บทที่ 1/4 เมียกาฝาก

บรรยากาศในห้องประชุมเย็นขึ้นมากอันเนื่องมาจากรัศมีความเกลียดชังที่สองหนุ่มคอยส่งให้กัน รณภพคอยควบคุมสถานการณ์ในห้องประชุมพลางฟังลูกน้องใต้สายการบังคับบัญชารายงานผลการดำเนินงานภายในบริษัท โครงการที่จบลงไปแล้วทำกำไรได้เท่าไหร่ และโครงการที่กำลังจะเริ่มมีอะไรบ้าง การประชุมในวันนี้ยังรวมไปถึงเรื่องความมั่นคงทางการเงินของบริษัทที่มีมูลค่าเพิ่มจากปีที่แล้วหลายหมื่นล้าน รณภพมือหนึ่งก็จับลูกให้นั่งนิ่งๆ ส่วนสายตาเขาคอยส่งไปให้ไอ้ฐานัสกับเลขาหนุ่มคู่ขาของมัน ท้าทายมันทางสายตาว่ามีปัญญาทำธุรกิจให้ได้กำไรมหาศาลเหมือนอย่างที่เขากับเจ้าสัววิทยาผู้เป็นพ่อได้หรือเปล่า คนขี้แพ้อย่างมันธุรกิจเดียวที่ทำแล้วไปรุ่งก็คงจะมีแต่บ่อนการพนันแถบชายแดน! 

“และทั้งหมดนี้ก็คือเนื้อหาของการประชุมในวันนี้ ขอบคุณผู้ถือหุ้นทุกท่านที่เสียสละเวลามาฟังผลการดำเนินงาน หลังจากนี้จะเปิดให้ตั้งคำถามทุกเรื่องที่ทุกท่านสงสัยนะครับ ผมจะเป็นคนตอบเอง เชิญครับคุณอากิตติ” หนุ่มหล่อนั่งบนแท่นประธานบริษัทผายมือเชิญนักลงทุนท่านแรกที่ยกมือขึ้น

“อาสงสัยเรื่องโปรเจ็คร่วมทุนระหว่างบริษัทไทยออลสตาร์ของท่านภูธเนศ เคยได้ยินท่านเจ้าสัวเคยเกริ่นๆ ไว้ ตอนนี้โครงการดำเนินไปถึงไหนแล้ว”

“กำลังจีบๆ พี่หมอกอยู่ครับ ช่วงนี้ทางไทยออลเขาโครงการใหญ่ๆ เพียบ แต่เท่าที่ร่างโครงการไว้คือจะเป็นช่วงของงบประมาณปีถัดไปยังบอกไม่ได้ว่าจะทำอะไร กระซิบได้แค่เป็นโปรเจ็คก่อสร้างร่วมกันระดับนานาชาติครับ”

“แล้วเรื่องสัญญาล่ะ ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว”

“เป็นสัญญาใจก่อนครับ เพราะทั้งผมและทั้งพี่หมอกก็ยังไม่มีเวลามาลุยเต็มที่ แต่ไม่ว่าจะยังไงโครงการนี้จะเกิดขึ้นแน่นอนและถ้าสัญญาถูกร่างขึ้นเมื่อไหร่ผมจะให้เลขาส่งเอกสารแจ้งให้ทุกท่านทราบ”

“สัญญาใจ เหอะ! โปรเจ็คหนึ่งหมดเงินไปตั้งหลักร้อยหลักพันล้าน พูดเป็นเด็กๆ ไปได้”

“ถูกของพี่ฐานัสนะครับผมไม่เถียง แต่อยากอธิบายเพิ่มเติมว่าก็เพราะว่าการลงทุนมันแพงมากน่ะสิครับถึงไม่สามารถจับมัดมือให้เซ็นสัญญาอะไรโดยปราศจากการทำความรู้จักกันก่อน ไทยออลสตาร์บริษัทเขาไปไกลกว่าเรามากเขาไม่จำเป็นต้องมาร่วมงานกับเราก็ได้ แต่ตอนนี้เขากำลังสนใจเรา ผมถือว่ามันเป็นโอกาสดี”

“ภพเขาพูดถูกนะฐานัส ลองรอไปก่อนดีกว่า แต่ถึงจะได้หรือไม่ได้บริษัทเราก็ได้กำไรมหาศาลจากการบริหารงานของภพอยู่ดี”

ผู้ถือหุ้นหลายคนต่างเทความคิดเห็นชื่นชอบมาทางรณภพ ฐานัสรู้สึกเหมือนถูกลากไปตบกลางสี่แยกไฟแดงแอบกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ ทนนั่งฟังจนจบเขารีบลุกจากเก้าอี้เดินออกเป็นคนแรก ใครจะอยู่ชมเชยมันหรือลูกของมันเขาไม่สนใจ

ฐานัสโกรธมากเดินด้วยความเร็วสูงไปยังลิฟต์จนกระทั่งเผลอชนไหล่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งจะแทรกกายเบียดออกจากลิฟต์มาได้ ตัวหล่อนกระเด็นกลับไปข้างหลังเกือบจะล้มโชคดีที่คนข้างหลังช่วยพยุงไว้ เขาหงุดหงิดมากตวัดสายตาขุ่นเคืองไปให้และกำลังจะด่าทว่าเสี้ยวใบหน้าหวานของสาวคนนั้นทำให้เขาเกิดเปลี่ยนใจ

เพราะจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้… คือแม่ของลูกไอ้ภพ!

“ขอโทษที่กลับช้าค่ะ คุณแขให้เฟื่องไปสมัครเรียนต่อปริญญาโทแล้วเฟื่องก็อยากเรียนด้วย วันนี้รับสมัครเป็นวันสุดท้าย” เฟื่องลดาอยู่ในชุดทำงานสุภาพสตรีสีสุภาพเรียบร้อยกำลังชงนมให้ลูก หันหลังให้รณภพเพราะเพิ่งถูกเขาด่าชุดใหญ่เรื่องไม่มารับลูกไปดูแลปล่อยให้เขาพาลูกเข้าห้องประชุมด้วย

“ขอบคุณครับ คุณออกไปทำงานต่อได้มีงานอะไรก็เก็บไว้บนโต๊ะก่อน ด่วนวางซ้าย ไม่ด่วนวางขวาเหมือนเดิม”

เกรี้ยวกราดบอกกับเลขานุการก่อนจะหยิบน้ำกับยาแก้ไมเกรนมากิน การประชุมยาวนานมากลากไปเกือบสามชั่วโมงตอนนี้บ่ายกว่าแล้ว เขาหิวข้าวแต่ก็ปวดหัวมากจึงร้องขอยาแก้ไมเกรนก่อน

คุณรสรินมีความเป็นมืออาชีพมากพอรีบจัดแจงให้ทุกอย่างรวมถึงเรื่องของอาหาร เธอสั่งมาไว้ตั้งแต่ก่อนเข้าประชุมวางจัดใส่จานไว้ให้พร้อมรับประทาน มีสองชุด คาดว่าจะสั่งมาให้ลูกชายเขาด้วย

“คนเยอะไหม แล้วสอบคัดเลือกวันไหน” มือหนึ่งดมยามือหนึ่งตบก้นลูกให้นอนรอนมจากแม่ชงช้าเสียจริง เห็นแก่ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสมัครเฉยๆ หรอกเขาจะเลิกด่าหล่อนเรื่องนี้ก็ได้

“กลางเดือนหน้าค่ะ เฟื่องมีเวลาอ่านหนังสือแค่ไม่ถึงสิบห้าวัน”

“ตั้งสิบห้าวัน คนช่วยเลี้ยงลูกมีตั้งเยอะตั้งแยะถ้าจะเรียนต่อก็เรียน มันเป็นผลดีกับตัวเธอ เร็วๆ เข้าสิชักช้าเหมือนเต่าคลาน เชคดว็กด้วยว่าร้อนหรือเปล่าลูกกำลังจะนอนแล้วเห็นไหม”

ดุเสียงเข้มทว่าเบากลัวลูกจะตกใจตื่นมาเล่นซน บ่ายโมงแล้วได้เวลานอนกลางวันแกจะได้โตไวๆ มาเล่นอะไรสนุกๆ ด้วยกันกับเขา

“ส่งมาฉันป้อนลูกเอง” รับขวดนมจากมือเฟื่องลดามาป้อน ปากเล็กอ้างับหัวจุกเล็กแทบจะทันทีจับกินดูดจุ๊บๆ หลับตาพริ้ม ง่วงก็ง่วงแต่ปากก็ยังดูดนมดื่มอย่างต่อเนื่องกินเก่งจังเลยลูกชายเขา

“แล้วได้หนังสืออ่านหรือยัง เสียเวลางานไปสมัครแล้วยังไงก็ต้องติด”

“ยังเลยค่ะ เฟื่องจะเข้าไปยืมในห้องสมุดพรุ่งนี้เช้า”

“ยืมทำไม ซื้อใหม่เลยสิจะได้เก็บไว้อ่านทบทวนด้วยเผื่อไม่เข้าใจเรื่องไหน”

“เฟื่องไม่อยากสิ้นเปลืองเงิน รอซื้อแค่เล่มที่ได้ใช้เรียนดีกว่า”

“นี่เธอ แม่ฉันสนับสนุนแค่เงินค่าเทอมแต่ไม่สนับสนุนค่าหนังสือบ้างเลยเหรอ ทำไมถึงงกจัง ไปจัดอาหารให้ฉัน เคลียร์งานเสร็จรอลูกตื่นก่อนฉันจะพาไปซื้อ ทำให้ถึงขนาดนี้ลองสอบไม่ติดดูสิ!”

“เฟื่องเรียนจบปริญญาตรีเกียรตินิยมจากทุนของคุณแขเหมือนกันนะคะ”

“แล้วยังไง ปริญญาตรีกับปริญญาโทไม่เห็นจะเหมือนกันเลย ลองเรียนก่อนเถอะแล้วจะรู้” คนที่จบปริญญาโทมาสองใบทั้งจากในประเทศไทยและประเทศอังกฤษพูดทับถมขึ้นมา ตวัดสายตาไปทางโต๊ะกินข้าวสั่งสาวใช้ส่วนตัวให้รีบไปจัดแจงโต๊ะอาหารหาน้ำหาอะไรมาเตรียมไว้รอเขาหิวท้องกิ่วไส้จะขาดอยู่แล้ว