ภาพยนตร์เรื่องที่ 1 บัลลังก์เมฆา ราคะจันทรา (2)

สองมือเรียวบางยื่นออกมาหวังคว้าศีรษะเขามาแนบชิดอกอิ่มให้เขาช่วยดูดเลียเพื่อบรรเทาความเสียวของช่วงล่าง โชคดีที่พระเอกหนุ่มยังอยู่ในบทบาทของตัวเองจึงขืนศีรษะออกห่างทำให้เมื่อดูจากกล้องคล้ายเธอผลักไสเขาเพื่อขัดขืน

หวังอี้จือยังคงแสดงต่ออย่างดีเยี่ยม ส่วนหลินซิงความเสียวซ่านรัญจวนแทบทำให้เธอหลุดออกจากบทแสดงแทน

ดีที่เมื่อครู่การขัดขืนของเขาพาเธอกลับมาสู่โลกความจริงอีกครั้งแต่นั่นจะโทษเธอฝ่ายเดียวไม่ได้เป็นเพราะเขาที่กลั่นแกล้งเธอให้เกิดอารมณ์ขึ้นมาจริงๆ

หวังอี้จือเลื่อนกายลงมาช้าๆมือหนาเลิกชายกระโปรงผ้าไหมสีแดงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนแล้วมุดศีรษะหายเข้าไปภายใต้กระโปรงที่แผ่สยายข้างในคือกางเกงชั้นในที่เปียกชุ่มเป็นวง

ตามบทเขาเพียงแค่ต้องขยับศีรษะไปมาให้ดูเหมือนกำลังใช้ลิ้นอยู่เบื้องล่างเพื่อให้กล้องเก็บภาพเงาจากภายนอก แต่ทันทีที่ใบหน้าของเขาพ้นสายตาทีมงาน หวังอี้จือกลับใช้มือเกี่ยวชั้นในลูกไม้ออกเผยให้เห็นช่องทางสีสวยแล้วฝังใบหน้าลงบนร่องรักที่ฉ่ำแฉะของหลินซิงจริงๆ

"อ๊าาาาาา" หลินซิงผวาเฮือกจนตัวโยน ร่างกายกระตุกเกร็งเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจและตามมาด้วยปลายลิ้นสากที่ตวัดเลียลงบนเม็ดเสียวของเธอเร็วระรัว

พระเอกหนุ่มจงใจทำเกินบทบาท เขาไม่เพียงแค่เลียอยู่ภายนอก แต่กลับใช้มือแยกกลีบเนื้อนุ่มออกกว้างแล้วแยงลิ้นยาวเข้าไปลึกภายในร่องรักของเธอ ปลายลิ้นที่ช่ำชองกวาดคว้านหาความหวานอยู่ภายในจนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังลอดออกมาจากใต้กระโปรง

หลินซิงบิดกายเร่า มือทั้งสองข้างขยำเส้นผมของพระเอกหนุ่มที่มุดอยู่ใต้ผ้าแดงแน่น "ฝ่าบาท อื้อออ ยะ หยุด" แต่เสียงกลับสั่นเครือด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ลิ้นของหวังอี้จือทั้งหยาบและรัวเร็ว เขาดูดดึงติ่งเนื้อสวาทจนหลินซิงเกร็งหน้าท้องจนขึ้นลอน

หวังอี้จือดูดซับน้ำรักที่ทะลักออกมาอย่างไม่นึกรังเกียจ เขาแยงลิ้นเข้าออกรัวๆราวกับจะรีดเอาทุกหยาดหยดของสตั๊นแมนสาวออกมาให้หมด จนกระทั่งหลินซิงกระตุกเกร็งและพ่นน้ำหวานออกมาใส่ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้า

"คัท ยอดเยี่ยมมาก หวังอี้จือออกมาได้แล้ว"

พระเอกหนุ่มค่อยๆมุดศีรษะออกมาจากใต้กระโปรง ใบหน้าบางส่วนเปรอะด้วยน้ำรักของหลินซิงที่ผสมกับคราบน้ำลาย เขายกหลังมือขึ้นเช็ดปากพลางสบตาหลินซิงที่นอนหอบหายใจรวยรินอย่างมีความหมาย

"จัดแสงฉากต่อไป เตรียมพระเอกถอดเสื้อผ้าให้หมด เราจะถ่ายฉากสอดใส่จริงบนโต๊ะนี้เลย"

ความเงียบในกองถ่ายกลับมาอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความกดดันและกลิ่นอายของความต้องการ

หวังอี้จือถอดชุดฉลองพระองค์ชั้นนอกออกจนเหลือเพียงท่อนบนที่เปลือยเปล่า เผยให้เห็นกล้ามอกเป็นลอนและซิกแพ็กที่สวยงามสมกับเป็นพระเอกอันดับหนึ่ง เขาจัดแจงปลดผ้าคาดเอวและกางเกงออกจนเผยให้เห็นมังกรยักษ์ที่ตื่นตัวเต็มที่และพร้อมจะรุกล้ำเข้าสู่ส่วนลึกของหลินซิง

"หลินซิง เตรียมตัวนะ" ผู้กำกับสั่งการ

"แอ็กชัน"

หวังอี้จือกระชากขาของหลินซิงให้เลื่อนลงมาจนก้นงอนงามหมิ่นเหม่จะตกขอบโต๊ะแล้วจัดการแยกขาของเธอออกกว้างจนเห็นร่องรักที่แดงช้ำและฉ่ำวาวจากการโดนลิ้นเมื่อครู่ พระเอกหนุ่มไม่รอช้าจับแก่นกายที่ร้อนผ่าวจ่อเข้าที่ปากทางคับแคบแล้วกระแทกสวนเข้าไปจนสุดโคนในคราวเดียว

"อ๊าาา" หลินซิงเบิกตากว้าง กรีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านผสมความจุกที่แล่นริ้วไปถึงทรวงอก ร่างกายแอ่นโค้งจนแผ่นหลังพ้นจากพื้นโต๊ะ มือทั้งสองข้างปัดป่ายหาที่ยึดเหนี่ยวจนคว้าได้ขอบโต๊ะไม้พะยูง

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องไปทั่วสตูดิโอ หวังอี้จือรัวสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความรุนแรง

ทุกครั้งที่เขากระแทกท่อนลำเข้าไปจนสุดความยาวโต๊ะทรงอักษรตัวเขื่องจะสั่นสะเทือนจนขวดหมึกที่วางอยู่กระเด็นตกลงมาแตกกระจาย น้ำหมึกสีดำไหลนองไปตามพื้นไม้เหมือนกับกามารมณ์ที่กำลังล้นทะลัก

"เจ้าเป็นของข้า ร่างกายนี้ จิตวิญญาณนี้ ต้องมอดไหม้เพราะข้าคนเดียว" หวังอี้จือครามเสียงต่ำพลางก้มลงไปกัดบ่าขาวของหลินซิง

หลินซิงส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมยุ่งเหยิง "ฝ่าบาท อื้อออ หม่อมฉัน ไม่ไหวแล้ว อ๊าาา" เธอครางกระเส่าพลางขยับสะโพกตอบรับจังหวะที่ดุดันนั้นอย่างลืมตัว ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดตัวตนของพระเอกหนุ่มแน่นจนหวังอี้จือต้องกัดฟันกรอดด้วยความเสียว

หวังอี้จือเร่งจังหวะจนถึงขีดสุด เขาจับขาของหลินซิงขึ้นพาดบ่าแล้วกระแทกความแข็งขืนเข้าไปซ้ำๆที่จุดกระสันจนหลินซิงตัวสั่นเทาราวกับโดนไฟช็อต สายตาของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินกว่าจะเรียกว่าการแสดง จนกระทั่งในที่สุดหวังอี้จือก็คำรามลั่นและปลดปล่อยน้ำรักที่อุ่นร้อนเข้าไปในตัวของหลินซิงจนล้นปรี่ออกมา

"คัท สมบูรณ์แบบที่สุด พักกองได้"

สิ้นเสียงสั่งคัท หวังอี้จือยังคงซบหน้าลงกับอกของหลินซิงที่หอบหายใจรัว เขายังไม่ยอมถอนกายออกทันทีกระซิบเบาๆ "คุณเป็นสตั๊นแมนที่กิน เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยนะ หลินซิง"

หลังจากฉากโต๊ะทรงอักษรอันเร่าร้อนจบลง ทีมงานต่างแยกย้ายกันไปเซตฉากใหม่ หลินซิงเดินกอดอกในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวบางๆ มุ่งหน้าไปยังห้องพักเพื่อทำความสะอาดร่างกาย แต่ยังไม่ทันจะถึงห้องพักของตัวเอง เธอก็ถูกมือปริศนาคว้าต้นแขนแล้วดึงเข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัวของ หวังอี้จือ

แกร็ก เสียงล็อกประตูตามหลังทำเอาหลินซิงสะดุ้ง

"อาจารย์หวัง มีอะไรหรือเปล่าคะ" หลินซิงหันไปถามพระเอกหนุ่มที่ตอนนี้สวมเพียงกางเกงผ้าเนื้อนิ่มตัวเดียว เผยแผงอกล่ำบึ้กที่ยังมีคราบเหงื่อและน้ำหมึกจางๆเกาะอยู่

"บทในกล้องมันจบแล้ว แต่บทนอกกล้องมันเพิ่งเริ่ม" หวังอี้จือไม่พูดเปล่าเขาสืบเท้าเข้าหาหลินซิงจนเธอแผ่นหลังพิงติดประตู "เมื่อกี้คุณแกล้งครางหรือครางจริงกันแน่ ผมรู้สึกได้นะว่าข้างในคุณมันดื้อขนาดไหนตอนที่ผมเข้าไป"

"มันคืองานนี่ค่ะ ฉันก็ต้องทำให้สมจริงที่สุดไม่ใช่เหรอ" ลมหายใจร้อนๆของเขารดอยู่ที่ข้างแก้มเธอ

หวังอี้จือใช้มือข้างหนึ่งรวบเอวเธอเข้าหาตัวจนร่างกายส่วนล่างบดเบียดกัน "เมื่อกี้ผมยังไม่สุดเลย"

เขาไม่รอคำตอบ ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบดจูบหลินซิงอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซอนเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างจาบจ้วง มือแกร่งกระชากสายรัดชุดคลุมของเธอออกจนมันหลุดไปกองที่พื้น เผยให้เห็นเรือนร่างไร้อาภรณ์ที่มีรอยแดงช้ำจากการถ่ายทำเมื่อครู่ประดับอยู่ตามผิวขาวผ่อง

"อื้อออ อาจารย์หวัง เดี๋ยวทีมงานเข้ามาเห็น" หลินซิงครางประท้วงในลำคอแต่กลับแอ่นอกรับมือหนาที่กำลังบีบเค้นมันอย่างลืมตัว

"ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก" เขาพึมพำพลางอุ้มร่างของเธอขึ้นจนขาเรียวต้องเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น "คุณรู้ไหมว่าสแตนด์อินคนก่อนๆไม่เคยมีใครทนผมได้เกินสิบนาที แต่คุณ คุณทำให้ผมอยากเอาคุณทั้งคืนเลย"