บทที่ 1/5 เมียกาฝาก

“แล้วยังไง ปริญญาตรีกับปริญญาโทไม่เห็นจะเหมือนกันเลย ลองเรียนก่อนเถอะแล้วจะรู้” คนที่จบปริญญาโทมาสองใบทั้งจากในประเทศไทยและประเทศอังกฤษพูดทับถมขึ้นมา ตวัดสายตาไปทางโต๊ะกินข้าวสั่งสาวใช้ส่วนตัวให้รีบไปจัดแจงโต๊ะอาหารหาน้ำหาอะไรมาเตรียมไว้รอเขาหิวท้องกิ่วไส้จะขาดอยู่แล้ว

คุณรสสั่งอาหารโปรดหลายอย่างมาให้จากร้านอาหารไทยของเพื่อนเขาเช่นเดิม โดยปกติรณภพจะติดนิสัยอุดหนุนเพื่อนฝูงแบบนี้เสมอ ถ้าหากต้องการจะซื้ออะไรจะคิดก่อนเลยว่ามีเพื่อนทำธุรกิจจำพวกนั้นไหม เขานั่งลงบนเก้าอี้จับช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมกินก่อนจะนึกขึ้นได้จึงปรายสายตาไปมอง

“กินอะไรมาหรือยัง ไหนบอกว่ารีบสมัครรีบกลับกลัวมาไม่ทันรับลูกไง”

เฟื่องลดาละสายตาจากลูกกลับมามอง “อ๋อ เฟื่องยังไม่หิวค่ะคุณภพกินก่อนเลย”

“จะใช้มุกไม่หิวไปอีกนานแค่ไหนแม่คุณ อยู่บ้านก็บอกไม่หิวๆ รอเจ้าของบ้านกินอิ่มค่อยเข้ามากินข้าวก้นหม้อพร้อมกับคนใช้ตลอด แต่ก็ดีนะ เจียมตัวเองดี ฉันไม่ค่อยชอบพวกตีตัวเสมอเจ้านาย”

“ค่ะ” แม้จะเจ็บแต่เฟื่องลดาก็พยายามไม่ใส่ใจคำพูดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของรณภพ มือเล็กจับขวดนมว่างเปล่าออกจากปากลูก ใช้ผ้าเล็กๆ คอยปัดให้กลัวจะมียุงหรือแมลงตัวเล็กๆ บินเข้ามากัดลูก

ร้านหนังสือบรรยากาศร่มรื่นใกล้ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มีโซนให้เลือกซื้อหนังสือและนั่งดื่มกาแฟ รณภพอนุญาตให้เฟื่องลดาเข้าไปเลือกซื้อหนังสือได้ตามใจส่วนเขาอุ้มลูกให้หัดเดินเล่นอยู่โซนร้านกาแฟ ช่วงเย็นๆ แบบนี้เด็กนักเรียนนักศึกษาหลายคนแวะมาเดินเล่นในร้านร่วมกับการดื่มชากาแฟ

รณภพเป็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีเปล่งประกายออร่าความรวยออกมาทะลุเสื้อผ้า สาวคนไหนเดินผ่านก็ต่างเหลียวมองตามข้างหลังแอบส่งปลายนิ้วไปสะกิดเพื่อนในกลุ่มให้ลองมองไปทางด้านนั้น แต่หลายคนก็ต้องอกเดาะเพราะหนุ่มหน้าตาดีมีลูกแล้ว อุ้มไม่วางมือ คอยประคบประหงมตักข้าวตักขนมให้กิน

ขณะรอรณภพวางลูกลงให้จับขอบเก้าอี้เดินเล่นในโซนที่จำกัดไว้ ซึ่งโซนดังกล่าวก็คือตำแหน่งที่เท้าเขายกขึ้นกั้นไว้แล้วนั่นเอง ตาหนูมีความสุขในการหัดเดินและหันหน้าไปจ๊ะเอ๋กับพี่สาวโต๊ะข้างๆ

รณภพกำลังเล่นมือถือพลางส่งยิ้มไปให้น้องๆ กลุ่มนั้น เขากำลังแปลกใจที่ได้รับข้อความไลน์จากเมรีญา

เขากับหล่อนไม่ได้ติดต่อกันมากกว่าสองปี แปลกใจที่วันนี้เมรีญาส่งข้อความมาบอกอีกไม่กี่เดือนก็จะกลับไทยแล้ว ส่งมาเพื่อ?

“คุณภพ เฟื่องเลือกหนังสือเสร็จแล้วค่ะอยู่ในตะกร้ารอจ่ายเงินด้านใน”

“เหรอ เอาไปจ่ายเองก็แล้วกันฉันจะนั่งรอตรงนี้”

เก็บโทรศัพท์และหยิบแบงค์พันในกระเป๋ามาส่งให้จำนวนหลายใบทว่าเฟื่องลดากลับหยิบในมือเขาไปแค่พันเดียวเท่านั้น รณภพหัวเสียเก็บกลับที่เดิมก่อนจะอุ้มหมูน้อยหน้าพิมพ์เดียวกับเขาตามหล่อนเข้าไปในร้านหนังสือตำแหน่งแคชเชียร์เพื่อดูว่าซื้ออะไรมาบ้าง

“เลือกมากี่เล่ม ขี้เกียจอ่านหรือยังไงทำไมถึงหมดเงินน้อยขนาดนี้!”

“เปล่าค่ะ ไม่ได้ขี้เกียจอ่าน แต่เฟื่องเลือกซื้อมือสองราคาก็เลยถูกลงมาก”

“ตามใจ!” เขามองหน้ายัยแม่ของลูกขี้งกก่อนจะมองน้องพนักงานที่เรียกเก็บเงิน “ถือกลับมาเองก็แล้วกัน ฉันจะพาลูกไปนั่งรอบนรถ” ดึงสายตากลับมามองลูกก่อนหนุ่มหล่อจะเดินออกลานจอดรถ หัวเสียไม่หายไม่เข้าใจเลยว่าทั้งที่เขาก็มีความสามารถในการจ่ายแต่ทำไมถึงต้องเลือกซื้อหนังสือมือสองด้วย เงินรายเดือนค่าเลี้ยงลูกก็ใช่ว่าเขาใจร้ายไม่ให้สักบาท ให้ไปแล้วแต่หล่อนก็ไม่เคยเอาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่ อยู่บ้านแต่ละครั้งเสื้อผ้าใส่ชุดเดิมเขาแทบจะจำได้ ส่วนชุดทำงานก็มีไม่ถึงสิบมั้งจำได้ขึ้นใจจนรำคาญไปหมด

เหมาะสมแล้วที่เขารับแค่ลูกไม่ได้รับหล่อนมาเป็นเมีย เพราะเมียที่แต่งหน้าแต่งตัวสวยๆ ไม่เป็น ผัวที่ไหนก็ต้องอับอายขายขี้หน้ากันทั้งนั้น ไม่กล้าควงออกงาน ควงไปก็ได้อายชาวบ้านกันเปล่าๆ

รณภพเล่นกับลูกบีบแก้มตุ้ยนุ้ยรอเฟื่องลดาเข้ามารับลูกไปนั่งตัก “ฉันจะแวะส่งที่บ้านแล้วจะไปกินข้าวเย็นกับเพื่อน คืนนี้ฉันไม่กลับมานอนบ้านไม่ต้องอยู่รอพาลูกเข้านอนได้เลย”

“เข้าใจค่ะ” มือคู่นั้นเกิดสั่นขึ้นมาแม้ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกแต่เฟื่องลดาก็รู้สึกเจ็บแปลบๆ ภายในใจทุกครั้งที่รู้ว่าเขากำลังจะไปทำอะไรกับใครในค่ำคืนนี้ เฟื่องลดาไม่มีสิทธิ์ไปห้ามหรือไปขอร้องให้เขาไม่ไปไหนเพราะเขากับหล่อนไม่ได้เป็นอะไรกันไปมากกว่า ‘พ่อกับแม่’ แค่ทำหน้าที่นี้ร่วมกันแปรเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้

คืนนั้นอีกด้านหนึ่งของเมืองหลวงหลังจากแยกกับเพื่อนสนิท รณภพหิ้วสาวที่เพิ่งทำความรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมาต่อที่โรงแรมสุดหรูแห่งหนึ่งย่านรัชดา เล้าโลมกันสนุกสุดเหวี่ยงแต่ไม่หลงลืมการป้องกันตัวทั้งจากโรคร้ายและจากการตั้งครรภ์ไม่พร้อม เขาเซฟตัวเองดีเสมอ ยกเว้นคืนที่มีอะไรกับเฟื่องลดาคืนนั้นเขาจำอะไรไม่ได้เลยเมาหนักจนภาพตัดไปตื่นขึ้นมาอีกทียังจำไม่ได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เพลิงสวาทจบลงสาวคนนั้นกำลังจะเคลิ้มหลับทว่าต้องตื่นเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากเจ้าของร่างกายกำยำ ร่างนั้นมอบความสุขดิบเถื่อนให้ตัวเองร่วมสองชั่วโมงเป็นประสบการณ์ที่ลืมไม่ลง สาวนิรนามหน้าตาเริ่มดูไม่ได้เพราะลิปสติกเอย รองพื้นเอย เริ่มจะเปื่อยจากการถูกเหงื่อบ้างแล้ว ไหนจะขนตาปลอมที่หลุดออกมาเกินครึ่งแถบ หล่อนกำลังพยายามยันกายขึ้นนั่งบนเตียงกว้างเปิดเปลือยทรวงอกอวบ

“ทำไมต้องใส่เสื้อผ้าด้วยล่ะคะจะกลับแล้วเหรอ แต่นี่ก็ใกล้เช้าแล้วนะคะ รอกลับพร้อมกันสิ”

“ไม่ล่ะ ฉันจะกลับไปนอนที่บ้าน เธอนอนพักผ่อนให้สบายใจเถอะ”

“นอนคนเดียวก็เหงาสิคะเตียงออกจะกว้างขนาดนี้”

“ปล่อย…” รณภพปรามเสียงเข้ม ไม่ชอบใจที่เจ้าหล่อนลงมาเต้นร่อนยั่วเขา

“ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยล่ะคะ เจนแค่อยากให้เรามาสนุกอีกรอบ”

“ขอบคุณมาก แต่วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า อยากได้ค่าช็อปปิ้งเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้”

“ค่าช็อปปิ้งอะไรกันคะพูดให้ดีๆ นะ เจนไม่ได้ขายตัว เราถูกใจกันจะมาสานต่อก็ไม่เห็นแปลก แล้วรสรักของคุณก็ถูกใจเจนมากเลย เจนคิดว่า… เราแลกเบอร์กันไว้มาสนุกอีกวันหลังก็ดีนะคะ”

สาวสวยอกไซซ์ใหญ่ยั่วยวนสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง รณภพติดกระดุมจนครบทุกเม็ดก่อนจะจับมือหล่อนออก “ครั้งเดียวจบดีกว่านะ ถ้าเมียฉันจับได้เราสองคนถูกสั่งยิงหัวแบะกันพอดี”

“เมีย?” สาวคนนั้นอึ้ง “คุณมีเมียแล้วทำไมถึงไม่บอกฉัน คิดจะหลอกฟันกันฟรีๆ หรือไง!”

“ก็บอกแล้วว่าจะให้ค่าช็อปปิ้งแล้วจบๆ กันไป เอาไป หมื่นหนึ่ง หวังว่าคงพอนะ” ก่อนเจ้าหล่อนจะกระทืบเท้าเอาแต่ใจหนักไปมากกว่านี้รณภพหยิบเงินออกจากกระเป๋าสตางค์มายัดใส่มือให้ และทันทีที่เจ้าหล่อนเห็นเงินจำนวนนั้นก็เปลี่ยนใจเลิกกรีดร้องทันที รณภพยิ้มมุมปากนึกรังเกียจผู้หญิงหิวเงิน

ชายหนุ่มลงลิฟต์มายังลานจอดรถในเวลาย่างตีสามตาเริ่มปรือแล้วแต่อยากกลับไปนอนบ้าน ถนนค่อนข้างโล่งเขาขับรถได้เรื่อยๆ จนกระทั่งเข้ามาถึงประตูรั้วเหล็กขนาดมหึมาของคฤหาสน์ ลุงยามหน้าบ้านหลับอีกเช่นเคยเขากดเปิดรีโมตก่อนจะเลี้ยวรถขับเข้าไปจอดรถเตรียมขึ้นบ้านไปอาบน้ำนอน กายกำยำเดินลัดเลาะโรงจอดซุปเปอร์คาร์จำนวนหลายคันเข้ามาในบ้าน ขึ้นบันไดมาจนกระทั่งเห็นแสงสว่างส่องมาจากห้องนอนของเฟื่องลดา ดึกป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่นอนอีกหรือว่ายังอ่านหนังสือ

ท่อนขากำยำเปลี่ยนทิศทางเดินมายังห้องนอนเฟื่องลดาหมุนลูกบิดเข้าไปข้างใน มองรอบๆ เห็นว่าไฟกำลังสว่างแต่เจ้าของห้องหลับไปเรียบร้อยบนเตียงของเจ้าหล่อนพร้อมกับกองหนังสือ ข้างเตียงมีเปลนอนของเด็กชายตัวน้อย รณภพยิ้มกว้างเข้าไปดูลูกเป็นลำดับแรกเก็บขวดนมออกจากเปลของแก

“คุณป๋ากลับบ้านแล้วนะลูก ไม่ได้ไปเถรไถลไหนเลย ฝันดีนะครับ” แก้มป่องมากลูกชายเขา รณภพอยากจับลูกขึ้นมาหอมแก้มแต่กลัวแกจะตื่นจึงเปลี่ยนทิศทางไปยังเตียงกว้าง ดึงหนังสือออกจากมือเฟื่องลดามาดูว่าหล่อนเริ่มอ่านเรื่องไหน เขาเองก็เรียนจบสายบริหารมาจึงมองแวบเดียวก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ที่จริงถ้าเขาสอนให้หล่อนคงไม่จำเป็นต้องอ่านหนังสือเล่มใหญ่ขนาดนี้หรอก เผอิญว่าเขาไม่ได้ใจดีขนาดนั้น

ใบหน้าของเฟื่องลดาไม่เชิงว่าสวยหรือน่ารักมาก ออกจะเรียบเฉยธรรมดา ดวงตาคู่นี้โศกเศร้า จมูกโด่งรั้น รูปหน้ากลมมีคางเล็กน้อย ไม่เรียวยาวพิมพ์นิยมเหมือนสาวๆ ในยุคปัจจุบันที่ชอบศัลยกรรม

เขาลดระดับใบหน้าลงมองหล่อนให้ใกล้มากขึ้นอยากมองหาริ้วรอย สิว หรือกระว่ามีบ้างหรือเปล่า ทว่าจู่ๆ เสียงของไอ้รันที่เพิ่งพูดในคืนนี้ก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท

‘ออกล่าเหยื่อเหมือนสมัยตัวเปล่าเล่าเปลือยอยู่ได้ ลูกก็มีแล้ว แถมแม่ของลูกยังนอนอยู่ใต้จมูก ทำไมไม่จัดแม่ของลูกวะจะมาหาเศษหาเลยนอกบ้านให้เปลืองตัวทำไม’

“มึงไม่รู้อะไรก็พูดได้สิไอ้รัน ขืนกูทำซ้ำสองคราวนี้แม่คนนี้ได้จับกูไม่ปล่อยแน่” รณภพยกมุมปากขึ้นยิ้มเย้ยดูแคลนในตัวเฟื่องลดา