ตอนที่ 8 เราเป็นสหายกัน!!

เมื่อได้ของที่พอจะหาเงินได้แล้ว หลิงอันก็มองหาของที่พอจะกินได้ก่อนเดินกลับลงจากเขา

วันนี้เด็กสาวรู้สึกว่าตนเองโชคดีมาก นอกจากจะพบเจอเกาลัด องุ่น ยังได้หน่อไม้และเห็ดกลับมาด้วย

คนที่ไปด้วยต่างตกใจกับความรู้มากมายของนาง ทว่าหลังหลิงอันอธิบายออกไปว่า หลายวันมานี้มีเทพธิดามาสอนสั่งความรู้บ่อย ๆ อีกทั้งเมื่อก่อนยังเคยได้อ่านตำรามากมายความสงสัยเหล่านั้นพลันเหือดหายไป ทั้งสามคนถึงกับเปลี่ยนสายตาสงสัยเป็นสายตาชื่นชม

“หลิงอันวันหน้าหากมีอะไรที่ข้าไม่รู้ข้ามาสอบถามเจ้าได้หรือไม่ ความรู้เจ้ามากมายยิ่งนักจนข้านึกอิจฉาขึ้นมา”หยงซ่านเปา

“ได้ แต่ต้องเป็นตอนที่ข้าว่าง และหากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเจ้าเองก็ต้องช่วยข้าด้วย”

“ได้สิ เรื่องแค่นี้ง่ายมาก ขอเพียงข้าสามารถเพิ่มพูนความรู้ของตนได้มากกว่านี้ไม่ว่าอะไรข้าสามารถทำได้ทั้งหมด”

หลิงอันประหลาดใจกับท่าทางของเด็กชายคนนี้จริง ๆ เริ่มแรกนึกว่าเป็นเพียงลูกคนมีเงินธรรมดา แต่เหมือนว่านิสัยใจจริงจะไม่เป็นเช่นนั้น

ถือว่าเป็นเด็กที่นิสัยดีคนหนึ่ง

ส่วนท่านลุงจาง หลังนางเห็นเขาเข้ามาทดสอบพิษในองุ่นแทนมารดา ความรู้สึกดีที่มีต่ออีกฝ่ายพลันเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

อย่างน้อยก็ถือได้ว่าเป็นท่านลุงข้างบ้านที่นิสัยดีคนหนึ่ง

“จางเหวินเจ้ากลับมาแล้วหรือ ? ที่บ้านเจ้าพ่อกับแม่เจ้าตามหาอยู่”ลงเขาเดินเข้าหมู่บ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงสตรีแต่งงานแล้วคนหนึ่งดังขึ้นมา

พอหลิงอันหันไปมาจึงเห็นว่าสายตาพวกเขาต่างจดจ้องของบนตะกร้าแบกหลังกันตาเป็นประกาย

เหอะ คนพวกนี้ เกลียดแม่ไก่แต่อยากได้ไข่ไก่สินะ

ไม่รู้จักเก็บสีหน้าเลยจริง ๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านป้ามาก”

“ขอบคุณอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น ลูกสาวข้าก็ใกล้จะถึงวัยแต่งงานแล้ว เจ้าเองก็ไม่มีใครไม่แน่เราสองครอบครัวอาจจะได้เกี่ยวดองกันในสักวันหนึ่ง”

“แม่พูดอะไรนะ ข้าเขินนะ”

หลิงอันมองหญิงสูงวัยตรงหน้าที่คิดจะจับคู่ให้บุตรสาวกันโต้ง ๆ ถึงกับคิ้วกระตุก ไม่คิดว่าจะกล้าพูดออกมาตรง ๆ ขนาดนี้ ส่วนหญิงสาวคนนั้น แม้ปากจะบอกว่าเขินอาย แต่กับลอบใช้สายตาหวานหยาดเยิ้มมองมายังจางเหวิน

ส่วนคนถูกมองนะหรือ ?...หน้านิ่งไปแล้ว

ดูเหมือนว่าท่านลุงจางจะไม่ชอบนะ

หลิงอันทำเพียงแค่มองดูไม่ได้พูดอะไรออกไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับนางสองแม่ลูก เพราะฉนั้นทำเป็นไม่สนใจไปก็พอ

“หลิงอันข้าคิดว่าจะขอตัวกลับก่อน ออกจากบ้านมานานเช่นนี้ที่บ้านคงกำลังเป็นห่วง”หยงซ่านเปาที่พึ่งคิดได้ว่าออกจากบ้านมานานแล้วรีบเอ่ยขอตัว แม้ใจยังอยากจะอยู่เล่นกับอีกฝ่ายต่อก็ตาม

“ได้สิ ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้าเก็บของป่ามากมาย เอ้านี่ส่วนของเจ้านำกลับไปให้ที่บ้าน อาจจะช่วยให้เจ้าไม่โดนดุมาก”

“จะดีหรือ สิ่งนี้คือของดีทั้งยังมีราคาแพง”หยงซ่านเปาเอ่ยเสียงกระซิบ ถึงบางครั้งเขาจะยังไม่รู้ความมากนัก ทว่ากับเรื่องบางเรื่องเขายังพอรู้ เห็ดห่อนี้ที่อีกฝ่ายยื่นมาให้หากนำไปขายย่อมได้ไม่ต่ำกว่าสองตำลึง !

“อย่าได้เกรงใจเจ้าเองก็มีส่วนในการช่วยเหลือ ถือว่าเป็นของจากสหาย”

ได้ยินคำพูดนี้แล้วสีหน้าเกรงใจของหยงซ่านเปาพลันเปลี่ยนไปทันที เด็กชายตัวน้อยยิ้มกว้างให้หลิงอัน กล่าวว่า

“ใช่แล้ว ข้ากับเจ้าเราเป็นสหายกัน !!”