การปะลองดุเดือด

เหล่าขุนนางหน้าซีดเผือกด้วยความกลัว ทันทีที่สิ้นคำท้าอันโอหังของหัวหน้ากบฏ

ฝ่าบาทยังคงนิ่งสงบ พระองค์ไม่แสดงอาการหวั่นไหว แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจมาลองดี ดวงตาคู่คมทอดมองลงไปยังหัวหน้ากบฏแดนใต้ตรง ๆ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเบา ๆ

"คิดจะใช้บทกลอนมาข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงเสียงแหบพร่าแต่เฉียบขาด

"ถ้าข้าไม่รับคำท้าของพวกเจ้าในวันนี้ คงถูกคนทั้งแผ่นดินดูแคลนว่าราชสำนักไร้คนดีมีปัญญา"

ฝ่าบาทค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสง่างาม รังมสีอำนาจแผ่กระจายจนสะกดให้ทุกคนในท้องพระโรงเงียบกริบ

"ข้ารับคำท้า! ร่ายกลอนบทแรกของเจ้าออกมาได้เลย"

หัวหน้ากบฏแสยะยิ้มกวาดสายตามองไปรอบท้องพระโรง ก่อนจะเปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำร่ายกลอนบทแรกออกมาทันที

"อินทรีเฒ่าปีกหักพึ่งบัลลังก์หมดสิ้นพลังยังทะนงองอาจโลหิตหลั่งท่วมปฐพีพินาศถึงคราเปลี่ยนราชาครองแผ่นดิน"

สิ้นเสียงร่ายกลอน บรรยากาศในโถงหลวงก็ดิ่งกลับสู่ความเงียบงัน

ขุนนางหลายคนถึงกับหน้าซีดเผือด เพราะเนื้อความในบทกลอนนั้นจงใจเปรียบเปรยฝ่าบาทเป็นอินทรีเฒ่าที่หมดสิ้นอำนาจ และประกาศเจตนาชิงบัลลังก์อย่างโจ่งแจ้งโดยไม่เกรงกลัวอาญา

หัวหน้ากบฏเลิกคิ้วมองตรงไปยังฝ่าบาท แววตาเร่งกดดัน รอคอยดูว่าฝ่าบาทจะแก้กลอนบทนี้คืนอย่างไร

ในขณะนั้นหานอี้หรานฉวยจังหวะที่ทุกคนในท้องพระโรงกำลังตกตะลึง ก้าวข้ามขุนนางคนอื่น ๆ ออกมายืนเผชิญหน้ากับหัวหน้ากบฏซึ่ง ๆ หน้า

ปรับสีหน้าที่เคยตื่นตระหนกเมื่อครู่ให้กลายเป็นความสุขุม แล้วเอ่ยบทกลอนออกมา

"ลูกนกหัดบินริอาจอวดดีคิดปั่นป่วนปฐพีไม่ดูสังขารแม้อินทรีชราภาพตามกาลเพียงขยับปีกสะท้านบดขยี้มดพาลสิ้นซาก"

น้ำเสียงเฉียบขาดข่มขวัญของหานอี้หรานดังกังวานเนื้อความตอกกลับอย่างเจ็บแสบว่าพวกกบฏเป็นเพียงมดปลวกและลูกนกหัดบินที่ไม่เจียมตัว

หัวหน้ากบฏชะงักไปชั่วครู่จากรอยยิ้มเย้ยหยันที่ค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงสีหน้านิ่งเฉย

ทันใดนั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายกำลังหัวเราะอยู่ในใจ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“นี่มันก็แค่บทกลอนง่าย ๆ เท่านั้น ต่อจากนี้ต่างหาก…ถึงจะเป็นของจริง”

“จันทร์ลอยเหนือธารา เงาสะท้อนกลับมิใช่เงาลมพัดผ่านยอดไผ่ เสียงนั้นกลับคล้ายคำครวญหากถามว่าผู้ใดครองใต้หล้าจงมองให้ลึกกว่าภาพเบื้องหน้า แล้วเจ้าจะได้คำตอบ”

สิ้นสุดเสียงเหล่าขุนนางและนักปราชญ์คนอื่น ๆ กลับเงียบไปชั่วครู่ กลอนบทนี้มันช่างยากยิ่งนัก แม้แต่หานอี้หรานที่ว่าแน่กลับยืนนิ่งทำท่าเหมือนจะคิดออกแต่ก็ไม่เลย

"ฮ่า ๆ นี่หรือนักปราชญ์ที่พวกเจ้ามียังต่อกลอนบทนี้ของข้าไม่ได้เลย" หัวหน้ากบฏเค้นหัวเราะท้าทายออกมา

จ้าวอี้หรานขบกรามแน่นก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนท่ามกลางความเงียบพร้อมกับเอ่ยบทกลอนออกมาอย่างมั่นใจ

“เงาจันทร์มิใช่จันทร์ เงาคนมิใช่คนสิ่งที่เห็นตรงหน้า อาจเป็นเพียงภาพลวงตาหากอยากรู้ความจริงใต้ฟ้ากว้างจงอย่ามองด้วยตา...แต่จงมองด้วยใจ”

สิ้นเสียงของจ้าวอี้หราน ท้องพระโรงก็เงียบลงอีกครั้ง

เหล่าขุนนางต่างพากันมองหน้ากัน บางคนขมวดคิ้วครุ่นคิด ขณะที่หัวหน้ากบฏเองก็หรี่ตาลง รอยยิ้มที่เคยมีค่อย ๆ จางหายไป

“หึ...”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองจ้าวอี้หรานอย่างพิจารณา

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

จ้าวอี้หรานไม่ตอบ เพียงมองกลับอย่างสงบนิ่งหัวหน้ากบฏจึงยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง

“ดูท่าราชสำนักจะยังมีคนเก่งอยู่บ้าง”

“เก่งหรือไม่ เจ้าเดี๋ยวก็รู้เอง”

จ้าวอี้หรานตอบกลับทันที น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความท้าทาย

บรรยากาศในท้องพระโรงพลันตึงขึ้นทันทีฝ่าบาทมองทั้งสองฝ่าย ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เช่นนั้นก็เริ่มเสีย”

“ได้ เช่นนั้นข้าจะไม่ออมมือ”

หัวหน้ากบฏกวาดตามองทั่วท้องพระโรง ก่อนเอ่ยบทกลอนด้วยน้ำเสียงช้า ๆ

“หิมะขาวกลบผืนดิน มิอาจกลบโลหิตจันทร์กระจ่างส่องทั่วหล้า มิอาจส่องใจคนสายน้ำไหลย้อนคืนได้หรือไม่หากชะตาแผ่นดินถูกเขียนไว้ด้วยคมดาบ”

บทกลอนคราวนี้ไม่ได้มีเพียงถ้อยคำเสียดสี หากยังซ่อนความหมายหลายชั้นจนยากจะจับทางได้

หัวหน้ากบฏมองจ้าวอี้หรานตรง ๆ ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

'คราวนี้...ยังตอบได้อยู่หรือไม่?'

จ้าวอี้หรานนิ่งไปทันที

เขาขมวดคิ้ว มองบทกลอนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แต่ครั้งนี้กลับไม่สามารถหาคำตอบได้ง่าย ๆ อย่างก่อนหน้า

ปลายนิ้วกำแน่นเล็กน้อย สีหน้าที่เคยมั่นใจเริ่มเคร่งขรึมขึ้น

แม้จะพยายามตีความทุกถ้อยคำ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งพบว่าบทกลอนนี้ซ่อนความหมายไว้หลายชั้น

ในที่สุดจ้าวอี้หรานก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยอมรับตรง ๆ

“บทนี้...ข้ายังต่อไม่ได้”

เสียงพูดนั้นทำให้ทั่วท้องพระโรงเงียบลงทันทีหัวหน้ากบฏยกมุมปากขึ้นอย่างพอใจ

“ในที่สุดก็จนมุมเสียที”

ทันใดนั้นเสียงหานอี้หรานก็แทรกขึ้นมาพร้อมกับก้าวเท้าเดินมาใกล้ ซึ่งห่างกันไม่มากนัก

"ท่านพี่กลอนบทนี้มันยากเกินไป หลายปีมานี้ท่านเอาแต่อยู่ในตำหนักหงส์ดำไม่แปลกที่ท่านอาจจะคิดช้า"

คำพูดเหมือนจะให้กำลังใจแต่กลับแฝงไปด้วยคำดูถูกต่อหน้าทุกคนให้ได้ยิน สีหน้าดูเป็นห่วงและน้ำเสียงที่จริงใจ แต่ตนรู้ดีว่าน้องชายไม่ได้หวังดีต่อเขาขนาดนั้น

"ขอบใจน้องชาย ไม่เหมือนเจ้าเลยที่มีราชกิจมากมายคงอยู่แต่ในห้องอ่านตำราจนคิดบทกลอนนี้ไม่ออกเช่นกัน"

หานอี้หรานกำหมัดแน่นก่อนจะค่อยๆคลายมันออกมาแล้วตอบกลับไป

"ท่านพี่ชมข้าเกินไปแล้ว" หานอี้หรานเอ่ยก่อนจะพยายามปั้นสีหน้าให้ดูปกติแล้วกลับไปนั่งที่เดิม