ตะลึงในความสามารถ

"ยังมีผู้ใดคิดออกหรือไม่" ฝ่าบาทเอ่ยขึ้นถามเหล่านักปราชญ์พร้อมกับเหล่าขุนนางชั้นสูง

ฉู่เยว่หลิงที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างจ้าวอี้หรานมานาน มองบทกลอนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อย

“ข้าตอบได้”

ทุกสายตาในท้องพระโรงหันมามองนางพร้อมกัน แม้แต่จ้าวอี้หรานยังหันกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ฉู่เยว่หลิงสูดลมหายใจเข้า ก่อนเอ่ยคำตอบออกมาอย่างมั่นใจ

“หิมะละลายได้ แม้โลหิตยังฝังอยู่ใต้ดินจันทร์ส่องเห็นเพียงเงา แต่หาอ่านใจคนได้ไม่สายน้ำย้อนคืนไม่ได้ ก็เหมือนกาลเวลาที่ไม่อาจหวน ส่วนชะตา...จะถูกเขียนด้วยสิ่งใด ขึ้นอยู่กับมือของผู้ถือพู่กัน”

จ้าวอี้หรานมองนางด้วยแววตาตกตะลึง ส่วนหัวหน้ากบฏเองถึงกับนิ่งไป

ฉู่เยว่หลิงเพียงยกคิ้วเล็กน้อย

“คำตอบของข้า...ถูกหรือไม่?”

หัวหน้ากบฏนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับไม่คิดว่านางจะตอบได้จริง ๆ

ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“น่าสนใจ...”

เขามองฉู่เยว่หลิงอย่างพิจารณา แววตาเปลี่ยนจากดูแคลนเป็นระแวดระวัง

“เจ้าตีความบทกลอนของข้าได้อย่างไร?”

ฉู่เยว่หลิงยักไหล่เล็กน้อย

“ก็แค่คิดว่าความหมายมันไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่เจ้าพยายามทำให้เป็น”

จ้าวอี้หรานหันมามองนางทันที สตรีที่เคยมองว่านางไร้ประโยชน์ตอนนี้กลับมีความสามารถซ่อนไว้

นางพูดต่ออย่างใจเย็น

“หิมะยังละลายได้ โลหิตที่ไหลย่อมมีวันจางหาย จันทร์อาจมองเห็นทุกสิ่ง แต่ไม่มีวันรู้ความคิดของคน ส่วนสายน้ำที่ไหลไปแล้วก็ไม่มีวันย้อนกลับ”

ฉู่เยว่หลิงหยุดเล็กน้อย ก่อนมองตรงไปยังหัวหน้ากบฏ

“ส่วนชะตาแผ่นดิน...ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคมดาบของผู้ใดหรอก”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

“มันอยู่ที่ว่าใครเป็นคนถือดาบต่างหาก”

หัวหน้ากบฏจ้องนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ฮ่า ๆๆ! ดี! ดีมาก!”

เขาก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายอย่างท้าทาย

“ดูเหมือนวันนี้ ข้าจะได้พบคนที่น่าสนใจเข้าเสียแล้ว”

ฉู่เยว่หลิงชำเลืองมองจ้าวอี้หรานก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย

จ้าวอี้หรานได้แต่คิดไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสตรีผู้นี้ถึงสามารถตอบบทกลอนที่แม้แต่นักปราชญ์ทั้งท้องพระโรงยังจนปัญญาได้

ตัดมาที่หัวหน้ากบฏมองฉู่เยว่หลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆ

“ในเมื่อเจ้าตอบได้ เช่นนั้นข้าขอทดสอบเจ้าอีกสักครั้ง”

เขาเอ่ยบทกลอนบทใหม่ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“หนึ่งคนยืนกลางหิมะ มิหนาวเท่าหนึ่งใจไร้คนเคียง หนึ่งดาบตัดสายน้ำ มิอาจตัดวาสนาที่ผูกพันหากฟ้าลิขิตให้สองคนต้องจากกันเหตุใดหัวใจจึงยังดื้อรั้น ไม่ยอมลืม" “

เมื่อสิ้นเสียงร่ายบทกลอน เหล่าขุนนางและนักปราชญ์ต่างปรึกษากันเงียบๆ แลกความคิดเห็นกันไปมาแต่ก็ไม่ได้อะไรเลย

ส่วนฉู่เยว่หลิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา

“บทนี้...เจ้าไม่ได้ถามเรื่องกลอน” หัวหน้ากบฏเลิกคิ้ว

“แล้วข้าถามเรื่องอะไร?”

“เรื่องหัวใจของคนต่างหาก”

นางตอบสั้น ๆ อย่างมั่นใจ ทำเอาหัวหน้ากบฏชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“น่าสนใจ...ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไปเสียแล้ว”

หัวหน้ากบฏหัวเราะในลำคอ ก่อนจะมองฉู่เยว่หลิงด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น

“เช่นนั้นลองบทนี้”

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ

“ดวงตะวันตกดิน มิใช่สิ้นแสงบุปผาร่วงโรย มิใช่สิ้นวาสนาหากผู้หนึ่งยอมสละชีวิตเพื่อแผ่นดินอีกผู้หนึ่งจะเลือกช่วยคน หรือรักษาแผ่นดินไว้?”

ฉู่เยว่หลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย บทกลอนนี้ไม่ใช่เพียงการต่อคำ แต่เป็นคำถามที่บีบให้เลือก

นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างเรียบง่าย

“ข้าจะช่วยคน”

เหล่าขุนนางพากันตกตะลึง ฉู่เยว่หลิงมองหัวหน้ากบฏตรง ๆ แล้วพูดต่อ

“เพราะแผ่นดินไม่มีความหมาย หากคนที่อยู่บนแผ่นดินนั้นต้องตายจนหมด”

หัวหน้ากบฏนิ่งไป

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ หายไป ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“เจ้าจะได้ใจไปก่อนก็แล้วกัน”

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น จนเหล่าขุนนางต่างพากันเงียบ

ฉู่เยว่หลิงยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย

หัวหน้ากบฏจ้องนางเขม็ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง” เขาหยุดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“คนหมื่นคนก็ล้วนมีค่าไม่ต่างจากหนึ่งชีวิต เจ้าจะเลือกช่วยคนหนึ่งคน หรือปล่อยให้คนหมื่นคนตาย?”

ฉู่เยว่หลิงนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้ากบฏ

“ข้าจะไม่เลือกทั้งสองอย่าง”

หัวหน้ากบฏขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ถ้าต้องฆ่าคนหนึ่งคนเพื่อช่วยคนหมื่นคน นั่นไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นข้ออ้างของคนที่คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ตัดสินชีวิตผู้อื่น”

น้ำเสียงของนางเรียบนิ่ง 

“หากเจ้ามีเวลาคิดเพียงว่าจะฆ่าใคร นั่นก็หมายความว่าเจ้ายังคิดหาทางอื่นไม่มากพอ”

ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนเสียงพึมพำจะดังขึ้นจากเหล่าขุนนางและนักปราชญ์

หลายคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย บางคนถึงกับมองนางด้วยความชื่นชม

ฉู่เยว่หลิงมองหัวหน้ากบฏตรง ๆ แล้วพูดต่อ

“คนหมื่นคนก็มีค่าเท่ากับหนึ่งชีวิต เพราะทุกชีวิตล้วนมีคนที่รอให้พวกเขากลับบ้าน”

เหล่าขุนนางที่ได้ฟังคำตอบต่างยอมรับว่า...นางตอบได้ดีเกินคาด

หัวหน้ากบฏกำหมัดแน่น ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ

ส่วนจ้าวอี้หรานกลับมองนางนิ่ง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

'สตรีผู้นี้...ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ'