บทที่ 2/3 ผู้ชายใจร้าย

“จะจีบกันอีกนานไหม อาหารไม่ได้มีขาวิ่งมาใส่ปากนะ ถ้าไม่กินจะเทให้หมา!” ก้าวเท้าฉับๆ กลับเข้ามาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีรณภพจึงปากไวดูถูกเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ พูดจบก็อุ้มลูกพากลับเข้าไปในห้องครัว

“น้องเฟื่องโอเคนะครับ พี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่ามันจะไม่ชอบน้องเฟื่องมากขนาดนี้”

“เฟื่องไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณรันรีบตามคุณภพไปห้องอาหารเถอะนะคะ” หญิงสาวปั้นยิ้ม ผายมือเชิญหนุ่มหล่อไปยังห้องอาหาร ไม่ได้อยู่ร่วมวงด้วยเพราะเห็นจานข้าวถูกวางไว้สำหรับสองคน

“ไม่ต้องลงมาเสนอหน้าข้างล่างอีก ฉันจะดูแลคุณภพกับคุณรันเอง”

หญิงสาวอุ้มลูกเดินออกจากห้องครัวสวนทางกับป้าแม่บ้านป้าแกหันกลับมาพูดไล่หลัง แค่มองและฟังเท่านั้นเฟื่องลดาไม่ตอบอะไร อุ้มลูกให้แน่นรีบพาลูกเดินกลับขึ้นไปนอนกลางวัน

“กินสิวะมองอยู่ได้ ไหนว่าร้านนี้เจ้าประจำของมึงไง ออกจะอร่อย ไม่กินก็เรื่องของมึง” รณภพถามเองตอบเองอย่างสบายตาสบายใจมากกว่าทุกวัน เจริญอาหารดีมากต้องเติมข้าวถึงสองครั้งกว่าจะอิ่ม

“เห็นทีกูต้องพาพ่อกับแม่แวะไปอุดหนุนบ้างซะแล้ว รสชาติอาหารไม่เลวเลย” เขายกมือขึ้นให้สาวใช้เสิร์ฟของหวานเป็นลำดับถัดไป ตักกินไปเกินครึ่งกว่าจะสังเกตว่าเพื่อนสนิทยังไม่ยอมแตะอาหารเหมือนเดิม กำลังจะถามว่ามึงเป็นห่าอะไรมันรู้ตัวก่อนจึงยอมพูดความรู้สึกออกมาหมดโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาถาม

“ถ้ากูรู้ว่ามึงเกลียดเขามากขนาดนี้กูไม่ซื้อให้แค่เสื้อผ้าหรอก ดูจากการแต่งตัวของเขาแล้วมึงคงจะไม่เคยซื้ออะไรให้เขาบ้างเลยสินะ แล้วที่ให้ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยไม่ใช่แค่อยากใช้เขาเลี้ยงลูกให้มึงจนแกโตแค่นั้นเองเหรอ”

“ออกไปก่อน”

รณภพสะบัดมือไล่คนในบ้านไม่ต้องการให้ใครได้ยินอะไรไปมากกว่านี้ ป้าอนงค์คล้ายจะไม่พอใจทว่าไม่สามารถขัดคำสั่งของเจ้านายได้จำเป็นต้องก้มหน้าเดินออกไปแอบฟังข้างนอก

“เขาก็ไม่ได้เลวไม่ได้ร้ายอะไร ถึงไม่ได้รักอย่างน้อยก็น่าจะทำหน้าที่พ่อกับแม่ร่วมกันได้ ไม่ใช่อะไรนิดๆ หน่อยๆ มึงก็ด่าก็ว่าเขา คนเราโดนด่าบ่อยๆ ก็เสียใจเป็นเหมือนกันนะ ทำไมมึงไม่รู้สึกสงสารเขาบ้างวะ”

“ก็พูดได้สิมึงไม่ใช่กูนี่นา มึงไม่รู้หรอกว่ายัยคนนั้นเป็นแม่ที่แย่มากขนาดไหน มีใครที่ไหนคลอดลูกได้สองเดือนแต่ทิ้งลูกหนีตามผู้ชายไปอยู่ต่างประเทศ สองสามเดือนให้หลังถึงกลับมา เงินก็ไม่มี บ้านก็ไม่มี จะเลี้ยงลูกยังไง ผู้หญิงมีแต่ตัวแถมไร้ความรับผิดชอบแบบนั้นเชิญมึงสงสารเขาไปคนเดียวเถอะกูไม่เอาด้วยหรอก!”

ศรันย์สะอึกเพราะไม่เคยรู้เรื่องจำพวกนี้มาก่อนจึงทำได้แค่เงียบและฟังมันตวาด “นิสัยแย่ทิ้งลูกให้เพื่อนต้องรับภาระช่วยเลี้ยงตั้งหลายเดือน แล้วที่ระริกระรี้อยากเข้ามาอยู่ในบ้านก็เพราะอยากจับกูไม่ใช่เหรอ! มึงไม่รู้จักนิสัยยัยนั่น ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไรไม่ต้องมาทำตัวเป็นคนดีปกป้องผู้หญิงพรรคนั้น กูไม่ซึ้งกับมึง!”

“ขอโทษ ก็กูไม่รู้นี่หว่าว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มึงไม่เคยเล่าอะไรให้กูฟังเลย”

“กูก็เล่าอยู่นี่ไง ต่อไปเวลาจะใจดีใจดีกับลูกกูก็พอแล้ว ไม่ต้องไปเผื่อแผ่ผู้หญิงคนนั้นให้หล่อนได้ใจ”

รวนใส่ ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดกระแทกก้นแก้วลงกระทบขอบโต๊ะแรงๆ ทางด้านศรันย์นั้นเขามองตามหลังเพื่อนก่อนจะถอนหายใจหนักหน่วง กลืนข้าวไม่ลงมากกว่าเดิมจึงส่งเสียงเรียกเด็กมาเก็บโต๊ะอาหาร

ประตูห้องนอนเล็กถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตก่อนด้วยฝีมือของลูกชายเจ้าของบ้าน เฟื่องลดานอนบนพื้นเฝ้าลูกเห็นดังนั้นก็ยันกายลุกขึ้นมองเขา

“นึกว่าจะกำลังมีความสุขอยู่กับเสื้อผ้าเครื่องสำอางใหม่” เขายิ้มเย้ยหยันพลางเดินเข้ามาแบมือตรงหน้า “ฉันมาเอานามบัตรของไอ้รันคืน มันคงไม่ได้อยากจะให้เธอติดต่อไปให้มันรำคาญสักเท่าไหร่”

คนฟังสูดลมหายใจเข้าลึกกลั้นหยาดน้ำตา ลุกขึ้นเดินไปหยิบมันออกจากลิ้นชักเล็กๆ มาคืนให้ “เฟื่องยังไม่ได้ดู ยังไม่ได้จำเบอร์ คุณภพไม่ต้องกังวลหรือถามเฟื่องต่อเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกนะคะ”

“ตีหน้าเศร้าทำไม”

ก้าวเท้าเข้ามาประชิดกระทั่งแผ่นหลังหล่อนชนกำแพง “คนเขารู้กันทั้งบ้านแล้วว่าเธอนิสัยเลวร้ายแค่ไหน ไอ้รันมันก็รู้แล้ว! สมน้ำหน้าเถอะนะเพราะคงจะไม่มีใครหลงซื้อของฝากมาให้เธออีก”

“เฟื่องไม่เคยอยากได้ของของคนอื่น ถ้าคุณภพไม่สบายใจ… เอากลับไปได้เลยค่ะ อยู่ที่เดิมเฟื่องยังไม่ได้ถือขึ้นมาเก็บบนบ้าน”

“ไม่จำเป็น แค่เศษเงินของไอ้รัน อยากจะใส่จะลองกี่ครั้งก็เรื่องของเธอ ร้องไห้ทำไม!”

ปลายนิ้วแข็งแรงจับปลายคางหล่อนบีบและบังคับให้เงยหน้าขึ้นมามองตนเอง จะได้เห็นชัดๆ ว่าร้องไห้จริงหรือเสแสร้ง

“คุณภพ เฟื่องเจ็บ…” เอ่ยเสียงแผ่วเบาวอนขอให้เขาปล่อยตนเอง

“ฉันถามว่าร้องไห้ทำไมเธอไม่ได้ยินเหรอเฟื่องลดา! น่าเบื่อ! อย่าทำตัวน่ารำคาญไปมากกว่านี้ได้ไหม” เสียงตะคอกของรณภพดังกึกก้องไปทั้งห้องนอน “ฉันไม่ได้โง่เหมือนไอ้รันนะที่จะหลงสงสาร ผู้หญิงอย่างเธอร้องไห้ให้ตายฉันก็ไม่สนใจหรอก ถ้าไม่อยากเสียใจไม่อยากทนฟังฉันด่าทุกวันก็เก็บของออกไปจากบ้านหลังนี้เลยสิ! แต่น่าเห็นใจนะเพราะไม่มีที่ไปถึงเกาะแน่นหนึบอาศัยใบบุญของลูก ทนอยู่ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าถูกคนทั้งบ้านเกลียด”

“เฟื่องขออาศัยอยู่กับลูกช่วงที่แกยังเล็กแค่นี้เอง ทำไมคุณภพ… ต้องด่าเฟื่องทุกวันด้วยคะ ฮึก… รอให้ลูกโตกว่านี้เฟื่องก็จะไปแล้ว ถ้าเกลียดเฟื่องนักเราต่างคนต่างอยู่ก็ได้”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน เพราะฉันเองก็ไม่ได้อยากเห็นหน้าเธอสักเท่าไหร่!” ปลายคางหล่อนแดงเป็นรอยมือชัดมาก รณภพก้าวถอยหลังไปหลายก้าวเพื่อจะได้อยู่ห่างจากผู้หญิงที่ตัวเองประกาศว่าเกลียด

“ฉันจะให้คนยกข้าวขึ้นมาให้ ดูแลลูกอยู่ในนี้ไม่ต้องวิ่งลงไปตีหน้าเศร้าให้ไอ้รันสงสารอีก อ้อ! คืนนี้ฉันจะออกไปเที่ยวกลางคืน หวังว่าเธอคงจะนอนหลับฝันดีนะเพราะคืนนี้ฉันคงนอนหลับสบายมากๆ”

รอยยิ้มของเขาร้ายกาจแม้แต่เด็กวัยมัธยมยังรู้เลยว่าคืนนี้เขาจะทำให้ตัวเอง ‘ผ่อนคลาย’ แบบไหน

เฟื่องลดาเบือนใบหน้าเปื้อนน้ำตามองไปทางอื่น เขาจะนอนกับใครหรือรักกับใครก็ไม่ใช่เรื่องที่หล่อนจะออกความคิดเห็นได้ เฟื่องลดาเสียใจมากรีบยกมือขึ้นโอบกอดตัวเองไม่ต้องการให้ร่างกายสั่นเทิ้มหนักไปมากกว่านี้ เขาเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูกลับลงที่เดิม

แล้วมันก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เฟื่องลดาระลึกได้ว่าตนเองไม่ควรอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ ในช่วงเวลาแสนเปราะบางที่เฟื่องลดารู้สึกอ้างว้างยังมีความโชคดีอยู่บ้างคือมีสายเรียกเข้าจากเพื่อนรัก อาทิตยาโทรมาส่งข่าวว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะเข้าพิธีมงคลสมรสกับหนุ่มเจ้าของไร่ส้ม เฟื่องลดาแสดงความยินดีกับเพื่อนก่อนจะวางสายแล้วมานั่งเศร้า คิดมากว่าหากรณภพรู้เรื่องนี้เข้าจะเสียใจหรือเปล่า