บทที่ 2/2 ผู้ชายใจร้าย

“ภพ! เฮ้ย มึงจะรีบไปไหนวะ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยเลือก ไว้โอกาสหน้าพี่จะมาอุดหนุนใหม่นะครับ” ส่งยิ้มไปให้พนักงานรวมถึงเจ้าของร้านที่เข้ามาตรวจเช็ดความเรียบร้อย จากนั้นหนุ่มหล่อรีบเดินตามเพื่อนลงไปยังลานจอดรถ แยกกันขับกลับคฤหาสน์หลังใหญ่เจ้าของบ้านเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ

ศรันย์ขับรถเข้ามาจอดเทียบแลมโบกินีคันหรูแบบเปิดประทุนสองที่นั่งถือของฝากกับอาหารตามเข้าไปข้างใน คนใช้บ้านมันเห็นเข้าก็รีบเข้ามาทักทายแล้วช่วยถือของ “ถุงนี้เป็นอาหารช่วยอุ่นใส่จานตั้งโต๊ะมื้อเที่ยงด้วยนะ ถุงนี้เป็นขนมฉันซื้อมาฝากทุกคน แบ่งกินในครัวด้วยกันนะ ส่วนถุงนี้ไม่เป็นไรจ้ะฉันซื้อมาฝากคุณเฟื่อง”

“ขอบคุณนะคะคุณรัน ขนมหน้าตาน่ากินมากเลยค่ะ” ยมพนมมือไหว้

“ไม่เป็นไรจ้ะ แล้วนี่ไอ้ภพมันหายหัวไปไหนซะแล้ว เพิ่งกลับมาถึงเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ”

“คุณภพเพิ่งมาถึงบ้านไม่นานค่ะ ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณหนูกัปตัน”

“แล้วคุณเฟื่องอยู่บ้านหรือเปล่า” เพิ่งจะตั้งคำถาม ทว่าสายตาคู่คมก็มองไปเห็นสาวแปลกหน้าที่เคยเห็นผ่านๆ ในรูปเท่านั้น

“คุณเฟื่องมาพอดีเลย หนูขอตัวเอาอาหารไปเก็บในห้องครัวก่อนนะคะ” สาวใช้กระซิบบอกก่อนจะโค้งกายเดินผ่านศรันย์ไปหาเฟื่องลดา “คุณเฟื่องคะ คุณรันเพื่อนสนิทของคุณภพมาเยี่ยมค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวเฟื่องดูแลพาเขาไปหาคุณภพเองค่ะ” กระซิบตอบยม เดินตรงเข้ามาพนมมือไหว้หนุ่มหล่อ ความสูงของสองหนุ่มสูสีกัน หน้าตาก็หล่อเหลากินกันไม่ลง

“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อเฟื่องลดา คุณภพอยู่ด้านในค่ะ”

“ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ครับน้องเฟื่อง เรียกพี่ว่าพี่รันก็ได้ พี่ซื้อของมาฝากน้องเฟื่องกับลูกด้วยนะ แต่ก่อนอื่นเราเข้าไปข้างในกันก่อน” เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ มองหน้าเมียเพื่อนนานมากเพื่อชื่นชมในความอ่อนหวานของใบหน้าและน้ำเสียง หล่อนสวยแบบไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งใดๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ออกจะธรรมดาแถมสีตกนิดหน่อย คิดถูกแล้วที่ของฝากส่วนใหญ่ของเขาเป็นเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่หลายชุด

“เชิญค่ะ” เฟื่องลดาผายมือเชิญก่อนจะเดินนำแขกเข้าไปในห้องนั่งเล่น หลบสายตารณภพที่กำลังนั่งบนพื้นเล่นลูกบอลกับลูก

“กว่าจะโผล่หัวมาได้นะมึง กูนึกว่าเดินขัดขาหัวทิ่มลงสระว่ายน้ำตายซะแล้ว หรือ… เผลอเดินขัดอย่างอื่นมาล่ะ” คำพูดนั้นจะไม่มีความแฝงหากไม่ได้มองแววตาเขาประกอบด้วย มันติดตรงที่ศรันย์กับเฟื่องลดาเห็นแววตาของเขาเข้าพอดีจึงไม่สามารถตีความไปในทิศทางอื่นได้นอกจากมันหาว่าเขากับเมียมันแอบคุยกัน

“ไม่เอาน่า พูดอะไรอย่างนั้นวะภพ” ถือถุงของฝากไปวางลงบนโต๊ะก่อนจะเข้าไปจ๊ะเอ๋ตาหนูน้อย เด็กน้อยไม่คุ้นคนแปลกหน้าเอียงคอลงต่ำมองหน้าเขานานมาก ศรันย์ยกสองมือขึ้นปิดหน้าเปิดมาจ๊ะเอ๋อีกหน

“ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ทำไม แขกมาบ้านก็ไปหาน้ำหาขนมมาต้อนรับสิ”

“ค่ะ” ขานรับแม้ภายในใจจะรู้สึกไม่ค่อยดีที่เขาจงใจพูดแดกดัน

“อาการหนักมากกว่าที่กูคิดอีกนะมึงน่ะ เพลาๆ ลงบ้าง น้องเขายังไม่ทำอะไรผิดเลยก็จ้องจะด่าจะหาเรื่องเขา ร้อยทั้งร้อยพระเอกในละครเริ่มต้นแบบมึงก็จบลงที่รักเขาทุกราย อย่าให้กูเห็นว่ามึงเป็นหนึ่งในนั้นล่ะไม่งั้นจะหัวเราะให้ฟันหักเลย”

“ฝันไปเถอะมึง!” เหยียดยิ้มมุมปาก หยิบลูกบอลมาส่งให้ลูกรักโยนเล่นหลายต่อหลายลูก

“ผู้หญิงที่มีแต่ตัวแบบยัยคนนั้นจะมีดีอะไรมาทำให้กูรักได้ รอให้ลูกโตขึ้นอีกหน่อยกูจะเป็นเฉดหัวหล่อนออกจากบ้านเป็นคนแรกเลย แค่ทนมองหน้าได้มาจนถึงวันนี้ก็มหัศจรรย์มากแล้ว”

“ไอ้ภพ พูดเสียงดัง ถ้าเกิดมีใครผ่านมาได้ยินเอาไปเล่าต่อทำยังไง”

“อยากเล่าต่อก็เล่าไปสิ สนทำไม คนในบ้านเขารู้กันหมดว่ากูไม่ได้สนใจไยดีผู้หญิงคนนั้น”

“แต่ยังไงก็น่าจะให้เกียรติเขาสักนิด…” และอีกมากมายที่ผู้ชายหน้าตาท่าทางดีคนนั้นพยายามจะอธิบายให้รณภพเข้าใจ ทว่าเฟื่องลดาไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกน้ำตาของหล่อนกำลังหยดลงบนถาดน้ำกับของว่าง คงจะดีกว่านี้ถ้าหากคนในครัวไม่กำลังเดินออกมาเสิร์ฟพอดี ถ้ามาช้าอีกสักนิดก็จะได้ไม่ต้องได้ยินถ้อยคำบาดใจ

เฟื่องลดากลัวหายไปนานเขาจะไม่พอใจจึงรีบเช็ดน้ำตาออกแล้วนำแก้วน้ำกับขนมไปเสิร์ฟ ตาหนูกำลังเล่นสนุกกับของเล่นชิ้นใหม่ ป่วนทั้งเขาแล้วก็แขกเฟื่องลดาคลานเข่าเข้าไปจับตัวลูกไม่ให้เดินเล่นไปไกล

“เฟื่องจะพาลูกไปเล่นข้างบนนะคะ คุณภพจะได้คุยกับเพื่อนสะดวกขึ้น”

“ไม่ต้อง โง่หรือเปล่า ไอ้รันมันมาเยี่ยมลูกไม่ได้มาเยี่ยมฉัน”

“ภพ” ศรันย์ปรามเสียงเข้ม เริ่มจะไม่พอใจมากขึ้นที่มันทำนิสัยแบบนี้ต่อหน้าแม่ของลูกตัวเอง

“น้องเฟื่องไม่ต้องพาลูกไปไหนหรอกครับ นั่งเล่นรอกินมื้อเที่ยงอยู่ตรงนี้แหละพี่ซื้อของกินมาเยอะเลยนะ แล้วก็มีของมาฝากน้องเฟื่องด้วย สามถุงนี้ทั้งหมดเลยที่พี่จะยกให้”

“ขอบคุณค่ะ วันหลังคุณรันไม่ต้องซื้อมาให้เฟื่องก็ได้นะคะ เฟื่องเกรงใจ”

“บอกแล้วไงครับว่าให้เรียกพี่รัน ลองเปิดถุงดูสิว่าชอบหรือเปล่า”

“ชอบไม่ชอบก็คงต้องตอบว่าชอบแหละ เพราะนานทีปีหนจะมีคนใจดีบริจาคสิ่งของให้”

“เอ๊ะ! มึงนี่ยังไงวะ หุบปากนั่งเงียบๆ ดูลูกไปเลย ไม่ต้องมาสนใจพวกกู”

“ตามสบาย” ปรายหางตามองเพื่อน ก่อนจะอุ้มลูกอย่างทะนุถนอม หอมแก้มแกสองหน

“กัปตันครับ เราไปดูอาหารในครัวกันดีกว่าลูก ปล่อยให้คนแถวนี้คุยกันสองต่อสองไม่มีมารหน้าหล่อไปขัดคอ!”

“น้องเฟื่องอย่าไปสนใจมันเลยนะ มันติดนิสัยเอาแต่ใจมานานแล้ว แถมปากยังหมาอีก”

ตั้งใจพูดถึงเพื่อนเสียๆ หายๆ ให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจมากขึ้น ทว่าสงสัยจะไม่เห็นผลศรันย์จึงชี้นิ้วใส่ถุงช็อปปิ้ง “เปิดดูสิครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวขานรับเสียงหวานไม่กล้าสบสายตาชายคนนั้น เปิดถุงช็อปปิ้งล้วงมือเข้าไปหยิบออกมาพบว่าเป็นเดรสผ้าดีหลายชุด เกิดมาไม่เคยซื้อของที่เนื้อผ้าดีๆ ใส่แบบนี้มาก่อนเฟื่องลดาดึงขึ้นมาดู

“ไม่รู้ว่าสั่งไซซ์เล็กหรือใหญ่ไปหรือเปล่า หวังว่าจะใส่ได้นะ ไอ้ภพมันไม่ช่วยพี่เลือกเลย”

“ไซซ์ไหนเฟื่องก็ใส่ได้ทั้งนั้นค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ซื้อของมาฝากเฟื่อง” พนมมือไหว้ก้มศีรษะให้ต่ำลงกว่าเดิมซาบซึ้งในความเมตตาของเขาที่ยอมจ่ายเงินซื้อของมาฝากผู้หญิงแปลกหน้าอย่างตนเอง นานแล้วที่เฟื่องลดาไม่ได้รับของขวัญจากใคร แม้กระทั่งคนบ้านนี้ยังไม่เคยซื้ออะไรให้ด้วยซ้ำแค่ยอมให้เข้ามาอาศัย

คุณแขไขใจดีกับหล่อนให้ทุนเรียนต่อปริญญาโทก็จริง ทว่าแท้ที่จริงแล้วท่านเพียงอยากให้หล่อนเจริญให้หน้าที่การงานในกรณีที่อนาคตจะต้องย้ายออกจากบ้านหลังนี้กลับไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง จะได้มีงานมีเงินเลี้ยงตนเอง แม้ท่านจะไม่เคยเอ่ยถึงข้อความนี้แต่เฟื่องลดาก็สามารถรับรู้และเข้าใจทุกอย่างได้โดยประสบการณ์

ไม่เป็นไร… เคยชินแล้วกับการถูกทิ้ง แม้กระทั่งพ่อกับแม่ยังไม่อยากนับหล่อนเป็นลูกเลย แล้วนับประสาอะไรกับคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ท่านทั้งสองใจดีกับหล่อนเท่านี้ก็ถือว่าเป็นพระคุณแล้ว

ศรันย์รับไหว้ เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกเขาเกิดสงสารเด็กคนนี้ แววตาของหล่อนเศร้าคล้ายกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารู้จัก เธอชื่อ ‘ปราณี’ เป็นอดีตว่าที่คู่หมั้นที่เขาทิ้งหล่อนให้นั่งอายต่อหน้าแขกในงานหมั้นที่ไร้ฝ่ายชาย เพราะเข้าใจผิดว่าหล่อนแอบขายตัวเป็นเมียเก็บให้เสี่ยจนชีวิตหล่อนพลิกผันตกต่ำสุดถูกคนใจร้ายหลอกขายให้คนแปลกหน้าทางภาคใต้ ซึ่งโลกกลมมากเพราะไอ้หมอนั่นเป็นเพื่อนของเขาที่ล่อซื้อหล่อนไปบำเรอ ไม่ว่าเรื่องราวจะเกิดขึ้นยังไงแต่ยังถือว่าโชคดีที่ตอนจบไม่เป็นโศกนาฏกรรมแสนเศร้าเพราะทั้งสองคนรู้สึกดีๆ ต่อกัน รักกัน

เพราะเรื่องครั้งนั้นทำให้ศรันย์พยายามไม่มองผู้หญิงคนไหนในแง่ลบมากเกินไป รวมถึงน้องคนนี้เองก็ด้วย ไอ้ภพก็ปากหมาด่าว่าน้องเขามากไปเจอตัวจริงวันนี้น้องเขาก็ไม่ได้ดูเลวร้ายออกจะเจียมตัว

“ได้ข่าวว่าน้องเฟื่องทำงานที่บริษัทไอ้ภพมาหลายปีแล้ว ทำแผนกไหนเหรอครับ”

“การตลาดค่ะ เฟื่องดูแลเรื่องระบบการตลาดของบริษัท แค่… ตำแหน่งเล็กๆ”

“ดีครับ ถ้าเบื่อหน้าไอ้ภพวันไหนย้ายมาสมัครงานกับพี่ก็ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะ แต่คงยังไปไหนไม่ได้เพราะคุณแขเธอให้ทุนเฟื่องเรียนปริญญาตรี ตอนนี้ก็วางแผนไว้ว่าจะเรียนต่อบริหารค่ะ”

หญิงสาวพับเก็บชุดดังกล่าวใส่ถุงไว้ที่เดิมบอกเล่าต่อพลางหลบสายตาของชายแปลกหน้า

“สาขายอดฮิตเลยนะนั่น พี่ก็จบสาขานี้มาถ้ามีปัญหาอะไรถามได้ตลอดเลยนะ” หยิบกระเป๋าเงินออกมาค้นหานามบัตรก่อนส่งให้สาวสวย “นามบัตรของพี่ เก็บไว้ดีๆ นะอย่าให้ไอ้ภพเห็นเดี๋ยวมันหาเรื่องต่อว่าอีก”

“จะจีบกันอีกนานไหม อาหารไม่ได้มีขาวิ่งมาใส่ปากนะ ถ้าไม่กินจะเทให้หมา!” ก้าวเท้าฉับๆ กลับเข้ามาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีรณภพจึงปากไวดูถูกเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ พูดจบก็อุ้มลูกพากลับเข้าไปในห้องครัว

“น้องเฟื่องโอเคนะครับ พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามันจะไม่ชอบน้องเฟื่องมากขนาดนี้”