บทที่8

เปลือกตาสวยเปิดขึ้นต้อนรับแสงอรุณในยามรุ่งเช้าอันแสนสดใส ร่างกายเมื่อยขบตกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มจนทำให้เธอไม่สามารถลุกขึ้นหรือขยับตัวไปไหนได้ ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในห้องพักของนิโคลัสไม่มีวันไหนที่เขาไม่ตักตวงความหอมหวานจากร่างกายของเธอ

แม้จะผ่านการทำงานมาอย่างหนักหรือเหนื่อยมามากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ละทิ้งที่จะปล่อยให้ร่างกายของเธอได้พักผ่อนตลอดระยะเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาตั้งแต่ที่เธอก้าวขาเข้ามาพักอยู่ในกรงทองของเขา

"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงเข้มที่ดังขึ้นดึงสติของม่านฟ้าให้กลับมา เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มข้างกาย

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

"อืม"ชายหนุ่มขานรับก่อนจะขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ เขาใช้ริมฝีปากร้อนระอุครอบครองริมฝีปากของเธอในทุก ๆ เช้าหลังจากตื่นนอน

จ๊วบ

"วันนี้ฉันมีงานสำคัญ อาจจะกลับดึก"เขาเกริ่นขึ้นหลังจากถอนจูบออกจากริมฝีปากของเธอ

"ถ้าเธอง่วงก็หลับไปก่อนได้เลยนะไม่ต้องรอฉัน"

"ค่ะ"ม่านฟ้ายิ้มรับ เธอพยายามดันกายให้ลุกขึ้นนั่งแต่กลับถูกท่อนแขนใหญ่ดึงร่างของเธอเข้าไปกอดแนบชิดเอาไว้

"ไม่คิดจะให้กำลังใจฉันก่อนไปทำงานเลยหรือไง"

"อยากได้อะไรเหรอคะ"

"ออนท็อปให้หน่อยสิ"คำพูดของเขาทำเอาแก้มขาวทั้งสองข้างเริ่มเปลี่ยนสี

"วันนี้มีงานด่วนไม่ใช่เหรอคะ"

"ใช่ แต่ก็ไม่ได้รีบ"มาเฟียใหญ่แห่งโมนาโกตอบหน้าตายทำเอาม่านฟ้าแสดงสีหน้าไม่ถูกกับคำตอบที่ออกมาจากปากของเขา

"เร็วสิ มันแข็งรอเธอแล้วนะ"

"ถ้าคุณอยากให้ฟ้าทำให้ ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันค่ะ"

"ข้อแลกเปลี่ยนอะไร"ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่เมื่อเขาได้ฟังคำจากปากของเธอนิโคลัสนิ่งชะงักไป

"ฟ้าอยากออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง"

"..."

"อยู่แต่ในห้อง อึดอัดจะแย่"เธอมาอยู่ที่นี่ครบสองอาทิตย์พอดี ไม่เคยได้ก้าวขาออกไปเที่ยวไหนใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องก็แทบจะไม่มีใครคุยด้วยนอกจากแม่บ้านซึ่งบางครั้งก็ติดงานไม่มีเวลาว่างมาพูดคุยกับเธอ

เหงา

คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวสมองของม่านฟ้าทุกครั้งเวลาที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพียงลำพังภายในห้องพักขนาดใหญ่ นิโคลัสออกไปทำงานตั้งแต่เช้ากลับเข้ามาก็ในตอนที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

"ถ้าคุณไม่อยากให้ฟ้าออกไปเที่ยวที่ไหน ถ้าอย่างนั้นคุณพอจะมีงานให้ฟ้าทำไหมคะ"หญิงสาวเงยหน้าช้อนดวงตาขึ้นมองหน้าชายหนุ่มอย่างออดอ้อน

"งานอะไรก็ได้ฟ้าทำได้หมด"

"เรียนจบบัญชีมาใช่ไหม"หญิงสาวใต้ร่างพยักหน้าตอบรับคำถามของเขา

"เดี๋ยวฉันจะให้มือขวาหางานในบริษัทให้ แต่ถ้าเธออยากจะไปเที่ยวที่ไหนจะต้องมีฉันไปด้วยเข้าใจไหม"เขาไม่ไว้ใจให้เธอไปไหนมาได้เพียงลำพัง โมนาโกเป็นประเทศที่เล็กรองเป็นอันดับสองของโลกก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย

แม้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในประเทศนี้จะเป็นบุคคลที่ล้วนมีอันจะกินหรือเรียกง่าย ๆ ว่ามหาเศรษฐีแต่ก็ไม่ควรจะลืมว่าโลกของเรานั้นมีทั้งด้านมืดและก็ด้านสว่าง

ที่ไหนมีคนดี ที่นั่นก็ย่อมจะมีคนไม่ดีอยู่ปะปน ที่ไหนมีคนรวยก็ย่อมจะมีคนจนที่ด้อยกว่าอยู่ร่วมกันด้วย

"ฉันถามว่าเข้าใจไหม"

"ขะ...เข้าใจค่ะ"ม่านฟ้าพยักหน้าตอบรับ

"แล้วถ้าหากฟ้าอยากจะได้ของใช้ส่วนตัวจะต้องทำยังไงเหรอคะ"

"แม่บ้าน อยากจะได้อะไรหรืออยากทานอะไรเธอสามารถบอกแม่บ้านได้เลยไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น เข้าใจทุกอย่างแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ ฟ้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว"แววตาของมาเฟียแห่งโมนาโกกลับมาแพรวพราวอีกครั้ง ฝ่ามือใหญ่ออกแรงดึงร่างสวยให้เข้ามาชิดใกล้จนร่างเปลือยเปล่าของเธอและเขาใต้ผ้าห่มผืนหนาเสียดสีชิดใกล้

"ถ้าเข้าใจแล้วก็รีบทำหน้าที่ของเธอได้แล้วม่านฟ้า"

"..."

"ก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายทนไม่ไหว แล้วจับเธอกดกระแทกให้แหลกคาเตียง"และนี่คือเสียงพูดคุยประโยคสุดท้ายของทั้งสองก่อนทั้งคู่จะพากันเข้าสู่ท่วงทำนองแห่งไฟสวาทอีกครั้ง

ตึก ตึก ตึก

ร่างสูงใหญ่ก้าวขาเข้ามาภายในกาสิโนสุดหรู ซึ่งนี่เป็นอีกหนึ่งกิจการที่อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของนิโคลัส ซึ่งเขาก็สามารถทำให้กาสิโนแห่งนี้ได้รับความสนใจจากนักแสวงดวงจากทั่วทุกมุมโลกภายในระยะเวลาไม่ถึงสามปี กาสิโนแห่งนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักของนักแสวงดวงทั้งหลายซึ่งให้ความสนใจกับกาสิโนที่พึ่งจะเปิดใหม่แต่สามารถสร้างเม็ดเงินมูลค่าหลายร้อยล้านเหรียญเข้ากระเป๋าของเจ้าของธุรกิจได้อย่างสวยงาม

"มีคนพยายามจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายในกาสิโนของเราครับนายแต่คนของเราจับมันเอาไว้ได้แล้วครับ"การีมรีบรายงานนิโคลัสทันทีเมื่อเขาเดินทางมาถึงห้องทำงาน

"รู้ไหมว่ามันทำงานให้กับใคร"ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารมาเปิดอ่านด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับว่าไม่ทุกข์ร้อนอะไร

"มันไม่ยอมบอกครับ แต่ผมแอบเห็นรอยสักรูปหมาป่าที่ข้อมือ"

"หึ จัดการด้วยตัวเองได้ใช่ไหมกะไอ้แค่ลูกน้องกระจอกของไอ้เดวิด"

"ได้ครับ"

"ไม่ต้องให้ถึงตายล่ะ เอาแค่ให้มันเดินไม่ได้ก็พอแล้วก็อย่าลืมส่งผลงานกลับไปให้เจ้านายของมัน"

"ได้ครับนาย"การีมมือขวาคู่กายหมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานของผู้เป็นนายเพื่อจัดการกับคนที่มันกล้าเข้ามาสร้างความวุ่นวายภายในกาสิโน

วูล์ฟ สัญลักษณ์ของมันก็คือรอยสักรูปหมาป่าแต่มันไม่ใช่เพียงหมาป่าที่ธรรมดามันยังเป็นหมาลอบกัดแบบไม่เลือกหน้าอีกด้วย

ก่อนหน้าที่นิโคลัสจะสร้างกาสิโนนี้และบริหารมันขึ้นมาจนติดอันดับหนึ่งของประเทศที่คนทั่วโลกต่างให้ความสนใจ กาสิโนของเดวิดมันเคยอยู่ในตำแหน่งนั้นมาก่อน กิจการของอีกฝั่งเริ่มสั่นคลอนตั้งแต่ปีแรกที่นิโคลัสเปิดตัวกาสิโนแห่งนี้และมันคงไม่แปลกที่อีกฝ่ายจะเกิดความไม่พึงพอใจจนทำให้กายเป็นความโกรธแค้นและคอยที่จะสร้างความวุ่นวายหวังที่จะทำลายกาสิโนของนิโคลัสให้ล่มจมเพื่อจะยกระดับกาสิโนของอเล็กซ์ให้กลับมาฟื้นฟูอีกครั้งอย่างที่ตั้งใจเอาไว้

อึก

"โอ๊ย ขาฉัน"เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องทึบสีดำไร้ซึ่งแสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามา ใครที่กล้าคิดทรยศจะต้องถูกพาเข้ามาจัดการภายในห้องทึบสีดำแห่งนี้ทุกร้าย

"ตัดขาทั้งสองข้างของมันทิ้งซะ แล้วก็พามันไปส่งให้กับเจ้านาย"การีมหันไปสั่งมือสังหารที่นิโคลัสลงทุนจ้างเอาไว้เพื่อให้มาจัดการกับผู้ไม่หวังดี

"เอาแบบที่ยังมีลมหายใจนะ ไม่ต้องให้มันตายนายใหญ่สั่งไว้"

"ได้ครับ"