บทที่6

แกรก

"ไม่ทานเลยเหรอ"

"คุณผู้หญิงไม่แตะต้องอาหารเลยค่ะนายใหญ่"ดวงตาคมกริบจ้องมองถาดใส่อาหารในมือของแม่บ้านพลางถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

"ออกไปก่อน ถ้ามีอะไรเดี๋ยวฉันเรียกเอง"

"ค่ะ"สาวใช้เบี่ยงตัวหนีเปิดทางให้ผู้เป็นเจ้านายเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนสุดหรู

"ทำไมไม่ทานข้าว"

"..."

"ผมถามว่าทำไมคุณถึงไม่ทานข้าวม่านฟ้า"

"ฉันอยากกลับบ้านค่ะ"หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเหมือนสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้บอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเบาหวิวในขณะที่สายตาของเธอนั้นเหม่อมองออกไปยังนอกระเบียงตรงหน้าซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองนี้ได้

"ฉันไม่ต้องการอาหารของคุณเลยสักนิด แม้แต่มื้อเดียวก็ไม่เคย ฉันอยากกลับบ้านคุณได้ยินไหม"ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเดินเข้าไปใกล้ฝ่ามือใหญ่ดั่งคีมร้อนเอื้อมไปกระชากแขนเล็กแต่หญิงสาวกลับขัดขืนต่อต้านการกระทำของเขา

"ปล่อยฉันนะคะ"

"อยู่นิ่ง ๆ "

"ไม่ ฉันเกลียดคุณได้ยินไหม ฉันไม่น่าเชื่อคำพูดของคนอย่างคุณเลย"น้ำตาเม็ดใสจากความเสียใจไหลทะลักออกมาอาบใบหน้าสวย

"คุณบอกว่าจะปล่อยฉัน แต่คุณก็พาตัวฉันมาขังไว้ที่นี่"หลังจากมีอะไรกับเขาในครั้งนั้นเสร็จเธอก็หลับไป ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในเคหสถานที่ไม่คุ้นเคยและยังเป็นประเทศที่เธอไม่เคยมา

"ฮึก ฉันอยากกลับบ้าน ส่งตัวฉันกลับเมืองไทยเถอะนะคะ ฉันขอร้องคุณล่ะ"เธอร้องไห้สะอื้นตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของเขา น้ำตาเม็ดใสไหลอาบหน้าทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวของชายหนุ่มเปียกชุ่ม แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจยังคงใช้ท่อนแขนโอบกอดร่างกายของเธอเอาไว้แน่นด้วยความหวงแหน

"ส่งฉันกลับเมืองไทยเถอะนะคะ แล้วฉันจะคิดว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่เคยเกิดขึ้น ฮึก"ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมาแม้เธอจะส่งสายตาวิงวอนขอร้องให้เขาเห็นใจก็ตาม

"ผมทำไม่ได้ คุณจะต้องอยู่กับผมที่นี่"เป็นเพราะอะไรเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่สามารถปล่อยเธอให้ออกไปจากชีวิตของเขาได้

คำตอบของนิโคลัสนั้นทำให้ม่านฟ้าร้องไห้เจ็บปวดราวกับจะขาดใจตาย เธอพยายามใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดผลักไสให้เขาห่างออกไปไม่ให้เข้ามาแต่ต้องร่างกายของเธอ

"ทำไม ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ทั้งที่ฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณมาก่อน ทำไมคุณถึงต้องพาฉันมากักขังไว้ที่นี่"

"คือว่าผม"

"คุณรู้ไหมว่าฉันมีคนรักอยู่ที่เมืองไทย ฉันมีคนที่ฉันรักและเขาก็รักฉันอยู่ที่นั่น"ดวงตาของชายหนุ่มนั้นแดงก่ำด้วยความโกรธขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอพูด

"มันเป็นใคร คนที่คุณรักมันเป็นใครม่านฟ้าผมจะไปฆ่ามัน"ชายหนุ่มกัดฟันกรอดเปล่งเสียงด้วยความเกรี้ยวกราดทำให้ม่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ผมถามว่ามันเป็นใคร หรือไอ้เหี้ยภานุกรณ์ ไอ้เวรนั่นใช่ไหมคนที่คุณรัก"

"ไม่ใช่ มันไม่ใช่เขาคุณอย่าทำอะไรภามนะ เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"

"..."

"นิโคลัส คุณอย่าทำอะไรภามนะคะ เขาไม่ใช่คนที่ฉันรัก ฮึก ฉันไม่ได้รักเขา"ยิ่งเธอออกโรงปกป้องผู้ชายคนนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับการราดน้ำมันลงบนกองไฟในความรู้สึกของชายหนุ่ม

กรามใหญ่บดเข้าหา ดวงตาของนิโคลัสวาววับราวกับใบมีดคมกริบที่พร้อมจะสังหารคนที่กล้าเข้ามายุ่งกับคนของเขาได้

"ได้สิ ถ้าคุณไม่อยากให้ผมทำอะไรผู้ชายคนนั้นผมก็จะไม่ทำ"

"จะ...จริงเหรอคะ"

"จริงสิ"แววตาที่เจือรอยยิ้มกลับมีกลิ่นอายชวนเสียวสันหลังวาบ นัยน์ตาสีดำเปล่งประระยับแฝงไปด้วยเล่ห์กลจนม่านฟ้าเริ่มรู้สึกใจไม่ดี

"ถ้าคุณยอมเป็นผู้หญิงของผม ยอมอยู่กับผมที่นี่ผมก็จะไม่ทำอะไรมัน"หัวใจของม่านฟ้านั้นดิ่งวูบลงอย่างกะทันหัน เธอกดข่มอารมณ์ผิดหวังและเสียใจเอาไว้ฝืนยิ้มออกมาจนสุดกำลังเท่าที่จะทำได้

"นานแค่ไหนเหรอคะ ฉันจะต้องเป็นผู้หญิงของคุณนานแค่ไหน"

"พูดแบบนี้แสดงว่าคุณจะยอมเป็นผู้หญิงของผมใช่ไหม"หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงอย่างเชื่องช้า น้ำตาหยดหนึ่งของเธอปลิวหายไปกับสายลมด้วยความรู้สึกรวดร้าวอาลัย

"ค่ะ ฉันจะยอมเป็นผู้หญิงของคุณ"รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มก่อนที่มันจะค่อย ๆ เลือนหายในเวลาต่อมา

"ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรภาม ฉันก็จะยอมอยู่กับคุณที่นี่จนกว่าคุณจะเป็นฝ่ายส่งตัวฉันกลับไป"มันอาจจะฟังดูโง่ แต่เธอไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บตัวกับการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ เธออดทนยอมอยู่ที่นี่ดีกว่าจะต้องปล่อยให้คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรได้รับอันตราย

"ได้สิ ฉันจะไม่ทำอะไรมันถ้าเธอยอมอยู่กับฉันที่นี่"

"..."

"ถ้าอย่างนั้นเราไปทานอาหารกันดีกว่านะ ตั้งแต่คุณมาถึงที่นี่คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย"ชายหนุ่มรีบพูดเอาใจเมื่อได้รับฟังคำตอบในสิ่งที่ต้องการ

เขาเดินโอบร่างหญิงสาวออกมาจากห้องนอนใหญ่ ทันทีเมื่อม่านฟ้าก้าวขาออกมาเธอก็พบกับความหรูหราที่ตนเองไม่เคยพบเจอหรือได้สัมผัสอะไรแบบนี้มาก่อนเลยใช้ชีวิต

"ที่นี่คือเพนเฮาส์ส่วนตัวของผมเอง"เขาพูดถึงรายละเอียดโดยมีฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ

เพนเฮาส์ขนาดใหญ่ มีหลายห้องนอนสามารถอาศัยอยู่กันได้หลายคนถูกตกแต่งด้วยของมีค่าราคาแพงไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่ของตกแต่งที่มีมูลค่ามหาศาลจนม่านฟ้านึกหวั่นใจถ้าหากเธอเผลอเดินไปชนหรือทำอะไรแตกเข้าก็คงไม่มีปัญญาหาเงินมาจ่ายเขา

ชายหนุ่มพาเธอเดินมาจนถึงโต๊ะทานอาหารซึ่งมีแม่บ้านคนเดิมยืนรอต้อนรับอยู่ ซึ่งเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าทำให้ม่านฟ้าชะงักไป

"ซุปนี่ทำมาจากอะไรเหรอคะ"เธอหันไปถามแม่บ้านซึ่งยืนห่างออกไปไม่ไกล

"เป็นซุปเห็ดค่ะ"สีหน้าของม่านฟ้าไม่สู้ดี เธอแพ้เห็ดทุกชนิดเลยก็ว่าได้

"เป็นอะไรไป ไม่ชอบเหรอ"

"เปล่าค่ะ เพียงแต่ว่า"ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหาเธอส่งแววตารู้สึกผิดไปให้กับแม่บ้าน

"ขอโทษด้วยนะคะ คือว่าฟ้าแพ้เห็ด"

"ตายจริง ดิฉันขอโทษค่ะคุณผู้หญิง"ไม่ใช่เพียงแต่แม่บ้านที่ตกใจ นิโคลัสเองก็ไม่ต่างกัน เขารีบดึงจานตรงหน้าออกจากม่านฟ้าโดยทันที

"เอาไปทิ้งแล้วไปทำเมนูอื่นมาให้คุณม่านฟ้าใหม่"

"รับทราบค่ะนายท่าน ดิฉันจะรีบทำตามเดี๋ยวนี้ ขอโทษอีกครั้งนะคะคุณผู้หญิง"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ"สาวใช้ลุกลี้ลุกลนรีบนำซุปเห็ดในจานของหญิงสาวไปเททิ้งด้วยความร้อนใจ เกือบไปแล้วไหมล่ะ ถ้าเกิดม่านฟ้าเผลอกินเข้าไปโดยไม่ถามก่อน คงจะเกิดอันตรายกับเธอแน่ ๆ

"คุณแพ้เห็ดอย่างนั้นเหรอม่านฟ้า"นิโคลัสเอ่ยถามในระหว่างที่เลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวได้นั่ง

"ค่ะ ฟ้าแพ้เห็ดแพ้มาตั้งแต่ยังเด็ก"

"..."

"มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฟ้าเผลอทานอาหารที่มีเห็ดผสมเข้าไป คุณเชื่อไหมคะว่าเห็ดแค่เพียงคำเดียวมันเกือบทำให้ฟ้าตายได้เลย"ลมหายใจเริ่มพ่นเข้าออกด้วยความยากลำบาก มีผื่นแดงขึ้นตามร่างกายไม่เว้นแม้แต่ใบหน้า แม้จะเป็นเห็ดที่ทุกคนทานได้แต่สำหรับเธอไม่ต่างอะไรจากพิษร้ายของงูเห่าที่เกือบจะคร่าชีวิตของเธอไปในครั้งนั้น

"นอกจากเห็ดแล้วเธอยังแพ้อะไรอีกไหม"

"ไม่ค่ะ ฟ้าแพ้แค่เห็ดอย่างเดียว"ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งนึกโทษและตำหนิตัวเองอยู่ในใจ ดีนะที่ม่านฟ้าเป็นคนช่างสังเกตไม่เช่นนั้นก็คงจะมีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นได้

"คุณนิดคะ"ม่านฟ้าเรียกชื่อของเขาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

"มีอะไรหรือเปล่า"

"หลังจากทานอาหารเสร็จฟ้ามีเรื่องอยากจะคุยกับคุณสักหน่อย"เธอบอกเขาด้วยนะเสียงที่จริงจัง

"เรื่องอะไร คุยตอนนี้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ"

"ทานอาหารให้เสร็จกันก่อนจะดีกว่านะคะ มันเป็นเรื่องสำคัญมากเรื่องระหว่างฉันกับคุณ"