11. มาอ่อยถึงที่

ด้านรามีนก็มาหาพีรพลที่คลับตั้งแต่บ่ายจนเกือบจะทุ่ม ก็ไม่เห็นทีท่าว่าเพื่อนของเขาจะกลับ มาตั้งแต่คลับไม่เปิดมันคงไม่อยู่จนคลับปิดหรอกนะ พีรพลคิดในใจแล้วมองเพื่อนหนุ่มดื่มเหล้าต่อ

   “ไอ้พี ไอ้รามมันเป็นอะไรวะ”  ชาร์ล เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัยพ์เอ่ยถามออกไป เมื่อมาถึงแล้วเห็นรามีนเมาไปแล้ว ทั้งๆที่มันคอแข็งที่สุดในกลุ่ม

   “มันมาตั้งแต่บ่ายแล้ว มาถึงก็ดื่มเอาดื่มเอาไม่พูดไม่จา” พีรพลเอ่ยบอกกับเพื่อนสนิทอีกคนของเขา

   “หรือว่ามันอกหักวะ ฮ่าๆ” ชาร์ลพูดออกไป เพราะรามีนมันจะกินแบบนี้ก็ต่อเมื่อมันเครียดหรือไม่ก็โดนสาวหักอกแบบที่รวี แฟนเก่ามันทิ้งไปแต่งงานกับเศรษฐีฝรั่งที่อายุคราวพ่อ

   “ฉันแค่อยากดื่มโว้ย แล้วฉันก็ไม่ได้เมา” รามีนพูดบอกออกไป เพราะเขาก็ยังไม่ได้เมามากเท่าไหร่ เหมือนที่เพื่อนหนุ่มว่า

   “พูดได้แล้วหรอวะ นึกว่าจะเป็นใบ้” พีรพลพูดบอกออกไป แล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม

   “เออนี่ พวกแกรู้รึยังว่ารวีเขากำลังจะกลับมาจากอเมริกาแล้ว” ชาร์ลเอ่ยบอกออกไป เพราะพึ่งได้ยินสาวๆไฮโซที่เขาควงอยู่พูดกัน

   รามีนได้ยินชื่อของอดีตคนรักก็อึ้งไป เพราะนี่ก็จะสี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้าของรวีและไม่เคยได้ยินเรื่องราวของเธอ

   “ผวัะ แกจะพูดขึ้นมาทำไมวะไอ้ชาร์ล”  พีรพลตบหัวของชาร์ล ที่เล่นพูดตอนรามีนกำลังเมา เดี๋ยวมันก็ได้ดื่มหนักกว่านี้หรอก

   “อ่าวไอ้นี่ มาตบหัวฉันทำไมวะ ก็เห็นเขาเม้าท์กันว่ารวีเลิกกับสามีแล้วจะกลับมานี่ว่ะ ฉันก็แค่จะมาบอกไอ้รามมันไง มันจะได้เตรียมตัว” ชาร์ลบอกออกไป ก็ลูบหัวตัวเองอย่างเจ็บๆ เมื่อถูกเพื่อนหนุ่มตบที่หัว

   “เตรียมอะไร ทำไมฉันต้องเตรียมตัวด้วยวะ” รามีนถามออกไปอย่างสงสัย

   “อ่าวไอ้นี่ เขาก็ต้องกลับมาหาแกสิวะ แกมันของตายของเขานี่วะไอ้ราม”  ชาร์ลพูดออกไป เพราะดูแล้วเพื่อนของเขาก็ยังคงรักรวีอยู่ ไม่งั้นคงจะเปิดใจมีรักใหม่ไปนานแล้ว

   “ไอ้ชาร์ล แกนี่ผีเจาะปากมาพูดจริงๆ หัดรู้อะไรแล้วเงียบๆได้ไหมวะ” พีรพลเอ่ยออกไปอย่างแขวะเพื่อน เพราะเขาก็รู้แต่ก็ไม่ได้บอกรามีน เพราะไม่อยากให้รามีนกลับไปเป็นไอ้โง่ให้รวีหลอกอีก

   “อ่าว ก็ฉันเป็นห่วงมันนี่ มันน่ะชอบใจอ่อนกับรวี นี่ถ้ารวีกลับมาจริงๆ ไอ้รามใจอ่อนแน่” ชาร์ล บอกออกไปก็ยกเหล้าขึ้นดื่ม

   “เมื่อไหร่พวกแกจะเลิกเถียงกันวะ รำคาญโว้ย”รามีนพูดไปก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากโต๊ะทันทีด้วยอาการเมาๆ เรื่องสโรชาก็เครียดแล้วยังจะมีเรื่องรวีเข้ามาอีก

   “ดูมัน รับไม่ได้ก็ไป ฉันว่างานนี้ไอ้รามหนียัยรวีไม่พ้นหรอก” ชาร์ลบอกออกไป แล้วเอนหลังพิงโซฟา พร้อมกับมองรามีนที่เดินออกไป

   “หุบปากไปเลยแกนะ ดนัยนายตามไปส่งไอ้รามให้ฉันทีก่อนที่มันจะขับกลับเอง” พีรพลเอ่ยบอกลูกน้องของตัวเอง ให้ไปส่งเพื่อนหนุ่ม เพราะกลัวจะขับไปชนซะก่อน

   “ครับนาย”  ดนัยเอ่ยบอกออกไป ก็รีบเดินตามเพื่อนของเจ้านายหนุ่มทันที เพราะเขาก็มักจะทำหน้าที่ส่งทั้งรามีนและชาร์ลอยู่แล้ว เมื่อทั้งสองดื่มจนขับรถไม่ไหว

   ด้านสโรชามาที่บ้านของรามีนตั้งแต่หกโมงเย็น เธอก็ไขกุญแจเข้าไปในบ้านของเขา  มันเป็นบ้านที่ตกแต่งได้อย่างสวยงาม แถมยังมีสระว่ายน้ำในบ้านและบ้านของเขาอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นบ้านที่น่าอยู่จริงๆ

    สโรชาเมื่อไม่เห็นรามีนมาถึงบ้านเธอก็เริ่มจากเอาเสื้อผ้าของเขาไปซักที่ร้านซักรีด   แล้วก็กลับมาทำความสะอาดบ้านของเขา จนเจอห้องนอนที่มีถุงยางกองอยู่เต็มโต๊ะโคมไฟข้างหัวเตียง

   “ทำไมมีเยอะแบบนี้เนี่ย ตาบ้านี่อ๊อฟผู้หญิงบ่อยรึไงนะ เอ้ะ ไซส์58เหรอ มันเท่าไหร่กัน”    สโรชาพูดออกไป แล้วหยิบขึ้นมาดูแล้วแอบคิดพิเรนในใจ ถึงขนาดไซส์ของรามีน

   “โอ้ยยัยเอย แกจะลามกเกินไปแล้ว หยุด หยุด หยุดมโนเดี๋ยวนี้”  สโรชาพูดกับตัวเอง แล้วเอาถุงยางวางไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินออกไปทำความสะอาดห้องนอนอีกห้องของบ้านหลังนี้

   “นี่ห้องคุณรามีนหรอ ทำไมเนี๊ยบขนาดนี้เนี่ย”  สโรชาพูดออกไป เมื่อเดินเข้ามาแล้วเจอโต๊ะทำงานอยู่ในนี้ด้วย แถมยังสะอาดมากอีกด้วย เธอจึงคิดว่านี่คงจะเป็นห้องนอนของรามีนแน่ๆ แล้วทำไมห้องนั้นถึงมีไอ้นั่นได้ ทำไมไม่มีอยู่ในห้องนี้ล่ะ สโรชาคิดในใจอย่างสงสัย ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดจนเสร็จ เธอจึงเข้าไปอาบน้ำล้างคราบเหงื่อไคลออกในห้องนอนอีกห้องของรามีน  แล้วเปลี่ยนชุดที่เธอซื้อมาไว้เมื่อตอนเย็น

   “จะสองทุ่มแล้วทำไมยังไม่มาอีกนะ”  สโรชาพูดไปก็นั่งรอรามีนอยู่ที่โซฟา ด้วยชุดเสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ขาสั้นสบายๆ

   “ติ้งต่อง ติ้งต่อง”  ดนัยที่มาถึงก็กดกริ่งเรียกแม่บ้านของรามีน ให้มาเปิดประตู

สโรชาพอได้ยินก็แปลกใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปเปิดประตูบ้าน

   “คุณรามีน ทำไมเมาแบบนี้ล่ะคะ”  สโรชาพอเปิดประตู แล้วเห็นร่างของรามีนถูกหนุ่มใหญ่ประคองมา จึงเอ่ยถามออกไป

   “อ่อ คุณเป็นใครหรือครับ”  ดนัยที่เห็นสาวสวยมาเปิดประตู ด้วยชุดสบายๆแต่เซ็กซี่จึงเอ่ยถามออกไป เพราะเขาจำได้ว่าแม่บ้านของรามีนคือป้าแวว แต่ทำไมถึงเป็นสาวสวยได้

   “อ่อ เป็นแม่บ้านชั่วคราวน่ะค่ะ มาค่ะเข้ามาก่อน เดี๋ยวพาคุณรามีนไปพักก่อนนะคะ” สโรชาเอ่ยบอกออกไป เพราะดูท่าแล้วรามีนคงจะไม่ไหว

   “สโรชา”  รามีนเอ่ยออกไป เมื่อเงยมองหน้าของผู้หญิงตรงหน้าที่คุยกับลูกน้องของเพื่อนเขา เพราะเขาก็ไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่าใครเป็นใคร

   “นายห้ามมองยัยนี่ ห้ามมอง”  รามีนพูดออกไป เพราะเห็นชุดที่สโรชาใส่

   “ครับๆ ไม่มองครับ” ดนัยบอกไป ก็พารามีนเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเล เพราะรามีนนั้นตัวใหญ่กว่าเขา แต่โชคดีที่รามีนไม่ได้เมามาก

   “ทางนี้ค่ะ” สโรชาบอกไปก็เปิดประตูห้องนอนของรามีน เพื่อให้หนุ่มคนนี้ประคองรามีนเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะไปช่วยประคองอีกคน

   จนรามีนได้กลิ่นกายของสโรชา จนต้องหันไปมองอย่างอดไม่ได้

   “ตุบ”  เสียงร่างของรามีนถูกโยนลงบนเตียง

   “หมดหน้าที่ผมแล้ว ขอตัวกลับเลยนะครับ” ดนัยเอ่ยบอกออกไป แล้วลุกขึ้น

   “ขอบคุณมากนะคะ เดี๋ยวฉันไปส่ง” สโรชาเอ่ยบอกก็มองรามีนสักพัก ก่อนจะเดินออกไปส่งหนุ่มที่มาส่งรามีนที่บ้าน

   พอส่งเสร็จสโรชาก็ปิดประตูบ้านแล้วเดินเข้าไปหารามีนในห้องนอนของเขา ที่มีกลิ่นเหล้าคลุกเคล้าเต็มไปหมด เธอจึงกดเปิดแอร์แล้วเข้าไปในห้องน้ำของรามีน