Novels by หิมะแดง

ทั้งที่ไม่อยากทำในตอนแรก แต่มันกลับกระตุ้นจนรู้สึกอึดอัดอยากปลดปล่อย เอื้อมมือไปรูดส่วนอ่อนไหวของตัวเองอย่างเร่งเร้า เพราะอีกคนทำช้าจนเกินไป “อื้อ” ส่งเสียงขัดใจเมื่อภพรักแย่งชิงส่วนนั้นกลับไป ทำอะไรไม่ได้ เลยเอื้อมมือไปจับของมันแทน มันทำกับของผมยังไง ก็ทำของมันอย่างนั้นคืนไป จะได้เข้าใจว่าทรมาน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ใส่ใจสักนิด ยังหยอกล้อกับร่างกายผมอย่างเชื่องช้า อา ถึงจะเสียวมาก แต่ก็ขัดใจมากด้วยเช่นกัน ภพละมือออกจากส่วนอ่อนไหวชูชัน เคลื่อนกายลากริมฝีปากไปตามเรือนร่างของผม ลิ้นร้อนของมันไล้เลียไปตามแนวหน้าท้อง ลากยาวไปถึงส่วนสำคัญและหยอกล้อกับมัน นิ้วเรียวยาวขลองมันเองก็เริ่มบุกรุกช่องทางข้างหลัง อือ อยากได้มากกว่านี้ “ภพ ภพรัก อือ อย่าแกล้ง” ร้องบอกเสียงแผ่วเบา คนขี้แกล้งส่งยิ้มชอบใจ และเริ่มรุกรานตอนนี้ที่มีอยู่คือร่างกายที่ขยับเข้าหากันอย่างเร่งเร้า เร่าร้อน กับเสียงร้องที่ปล่อยออกมาตามอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นทั้งของผมและภพรัก แนบชิด เติมเต็มทุกอย่างกลับมาสงบอีกครั้งเมื่ออารมณ์ปรารถนาถูกปลดปล่อยออกมา มองหน้าภพรักที่ทาบทับอยู่ด้านบนอย่างค้นหา แม้อารมณ์จะถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว แต่ต

ไม่ลืมที่จะโทรไปย้ำไอ้พี่เปรม ช่วยขนาดนี้แล้ว ถ้ายังไม่ได้รักกันอีกนี่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรแล้วนะสุดท้ายทุกอย่างก็เกือบจะจบลง ตอนนี้เหลือก็แค่การตัดสินใจของภูมิมันเองนั่นแหละว่าจะเลือกเดินไปทางไหน แต่อย่างที่บอกไม่ว่ามันจะเลือกทางไหน พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมหลังจากแยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมัน ผมกลับมานอนอย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนแรกภพมันก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่พอนานไปผมรู้ว่ามันเป็นห่ว'“เทียน ตื่น กูไม่ให้นอนแล้วนะ” “ภพ กู อยากนอนต่อ อีกนิดก็ยังดี” บอกมันไม่ยอมลืมตา เคยบอกรึเปล่าถ้าผมนอน ในนั้น ในฝัน ผมจะเจอแต่เรื่องดีๆ หลังจากเครียดกับเรื่องของภูมิ ผมก็อยากจะพักบ้าง“เทียนหอม อย่าเป็นแบบนี้นะ มึงก็รู้ว่ากูกลัว” มันกอดผมไว้แน่นอา นั่นสินะ ผมเห็นแก่ตัวมากไปรึเปล่า พยายามฝืนตัวเอง ลืมตาขึ้นมามองหน้าคนคนนี้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยยิ้มให้ เบียดตัวขึ้นไปเกยบนหน้าอกมัน ชอบที่จะอยู่แบบนี้“ขอโทษนะ” บอกมันแผ่วเบา ได้รับรอยยิ้มที่อบอุ่นกลับมา จริงสินะ รอยยิ้มที่แต่ไหนแต่ไรก็เป็นของผมเสมอ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยนะยืดตัวหอมแก้มมันแผ่วเบาก่อนจะรีบผละออกมา

“ก็กูอยากเมา” ตอบมาค่อยๆแต่ไม่กล้าเงยหน้ามอง จริงๆภพรักมันเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ภูมิมันเกรงใจเงียบ น่าอึดอัด“เออ แม่งก็กูอยากเมาจริงๆนี่ วันนั้นพอไอ้เทียนกลับ ตอนเย็นกูก็เซ็งๆเลยกลับบ้าน ไอ้เหี้ยพี่เปรมมันกำลังเอากับผู้หญิงอยู่กลางบ้านอ่ะ อึก ทั้งๆที่มันไม่เคยพาใครมาบ้าน แต่วันนั้นมันพามา อึก แล้วแม่งก็กำลังจะเอากันที่โซฟาอยู่แล้วถ้ากูไม่เข้าไปเห็นซะก่อน อึก” เหมือนมันจะเก็บกดมาก พอได้ระบายเลยปล่อยมาหมดทั้งอารมณ์ และน้ำตาผมที่พอจะรู้อะไรอยู่ก่อนแล้วบ้างไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ ภพรักเองก็เหมือนกัน แต่คนที่เหลือเหมือนจะยังงงๆกันอยู่“ขอเหตุผล เอาให้เคลียร์” ผมถามย้ำ จริงๆก็อยากรู้ใจมันว่าจะยอมรับความจริงได้แค่ไหน “มะ ไม่รู้ รู้แค่ว่าเห็นแล้วไม่พอใจ มันอึดอัด เจ็บ อึก ก็เลยอยากเมา” มันบอกสะอื้น “ไอ้ภูมิ” เรียกมันเสียงเย็น เอาให้รู้ว่าไม่พอใจในคำตอบของมัน โหน่งหันมามองสองแก้มเปรอะน้ำตา ส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผมคาดคั้น “ไอ้เหี้ยภูมิ บอกมาสิวะ” ตะโกนออกไป มันสะดุ้งเพราะผมไม่เคยโกรธใส่มันขนาดนี้มาก่อน คนอื่นก็มองมาแบบคาดไม่ถึงเหมือนกัน มีแค่ภพรักที่มองมาอย่างเข้าใจกูใจดีกับมันมากกว่

ตกลงนี่มันเรื่องจริงเหรอวะเนี่ยนิยายชัดๆ แล้วสาเหตุที่ภูมิมันกินเหล้าคงไม่ได้เกิดจากผมแน่ๆ ไม่ได้ปัดความผิดให้พ้นตัว แต่เพราะมั่นใจ แต่ก็นะจะบอกใครได้“เห้อ ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆก็เหอะ ภูมิแม่งน่าสงสารว่ะ” โหน่งพูดได้แค่นั้น “มึงล่ะเอกว่าไง” ภพถามเอก“ไม่รู้สิ คงต้องปล่อยให้มันจัดการกันเองมั้ง” นี่แหละนิสัยของเอก เป็นห่วง แต่ไม่เคยก้าวก่าย ถ้าได้รับคำร้องขอ ก็จะช่วยจนถึงที่สุด“มึงล่ะเทียน” มันหันมาถามผมบ้าง เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน“กูสงสารพี่เปรมว่ะ ภูมิเองมันก็น่าสงสาร แต่กูว่าเปรมนั่นแหละคนที่เจ็บที่สุด” ตอบไปไม่ได้อะไร แต่จากข้อมูลที่รู้มาจากภพ และก่อนหน้านั้นอีกมากเลยทำให้พูดอย่างนั้นไป ทุกคนหันมามอง และส่งสายตาสงสัยมาให้ นอกจากภพรัก ไปเคลียร์กันมาขนาดนั้น คงจะรู้อะไรอยู่บ้างแล้วล่ะ“เทียน เข้ามาหน่อย” ตูนเรียกจากห้องนอนด้านใน ภูมิคงจะตื่นแล้ว เข้าไปข้างในกับโหน่ง ภพกับเอกนั่งคุยกันต่อที่เดิม น้องหยกก็ยังคงไม่ตื่น“เป็นไงบ้าง” เดินไปนั่งข้างๆและถาม“ก็ดี แต่ก็ยังเจ็บอยู่ เทียน นอนกับกูนะ”“หืม เอาจริงดิ” ถามไป ไม่ใช่ว่าลำบากใจอะไรหรอกนะ แต่ไม่อยากให้ภูมิมันถลำลึกไปมากกว่านี้ ตั้

“ภพกูไปด้วย” รีบบอกเมื่อเห็นมันเดินออกไป อยากอัดอยากกระทืบไอ้เหี้ยเปรม อีกอย่างเป็นห่วงกลัวภพมันทำอะไรที่ไม่ควรลงไป“อยู่นี่แหละเผื่อมันตื่น” มันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้น “กูเป็นห่วง มึงอย่าใช้แต่อารมณ์นะ” บอกความรู้สึกให้มันรู้ถึงจะอยากฆ่ามันมากแค่ไหน ถ้าเป็นผมมั่นใจว่าสามารถหยุดในระดับที่สมควรหยุดได้ กับภพรักผมไม่รู้ แต่ถ้ามันต้องการแบบนี้ก็พร้อมที่จะทำตามที่มันบอก ภพออกไปแล้ว กลับเข้ามานั่งมองภูมิอยู่ข้างๆ ยิ่งเห็นสภาพมันก็ยิ่งเกลียดไอ้เหี้ยนั่น ทั้งที่สนิทกันดีแท้ๆ ทั้งที่คิดว่ามันหวังดีกับภูมิที่สุดแต่มันกลับทำร้าย“ดึกแล้ว พวกมึงกลับไปนอนเหอะ กูดูมันเอง” เอกบอกออกมา ถึงจะมั่นใจว่าเอกดูแลภพได้ดี แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เลยไม่มีใครกลับ นั่งกันอยู่อย่างนี้ อีกอย่างพรุ่งนี้วันเสาร์ไม่มีเรียนโหน่งเป็นคนแรกที่ลุกไปอาบน้ำ ตามด้วยตูน เสื้อผ้าก็จากในตู้ของภูมินั่นแหละ เพราะเวลามาค้างหอมันพวกนั้นก็ใส่ด้วยกันประจำ น้องหยกหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก ผมและเอกขอกลับไปอาบที่ห้องเอกมัน เสื้อผ้าก็ยืมของเอกมาใส่ก่อน“มึงกับภพคบกันอยู่” เอกถามตอนที่เราทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ แต่ต่างคนต่างอาบนะ“อืม”

“เห้ย ไม่มีอะไร ภพมันตียุง ยุงมันกัดหัวผมอ่ะ” แก้ตัวได้ฉลาดมากเลยกู“อืม ยุงเยอะเนอะ” พี่เกี้ยพูดขึ้นมา แหะๆ ส่งยิ้มแหยๆไปให้ ถ้าพี่แกเงียบไว้ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก“เอ๊ะ ร้านนี้มียุงด้วยเหรอคะ น้องมีไม่เห็นเลย” นี่ก็อีกคน เดี๋ยวกูตัดออกจากสายซะเลยนิ“อืม ยุงเยอะแต่มันคงไม่เกาะแกะคนน่ารักหรอก” ตอบไป ฮ่าๆ เขินไปตามกันสิครับจี๊ด คราวนี้มันหยิกพุงผมอ่ะ เจ็บ แต่พอหันไปเจอสายตามัน ที่คิดไว้ว่าเดี๋ยวมึงโดนกูโวยแน่ก็เป็นอันต้องเก็บไป ภพแม่งน่ากลัวว่ะ“เป็นอะไร” กระซิบถามมัน เห็นมันทำหน้าแบบนั้นถึงจะกลัวแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้“หึง” อืม ได้ยินชัดเจน เหมือนว่าความดันเลือดพุ่งปรี๊ดขึ้นไปที่หน้าเลย “ไอ้ควาย” ด่าเบาๆแก้เขิน พูดตรงเกินไปมั้ยวะนั่งคุยนั่งเล่นกันสักพักอาหารที่สั่งเพิ่มไปก็มาเสิร์ฟ แล้วก็เดิมๆกินแหลกอาหารหมดลงในเวลาอันรวดเร็วมาก มื้อนี้เป็นอาหารบริสุทธิ์นะครับ ไม่มีเหล้าเบียร์ ไม่ใช่เพราะเกรงใจน้องผู้หญิงอะไรหรอก แต่เจ้ามือแกไม่อนุญาตไง พรุ่งนี้พี่ปีสี่ต้องทำกิจกรรมอะไรสักอย่างแต่เช้า แกกลัวเมาค้างน่ะกินเสร็จ นั่งคุยกันต่อเกือบครึ่งชั่วโมง เกือบสี่ทุ่มก็แยกย้ายกันกลับ ไอ้น้องชลรับหน

"แอ็กชัน" หลินซิงอยู่ในชุดผ้าไหมบางเบาสีแดงเพลิงที่แทบจะมองทะลุเห็นผิวเนียนละเอียดด้านใน เธอเดินนวยนาดเข้าหาท่านอ๋องผู้ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ลุ่มหลง"ท่านอ๋อง ทรงงานหนักมาทั้งวันแล้ว ให้หม่อมฉันช่วยผ่อนคลายความเครียดขึงให้นะเพคะ"หลินซิงเดินไปหยุดอยู่เบื้องหลังท่านอ๋อง เธอใช้ปลายนิ้วเรียวงามลากไล้จากบ่าแกร่งลงมาที่หน้าอกช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูพ่นลมหายใจอุ่นๆรดต้นคอของเขาจนท่านอ๋องต้องหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม เธอใช้ทักษะการใช้ปากที่ถูกฝึกมาอย่างหนักจากพวกทหารชั้นเลว แต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความนุ่มนวลและเย้ายวนที่สุดเธออ้อมมาด้านหน้าแล้วทรุดกายลงนั่งคุกเข่าระหว่างขาของท่านอ๋อง หลินซิงช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความออดอ้อนพลางใช้มือเรียวค่อยๆ ปลดสายคาดเอวของเขาออกช้าๆ เมื่อมังกรยักษ์ของท่านอ๋องดีดตัวออกมา หลินซิงไม่ได้มีท่าทีตกใจ แต่เธอกลับแลบลิ้นสีชมพูละเลียดเลียจากส่วนฐานขึ้นไปถึงส่วนปลายอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังชิมขนมหวานชั้นเลิศ"อื้ม หลันฮวา เจ้าดีมาก" ท่านอ๋องครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน มือของเขาขยุ้มลงบนกลุ่มผมของเธอหลินซิงไม่ตอบ แต่เ

นายทหารคนแรกปลดกางเกงออกทันที เขาจับขาของหลินซิงแยกออกกว้างแล้ว กระแทกท่อนลำที่แข็งขืนเข้าสู่ร่องรักที่แดงก่ำจากการศึกครั้งก่อนรวดเดียวจนมิด"อ๊ะ อ๊าา" หลินซิงร้องครางออกมาจริงๆ ความอัดแน่นที่สอดแทรกเข้ามาทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ทหารคนแรกโถมแรงกระแทกใส่ไม่ยั้งเสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องท่ามกลางเสียงเชียร์ของทหารคนอื่นๆ หลินซิงส่ายหน้าไปมาบนพื้นฟางที่หยาบระคายผิว หลังของเธอเสียดสีกับฟางจนขึ้นรอยแดงทหารคนแรกเร่งจังหวะจนถึงขีดสุดก่อนจะคำรามออกมาแล้วปลด ปล่อยน้ำรักอุ่นๆเข้าไปในตัวเธอจนล้น เขาถอนตัวออกอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทหารคนถัดไปที่ยืนรอคิวอยู่เข้ามารับช่วงต่อทันทีทันทีที่ทหารคนแรกถอนตัวออกไป น้ำรักสีขาวขุ่นยังคงไหลย้อนออกมาจากร่องรักของหลินซิงชโลมโคนขาของเธอจนวาววับ แต่เธอยังไม่ทันได้พักหายใจ ทหารคนที่สองและสามก็พุ่งเข้าหาเธอราวกับสัตว์ป่าที่พากันแย่งเหยื่อทหารคนที่สองซึ่งมีรูปร่างอ้วนท้วนและส่งกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง คว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมของหลินซิงแล้วกระชากให้เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรุนแรง เขาควักตัวตนที่สั่นระริกออกมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ"ดูดมันซะ ถ้าไม่อยากให้ข้าตัดลิ้นเจ้าทิ้ง"เธอจำใจอ้า

ในยุคสงครามชิงแผ่นดิน หลินซิงเป็นแสตนด์อินในบท หลันฮวาท่านหญิงผู้สูงศักดิ์จากแคว้นที่พ่ายแพ้สงคราม เธอถูกกวาดต้อนมายังค่ายทหารในฐานะเชลยชั้นต่ำ ชีวิตที่เคยอยู่บนหอคอยงาช้างกลับต้องดิ่งลงสู่ขุมนรก ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน เธอใช้เรือนร่างและสติปัญญา ไต่เต้าจากทาสกามขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาผู้กุมอำนาจเหนือชายทั่งแผ่นดิน เพื่อรอคอยวันที่จะลากทุกคนที่เคยข่มเหงเธอมาลงทัณฑ์ให้สาสม ฉากสำคัญที่หลินซิงต้องแสดง มีสามฉาก ฉากแรกหลันฮวาถูกนำตัวมาให้แก่แม่ทัพกู่ผู้เหี้ยมโหด นางถูกพันธนาการในสภาพกึ่งเปลือยเพื่อตรวจสอบคุณภาพ ก่อนที่แม่ทัพจะใช้กำลังบังคับขืนใจนางเป็นคนแรกในฐานะของสมนาคุณจากการชนะสงคราม ฉากที่สอง งานเลี้ยงในนรก หลังจากแม่ทัพเบื่อหน่าย หลันฮวาถูกโยนลงกลางวงล้อมของเหล่านายทหารนับสิบที่หิวกระหายสตรีมานานแรมปี นางต้องรับศึกหนักจากชายฉกรรจ์คนแล้วคนเล่าท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยัน ฉากที่สาม บันไดสู่บัลลังก์ เป็นตอนที่หลันฮวาใช้อุบายจนได้เข้าหาท่านอ๋องนางไม่ได้ถูกบังคับแต่เป็นฝ่ายเสนอตัวอย่างมีชั้นเชิง นางใช้ทักษะกามารมณ์ที่เรียนรู้มาจากนร

หลินซิงพยายามสะอื้นไห้ ร่างของเธอโยกไหวไปตามแรงเชือกที่พันธนาการแขนและขาเข้าหากันจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว นายพลโชหยิบ แส้ม้าด้ามไม้สลักลายขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้ปลายแส้ที่นุ่มนวลลากไล้ไปตามยอดอกที่บวมเป่งจากการถูกกระตุ้นก่อนหน้า"อื้อออ ท่านนายพล อย่า" หลินซิงครางสั่นระริกเมื่อปลายแส้ปัดป่ายยอดอกซ้ำๆอย่างยั่วเย้าทันใดนั้น นายพลโชพลิกด้ามแส้ที่เป็นไม้เรียวมันวาว มาจ่อที่ปากทางรักที่ยังคงขมิบตอดรัดน้ำรักที่เอ่อล้น เขาค่อยๆกดด้ามไม้ที่เย็นเยียบและแข็งขืนเข้าไปช้าๆจนสุดความยาวของด้าม ก่อนจะเริ่มกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง"กรี๊ดดดด อ๊าาาาา"หลินซิงกรีดร้องจนสุดเสียง ร่างที่ถูกแขวนโยกคลอนไปตามแรงกระแทกของด้ามไม้ ด้ามแส้ที่แข็งกระด้างบดขยี้ผนังภายในที่บอบบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ดิบเถื่อนกว่านิ้วมือทำให้เธอเสียวซ่านจนแทบเสียสติ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาจนผมยาวสยายกลางอากาศ แววตาเลื่อนลอยมองเพดานขณะที่ร่างกายส่วนล่างถูกย่ำยีอย่างหนักหน่วง"คัท ภาพนี้แหละที่ผมต้องการ" ผู้กำกับจางสั่งการเสียงดัง "เจาะกล้องไปที่ช่วงล่าง ผมต้องการเห็นด้ามไม้ที่มุดเข้ามุดออกในร่องรักที่แดงก่ำนั่น

ในยุคสงครามกลางเมือง หลินซิงรับบทเป็นสแตนด์อินให้นางเอกในบทคุณหนูตระกูลสูงที่ถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่โดย นายพลโช รับบทโดยหลงเว่ย นักแสดงชายผู้หล่อเหลา ร่างกายมีกล้ามเนื้อแข็งแรงสวยงาม แต่แทนที่จะเรียกค่าไถ่นายพลโชกลับขังเธอไว้ในกรงทองเพื่อระบายความใคร่และทรมานจิตใจให้เธอเชื่องเหมือนสัตว์เลี้ยง"แอ็กชัน"ภายในห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม มีเพียงแสงเทียนเล่มโตที่ส่องสว่างสลัวๆ หลินซิงในชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ถูกจับมัดมือทั้งสองข้างไพ่หลังด้วยเชือกป่านเส้นหนา เธอถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มนายพลโชในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศเดินวนรอบตัวเธอช้าๆ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นไม้ดังข่มขวัญ เขาใช้ปลายดาบเชยคางหลินซิงขึ้นมาสบตา "คุณหนูผู้น่าสงสาร อยู่ในกรงของผม คุณจะหนีไปไหนได้"นายพลโชวางดาบลงแล้วใช้มือหนากระชากคอเสื้อกี่เพ้าของหลินซิงจนกระดุมมุกกระเด็นหายไปในความมืด เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่กระ เพื่อมขึ้นลงด้วยความหวาดกลัว เขาหยิบเทียนไขที่กำลังละลายขึ้นมา แล้วค่อยๆเอียงให้น้ำตาเทียนร้อนๆ หยดลงบนหน้าท้องราบเรียบของเธอช้าๆ"อ๊ะ ฮึก อื้อออ"หลินซิงบิดกาย

"อ๊ะ อ๊าาา หลินหยาง มันสูงไป อื้อออ" หลินซิงร้องอุทานด้วยความตกใจ สองแขนรีบโอบรอบคอศิษย์หนุ่มไว้แน่น ขาขาวยาวเรียวในถุงน่องที่ขาดวิ่นเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาเพื่อยึดเหนี่ยวหลินหยางไม่ตอบแต่ใช้การกระทำแทนคำพูด เขากระแทกสวนแก่นกายเข้าใส่ร่องรักที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศอย่างหนักหน่วง แรงเหวี่ยงจากการอุ้มกระแทกทำให้ตัวของหลินซิงลอยขึ้นลงตามจังหวะ ทุกครั้งที่เขาส่งแรงเข้าไปจนสุดลำรางของเธอจะกระแทกกับชั้นหนังสือจนเกิดเสียงดังปึงปึง เบาๆ "อาจารย์ ตัวอาจารย์นุ่มไปหมดเลยครับ" หลินหยางพึมพำชิดใบหูพลางรัวสะโพกใส่ไม่ยั้ง จังหวะนี้กระโปรงทรงเอของหลินซิงร่นขึ้นไปกองอยู่เหนือเอว เผยให้เห็นช่วงล่างที่เชื่อมต่อกันอย่างหยาบโลนท่ามกลางแสงไฟสลัวหลินซิงส่ายหน้าไปมาราวคนเสียสติ ผมสลวยที่เคยเกล้าไว้อย่างเป็นระเบียบหลุดรุ่ยปรกหน้าปรกตา ภายในกายของเธอบีบรัดตัวตนของเขาแน่นจนหลินหยางต้องซี้ดปากออกมาด้วยความเสียวซ่านเขาอุ้มหลินซิงที่ยังคงครางระงมเดินถอยไปชนชั้นหนังสืออีกฝั่ง ก่อนจะกดร่างเธอลงบนกองหนังสือประวัติศาสตร์ที่เพิ่งร่วงลงมา แล้วเริ่มบทรักที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนหลินซิงแทบจะสำลักความสุขสมกองหนังสือที่ร่วงก