CHAPTER 14 กักขังหน่วงเหนี่ยว

วันนี้แพนธารินยังขังมิณไอริณไม่ให้หนีไปไหน เขาใส่กุญแจล็อกข้างนอก มาสั่งแม่บ้านทำอาหารโปรดของหญิงสาวทั้งหมด แล้วเขาเอาไปเสิร์ฟเอง

        “มากินข้าวสิ”

        “คุณจะปล่อยฉันได้หรือยัง ฉันไม่ใช่นักโทษนะที่คุณจะขังฉันไว้”

        “แทนตัวเองแบบเดิมสิไอริณ”

        “ทำไมฉันต้องทำแบบเดิม” เธอไม่ใช่คนเดิมและไม่อยากทำอะไรเหมือนเดิม

        “เผื่อฉันอารมณ์ดีจะได้ปล่อยเธอไง” หญิงสาวมีมุมน่ารักไม่น้อย ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงไม่สังเกต แววตาที่ซุกซนนั้นเขาเพิ่งจ้องดวงตาเธอครั้งแรก

        “ฉะ…ไอริณหิวแล้ว” ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงเห็นอาหารตรงหน้ามากมาย เธอหิวจึงนั่งทานอาหารเงียบโดยมีเข้านั่งเฝ้าไม่ห่าง

        แพนธารินจ้องมองมิณไอริณเขาพิจารณาใบหน้าดวงตาก็เป็นหญิงสาวคนเดิม ทำไมนิสัยถึงได้เปลี่ยนไปแบบชีวิตนี้ไม่เอาอะไรแล้ว

        “ไอริณอยากได้ยา”

        “ยา? เธอป่วยเหรอ” เขากำลังกดโทรหาแม่บ้านให้เอายามาให้

        “ยาคุมฉุกเฉินไอริณต้องกินยา” เธอไม่ต้องการให้ลูกเกิดมา โดยพ่อแม่เกลียดขี้หน้ากันหากเขาเกิดมาเวลานี้ทุกอย่างต้องแย่ลง

        “เธอไม่อยากมีลูกกับฉันเหรอ!” ไม่รู้ต้องอึ้งอะไรก่อนดี ทั้งขอหย่าทั้งไม่อยากมีลูกกับเขาทั้งที่เราก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

        “เด็กคนหนึ่งเกิดมาต้องมีปมพ่อแม่แยกทางไอริณสงสารลูก” การที่พ่อแม่ไม่พร้อมเลี้ยงดู คนที่เกิดมาต้องมารับกรรมแทนอย่างเช่นชีวิตของเธอ

        “อยากจะทำอะไรก็ตามใจ!” แพนธารินไม่พอใจเมื่อหญิงสาวไม่ต้องมีลูกกับเขา เป็นแบบนั้นดีแล้วเขาจะกระวนกระวายใจทำไม

        “หย่ากับฉันเถอะ”

        “เธอนี่มันใจง่ายดีนะเอาแต่ใจ”

        “ฉันหมดรักคุณแล้ว” เธอพูดคำนี้จนเหนื่อย แต่การพูดครั้งนี้มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด

        “เลิกคิดแล้วเรื่องหย่า จะอยู่ให้ทรมานกันไปแบบนี้แหละ” แพนธารินเดินปึงปังออกไป เขาอยากจับตัวหญิงสาวเขย่าถามให้รู้แล้วรู้รอดว่าเพราะถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

        “คุณเทวัญขอพบคุณไอริณค่ะ”

        “ไปบอกมันว่าเมียฉันไม่รับแขก”

        ป้าแจ่มยิ้มเขินพูดว่าเมียได้เต็มปากเต็มปาก เมื่อก่อนแถมจะฆ่ากันทุกเวลา เวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงใกล้เข้ามาแล้ว

        “เดี๋ยว ถ้าไอ้เทวัญมันถามบอกว่าผัวเมียเขาเล่นเกมผัวเมียกันอย่าเข้ามายุ่ง”

        “จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไงนั่นน้องสาวฉัน” ที่เขาติดต่อมิณไอริณไม่ได้เพราะมันนี่เอง แสดงว่ามันขังหญิงสาวไว้เขาไม่ยอมให้แพนธารินทำอะไรกับน้องสาวเขา

        “มาทำไม”

        “นายขังไอริณไว้ใช่ไหม!”

        “ก็บอกว่าผัวเมียเขาเล่นกันมึงเสือกอะไรด้วย” เริ่มทนไม่ไหวแล้วมาถามหาเมียคนอื่นถึงบ้าน มันไม่อายเลยหรือไง

        “ไอ้แพท!”

        “มาหาเมียคนอื่นถึงบ้านไม่อายหรือไงวะ ใครอยู่แถวนี้ส่งแขกด้วย!”

        เดี๋ยวหมอเดี๋ยวไอ้เทวัญเสน่ห์แรงเกินไปแล้ว ขังไว้แบบนั้นจะได้ไม่ต้องไปอ่อยผู้ชายคนไหนอีก เขาหงุดหงิดทั้งวันเพราะในหัวมีแต่เรื่องมิณไอริณ

        มิณไอริณโกรธเขาแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อเขาประกาศไม่ยอมหย่า คงบังคับเขาไม่ได้คงเหลือวิธีเดียว

        หญิงสาวนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในบ้านรู้สึกเบื่อจึงออกมาเดินเล่น วันนี้เขาไม่ได้ขังเธอไว้ในห้องแล้วแต่ขังเธอไว้ในบริเวณบ้านแทน

        “ช่วงนี้เพลงนารากับภูวเรศเงียบหายไปเลยหรือวางแผนคิดจะทำอะไรอยู่”

        “คุณหนูค่ะแดดเริ่มร้อนแล้วเข้าบ้านดีกว่าค่ะ”

        “ป้าแจ่มไอริณยืมมือถือหน่อยค่ะ” ผู้ชายบ้าคนนั้นยึดมือถือเธอไป แล้วยังขังเธอไว้ไม่ยอมให้ออกไปเจอหน้าผู้คน

        มิณไอริณต่อสายหาเทวัญถามเรื่องความคืบหน้าแต่ต้องผิดหวังอีกครั้ง เพราะยังตามหาตัวคนร้ายไม่เจอ

        “พี่เทวัญช่วยเตรียมทนายให้ไอริณหน่อยค่ะ ไอริณต้องการฟ้องหย่า” ในเมื่อพูดดีๆ ไม่ฟังเธอต้องทำแบบนั้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง

        “คุยกับชู้ที่ไหนอ้อนวอนให้มันมาช่วยหรือไง!”

        เผลอไม่ได้เลยมีผู้ชายเข้ามาวุ่นวายเขาคว้าเอวบางเข้ามาปะทะหน้าอกของตัวเอง และอุ้มหญิงสาวเดินหายเข้าไปในห้องนอน

        มิณไอริณดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการของเขา เธอไม่ต้องการตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอีก เธอทั้งจิกทั้งข่วนเพื่อให้เขาปล่อย

        “ปล่อยฉันนะคุณแพท”

        “หึ ที่อยากหย่าเพราะจะไปหามันใช่ไหมไอริณ! ฉันไม่ปล่อยเธอไปเด็ดขาดและไม่หย่าด้วย”

        มิณไอริณก็ไม่พูดอะไร ใช่วิธีเงียบดีกว่าพูดมาก คนก็รู้ความคิดของตัวเองหมด ปล่อยให้เขาเป็นบ้าอยู่คนเดียว

        “เงียบทำไมเธอยอมรับแล้วใช่ไหม”

        “คุณแพทคุณจะเอายังไงฉันเงียบคุณก็หาว่าฉันยอมรับ พอฉันเถียงคุณก็ว่าฉันร้อนตัวคุณคิดเองเออเองแบบนั้นจะมาถามฉันทำไม ในเมื่อตัดสินว่าฉันไม่ได้”

        ไม่มีอะไรดีในสายตาเขาเลยหรือมิณไอริณรักเขาเสียขนาดนั้น แต่อย่างว่าความดีไม่ใช่ความรักคนจะรักยืนเฉยๆ เขาก็รัก

        “ก็เธอไม่มีอะไรดีสำหรับฉัน ฉันจะทรมานเธอไปวันตาย” ดวงตาเขาดุร้ายเขาผลักหญิงสาวล้มลงบนเตียงกว้าง แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลง ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก

        “จะทำอะไร!”

        “เอาเธอไง” เขาบีบแก้มเธอแน่นและจูบลงมาด้วยความเร่าร้อน บังคับให้เธอเปิดปากให้เขาล่วงล้ำเข้าไปในโพรงปาก แต่หญิงสาวไม่ยอมกัดลิ้นของเขา

        “โอ๊ยยย ไอริณ”

        “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” เธอกลัวว่าเขาจะทำอะไรรุนแรงไปมากกว่านี้ ครั้งก่อนยังเจ็บไม่หาย

        “หวงไว้เก็บไว้ให้มันเชยชมหรือไง” เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองแล้ว แต่มิณไอริณยั่วยวนเขา

        “โอ๊ย ฮึก~ ฉันยังเจ็บอย่าทำอะไรเลย” เธอร้องไห้เพราะความตื่นตระหนก ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารผู้หญิงตัวเล็กจะสู้แรงเขาได้อย่างไร

        ทำให้เขาสงสารและหยุด แพนธารินมองใบหน้าที่มีน้ำตาเปรอะเปื้อน เขาเอื้อมจะเช็ดน้ำตาให้แต่เธอกลับปัดมือเขาออก

        แพนธารินลุกขึ้นเขาเดินออกมาแต่หยุดหันไปมองมิณไอริณอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกผิดและอยากไถ่โทษสิ่งที่ทำไว้

        “ฉันขอโทษ” และออกไปจากห้อง

        แพนธารินทำดีเพื่อไถ่โทษทั้งป้อนข้าวป้อนยา แต่มิณไอริณไม่ต้องการ แต่ก็เหมือนคนบ้า เพราะร่างนี้อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ

        “ต้องทำยังไงเราถึงจะกลับมาแข็งแรงมิณไอริณร่างกายอ่อนแอมาก” เธอจึงคิดว่า “ฉันจะออกกำลังกาย แล้วจะกลับไปเป็นวีริณที่ปีนต้นไม้ได้เหมือนลิง และวิ่งรอกเหมือนทำงานสองสามที่แบบไม่ตาย ไม่เหนื่อย ไม่ล่า”

        ผ่านมานานแล้วที่เจ้าของร่างจากไปแต่ยังไม่มีวี่แววของคนที่ผลักหญิงสาวตกน้ำ ไม่ว่าจะตามหาก็ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ หรือจะเป็นแพนธารินจริงๆ

        ยังจ้างคนไปข่มขืนเมียตัวเองได้ลงคอแค่ฆ่าปิดปากหญิงสาวคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับเขา เธอต้องอยู่ให้ห่างจากเขา และรีบตามสืบหาความจริง

        “เขาไปไหนแล้ว”

        “คุณแพทบอกจะออกไปหาเพื่อนค่ะ”

        “คงออกไปหาเพลงนารา”

        หญิงร้ายชายชั่วจิตใจทำด้วยอะไรถึงได้กล้าทำแบบนั้น เพลงนาราชอบผู้ชายที่มีภรรยาฐานะทางสังคมก็แทบเท่ามิณไอริณแต่นิสัยไม่ต้องพูดถึง