All Chapters of นักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช: Chapter 1 - Chapter 10

กึก..ตึก! เสียงฝีเท้า"ห๊ะ..นั้นๆ เสียงผู้ใดกัน" นางถามสั้นๆ แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงแค่เสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ พรึ่บ..! ไฟสว่างวาบมือหนาค่อยๆดึงผ้าคลุมหน้าลงอย่างรวดเร็ว"ตัวอะไรกัน" จ้าวอี้หรานรีบถอยออกห่างเล็กน้อย พร้อมชักดาบออกมาป้องกันฉวับ! (เสียงชักดาบ)ฉู่เยว่หลิงยกฝ่ามือทั้งสองข้างบังหน้าหลับตาสนิทก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป "อย่า ๆ ข้าเป็นคนนะ" ฉู่เยว่หลิงเอ่ยเสียงสั่น"เจ้าแน่ใจรึ หน้าตาเช่นเจ้าน่ากลัวกว่าผีบรรพบุรุษข้าอีก" ฉวับ ! (เก็บดาบเข้าฝัก)"ไสหัวไปให้พ้น" จ้าวอี้หรานยืนหันหลังเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาไล่นางออกไป"อะไรกัน ท่านจะปล่อยข้าไปจริงหรือ" ฉู่เยว่หลิงขมวดคิ้วสงสัย"หูหนวกหรือไง บอกว่าให้ออกไป" ปัง...เคร้ง! จ้าวอี้หรานโวยวายเหมือนถูกผีเข้าเขาปัดสิ่งของอยู่บนโต๊ะจนแตกกระจาย ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดราวกับถูกบีบคั้น เหมือนกับว่ากำลังกลายเป็นอีกคน"ทะ..ท่านเป็นอะไรไป ข้ากลัวนะ" ฉู่เยว่หลิงลุกขึ้นออกจากเตียงยื่นมือไปข้างหน้าเพื่อจะจับไหล่เขาเบาๆ "อยากตายรึไง" น้ำเสียงทุ่มใหญ่เอ่ยขึ้นค่อยๆเอียงคอหันมาช้าๆ พร้อมกับแววตาแดงฉานราวกับปีศาจ"อ๊าย..ช่

"องค์ชายเชิญท่านกลับไปเถิดขอรับ" องค์รักษ์กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปัง! เสียงบานประตูเปิดออกจ้าวอี้หรานปรากฏตัวต่อหน้าหานอี้หราน รูปร่างสูงง่าออร่าแรงกดดันจากภายในทำให้ทหารที่ยืนนิ่งอยู่ถึงกับตัวสั่นจากข้างใน ทันใดนั้นจ้าวอี้หรานจึงใช้แรงลมปรานดึงเข้มพิษออกมากจากเหล่าทหาร ก่อนจะหันไปมองน้องชายหานอี้หรานด้วยแววตาเรียบเฉย"เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด" "ข้าแค่เป็นห่วงท่านพี่ กลัวว่าปีศาจในตัวท่านจะกำเริบทำร้ายเจ้าสาวจนตาย ข้านั้นไม่อยากให้ข่าวนี้แพรออกไปกลัวจะทำให้ราษฎรนั้นหวั่นกลัวจนไม่กล้าส่งบุตรสาวเข้าวังมาเป็นนางกำนัล" สิ้นสุดประโยคจ้าวอี้หรานกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เขาพยายามจะระงับโมสะ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครู่จึงไม่อาจจะซ่อนความโกรธเอาไว้ได้""บังอาจ" ลมหายใจหอบกระชั้นจนอกกระเพื่อมปลายเท้ายกสูงปะทะยอดหน้าฝ่ายตรงข้ามจนกระเด็นไปติดรั้วกำแพง แค่ก..แค่ก เสียงไอสำลักเลือดออกปากหานอี้หรานค่อยๆ พยุงตัวเองยืนขึ้นในระหว่างนั้น จ้าวอี้หรานเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาน้องชายพร้อมกับย่อตัวลงต่ำกดไหล่หานอี้หรานไว้"เจ้ามาเยาะเย้ยข้ารึ" เขากระซิบถามเบาๆที่ข้างหู"ท่านพี่ ข้าแค่เป็

"ท่านเชื่อใจข้าเถิด ข้ามีประโยชน์ต่อท่านแน่นอน" นางก้าวเข้าไปใกล้ชิดตัวสามี มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับต้นแขนหนาแล้วออกแรงเขย่าเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความเว้าวอน "ให้ข้าไปด้วยคนนะ" จ้าวอี้หรานจ้องมองลึกลงไปในแววตาเว้าวอนก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างยอมจำนน "ก็ได้..." เขาเอ่ยเสียงแข็งเขาทนแรงอ้อนวอนไม่ไหว เขาจึงแกล้งทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินเร่งสะบัดนำหน้าตรงไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ เมื่อเห็นแผ่นหลังหนาเดินเร่งนำหน้าไป ใบหน้าจิ้มลิ้มก็จุดรอยยิ้มกว้างด้วยความสมหวัง นางรีบสาวเท้าวิ่งวิ่งกระย่องกระแย่งตามไปพลางส่งเสียงใสตะโกนไล่หลัง "รอข้าด้วย ท่านสามี!"ณ หน้าท้องพระโรงรถม้าหยุดชะงักที่หน้าประตูบานใหญ่ ณ ท้องพระโรง เหล่าขุนนางชั้นสูงชั้นกลางและผู้อาวุโสมากมายกำลังรวมตัวและถกเถียงกันเรื่องนี้อย่างไม่ขาดสายในขณะนั้นประตูรถม้าด้านหน้าค่อย ๆ แง้มเปิดออกเหล่าขุนนางต่างหันมามองยังหน้าประตูด้วยความสงสัยจากที่ซุบซิบนินทาและเคร่งเครียดพวกเขาเริ่มค่อยๆเดินเข้ามายังหน้าประตูด้านนอกขุนนางคนแรกที่เห็นถึงกับตาโตเท่าไข่ห่านและอีกด้านหลังที่กำลังยืนอึ้งงันอยู่อย่างนั้น"นั่

"ยังมีผู้ใดคิดออกหรือไม่" ฝ่าบาทเอ่ยขึ้นถามเหล่านักปราชญ์พร้อมกับเหล่าขุนนางชั้นสูงฉู่เยว่หลิงที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างจ้าวอี้หรานมานาน มองบทกลอนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อย“ข้าตอบได้”ทุกสายตาในท้องพระโรงหันมามองนางพร้อมกัน แม้แต่จ้าวอี้หรานยังหันกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจฉู่เยว่หลิงสูดลมหายใจเข้า ก่อนเอ่ยคำตอบออกมาอย่างมั่นใจ“หิมะละลายได้ แม้โลหิตยังฝังอยู่ใต้ดินจันทร์ส่องเห็นเพียงเงา แต่หาอ่านใจคนได้ไม่สายน้ำย้อนคืนไม่ได้ ก็เหมือนกาลเวลาที่ไม่อาจหวน ส่วนชะตา...จะถูกเขียนด้วยสิ่งใด ขึ้นอยู่กับมือของผู้ถือพู่กัน”จ้าวอี้หรานมองนางด้วยแววตาตกตะลึง ส่วนหัวหน้ากบฏเองถึงกับนิ่งไปฉู่เยว่หลิงเพียงยกคิ้วเล็กน้อย“คำตอบของข้า...ถูกหรือไม่?”หัวหน้ากบฏนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับไม่คิดว่านางจะตอบได้จริง ๆก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“น่าสนใจ...”เขามองฉู่เยว่หลิงอย่างพิจารณา แววตาเปลี่ยนจากดูแคลนเป็นระแวดระวัง“เจ้าตีความบทกลอนของข้าได้อย่างไร?”ฉู่เยว่หลิงยักไหล่เล็กน้อย“ก็แค่คิดว่าความหมายมันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เจ้าพยายามทำให้เป็น”จ้าวอี้หรานหันมามองนางทันที สตรีที่เคยมองว่านางไร้ประ

สายตาเฉียบคมของฉู่เยว่หลิงตวัดไปเห็นท่าทางของหานอี้หรานเข้าพอดี ในฐานะอดีตนักสืบจากโลกอนาคต นางคุ้นเคยกับการจับสังเกตพฤติกรรมผู้คนเป็นอย่างดีแววตาริษยาและมือที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อของเขาจึงไม่อาจรอดพ้นสายตานางไปได้ สัญชาตญาณนักสืบของนางร้องเตือนทันทีว่า...ชายผู้นี้ไม่ได้ห่วงอาการของพี่ชายแม้แต่น้อย แต่กำลังเคียดแค้นที่ตนถูกแย่งความรักไปต่างหากฉู่เยว่หลิงลอบเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ นางตระหนักได้ทันทีว่า ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดในเวลานี้อาจไม่ใช่กบฏแดงใต้ที่เพิ่งจากไป แต่เป็นน้องชายต่างสายเลือดที่ยืนอยู่เบื้องหลังนี่เองฝ่าบาทมองบาดแผลของพระโอรสด้วยความร้อนรน ก่อนหันไปสั่งขันทีคนสนิทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด"รีบไปสั่งการ ให้พลิกแผ่นดินตามหาหมอหลวงที่เก่งที่สุด หรือแม้แต่หมอเทวดาจากที่ใดก็ได้มารักษาจ้าวอี้หรานโดยเร็วที่สุด ใครสามารถรักษาแผลและถอนพิษให้ลูกข้าได้ ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม!"พระองค์หันกลับมามองโอรสคนโตด้วยแววตาห่วงใย เวลานี้ไม่เหลือท่าทีของจักรพรรดิผู้สูงศักดิ์อีกแล้ว เหลือเพียงหัวอกของคนเป็นพ่อ...ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยลูกชายให้พ้นจากความทรมานเมื่อได้ยินคำว่า "ตบรางวัลอย่างงาม"