การปรากฏตัวของทรราช

"ท่านเชื่อใจข้าเถิด ข้ามีประโยชน์ต่อท่านแน่นอน"

นางก้าวเข้าไปใกล้ชิดตัวสามี มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับต้นแขนหนาแล้วออกแรงเขย่าเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความเว้าวอน

"ให้ข้าไปด้วยคนนะ"

จ้าวอี้หรานจ้องมองลึกลงไปในแววตาเว้าวอนก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียดออกมาอย่างยอมจำนน

"ก็ได้..." เขาเอ่ยเสียงแข็ง

เขาทนแรงอ้อนวอนไม่ไหว เขาจึงแกล้งทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินเร่งสะบัดนำหน้าตรงไปยังรถม้าที่จอดรออยู่

เมื่อเห็นแผ่นหลังหนาเดินเร่งนำหน้าไป ใบหน้าจิ้มลิ้มก็จุดรอยยิ้มกว้างด้วยความสมหวัง นางรีบสาวเท้าวิ่งวิ่งกระย่องกระแย่งตามไปพลางส่งเสียงใสตะโกนไล่หลัง

"รอข้าด้วย ท่านสามี!"

ณ หน้าท้องพระโรง

รถม้าหยุดชะงักที่หน้าประตูบานใหญ่ ณ ท้องพระโรง เหล่าขุนนางชั้นสูงชั้นกลางและผู้อาวุโสมากมายกำลังรวมตัวและถกเถียงกันเรื่องนี้อย่างไม่ขาดสาย

ในขณะนั้นประตูรถม้าด้านหน้าค่อย ๆ แง้มเปิดออกเหล่าขุนนางต่างหันมามองยังหน้าประตูด้วยความสงสัยจากที่ซุบซิบนินทาและเคร่งเครียดพวกเขาเริ่มค่อยๆเดินเข้ามายังหน้าประตูด้านนอก

ขุนนางคนแรกที่เห็นถึงกับตาโตเท่าไข่ห่านและอีกด้านหลังที่กำลังยืนอึ้งงันอยู่อย่างนั้น

"นั่นๆ ท่านอ๋อง"

"ใช่ๆ ท่านอ๋องจริงๆด้วย"

"เจ้าดูสิสภาพท่านอ๋องเหมือนไปสนามรบเลย"

"นั่นสิบาดแผลเต็มตัวไปหมด แล้วผ้าโพกหัวนั่นดูเหมือนจะเป็นแผลใหม่สิด้วย"

ทันทีที่ร่างสูงสง่าก้าวข้ามประตูทางเข้ามา บรรยากาศภายในท้องพระโรงที่เคยจอแจด้วยเสียงกระซิบกระซาบพลันเงียบกริบลงในพริบตา

รังสีอำมหิตอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง

เหล่าขุนนางต่างพากันก้มหน้าต่ำด้วยความเกรงกลัว ละทิ้งซึ่งท่าทีอวดดีก่อนหน้า ยอมสยบอยู่ภายใต้แรงกดดันมีอันน่าสะพรึงกลัวอย่างไม่มีเงื่อนไข

ส่วนหานอี้หรานที่กำลังนั่งอยู่โต๊ะหน้าเขาได้สังเกตเหตุการณ์ตั้งแต่เริ่มแรกจนมาถึงตอนนี้ตอนที่จ้าวอี้หรานเข้ามา

ตนถือถ้วยชาในมือกำลังจะกลืนลงคอแต่กลับต้องวางมันลงอย่างช้าๆราวกับว่าการมาของพี่ชายทำให้เขานั้นดูไม่เป็นที่สนใจของเหล่าขุนนาง

รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของคนเป็นน้องชายพลันแข็งค้างและค่อย ๆ เลือนหายไป ทันทีที่เห็นภาพขุนนางทั้งท้องพระโรงต่างก้มหัวคุกเข่าแสดงความเคารพต่อพี่ชายอย่างพร้อมเพรียง

เพียงชั่วพริบตา หานอี้หรานก็สามารถควบคุมสติและเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ยินดีต้อนรับพี่ใหญ่กลับสู่ราชสำนักขอรับ!

" ท่านพี่ ได้ออกมาช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อเสียที

น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความยินดีอย่างท่วมท้นนั้น ช่างขัดกับมือกำแน่นที่แอบซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาวอย่างสิ้นเชิง

มุมปากหนาจ้าวอี้หรานกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยันและสมเพช สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้องชายด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนต่อการเสแสร้งแกล้งทำ

"ขอบใจเจ้าที่เป็นห่วงข้าขนาดนี้ แต่...ว่าหน้าเจ้าไปโดนอะไรมารึ"

"ข้าแค่ล้ม หมาแถวนั้นมันดุมาก"

หานอี้หรานกัดฟันกรามแน่นในขณะที่เอ่ยออกมา

"หมามันดูออกว่าใครดีกับมันว่าใครร้ายกับมัน"

สิ้นประโยชน์หานอี้หรานถึงกับหน้าถอดสีได้ได้แต่ยืนมองจ้าวอี้หรานเดินไปนั่งโต๊ะกับพระชายาพร้อมๆกันปล่อยให้ตนนั้นยืนนิ่งค้างเพียงชั่วขณะ

ในขณะนั้นเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบขึ้นมาอีกครั้งจากเหล่าขุนนาง

"แดนใต้ช่างเหิมเกริมนัก การมาครั้งนี้ย่อมไม่ธรรมดา"

"ข้าว่าพวกมันคงคิดการใหญ่ไว้นานแล้ว"

"เราจะกลัวไปทำไมกัน มีผู้รอบรู้และอาจารย์ผู้สูงส่งมีอยู่มากมาย"

"มันก็ไม่แน่หรอก พวกแดนใต้ก็เก่งมากเช่นกัน"

ทันใดนั้น!

กู้อี้หรานพยุงฝ่าบาทเดินออกมาจากข้างห้องโถงเส้นทางลัด พร้อมกับด้านหลังมีขันที 2-3 คนรอบกายคอยเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

ทุกคนต่างโค้งคำนับต้อนรับฝ่าบาทและพระสนม

"ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นหมื่นปีหมื่นหมื่นปี"

เมื่อสิ้นสุดเสียงสรรเสริญฉินอี้หรานผู้เป็นพ่อช้อนสายตาดุดันมองลงมายังเบื้องล่าง

ดวงตาฝ้าฟางที่เคยนิ่งสนิทพลันเบิกกว้างด้วยความตระหนก หัวใจของชายชราดิ่งวูบและสั่นไหวเมื่อมองลงมาเห็นบุตรชายเต็มตา

" จ้าวอี้หราน นั้นบุตรชายข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

ฝ่าบาทพึมพำเงียบๆ พร้อมกับเสียงไอต่อเนื่อง

" แค่ก...แค่ก"

เมื่อความแตกตื่นเรื่องบาดแผลของลูกชายยังไม่ทันจางหาย บรรยากาศในท้องพระโรงก็ดิ่งด่ำสู่ความโกลาหลขั้นสุด

เสียงฝีเท้าม้าก็ดังกึกก้องพร้อมกับประตูท้องพระโรงที่ถูกพังเข้ามาอย่างป่าเถื่อน! ไอคาวเลือดและกลิ่นคาวควันโชยคละคลุ้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีชาดดั่งโลหิต

หัวหน้ากบฏแดนใต้ก้าวออกมาด้านหน้า พลางสะบัดชายเสื้อคลุมสีชาดอย่างโอหังพร้อมเอ่ยท้าทายทันที

"วันนี้ข้าน้อยจึงอยากจะขอทูลท้าทายฝ่าบาท... ประชันปัญญาด้วยการต่อกลอนกันสักครา!"

หัวหน้ากบฏประกาศกร้าว

"หากราชสำนักอันยิ่งใหญ่สามารถต่อกลอนชนะข้าได้ พวกข้าจะยอมถอยทัพกลับแดนใต้แต่โดยดี แต่หากฝ่าบาทและเหล่ายอดปราชญ์ของพระองค์ไร้ความสามารถ จนพ่ายแพ้ให้กับกลอนของพวกกบฏเช่นข้า..."

มันหัวเราะร่วนในลำคอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียม

"เห็นทีว่าเก้าอี้ตัวใหญ่บนบัลลังก์นั้น คงถึงเวลาต้องเปลี่ยนตัวคนนั่งเสียแล้วกระมัง ฝ่าบาททรงกล้าจะรับคำท้าของข้าน้อยหรือไม่?"

หมายเหตุ****

(ฝ่าบาท หรือ ฉินอี้หราน และอนุภรรยานามว่ากู้อี้หราน )

(นามของฝ่าบาทคือฉินอี้หราน)