บทที่5

สติสัมปชัญญะของม่านฟ้ากลับมาในช่วงบ่ายของวันนั้นซึ่งเธอเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ทั้งที่โดนชายชาวต่างชาติด้านข้างจับฟัดอย่างหนักหน่วงจนช่วงล่างของเธอรู้สึกเจ็บจนแทบจะก้าวขาขยับตัวไม่ได้

พรึ่บ

แต่นั่นแหละ แค่ลืมตาขึ้นมาต้อนรับแสงอาทิตย์ได้ก็นับว่าเป็นบุญของม่านฟ้าคนนี้แล้ว

"อึก"ลืมตาขึ้นมาได้แต่ร่างกายตั้งแต่ลำคอไปจนถึงปลายเท้ากลับไม่มีแรงราวกับว่าเซลล์กล้ามเนื้อมันได้ตายจากเธอไปตั้งแต่เมื่อคืน

'ม่านฟ้า แกทำอะไรลงไป'อันดับแรกเธอนึกโทษตัวเองไปก่อนเลยที่ปล่อยตัวปล่อยกายไปให้ใครก็ไม่รู้ได้สัมผัส

ครั้งแรกของเธอมันควรจะเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เธอรักด้วยความอ่อนโยนสิ แต่สภาพเธอตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับคนป่วยเป็นอัมพาตนอนติดเตียงเลยก็ว่าได้ เรี่ยวแรงแทบจะไม่มีเหลือให้เธอพลิกขยับตัวไปไหนได้ จะร้องเรียกผู้ชายซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ก็ไม่กล้าเมื่อเห็นว่าเขากำลังนอนหลับอย่างสบายใจ

ม่านฟ้าพยายามเป็นอย่างมากจนสุดท้ายแล้วเธอก็สามารถพลิกกายไปมาได้

'สู้อีกนิดนะม่านฟ้า เดี๋ยวเธอก็จะได้ออกไปจากที่นี่แล้ว'หญิงสาวบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจก่อนเธอจะพยายามลองขยับตัวอีกครั้ง

พรึ่บ

"ตื่นแล้วเหรอ"ความหวังสุดท้ายที่ต้องการจะออกไปจากห้องนี้เพียงเงียบ ๆ เลือนหายไปในชั่วพริบตา เมื่อท่อนใหญ่ของผู้ชายที่เธอคิดว่าเขาหลับกอดรัดตรงบริเวณหน้าท้องของเธอเอาไว้ทำให้เธอไม่กล้าที่จะขยับไปไหนได้แต่นอนนิ่งอยู่กับที่

"เงียบทำไม ผมถามคุณไม่ได้ยินเหรอ"เพียงแค่เขากดเสียงต่ำเอ่ยถามก็ทำเอาม่านฟ้านอนตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอด เธอหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่กล้าสบตาคมเข้มคู่นั้นด้วยความหวาดหวั่น

'เธอจำได้ว่าเขาชื่อนิโคลัส แต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครและมาจากไหนเพราะฉะนั้นเธอจะต้องรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ก่อน'

"ตั้งใจจะเล่นสงครามประสาทกับผมอย่างนั้นเหรอม่านฟ้า"

"ฟ้าเปล่าค่ะ"เธอตอบเขาเสียงแผ่วจนแทบจะไม่ได้ยิน

"หันหน้ามาคุยกันดี ๆ "หญิงสาวหันหน้ามาอย่างเชื่องช้า จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกับเพียงแค่ฝ่ามือกัน

และทันทีเมื่อม่านฟ้าเงยหน้าสบตากับดวงตาสีเข้มคู่นั้นมันทำให้เธอดั่งถูกต้องมนต์สะกด

"ชื่อม่านฟ้าใช่ไหม"หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ

"เสียใจไหมที่เมื่อคืนผมเป็นผู้ชายคนแรกของคุณ"คำตอบของเธอในครั้งนี้คือการส่ายหน้า แม้ว่าครั้งแรกของเธอมันควรจะเป็นกับคนรักแต่เธอก็ไม่ได้หัวโบราณมากพอกับเรื่องแบบนี้

อีกทั้งตอนนี้เธอก็ยังไม่มีใครถือซะว่าเป็นการหาประสบการณ์ครั้งแรกไปก็แล้วกัน

"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ"ม่านฟ้าแทบกลั้นลมหายใจเมื่อนิโคลัสยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

"หืม"

"ก็ฟ้าไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร"สมองของเธอในตอนนี้โล่งไปหมดจับต้นชนปลายหาคำพูดไม่ถูก รู้เพียงอย่างเดียวว่าเธอควรจะลุกออกไปจากตรงนี้ได้แล้วถ้าไม่อยากโดยชายหนุ่มตรงหน้าจับกดลงเตียงอีกครั้ง

"คะ...คุณช่วยปล่อยฟ้าก่อนจะได้ไหมคะ"

"ทำไม"

"ฟ้าอยากจะกลับบ้าน"มาเฟียใหญ่แห่งโมนาโกงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อหญิงสาวคิดอยากจะโบยบินออกจากอ้อมกอดของเขาทั้งที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาหรือนอนหลับร่วมเตียงของเขานานขนาดนี้

"เธออยากจะไปจากฉันอย่างนั้นเหรอ"

"เอ่อ"

"เธอลืมไปหรือเปล่าว่าเมื่อคืนเราสองคนมีอะไรกันและฉันก็เป็นคนแรกของเธอ"เสียงเข้มคล้ายกับคนกำลังไม่พอใจพูดใส่เธอ มาเฟียใหญ่กระชับร่างเล็กเอาไว้แน่นจนใบหน้าของเธอนั้นแทบจะชนเข้ากับใบหน้าของเขา

"ว่ายังไง เธออยากไปจากฉันอย่างนั้นเหรอ"

"เอ่อ ค่ะ"

"เธอไม่คิดจะเรียกร้องอะไรจากฉันเลยอย่างนั้นเหรอ เธอพึ่งจะเสียความบริสุทธิ์ให้กับฉันนะ"

"ฟ้าก็นึกว่าเรื่องอะไร"คำตอบจากปากของเธอทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วงงเข้าไปใหญ่ เขาไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอเลยสักนิด

"คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกนะคะ และไม่ต้องกลัวว่าฟ้าจะสร้างปัญหาให้กับคุณทีหลัง"

"..."

"หลังจากกลับไปเดี๋ยวฟ้าจะไปจัดการกับตัวเอง คุณไม่ต้องกังวลนะคะเรื่องระหว่างเราสองคนมันจะไม่ส่งผลกระทบกับคุณแน่นอนค่ะ"ม่านฟ้าเธอพูดกับชายหนุ่มด้วยความใจเย็นแต่ดูเหมือนว่านิโคลัสจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังพูดมา

"คุณไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหรอกค่ะ แค่ถือซะว่าเป็นครูสอนพิเศษให้ประสบการณ์ครั้งแรกกับฟ้าแค่นั้นก็พอ"

กรอด

มาเฟียใหญ่ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียง ก่อนจะดันร่างสูงใหญ่ให้ลุกขึ้นนั่งโดยที่ไม่ลืมดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นมานั่งหันหน้าเข้าหากัน

"นี่เธอเห็นฉันเป็นครูสอนพิเศษเรื่องบนเตียงให้เธออย่างนั้นเหรอม่านฟ้า"คำพูดของเธอไม่ต่างอะไรจากสายฟ้าผ่าลงกลางใบหน้าของนิโคลัส เขารู้สึกโมโหจนใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ

"ฉันถาม เธอไม่ได้ยินอย่างนั้นเหรอ"

"ฟะ...ฟ้าไม่รู้ว่าฟ้าพูดอะไรผิด"

"ผิด ผิดมากด้วย"นิโคลัสโกรธจนเสียสติก่อนที่เขาจะผลักเธอลงนอนบนเตียงจับข้อแขนเล็กทั้งสองข้างตรึงเอาไว้กับเตียงเหนือศีรษะของหญิงสาว สถานการณ์ที่ดูเสี่ยงติดอันตรายเริ่มทำให้ม่านฟ้าหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา

"ฟ้าพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอคะ ทำไมคุณถึงได้โกรธฟ้าแบบนี้"

"ผิดสิ ผิดที่เธอบอกว่าฉันเป็นครูสอนพิเศษทั้งที่จริงแล้วฉันคือผัวคนแรกของเธอม่านฟ้า"

"ผัวคนแรก?"

"ใช่ ฉันคือผัวคนแรกของเธอจำเอาไว้ด้วย"นิโคลัสกดเสียงต่ำ เขาพยายามใจเย็นเป็นอย่างมากที่จะไม่สาดใส่อารมณ์โมโหร้ายไปให้เธอมากกว่านี้

"ทำไมฟ้าต้องจำเอาไว้ด้วยล่ะคะ"แต่ดูเหมือนว่าม่านฟ้าเธอจะไม่เข้าใจ แค่การหลับนอนด้วยกันครั้งแรกระหว่างเขากับเธอทำไมชายหนุ่มถึงคิดจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่

"ฟ้าคิดว่าเรื่องของเรามันควรจะจบลงเท่านี้ในตอนที่ฟ้าเดินออกไปจากห้องของคุณ"

"นี่เธอ"

"คุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรฟ้าทั้งนั้น ถ้าคุณไม่สบายใจก็คิดว่าเรามีข้อแลกเปลี่ยนที่ดีต่อกันก็ได้"

"..."

"คุณคือครูสอนให้ฟ้ารู้จักถึงความสัมพันธ์บนเตียงนอน ซึ่งค่าตอบแทนที่ฟ้ามอบให้มันก็น่าจะทำให้คุณพึงพอใจไม่ใช่เหรอคะ"นิโคลัสรู้สึกหน้าชา เขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนที่คิดกล้าปฏิเสธคนอย่างเขามาก่อน ม่านฟ้าเธอคือคนแรกที่เอาแต่ผลักไสและไม่คิดจะให้เขายื่นมือไปรับผิดชอบกับความเสียหายที่ได้เกิดขึ้น

"หรือว่าคุณยังต้องการอะไรอีก"คำถามจากปากของเธอทำให้นิโคลัสหันหน้าไปสบตา แววตาของมาเฟียร้ายมันยากที่จะทำให้ม่านฟ้าคาดเดาสถานการณ์ต่อไปได้

"ใช่ ฉันอยากได้อะไรที่มันมากกว่านั้น"ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้กระซิบพูดข้างใบหูขาวของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนทำให้ม่านฟ้าใจหวิว

"คะ...คุณต้องการอะไรจากฟ้าอีกเหรอคะ"

"แล้วถ้าฉันบอกว่าต้องการเธออีกล่ะ เธอจะให้ฉันไหม"หัวใจของม่านฟ้าหล่นลงไปอยู่ตรงฝ่าเท้าเมื่อได้ยินคำตอบอย่างตรงไปตรงมาจากปากของเขา

"ว่ายังไงล่ะม่านฟ้า ถ้าฉันอยากจะได้เธออีกครั้งเธอจะยอมไหม"

"ถ้าหากว่าคุณยอมปล่อยให้ฟ้ากลับไปหลังจากเสร็จครั้งนี้ ก็ได้ค่ะฟ้ายอม"ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มหันไปมองหน้าของชายหนุ่มก่อนเธอจะเอนกายล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งในขณะที่สายตายังคงจ้องมองหน้าของชายหนุ่ม

"มาสิคะ มาทำให้มันเสร็จ ๆ ฟ้าจะได้รีบไป"คงไม่มีใครใจกล้าได้เท่ากับผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อม่านฟ้าอีกต่อไป

ร่างสูงใหญ่ของนิโคลัสโน้มตัวลงไปนอนทับร่างเล็กของเธอเอาไว้ ริมฝีปากประกบดูดดื่มหาความหวานจากริมฝีปากของเธอด้วยความเอาแต่ใจ ร่างสูงใหญ่แทรกกายไปอยู่ตรงกลางหว่างขาก่อนที่นิโคลัสจะนำพาม่านฟ้าพาเธอไปยังดินแดนแห่งสรวงสวรรค์ตามความต้องการของเขาอีกหลายครั้งก่อนเธอจะหมดแรงแล้วสลบไป

"เตรียมเครื่องบินให้พร้อม ฉันจะพาเธอกลับโมนาโกพร้อมกับฉัน คืนนี้"

"ครับนายใหญ่"สัจจะแห่งความยุติธรรมมันไม่เคยมีในหมู่มาเฟีย เช่นเดียวกับคำสัญญาที่นิโคลัสเคยบอกเธอไว้