นักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช

"หลบๆ ขบวนกำลังจะมาแล้ว"

ชายทหารหนุ่มผู้สวมชุดเกราะตะโกนดังขึ้น ชาวบ้านที่กำลังจับกลุ่มนินทาเริ่มทยอยถ้อยเข้ามาชิดริมถนนก่อนจะหันหน้าไปทางเดียวกัน

"นั้น ขบวนเจ้าสาวรึ"

"เป็นสตรีจากตระกูลใด ถึงได้โชคร้ายเช่นนี้"

"แต่งเข้าไปสุดท้ายก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ดี"

"ข้าล่ะสงสารจริงๆไม่รู้ว่าลูกสาวบ้านไหนจะถูกไปสังเวยอีก"

ชาวบ้านบางคนพูดขึ้นสลับกันไปมาแต่อีกใจก็นึกสงสาร !

ทันใดนั้นขบวนรถม้าเจ้าสาวเริ่มเข้ามาใกล้ชาวบ้านทุกคนเริ่มก้มหน้าปิดปากเงียบสนิท รอให้ขบวนผ่านไปแม้ในช่วงเวลานั้นทุกคนต่างหวาดกลัวจนลืมหายใจเต็มปอด

แต่มีชาวบ้านคนหนึ่งเขาสงสัยจึงอยากเงยหน้าดูให้เห็นเต็มตา ถึงแม้ว่าจะเห็นแค่ผ้าม่านภายนอกก็ตาม

ฟิ้ว..ฟิ้ว (เสียงลม)

ผ้าม่านสะบัดออกตามแรงลมประจวบเหมาะกับที่ชาวบ้านผู้นั้นกำลังเงยหน้ามองอย่างช้าๆ

"สตรีผู้นั้นตายแล้ว"

เขาตกใจจนตาล่อกแล่กอุทานพึมพัมจนผู้คนข้างๆเริ่มเงยหน้ามองตาม เพียงเสี้ยววินาทีผ้าม่านสีแดงก็ถูกปิดลงในชั่วพริบตา

ผู้คนที่เงยหน้ามองนั้นต่างยืนนิ่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าตื่นตระหนกให้ทหารนั้นจับได้ จนขบวนเจ้าสาวผ่านพ้นไปพวกเขาจึงถอนหายใจโล่งอกพร้อมกับปาดเหงื่อไปพลางๆ

ขณะนั้นจู่ๆท้องฟ้าก็มืดครึ้มราวกับฝนจะตกลงมาอย่างหนักผู้คนต่างหลบเข้าที่พักแยกย้ายกันกลับไป

ครืน..ครืน

เปรี้ยง

สายฟ้าแตกแขนงในความมืดสว่างไปทั่วใต้หล้าด้านในรถมาขบวนเจ้าสาว จากใบหน้าซีดเซียวกลับเริ่มมีเลือดฝาด

ทันใดนั้นเสียงหัวใจดวงน้อยกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะย้อนมองดูตัวเองที่อยู่ในชุดเจ้าสาวและห้องไม้สี่เหลี่ยมแคบๆ

"นี่ฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น"

หญิงสาวตื่นตระหนกไม่คุ้นชินกับบรรยากาศและผู้คนรอบๆราวกับว่าตนนั้นเป็นนักโทษ

ด้วยความสงสัยมือน้อยๆจึงเปิดม่านด้านหน้าออกอย่างระมัดระวัง

สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเหล่าทหารและองครักษ์หลายนายกำลังเดินอยู่ข้างๆพร้อมอาวุธมีดดาบท่าทางของพวกเขาระมัดระวังเป็นพิเศษ

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่นั่งหลังชนฝาชิดกำแพงก่อนจะพึมพึมออกมา

"อย่าบอกนะว่าฉันทะลุมิติมาในยุคโบราณ"

พูดจบความทรงจำจากชาติปัจจุบันก็หวนกลับมา ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเธอกำลังทำงานโดยการเป็นนักสืบเรื่องสามีภรรยามีชู้ให้กับครอบครัวที่ต้องการจ้างเธอ

แต่ในขณะที่เธอนั้นกำลังจะข้ามทางม้าลายจู่ๆรถสิบล้อก็ขับย้อนศรมาด้วยความเร็วสูงชนร่างบอบบางกระเด็นไปหลายสิบเมตร

"ที่แท้ฉันก็ตายแล้ว วิญญาณถึงมาอยู่ในร่างของสตรีผู้นี้"

หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นเครือ ก้มหน้าคอตกด้วยความเศร้าใจทำไมกันนะอายุแค่นี้ถึงได้มาตายก่อนจะได้ใช้เงินอยู่อย่างสบายอย่างที่ฝันไว้

"แต่ทำไมเหตุการณ์นี้มันคุ้นๆนะ" หญิงสาวพึงทำก่อนจะนึกออกว่าตนนั้นได้เข้ามาอยู่ในนิยายเรื่อง "ทรราชกินคน"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานโอ้ไม่นะทำยังไงดีข้าจะถูกทรราชตัดหัวโยนให้ปลากินหรือไม่"

ยิ่งคิดก็ยิ่งลนลานคิดอะไรไม่ออกจนขบวนม้ามาถึงหน้าตำหนักทรราชผู้โหดร้าย

"ถึงแล้วหรอข้ายังคิดไม่ถึง 10 วินาทีทำไงดี"

"หรือจะแกล้งว่าโดนผีเข้าแล้วให้ทหารลากตัวข้าไปโยนลงบ่อข้างทาง"

"ไม่ๆความคิดนี้สุดโต่งเกินไป" นางสายหัวรัวๆ

" หรือว่าข้าจะแกล้งแต่งหน้าให้ดูขี้เหร่"

ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกโพลงพร้อมกับดีดนิ้วเสียงดังปัง..

"ใช่แล้ววิธีนี้แหละ"

นางเหลือบไปเห็นเครื่องสำอางเก่าๆโบราณแม้ในยุคนี้อาจจะดูหรูหรา แต่ในสายตานางนั้นแค่เครื่องสำอางระดับเกรด c ก็เท่านั้น

อย่างแรกที่นางทำหยิบแป้งเหนียวสีขาวขึ้นมาโบกทั่วใบหน้าให้ขาวเหมือนผีดิบ ก่อนจะเติมคิ้วด้วยถ่านแปรรูปให้หนาขึ้น ทาด้วยสีแต้มปากแดงปากล่างสีแดงปากบนสีชมพู

ตามด้วยอายไลเนอร์คิดค้นขึ้นเองตวัดหางให้ใหญ่เท่าตัวปลิงนี่ก็เป็นอันเสร็จสิ้น

ในเสี้ยววินาทีนั้นแม่บ้านหญิงวัยกลางคนยืนเรียกเชิญนางอย่างอ่อนหวานด้วยท่าทีสุภาพ

" คุณหนูฉู่เยว่หลิงเชิญลงจากรถม้าเจ้าค่ะ"

ฉู่เยว่หลิงรีบดึงผ้าคลุมหน้าลงพร้อมกับทำท่าทีสงบนิ่งเมื่อกำลังลงจากรถมาแม้ว่ามืออีกข้างกำลังสั่นนางก็พยายามเก็บความตื่นเต้นและความหวาดกลัวให้ได้มากที่สุด

"ตามบ่าวมาเจ้าคะ" แม่บ้านเอ่ยพร้อมผายมือต้อนรับก่อนจะเดินนำหน้าไปอย่างช้าๆ

ทันใดนั้นแม่บ้านก็หยุดฝีเท้าตรงหน้าแล้วขยับเข้ามาใกล้ๆเพื่อให้นางจากข้อมือจะได้ไม่เดินสะดุดล้มในที่มืด

"ทะ..ท่านจะพาข้าไปไหนเหตุใดถึงมองไม่เห็นอะไรเลย"

นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"นี่คือห้องเจ้าสาวเจ้าค่ะพระชายาต้องนั่งรอที่เตียงนอน หากเจ้าบ่าวไม่มาเปิดผ้าคลุมหน้าห้ามลุกไปไหนทั้งนั้นเจ้าค่ะ"

แม่บ้านพูดจบนางก็ค่อยๆย่อตัวนั่งลงบนเตียงนอน

" หมดหน้าที่ของข้าแล้วพระชายาข้าขอตัวก่อน"

ฉู่เยว่หลิงพยักหน้าตอบรับ

"ผู้อื่นเขาแต่งงานมีแสงไฟมีดอกไม้และเงินทองมากองอยู่ตรงหน้าส่วนข้าอยู่ในที่มืดเหมือนแต่งงานกับผียังไงก็ไม่รู้"

นางบ่นพึมพำ ทั้งเสียวสันหลังและรอบตัวมันช่างอึดอัดเหลือเกิน