LOGINอลินชาเมื่อกลับมาเรือนพิกุล หญิงสาวก็รีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าถือขึ้นมาโทร.กลับบ้านไปหาพ่อทันทีเมื่อคิดได้ และรอไม่นานปลายสายก็รับ
“สวัสดีค่ะ” ปลายสายยังพูดไม่ทันจบคำดีเลยอลินชาก็พูดตัดขึ้นก่อน
“ฮัลโหล ป้าทิพย์ใช่ไหมคะ?” อลินชาจำเสียงของปลายสายได้ว่าเป็นใคร
“ค่ะป้าทิพย์เอง ว่าแต่ว่าคุณเป็นใครคะถึงได้รู้จักชื่อดิฉัน?” ป้าทิพย์จำเสียงของอลินชาไม่ได้ ด้วยความที่เป็นคนแก่เลยอาจมีหลง ๆ ลืม ๆ ไปบ้าง
“ป้าทิพย์คะ นี่อลินเองนะคะป้า” อลินชารู้ว่าป้าทิพย์แก่แล้วเลยอาจจะจำเสียงของเธอไม่ได้
“คุณหนูเองเหรอคะ ป้าขอโทษทีนะที่จำเสียงของคุณหนูไม่ได้จ้ะ”
“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะป้าทิพย์ คืออลินอยากจะคุยกับคุณพ่อค่ะ ป้าทิพย์ช่วยเอาโทรศัพท์ไปให้คุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ”
“ได้จ้ะ เดี๋ยวป้าจะเอาไปให้คุณอรัณ คุณหนูถือสายรอก่อนนะ”
และรอไม่นานป้าทิพย์ก็เอาโทรศัพท์เข้าไปให้พ่อของเธอในห้องทำงาน
“คุณอรัณคะ คุณหนูโทร.มาค่ะและอยากคุยกับคุณค่ะ” เมื่อขออนุญาตเข้ามาในห้องทำงานแล้วป้าทิพย์ก็รีบบอกผู้เป็นนายทันที
“เอามาเลยป้าทิพย์ ผมกำลังคิดถึงอลินอยู่พอดี” อรัณรีบบอกให้ป้าทิพย์เอาโทรศัพท์มาให้เขา ทั้ง ๆ ที่อลินชาเพิ่งจะออกจากบ้านไปยังไม่ข้ามวันเลยเขาก็คิดถึงซะแล้ว กว่าจะใช่หนี้หมดเขาไม่คิดถึงลูกจนกินอะไรไม่ลงจนล้มป่วยไปเลยหรือไรหนอ...
“อลินนี่พ่อเองนะ” เมื่อได้โทรศัพท์จากป้าทิพย์แล้วอรัณก็รีบพูดกรอกไปตามสายทันที
“ค่ะคุณพ่อ” อลินชาไม่รู้จะคุยกับใครเธอเลยเลือกโทร.มาหาอรัณ หญิงสาวเพิ่งรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกก็วันนี้แหละ
“อลินมีอะไรให้พ่อช่วยเหรอ?” อรัณกลัวว่าลูกสาวจะมีเรื่องเลยถามออกไปแบบนั้น
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณพ่อ อลินแค่อยากได้ยินเสียงคุณพ่อเฉย ๆ” อลินชาเอ่ยโกหกออกไป จะว่าไม่มีอะไรก็ได้ แต่จริง ๆ แล้วตอนนี้หญิงสาวสับสนกับความรู้สึกของตัวเองเหลือเกิน ไม่เข้าใจเลยว่าเวลาอยู่กับพ่อเลี้ยงพิพัฒน์ทำไมหัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้มีอะไร ความรู้สึกแบบนี้เขาเรียกว่าอะไรกัน อลินชาอยากถามผู้เป็นพ่อนักแต่ก็กลัวพ่อจะสงสัยเอาเธอเลยเลือกไม่พูดดีกว่า
“ไม่มีอะไรก็ดีแล้วลูก ถ้ามีอะไรก็บอกพ่อได้เลยนะลูก” อรัณไม่อยากเซ้าซี้อลินชาด้วยความรู้จักนิสัยของลูกตัวเองเขาจึงไม่อยากซักมาก “แล้วงานเป็นยังไงลูก เขาให้ทำอะไรบ้าง?”
“พ่อเลี้ยงให้อลินทำบัญชีรายรับรายจ่ายในไร่ของพ่อเลี้ยงค่ะ เริ่มงานพรุ่งนี้ค่ะคุณพ่อ” อลินชาบอกแค่เพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ถ้าบอกหมดมีหวังพ่อเธอมารับกลับบ้านแน่
“อืม...อลินก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก ตั้งใจทำงานนะ” อรัณเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อก็เช่นกันนะคะ” หญิงสาวก็ห่วงผู้เป็นพ่อเช่นกัน กลัวว่าระหว่างที่เธอทำงานอยู่ที่นี่ พ่อของเธอจะคิดมากไม่ยอมกินข้าวกินปลา
“พี่ไม้จะดีใจทำไมคะ น้ำฟ้าเป็นคนได้รับนะ ไม่ใช่พี่ไม้สักหน่อยอ่ะ” น้ำฟ้าร้องปรามไม้เมืองที่ร้องดีใจจนเกินเหตุ“แหะ ๆ ๆ ก็พี่ดีใจอ่ะ น้ำฟ้าได้รับแสดงว่าต่อไปก็จะเป็นงานแต่งของเราแล้วนะครับ น้ำฟ้าไม่ดีใจเหรอ” ไม้เมืองหันมาพูดออดอ้อนน้ำฟ้าด้วยท่าทางน่ารักจนทำให้เมธินที่นั่งมองอยู่อดหมั่นไส้ลูกชายตัวเองไม่ได้“เจ้าไม้ น้อย ๆ หน่อยนะ” เมธินล่ะอายแทนเจ้าลูกชายจริง ๆ ก็อย่างว่าแหละ ลูกชายเขารักหนูน้ำฟ้ามากเลยอยากแต่งงานเร็ว ๆ แต่ติดที่สาวเจ้ายังเรียนอยู่นี่สิ“ตอนนี้ก็โยนดอกไม้แล้วนะครับ ต่อไปก็จะถึงคิวส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าหอแล้วครับ” ศรัณประกาศให้ทุกคนในงานรับรู้ว่าต่อไปจะเป็นคิวอะไร“ใช่แล้วค่ะ ตอนนี้ขอเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวกับญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายไปที่ห้องหอได้เลยค่ะ ส่วนแขกคนอื่นก็อยู่กินร้องเล่นเต้นรำกันได้สบายเลยนะคะ งานเลี้ยงคืนนี้จัดจนถึงเช้าเลยค่ะ ส่วนคนงานในบ้านไร่ใจอสูรพรุ่งนี้หยุดงานหนึ่งวันนะคะ พ่อเลี้ยงอนุญาตแล้วค่ะ” วารีประกาศให้เจ้าสาวและเจ้าบ่าวกับญาติผู้ใหญ่ไปที่ห้องหอได้แล้
“สวัสดีค่ะดิฉันวารีค่ะ""สวัสดีครับกระผมศรัณครับ เราสองคนได้รับหน้าที่ให้เป็นพิธีกรในค่ำคืนนี้นะครับ” ศรัณและวารีที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรในคืนนี้ขึ้นไปกล่าวคำสวัสดีแขกทุกคนที่มาร่วมงานบนเวที“ตอนนี้ก็ได้เวลาที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวขึ้นมาแสดงความในใจก่อนเข้าห้องหอแล้วนะครับ” ศรัณที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรเอ่ยบอกแขกทุกคนในงานให้รับรู้“ใช่แล้วค่ะ ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์แล้วนะคะ ตอนนี้ขอเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวบนเวทีด้วยค่ะ” วารีเอ่ยเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวให้ขึ้นมาบนเวที“ใช่แล้วครับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวรีบ ๆ มาเลยนะครับเดี๋ยวจะเสียฤกษ์เอานะครับ” ศรัณเอ่ยขึ้นบ้างทางด้านพ่อเลี้ยงพิพัฒน์และอลินชาที่ยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน เมื่อได้ยินเสียงประกาศ พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ก็รีบช้อนอุ้มอลินชาวิ่งด้วยความเร่งรีบทันทีเมื่อได้ยินพิธีกรจำเป็นประกาศ“พ่อเลี้ยงปล่อยอลินลงนะคะ” ตอนนี้อลินชากลัวว่าเขาจะพาเธอหกล้มเอาได้ เธอจึงสั่งให้เขาปล่อยเธอลง“ไม่ได้จ้ะเมียจ๋า เดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์” พ่อเลี้ย
พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ยืนอยู่ทางเข้างานชะเง้อคอคอยอลินชาที่ยังไม่มาเสียทีจนตอนนี้ทุกคนที่มาร่วมงานอดยิ้มไม่ได้กับความใจร้อนของเจ้าบ่าวที่เดินไปเดินมาอยู่ทางเข้างานชะเง้อคอมองไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อรอเจ้าสาว“สวัสดีครับพ่อเลี้ยง/สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง” ศรัณและวารีที่มาร่วมงานด้วยเอ่ยสวัสดีพ่อเลี้ยงที่ยืนอยู่ที่ทางเข้างานด้วยอาการลุกลี้ลุกลน“สวัสดี เชิญเข้าไปในงานเลยศรัณ วารี” พ่อเลี้ยงพิพัฒน์เอ่ยสวัสดีเพียงสั้น ๆ ก่อนที่จะเชิญทั้งสองเข้าไปในงานเลี้ยง“ครับ/ค่ะ” แล้วศรัณก็พาแฟนสาวของตัวเองเดินเข้าไปในงานเมื่อคล้อยหลังของศรัณและวารีไปไม่นานนัก อรัณและคุณนายสายหยุดก็เดินประคองอลินชาเดินตรงมาที่งานเลี้ยงที่กำลังมีเสียงร้องเล่นเต้นรำกันอย่างสนุกสนานในค่ำคืนนี้“อลิน!" พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ทั้งร้องทั้งวิ่งมารับอลินชาที่กำลังเดินมาที่งานเลี้ยงด้วยความดีใจ“เบา ๆ หน่อยหลานชาย อุ๊ย! ลูกเขย” อรัณร้องปรามลูกเขยหมาด ๆ ของตัวเองด้วยความตลกกับอาการดีใจจนออกนอกหน้าแบบนี้“ฮ่า ๆ ๆ ขอนิดน
“อลิน วันนี้ลูกสวยจริง ๆ ลูก” คุณนายสายหยุดเอ่ยชมลูกเลี้ยงของตัวเองในห้องแต่งตัวด้วยความชื่นชม“ขอบคุณค่ะคุณแม่ อลินดีใจนะคะที่คุณแม่ไม่ได้รังเกียจอลินแล้ว” อลินชาเอ่ยขอบคุณแม่เลี้ยงพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ด้วยความตื้นตันใจ“กอดแต่แม่แล้วพ่อคนนี้ล่ะอลิน” อรัณที่เดินเข้ามาตามลูกสาวเข้าไปในงานก็มาเจอกับสองแม่ลูกที่กำลังกอดกันพอดี เขาเลยเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยใจในตัวอิลนชาบ้าง ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ไง ก็ตั้งแต่ที่อลินชากับภรรยาเขาถูกกันนี่ สองแม่ลูกคู่นี้ไม่ค่อยสนใจเขาเลย แบบนี้เป็นใครจะไม่น้อยใจบ้าง“ทำเป็นน้อยใจไปได้คุณพ่อ” อลินชาผละออกจากผู้เป็นแม่เดินเข้ามาสวมกอดผู้เป็นพ่อ และตามมาด้วยคุณนายสายหยุดที่เดินมาสวมกอดอีกคน ตอนนี้พ่อแม่ลูกกำลังกอดกันอย่างมีความสุขจนล้นพ้นเลยก็ว่าได้“พ่อว่าอลินลูกพ่อโตเป็นผู้ใหญ่มากเลยนะลูก และก็สวยมากเลย” เมื่อผละออกมาแล้วอรัณก็เอ่ยชมลูกสาวของตัวเองด้วยความดีใจที่เห็นลูกสาวของตัวเองได้คู่ครองที่ดีอย่างพ่อเลี้ยงพิพัฒน์“คุณพ่อก็ชมอลิน
“ครับน้าศรีไพร” แล้วไม้เมืองก็คลานเข้าไปเอาแหวนจากพ่อของตัวเองไปสวมให้นำฟ้าที่กำลังนั่งรอเขาอยู่ และแล้วตอนนี้การหมั้นหมายระหว่างน้ำฟ้าและไม้เมืองเองก็ได้จบสิ้นลงเมื่อไม้เมืองสวมแหวนให้น้ำฟ้า แล้วน้ำฟ้าก็มาไหว้พ่อแม่และน้าของไม้เมืองที่เป็นญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายชายตามประเพณีไทย ก่อนที่ไม้เมืองและน้ำฟ้าจะไปไหว้พ่อเลี้ยงพิพัฒน์ที่เป็นผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิงบ้าง“ต่อไปนี้ดูแลน้องดี ๆ ล่ะเจ้าไม้” เมธินบอกลูกชายตัวเอง“ครับพ่อ ผมสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลยครับ” ไม้เมืองเอ่ยรับคำของพ่อพร้อมกับคำสัญญา“ไม้ห้ามทำให้น้องเสียใจนะลูก ถ้าลูกทำให้น้องเสียใจเจอแม่แน่! และหนูน้ำฟ้าก็บอกแม่ได้เสมอเลยนะลูกถ้าพี่เขาทำอะไรให้เราไม่พอใจ”ศรีเพ็ญเอ่ยกับลูกชายของตัวเองพร้อมกับหันไปบอกน้ำฟ้าอีกคน เธอรู้สึกรักและถูกชะตากับน้ำฟ้าตั้งแต่เมื่อคราวที่เจอกันตอนที่ไม้เมืองรับปริญญาแล้ว และวันนี้เธอก็ได้เด็กน่ารักน่าเอ็นดูมาเป็นลูกอีกคนแล้ว ถึงจะยังไม่แต่งงานกันแต่ก็ถือว่าเป็นลูกเธอแล้วอยู่ดี“โธ่! คุณแม่ไม่เชื่อใจลูกตัวเองเลยอ่ะ
“ยังเลยจ้ะ นี่มันก็สองทุ่มแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นลงมาเลย สงสัยจะไม่หิวกันมั้งคะ ส่วนพ่อเลี้ยงจะทานอะไรไม่ได้เลยนอกจากนมร้อนเท่านั้นค่ะ ส่วนอาหารอย่างอื่นแค่ได้กลิ่นก็กินไม่ได้เลยค่ะ จะอาเจียนออกมาทุกที นี่แหละค่ะเขาเรียกว่ารักเมียมากจนแพ้ท้องแทนเมีย คิก ๆ” ป้านวลเอ่ยขึ้นด้วยความขบขันเมื่อคิดเห็นตอนที่พ่อเลี้ยงพิพัฒน์วิ่งเข้าห้องน้ำแทบทุกวันจนดูเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับบ้านนี้“ฮ่า ๆ ๆ อยากเห็นจังเลยค่ะป้านวล ว่าแต่ว่าพี่ชายจะแพ้ท้องเวลาไหนคะ?”“ส่วนมากจะเป็นเวลาตอนเช้าตรู่ค่ะที่อาเจียน ส่วนเวลาอื่นก็ดูปกติค่ะแต่จะมีอาการวิงเวียนเล็กน้อยค่ะ เหมือนอย่างคราวที่แล้วได้นอนโรงพยาบาลไงคะ เป็นหนักสุดเลยค่ะ เพราะตอนนั้นไม่รู้ว่าคุณอลินท้องค่ะหมอเลยไม่รู้สาเหตุ แต่ตอนนี้หมอให้ยาแก้แพ้มาให้พ่อเลี้ยงกินแล้วค่ะเลยแพ้แต่ตอนเช้า ส่วนคุณอลินก็ไม่ได้แพ้อะไรเลยค่ะ นอกจากอยากกินของเปรี้ยว ๆ อย่างคนท้องทั่วไปค่ะ” ป้านวลเล่าไปตามที่ตัวเองเห็นและสังเกตมาให้กับน้ำฟ้าฟัง“อ้อ ถ้างั้นน้ำฟ้าขอตัวก่อนนะคะง่วงมากเลยค่ะ กู๊ดไนต์นะคะป้านวล" หญิงสาวเอ่ยข







