ภาพยนตร์เรื่องที่ 1 บัลลังก์เมฆา ราคะจันทรา (3)

หวังอี้จือวางเธอลงบนโซฟาหนังตัวยาวแล้วโถมกายเข้าทันทีหาโดยไม่คิดจะรีรอ ความต้องการที่พลุ่งพล่านค้างคาจากการถ่ายทำถูกระเบิดออกมาในที่ลับตาคน รสรักครั้งนี้ไม่มีบทบังคับไม่มีมุมกล้อง มีเพียงพระเอกอันดับหนึ่งและสตั้นท์แมนสาวที่พร้อมจะรองรับอารมณ์ของเขาให้ถึงที่สุด

ริมฝีปากร้อนผ่าวละเลียดขบเม้มไปตามไหปลาร้าและซอกคอเธออย่างหิวกระหาย มือแกร่งจับเรียวขาขาวของเธอแยกออกกว้างอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ อาจารย์หวัง แรงไปแล้วนะคะ" หลินซิงครางประท้วงพลางจิกนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขา แต่ใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อกลับบ่งบอกว่าเธอเองก็ชอบสัมผัสที่ไร้ระเบียบนี้เช่นกัน

หวังอี้จือไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาจับแก่นกายที่ร้อนจัดและขยายตัวจนสุดขนาดจ่อเข้าที่กึ่งกลางกายที่ยังคงชุ่มฉ่ำจากการถ่ายทำเมื่อครู่แล้วกระแทกตัวตนเข้าไปรวดเดียวจนสุด หลินซิงแอ่นกายขึ้นจากโซฟาด้วยความเสียวซ่านกรีดร้องออกมาโดยไม่ต้องพะวงเรื่องไมโครโฟนหรือสายตาใคร

เสียงเนื้อกระทบกันบนโซฟาหนังดังสนั่นและหยาบโลนกว่าในกองถ่ายหลายเท่า หวังอี้จือรัวสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง เขาจับเอวคอดของเธอไว้แน่นพลางตะบันความแข็งขึงเข้าใส่จุดกระสันของหลินซิงซ้ำๆจนเธอหัวสั่นคลอน ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านที่เขาปรนเปรอ

"อ๊ะ อ๊าาา" หลินซิงได้แต่ครางกระเส่าอย่างไม่อาจห้ามใจ

"อา หลินซิง คุณตอดผมแน่นขนาดนี้ กะจะให้ผมขาดใจตายตรงนี้เลยหรือไง" หวังอี้จือคำรามพลางโน้มตัวลงมาบดจูบเธอเพื่อกั้นเสียงครางของเธอ ลิ้นของทั้งคู่พัวพันกันนัวเนีย รสชาติของกามารมณ์ที่ดิบเถื่อนและไร้การปรุงแต่งทำให้ห้องพักนี้ร้อนระอุยิ่งกว่าในสตูดิโอเป็นไหนๆ

หลินซิงยกขาขึ้นกอดเกี่ยวเอวสอบของพระเอกหนุ่มไว้แน่น เธอเริ่มขยับสะโพกสวนรับจังหวะอันป่าเถื่อนของเขาอย่างถึงร้อนร่าน ภายในร่องรักที่บีบรัดรุนแรงทำให้หวังอี้จือใกล้จะเสร็จเต็มที เขาเร่งความเร็วและแรงกระแทกจนโซฟาหนังเลื่อนไถลไปกับพื้นห้อง

"อ๊าาา อาจารย์หวัง ไม่ไหว ฉันจะ อ๊าาาา"

หลินซิงกระตุกเกร็งรัวๆเมื่อถูกพาไปแตะขอบสวรรค์เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ในจังหวะเดียวกันหวังอี้จือก็คำรามลั่นก่อนจะ ปลดปล่อยน้ำรักที่ร้อนผ่าวเข้าฉีดฉีดรดลึกเข้าไปในตัวของเธอ ทุกหยาดหยดถูกพ่นออกมาจนล้นปรี่ไหลย้อนออกมาเปื้อนขาเรียวและโซฟาหนัง

เขาซบหน้าลงกับอกอิ่มหอบหายใจอย่างหนักหน่วง และกระซิบถ้อยคำหยอกเย้า "พรุ่งนี้ฉากค่ายทหาร ถ้าไอ้แม่ทัพกบฏนั่นทำคุณแรงไป บอกผมนะผมจะจัดการมันให้"

เช้าวันต่อมาในกองถ่าย บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากความหรูหราในวังกลายเป็นความดิบเถื่อนของค่ายทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นควันไฟ

หลินซิงถูกจัดท่าทางให้ยืนพิงเสาไม้กลางกระโจมขนาดใหญ่ ข้อมือทั้งสองข้างถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กจริงที่ขึงไว้กับขื่อด้านบน ทำให้เธอต้องยืนเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย อวดส่วนโค้งส่วนเว้าเย้ายวนใจภายใต้ชุดผ้าไหมที่ถูกฉีกจนขาดรุ่งริ่งแทบไม่สามารถปกปิดสิ่งใดได้

นักแสดงชายรูปร่างสูงใหญ่สามคนในชุดเกราะทหารเดินเข้ามาในฉาก โดยมีเกาจิ้นนักแสดงชายสายดุหน้าตาเหี้ยมเกรียม รับบทเป็นแม่ทัพกบฏคนแรกที่จะรุกรานเธอ

"แอ็กชัน"

เกาจิ้นสืบเท้าเข้ามาหาหลินซิงพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอที่น่าขนลุก เขาใช้มือที่สวมถุงมือหนังหยาบๆเชยคางของเธอขึ้นมาอย่างแรงจนหลินซิงต้องนิ่วหน้า

"มองดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ พระสนมผู้สูงศักดิ์" เกาจิ้นถุยน้ำลายลงบนพื้นพลางใช้มืออีกข้างบีบเค้นเต้าทรวงที่โผล่พ้นรอยขาดของเสื้อผ้าออกมา "ฮ่องเต้ของเจ้ามันขี้ขลาด ทิ้งเมียให้มานอนรอความตายใต้หว่างขาพวกข้า เจ้าว่าข้าควรจะเริ่มถลกหนังเจ้า หรือถลกกระโปรงเจ้าก่อนดี"

หลินซิงพยายามสะบัดหน้าหนี "ปล่อยข้า ไอ้ถ่อย หากฝ่าบาททรงทราบ เจ้าจะต้องไม่มีแผ่นดินกลบหน้า"

"ปากดีนัก ช่างถูกใจข้า" เกาจิ้นว่าพลางกระชากกางเกงผ้าตัวบางของหลินซิงจนขาดติดมือ เขาปลดกางเกงเกราะของตนออกเผยท่อนลำที่แข็งขึงปูดโปนออกมาอย่างน่ากลัว

เกาจิ้นจับขาข้างหนึ่งของหลินซิงยกขึ้นพาดเอว แล้วกระแทกส่วนหัวที่แห้งผากเข้าสู่ร่องสวาทของเธออย่างรุนแรงรวดเดียวจนมิดด้าม

"อื้อออออออ"

หลินซิงเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งจนโซ่เหล็กส่งเสียงดังเกรียวกราว ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ความแห้งของช่องรักทำให้ผนังเนื้อนุ่มของเธอเหมือนถูกฉีกขาด แสบซ่านไปถึงขั้วหัวใจ น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงมาอาบแก้ม

"หึๆ แน่นดีนัก" เกาจิ้นไม่รอให้เธอปรับตัว เขาเริ่มรัวสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาตัวของหลินซิงลอยกระแทกกับเสา เสียงโซ่กระทบกันผสานกับเสียงครางที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของหลินซิงทำเอาบรรยากาศในกองถ่ายเย็นยะเยือก

"อึก ฮึก หยุด ข้าเจ็บ" หลินซิงร้องไห้โฮ พยายามดึงมือที่ถูกล่ามไว้จนข้อมือขึ้นรอยแดงช้ำจากการเสียดสีกับเหล็ก

เกาจิ้นยังคงกระแทกความแข็งขืนใส่ร่องรักที่เริ่มมีเลือดซิบออกมาจางๆผสมกับน้ำหวานที่ถูกเค้นออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาบดจูบที่ซอกคอเธออย่างป่าเถื่อนพร้อมตะคอกประโยคหยามเกียรติซ้ำๆ "ร้องออกมา ร้องให้ฮ่องเต้ของเจ้าได้ยินว่าเจ้ากำลังถูกข้าย่ำยีจนอยู่ในสภาพเช่นไร"

"ดีมากหลินซิง ค้างท่านี้ไว้ เกาจิ้นอย่าเพิ่งถอนตัวออก"

"คัท ทีมกล้องขยับมาตั้งมุมเฉียงด้านหลัง เราจะถ่ายโคลสอัพจังหวะเกาจิ้นอัดกระแทกเข้าไปให้เห็นรอยเนื้อปลิ้น ส่วนทหารอีกสองคน เตรียมตัวมุดเข้าใต้แขนนางเอก"

แสงไฟสีส้มสลัวดุจเปลวเพลิงถูกจัดวางให้ส่องกระทบลงบนจุดเชื่อมต่อของร่างกายทีมงานถือกล้องเคลื่อนเข้าประชิดในระยะโคลสอัพ เพื่อเก็บทุกรายละเอียดของความสดและความดิบ ของฉากข่มขืนตามคำสั่งผู้กำกับ

"แอ็กชัน"

​ เกาจิ้นเริ่มออกแรงกระแทกอีกครั้งด้วยจังหวะที่จงใจเน้นหนัก เพื่อให้กล้องจับภาพรอยแยกของเนื้อนุ่มที่ถูกยืดขยายจนตึงเครียด แก่นกายอวบใหญ่สีเข้มของเขาเสียดสีกับกลีบดอกไม้สีชมพูที่บัดนี้เริ่มแดงช้ำและปลิ้นออกตามแรงอัดรุนแรง

ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปจนสุดจะเห็นชัดเจนว่าเนื้อนุ่มของหญิงสาวตรงส่วนที่เป็นจุดเชื่อมต่อของคนทั้งสองถูกดันเข้าไปจนยุบเป็นแอ่ง ก่อนจะถูกดึงรั้งออกมาจนปลิ้นเป็นวงกว้างตามขนาดที่ใหญ่โต

"ฮึก อ๊าาา" หลินซิงสะดุ้งตัวโยน ใบหน้าสวยแหงนรบหอบหายใจรัวริน หยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากและความเจ็บปวดที่สื่อออกมาจากแววตาที่รื้นน้ำตา

เกาจิ้นไม่ได้ออมแรง เขาใช้นิ้วหยาบกร้านแหวกกลีบเนื้อนุ่มออกเพื่อให้กล้องเห็นภาพการรุกรานที่ชัดเจนยิ่งขึ้น ร่องรักที่แห้งผากในตอนแรก บัดนี้เริ่มแดงระเรื่อและมีน้ำสวาทที่ถูกเค้นออกมาด้วยความเจ็บปวดจนเกิดเสียงลามกดังเข้าไปในไมโครโฟนบูมที่จ่ออยู่ด้านล่าง

"ดูสิ ร่างกายเจ้าช่างตอบรับดีเสียจริง ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดแต่ข้างในกลับรัดข้าแน่นจนขยับลำบาก" เกาจิ้นพูดบทถ้อยคำหยามเกียรติ พลางกระชากขาหลินซิงให้กางออกกว้างกว่าเดิมจนกล้ามเนื้อขาของเธอสั่นระริก