบรอบการขึ้นครองราชย์ของจินเฉิงอู่กับตำแหน่งไท่จือที่จินเฉิงเจินจะถูกแต่งตั้งในวันนี้สายตาคมทอดมองไปไกล เรื่องราวที่ผ่านมามากมายให้ระลึกถึง ในโลกนี้จะมีใครรักและภักดีต่อกันได้เท่าพ่อกับแม่ของเขากันอีก จินเฉิงอู่ไม่ยอมมีสนมนางใน แม้จะมีเขาเป็นโอรสเพียงคนเดียว ก็ไม่เคยร่ำร้องอยากจะมีหญิงอื่นเพิ่มพูน เช่นไรเขาถึงจะรักใครสักคนให้ได้เท่ากับที่จินเฉิงอู่รักเสด็จแม่เจิ้งเหมยของเขา ใบหญ้าสีเขียวขจีลู่ลมน่ามอง เสื้อคลุมถูกถอดออกคลุมให้ฟูจินรวบผมยาวสลวยสอดเสื้อคลุมเข้าไปใต้ไรผม ใบหน้างดงามดวงตาเศร้าสร้อยไม่ต่างจากสายตา ของคังซื่อฮั่น ดวงหน้าผุดผาดริมฝีปากบางใสน่าสัมผัสจนคนมองต้องเผลอขบเม้มฝีปากตัวเอง“ไม่ต้องแล้ว ฟูจินไม่ได้หนาวขนาดนั้นอากาศเย็นสบายดี”เลิกคิ้วสูงยิ้มบางๆ“เจ้ายังเป็นน้องเล็กของข้าอยู่ เมื่อใดที่แต่งออกไปจึงค่อยมาแข็งข้อกับข้า”กระชับเสื้อคลุมให้อย่างอ่อนโยน“ไปเถอะสายมากแล้วใกล้ได้เวลา
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ฤดูเก็บเกี่ยวของพวกเรา
ใบหน้าเรียบเฉยทว่าใจกลับสั่นไหว คังซื่อฮั่นแปลกใจว่าตัวเขาเป็นอะไรไปกันแน่ ในเมื่อกับเจิ้งเหมยมีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดได้ห่วงใยและคอยปกป้อง แต่กลับรู้สึกเป็นสุขเมื่อเจิ้งเหมยมีรอยยิ้มและดีใจเมื่อเจิ้งเหมยมีความสุขซึ่งเขาคิดว่ามันคือความรัก แล้วแบบนี้เล่าคืออะไรกันทำไมรู้สึกว่าไม่อาจห้ามใจ กับความซุกซนของอี้หลิน“พอใจหรือยัง”อี้หลิน เงื้อมือตั้งจะจะฟาดลงบนใบหน้าของคังซื่อฮั่นแก้เขิน คังซื่อฮั่นใช้ความไวคว้าข้อมือไว้ยิ้มยียวน“วันพรุ่งนี้ข้าจะรับบัญชาฝ่าบาทรั้งอยู่ที่นี่แล้วก็ตกลงใจที่จะรับเจ้าเป็นภรรยาตามที่เจ้าต้องการ” อี้หลิน ไม่กล้าสบตาก้มหน้ามองแผงอกกว้าง“ใครจะแต่งกับท่านกัน”“อ้าวเจ้าพูดเองว่าฝ่าบาทประทานสมรส ห้ามข้าเฉยชาใส่เจ้าแล้วยัง ...มาลวนลามข้าก่อน พอข้าเอาคืนกลับทำท่าทีไม่พอใจเสียอย่างนั้นเจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่”จมูกรั้นเชิดหยิ่ง“ข้าก็ไม่เห็นจะง้อท่านเลยไม่แต่งก็ได้”ก้าวขากำลังจะออกจากห้องไปคังซื่อฮั่นรวบเอวบางจากด้านหลัง ฉวยโอกาสกอดไว้แน่น“ไม่ทันแล้ว หากเจ้ารู้จักข้าดี ก็จะรู้ว่าคนอย่างคังซื่อฮั่นยึดมั่นคำสัจเพียงใดพูดคำไหนคำนั้นไม่มีเปลี่ยนใจ เ
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ฟื้นได้แล้วเจิ้งเหมย
ม้าสีดำสนิท ถูกควบทะยานออกจากวังหลวงจุดหมายที่จวนอ๋อง คนของโยวเสวียนผลุบตัวหายไปจากมุมหนึ่ง“ฝ่าบาทเดินทาง ไปที่แห่งใดกัน”“พระนาง เป็นไปได้ไหมที่ฝ่าบาทจะออกไปหาความสำราญนอกวังหลวง”“ยาของข้า ทำให้มึนงงและเซื่องซึม ไม่มีทางที่ฝ่าบาทจะควบม้าได้ขนาดนั้น”“หรือว่าจะเป็นใต้เท้าคัง”“ส่งคนไปที่ตำหนักของฝ่าบาท
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ตามแผน2
“ฝ่าบาท วันนี้อากาศดี ฝ่าบาทรู้สึกปลอดโปร่งดีหรือไม่”“ข้ารู้สึกศีรษะหนักอึง”ยกมือขึ้นกุมขมับโยวเสวียนยิ้ม“เช่นนั้นโยวเสวียน เคี่ยวยาบำรุงให้ฝ่าบาทอีกที เสร็จแล้วให้นางกำนัลนำมาถวายเหมือนเคย”จินเฉิงอู่ยิ้ม “เจ้าดีกับข้าเกินใครโยวเสวียนยาของเจ้า ทำให้ข้ารู้สึกสบาย”“เช่นนั้นฝ่าบาทจะต้องเสวยยาที่โยวเสวี
ท่านอ๋องไร้หัวใจ ใจข้าเป็นของเจ้า
เจิ้งเหมย หมดสติในอ้อมแขนของจินเฉิงอู่ มือสังหารยิ้มมุมปากทหารควบคุมตัวพวกมันยังคุกหลวง กุญแจห้องขังถูกล็อกแน่นหนา“ฝ่าบาท กระบี่อาบพิษซึ่งตอนนี้ข้าพระองค์ยังไม่ทราบชนิดของพิษ”หมอหลวงรายงาน จินเฉิงอู่ผุดลุกขึ้นไปดูเจิ้งเหมยที่นอนหายใจรวยรินไร้สติบาดแผลถูกพันไว้ด้วยผ้าสีขาวยกมือขึ้นลูบแก้มบางเบาๆ“เจ้า
ท่านอ๋องไร้หัวใจ แกล้ง
ยกมือกุมขมับ จูบบุรุษด้วยกันอย่างนั้นหรือใบหน้าหวานกับร่างอ้อนแอ้นแนบชิดในอ่างน้ำ บอกเขาว่าสมควรแล้วที่เขาเผลอไป แต่ทำไมในภาพจำเขากลับจำว่าเสี่ยวซงเป็นหญิงเล่าคว้าเสื้อคลุมมาคลุมร่างเปลือย"ออกไป"ไล่เสียดื้อๆ เจิ้งเหมยเม้มริมฝีปากไม่ขอโทษสักคำที่จูบ จูบเพราะอะไร หรือว่าจงใจแกล้ง หรือว่ารู้ว่าเจิ้งเหม
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้203.8K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย313.4K Vuesรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง105.0K Vuesขย้ำรักเลขา NC-20
C476.5K Vuesเพลิง(รัก)ไฟเก่า
นิภาภัทร190 Vuesบรรณาการเมียแต่ง
มาดามเฟอร์ / กษิรา / เหว่ยเล่อซาน40 Vuesภรรยาม้ามืด
นามปากกา ไขขวัญ74 Vuesพลาด(ทาสกาม)
เย้ายวน17 Vues
