บทที่9

เพล้ง เพล้ง เพล้ง

"โถ่เว้ย กะไอ้แค่งานง่าย ๆ ทำไมพวกมึงถึงทำกันไม่ได้ฮะ"น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนายตวาดเสียงดังลั่นจนเหล่าลูกน้องต้องพากันถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

ความขุ่นมัวแผ่กระจายทำให้เหล่าบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาเกรี้ยวกราดดั่งเสือร้ายของผู้เป็นนาย

"พวกมึงนี่ทำงานกันไม่ได้เรื่องสักคน กี่ครั้งแล้วที่ลูกน้องของเราถูกไอ้เหี้ยนิโคลัสมันจับได้"

"พวกผมขอโทษครับนาย"

"ขอโทษ ขอโทษแล้วมันได้อะไรขึ้นมาพวกมึงเห็นสภาพของไอ้เหี้ยนั่นไหมว่ามันเป็นยังไง"เดวิดเกรี้ยวกราดเป็นอย่างมากเมื่อเห็นสภาพไร้ขาทั้งสองข้างของลูกน้องที่ส่งไป

ในอกของชายร่างสูงใหญ่มีโครงหน้าหล่อเหลาร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟกองใหญ่สุมอยู่ด้านใน ส่งลูกน้องไปป่วนกาสิโนของนิโคลัสไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็กลับมาสภาพไม่ครบสามสิบสองเลยสักราย

สร้างความคับแค้นภายในใจให้เดวิดเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มคิดอยากจะกระชากร่างของนิโคลัสให้แหลกออกเป็นชิ้น ๆ ให้สมกับความโกรธแค้นที่เขามี

"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีครับนาย"

"จะทำเหี้ยอะไรได้ล่ะ คราวนี้มันคงระวังตัวเพิ่มมากขึ้นอีกหลายเท่า"ลูกน้องของเขาไม่น่าทำงานพลาดเลย ไม่เช่นนั้นเขาคงเล่นงานนิโคลัสได้สำเร็จไปแล้ว

"เราคงต้องหาวิธีจัดการไอ้นิโคลัสใหม่ ในเมื่อเล่นงานกาสิโนของมันไม่ได้เราก็ต้องหันไปเล่นงานคนรักหรือคนใกล้ตัวของมัน"

"นายใหญ่คิดจะเล่นงานมาดามเทเรซ่าอย่างนั้นเหรอครับ"คำถามของลูกน้องทำให้เดวิดต้องรีบตวัดสายตาเฉียบคมมามอง

"มาดามเทเรซ่าจะเป็นโจทก์ข้อสุดท้ายที่คนอย่างกูจะเลือกใช้"เพราะถ้าหากเขาเลือกที่จะลงมือจัดการมารดาของนิโคลัสก็เท่ากับว่าเขาเปิดฉากเป็นศัตรูกับดอนนิโคไลซึ่งเป็นมาเฟียใหญ่ครอบครองความยิ่งใหญ่ของโลกวงการมืด

เปิดเกมกับลูกได้ แต่คนเป็นพ่ออย่างนิโคไล คนอย่างเดวิดไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยสักเท่าไหร่เพราะมันได้ไม่คุ้มกับสิ่งที่เขาจะต้องเสียไป

"มาถึงนานแล้วเหรอครับ"

"ไม่ครับ ผมเองก็พึ่งจะมาถึงเหมือนกัน ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับคุณนิโคลัส"

"เช่นกับครับคุณแอนดริว"สองหนุ่มซึ่งต่างคนต่างก็เป็นนักธุรกิจใหญ่จับมือเอ่ยทักทายกันภายในร้านอาหารสุดหรูก่อนทั้งคู่จะนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ภายในห้องรับประทานอาหารเหมาะสมสำหรับคนที่ต้องการความเป็นส่วนตัวซึ่งถูกแบ่งจัดแยกออกจากโซนทั่วไป

"รับเป็นเครื่องดื่มอะไรดีครับ"แอนดริวผู้มีความต้องการอยากจะร่วมลงทุนกับนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงตรงหน้าเอ่ยถามอย่างต้องการเอาใจ

"ไม่เป็นอะไรครับ วันนี้ผมไม่อยากจะดื่มสักเท่าไหร่ เชิญคุณแอนดริวพูดธุระของคุณมาเลยดีกว่า"นิโคลัสพูดกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีสบายใจพลางเอนกายพิงผนังโซฟา ดวงตาคมกริบจ้องหน้าทำเอาแอนดริวรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

"คือว่าช่วงนี้บริษัทของผมกำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ ผมก็เลยอยากที่จะ"

"ขอให้ผมช่วยหนุนหลังบริษัทของคุณใช่ไหม"

"ครับ อันที่จริงแล้วผมเองก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะขอนัดเจรจากับคุณนิโคลัสตั้งแต่ทีแรกเพราะกลัวว่าคุณจะปฏิเสธ"แอนดริวก้มหน้าพูดความจริงกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

ซึ่งการเจรจาในครั้งนี้ก็ใช้เวลาอยู่นานเพราะการที่นิโคลัสจะร่วมลงทุนหรือทำงานกับใครสักคนนั้นเขาจะต้องคิดให้รอบคอบเสียก่อนว่าผลที่ได้มันจะคุ้มกับการที่เขาจะต้องลงทุนไปหรือไม่ ซึ่งข้อเสนอของแอนดริวก็เป็นที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

"เดี๋ยวผมคงต้องกลับไปคิดดูอีกทีถ้าตัดสินใจได้แล้วจะให้เลขาแจ้งมาให้คุณทราบ"

"ได้ครับ ขอบคุณนะครับ"แอนดริวถอนหายใจโล่ง เพราะถ้าหากนิโคลัสไม่สนใจเขาจะปฏิเสธโดยทันทีแบบไม่มีการรักษาน้ำใจ ซึ่งการขอกลับไปคิดว่าจะร่วมลงทุนดีหรือไม่ของนิโคลัสนั้นก็เท่ากับว่าแอนดริวยังคงมีความหวัง

"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"เดินทางปลอดภัยนะครับคุณนิโคลัส"ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเข้มก้าวขาออกมาจากห้องรับประทานอาหารโดยทันที

"ม่านฟ้าเป็นยังไงบ้าง"

"แม่บ้านบอกว่าคุณม่านฟ้าเข้านอนตั้งแต่ไม่ได้สองทุ่มครับ"การีมรีบรายงานผู้เป็นนายโดยทันที

"ทำไมถึงเข้านอนเร็วนัก ไม่สบายหรือเปล่า"

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ"คิ้วเข้มของมาเฟียใหญ่ขมวดเข้าหาด้วยความไม่พึงพอใจสักเท่าไหร่กับคำตอบที่ไม่มีการเจาะลึกให้แน่ชัดของมือขวา

"กลับเพนต์เฮาส์"รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากร้านอาหารด้วยความเร็ว ซึ่งการเดินทางจากร้านอาหารมาถึงเพนต์เฮาส์ของชายหนุ่มนั้นก็ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ปึง

"ม่านฟ้าอยู่ไหน"

"คุณม่านฟ้านอนพักอยู่ในห้องค่ะนายใหญ่"ร่างสูงใหญ่เดินตรงไปยังห้องพักโดยทันทีด้วยความร้อนใจ และทันทีเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นร่างสวยในชุดนอนตัวบางกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนอน

"ตัวก็ไม่ร้อน"มาเฟียหนุ่มถอนหายใจโล่งเมื่อเขาสัมผัสไปตามร่างกายของหญิงสาวแล้วไม่พบกับความผิดปกติอย่างที่คิดเอาไว้ในตอนแรก

"ม่านฟ้า"

"อื้อ"เปลือกตาของหญิงสาวค่อย ๆ เปิดขึ้นมาก่อนที่เธอจะเห็นว่าใครเป็นคนรบกวนเวลาการนอนพักผ่อนของเธอ

"วันนี้ฟ้าง่วง ขอพักสักวันนะคะ"เปลือกตาคู่สวยปิดลงอีกครั้งก่อนหญิงสาวจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

"หึ เหมือนกับเด็กน้อยเลยนะ"ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มหัวเราะออกมากับท่าทีราวกับเด็กน้อยของหญิงสาวตรงหน้า

เธอหลับไปอีกครั้งโดยที่ไม่สนใจว่าเขามีความต้องการต่อร่างกายของเธอหรือไม่ แต่การกระทำของปลายฟ้านั้นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจหรือโกรธเคืองอะไรเธอเลย อีกทั้งเขายังยื่นมือไปคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างสวยของเธอไว้ ปรับกดอุณหภูมิในห้องให้เย็นปล่อยให้ม่านฟ้าได้นอนอย่างสบายใจโดยที่เขาจะไม่เข้าไปรบกวนการพักผ่อนของเธอ

ครืด ครืด ครืด

เสียงข้อความที่ดังเข้าอย่างรัว ๆ ทำให้นิโคลัสต้องล้วงโทรศัพท์ออกมา ดวงตาคมกริบไล่สายตาอ่านข้อความตัวอักษรที่แสดงอยู่บนหน้าจอ

'ดูเหมือนว่าคุณเดวิดจะไม่ยอมจบอยู่แค่นี้นะครับนาย'ข้อความข้างต้นพร้อมกับรูปถ่ายของชายชุดดำที่แอบสะกดรอยตามแต่กลับถูกลูกน้องของเขาไหวตัวทันถ่ายรูปของชายคนนั้นเอาไว้ได้

'จับตาดูมันเอาไว้อย่าให้มันรู้ตัว'ชายหนุ่มตอบข้อความส่งกลับไปให้การีม ดวงตาคมเข้มจ้องมองร่างเพรียวบางของหญิงสาวซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอย่างสบายใจอยู่บนเตียงนอน

'ขอโทษนะ ถ้าต่อไปนี้ฉันเผลอทำตัวไม่ดีใส่เธอ'