ตอนที่ 9 แผนการของเธอ มันล้มเหลวไม่เป็นท่า

ตอนที่ 9

รถม้าของตระกูลเธียร์รี่วิ่งฝ่าความวุ่นวายยามบ่ายของเมืองหลวงอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ย่านที่พักอาศัยของชนชั้นสูงที่โอ่อ่าที่สุด คฤหาสน์เอเวนดอร์ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นเมืองทั้งเมือง ราวกับป้อมปราการของจักรพรรดิที่เฝ้ามองเหล่าไพร่ฟ้าเบื้องล่าง มันทั้งงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

โรซาเบลสูดลมหายใจลึก กอดกล่องคุ้กกี้รูปหัวใจสีแดงแปร๊ดไว้แนบอก เธอรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านในร่างกายขณะก้าวลงจากรถม้า ชุดเดรสสีเพลิงที่เธอสวมใส่อยู่นั้นช่างล่อแหลมเสียจนคนขับรถม้าของเธอเองยังไม่กล้าสบตา

แต่เธอบังคับให้ขาตัวเองก้าวเดินอย่างมั่นคง หรืออย่างน้อยก็แสร้งทำเป็นว่ามั่นคง

"ฉันมาขอพบดยุกอาเดรียน" เธอแจ้งต่อพ่อบ้านหน้าตายคนเดิมที่ออกมาต้อนรับ

สายตาของพ่อบ้านกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มองชุดที่รัดรูปจนเห็นทุกส่วนโค้งเว้า มองเนินอกที่แทบจะล้นทะลักออกมา และมองกล่องคุ้กกี้สีแดงสดในมือของเธอ แววตาของเขาฉายแวว สมเพช อยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเรียบเฉยดังเดิม

"ท่านดยุกไม่ได้แจ้งว่ามีนัดหมาย"

"บอกท่านไปว่า โรซาเบล เธียร์รี่ มาพบ" คราวนี้เธอใช้น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นหวานหยดย้อย "บอกท่านว่าฉัน คิดถึงท่าน และมีของมาฝาก"

พ่อบ้านดูจะชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของเธอ "กรุณารอสักครู่ครับ คุณหนู" พ่อบ้านค้อมศีรษะแล้วหายเข้าไปข้างใน

เธอถูกปล่อยให้ยืนรออยู่หน้าประตูบานยักษ์นานเกือบสิบนาที ลมเย็นๆ พัดมาปะทะผิวกายส่วนที่เปลือยเปล่าจนเธอเผลอสั่นเล็กน้อย แต่ในใจกลับร้อนรุ่ม เขาต้องไล่ฉันแน่ๆ เขาต้องรังเกียจฉันแน่ๆ

ในที่สุดพ่อบ้านคนเดิมก็กลับออกมา

"เชิญครับ ท่านดยุกรอท่านอยู่ที่ห้องทำงาน"

หัวใจของเธอเต้นรัว เขายอมให้เข้าพบ? ไม่เป็นไร นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผน เขาอาจจะอยากเรียกเธอเข้าไปเยาะเย้ยถึงที่ก็ได้

เธอก้าวตามพ่อบ้านไปตามโถงทางเดินที่หรูหราจนน่าอึดอัด

ประตูไม้สลักลายบานใหญ่ถูกเปิดออก...

เขายืนอยู่ที่นั่น ห้องทำงานห้องเดิมที่เธอจำได้แม่นยำ

ดยุกอาเดรียนไม่ได้นั่งหลังโต๊ะทำงานเหมือนครั้งก่อน เขากำลังยืนหันหลังให้เธอ มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานสูงที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของเมืองทั้งเมือง เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดบนกับกางเกงสีเข้ม ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังคงอันตรายอย่างเหลือร้าย

"ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องมา" เขาเอ่ยขึ้นโดยที่ยังไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจของนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนีไปไหนพ้น

"แน่นอนค่ะ" โรซาเบลเริ่มการแสดงทันที เธอเดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทีที่แสร้งทำเป็นมั่นใจ "ฉันคิดถึงท่านแทบใจจะขาด ก็ต้องมาหาท่านอยู่แล้ว"

บทสนทนาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้ร่างสูงสง่านั้นชะงักไปเล็กน้อย อาเดรียนหันกลับมามองเธอช้าๆ

ดวงตาสีนิลกาฬของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นสภาพของเธอ ชุดสีแดงเพลิงที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด ท่าทางยั่วยวนที่เธอจงใจแสดงออกมา สภาพของเธอที่เปลี่ยนกลับไปเป็น 'โรซาเบลคนเดิม' ที่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมา มันช่างน่าสนใจไม่น้อย

เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นเธอในสภาพที่สิ้นหวัง ร้องไห้ฟูมฟาย หรือกลับมาตวาดใส่เขาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่แบบนี้

"ฉันอบคุ้กกี้มาให้ท่านด้วยนะคะ เป็นรูปหัวใจ แทนใจฉัน" เธอยื่นกล่องสีแดงให้เขาด้วยรอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่จะทำได้

โรซาเบลรีบเดินเข้าไปใกล้ ก้าวข้ามเส้นที่เขามักจะขีดไว้เสมอ เธอรู้ดีว่าดยุกผู้หยิ่งผยองคนนี้ไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนแตะต้องตัวเขาก่อน

เมื่อเข้าประชิดตัวได้ เธอก็ทิ้งกล่องคุ้กกี้ลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างไม่ไยดี แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาทันที พร้อมกับเขย่งปลายเท้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนริมฝีปากของพวกเขาห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

ผลักฉันสิ! ผลักฉันออกไปสิ! รังเกียจฉันสิ! นั่นคือสิ่งที่เธอเรียกร้องอยู่ในใจ

แต่ผลลัพธ์กลับออกมาผิดคาดอย่างร้ายแรง

เขาไม่ผลักเธอ...

ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา วงแขนแข็งแกร่งข้างหนึ่งตวัดรวบเอวคอดของเธอไว้แน่น ดึงรั้งร่างเธอให้เข้าไปประชิดแนบชิดกับร่างของเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

เธอรู้สึกได้ถึงแผงอกที่แข็งแกร่งราวกับหินผา และลมหายใจร้อนๆ ของเขาที่เป่ารดริมฝีปากเธอ

เมื่อเขาก้มใบหน้าลงมาเพื่อจะจูบ...

สัญชาตญาณทำให้โรซาเบลรีบหันหน้าหนี ริมฝีปากของเขาจึงทำได้เพียงประทับลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา

ดยุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอ

"เด็กดื้อ..." เขากระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าไม่ให้ฉันจูบ จะโดนลงโทษนะ"

โรซาเบลพยายามประมวลความคิดในสมองอย่างบ้าคลั่ง นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ผิดแผน! มันผิดแผนไปหมด! ทำไมเขาไม่ผลักเธอออกไป! ทำไมเขาไม่แสดงท่าทีรังเกียจ!

"แหม...ใจเย็นๆ สิคะ" เธอพยายามรักษารอยยิ้มยั่วยวนไว้ มือเล็กๆ แกล้งทำเป็นผลักอกเขาเบาๆ แต่มันไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย

"ใจเย็นไม่ได้หรอก..." เขากระซิบตอบ "ดูสิ่งที่เธอทำกับฉันสิ"

อาเดรียนจับมือข้างหนึ่งของเธอที่กำลังผลักอกเขา ลากมันลงไปช้าๆ...ต่ำลง...ต่ำลง...จนกระทั่งไปสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่างที่แข็งแกร่งและร้อนจัดผ่านเนื้อผ้ากางเกงของเขา

โรซาเบลสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟฟ้าช็อต!

นี่มันผิดแผนไปหมด! เธอกรีดร้องในใจ นึกว่าเขาจะรังเกียจจนขยะแขยง แต่ทำไมเขากลับกลายเป็นมีอารมณ์ไปได้! แล้วแบบนี้เธอต้องทำยังไงต่อ!

"ก็...ก็ฉันอยากคุยเรื่องงานกับท่านก่อนนี่คะ" เธอพยายามดึงมือกลับและหาข้ออ้างเสียงสั่น

เขายิ้ม รู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูกที่ได้เล่นเกมกับสาวน้อยตรงหน้า เห็นแววตาตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่หลังม่านแห่งการยั่วยวนจอมปลอมนั่น

"เรื่องงานหรือ?" เขาเลิกคิ้ว "เอาแบบนี้ไหม เราไป 'คุย' กันที่เตียง ไม่สิ" เขากวาดตามองไปรอบห้อง "โต๊ะทำงานตัวนี้ก็ดูจะแข็งแรงดีนะ ถ้าเธอทำให้ฉัน 'พอใจ' ได้ ฉันจะยอมทำตามที่เธอขอทุกอย่าง"

โรซาเบลแทบจะอ้าปากค้าง นี่มันไม่ต่างอะไรจากการเอาตัวเข้าแลกเลย! แผนการของเธอมันพังไม่เป็นท่า!

"คือว่า...ฉัน..." เธอพยายามจะซื้อเวลา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเวลาให้เธออีกต่อไปแล้ว

"ไม่มียกเว้น..." เขากระซิบ

อาเดรียนไม่รอคำตอบ เขารวบร่างเธอขึ้นอุ้มอย่างง่ายดายราวกับเธอเป็นเพียงขนนก เสียงกรีดร้องเล็กๆ หลุดออกจากปากเธอ ขณะที่เขาเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็วางเธอลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่นั้นอย่างแรง จนข้าวของบนโต๊ะกระจัดกระจาย

"ท่านดยุก! เดี๋ยว!"

เขาไม่ฟัง เขาแทรกตัวเข้ามาหว่างขาของเธอ ใช้ร่างกายสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างเขากับโต๊ะทำงาน

"เธอมาที่นี่เองนะ โรซาเบล ในเมื่อกล้าใส่ชุดนี้มาหาฉันถึงถ้ำ ก็ต้องกล้ารับผลที่จะตามมาด้วย"

เขาโน้มตัวลงมาบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างดุดัน จูบนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน มันไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นการเรียกร้องที่หิวกระหาย เป็นการประกาศชัยชนะ

โรซาเบลพยายามหันหน้าหนี แต่เขากลับใช้มือใหญ่บีบปลายคางเธอไว้แน่น บังคับให้เธอรับจูบของเขาแต่โดยดี ลิ้นร้อนของเขาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธออย่างช่ำชอง กวาดต้อนไล่ล่าจนเธอแทบสิ้นสติ

"อื้อ...อ๊า..." เธอครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับทรยศ มันเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสที่เธอคุ้นเคย

มือของเขาไม่ได้อยู่นิ่ง มันลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเธอ ก่อนจะเลื่อนมาด้านหน้า มาหยุดอยู่ที่ขอบชุดเดรสที่รัดรึงหน้าอกเธออยู่

"ชุดนี้...มันเกะกะสายตาจริงๆ" เขากระซิบเสียงพร่า ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว!

แคว่ก!

เสียงผ้าไหมราคาแพงขาดวิ่นออกจากกันดังลั่นห้อง!

"กรี๊ด! ท่านทำอะไร!" โรซาเบลตกใจจนหน้าซีด เมื่อหน้าอกอวบอิ่มของเธอเด้งออกมาปะทะกับอากาศเย็นในห้องอย่างอิสระ

"ชดใช้ค่าเสียหายที่เธอตบหน้าฉัน" เขาไม่พูดเปล่า แต่ก้มลงครอบครองยอดถันสีหวานนั้นด้วยริมฝีปากร้อนจัดทันที

"อ๊า! ยะ...อย่า...อื้อ...อาเดรียน...ท่านดยุก..."

โรซาเบลบิดเร่าไปมาบนโต๊ะ สองมือที่เคยผลักไส บัดนี้กลับขยำลงบนเส้นผมสีนิลของเขาอย่างลืมตัว สมองของเธอขาวโพลน แผนการทุกอย่างมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเสียวซ่านที่เขามอบให้

"อ้อนวอนข้าสิ โรซาเบล" เขาละริมฝีปากออกมาพูด พลางใช้มืออีกข้างบีบเคล้นทรวงอกอีกข้างของเธออย่างมันมือ "พูดสิว่าเจ้าต้องการข้า"

"ไม่...ฉัน...อ๊า!"

เขาไม่รอคำตอบ เขากลับลงไปปรนเปรอเธอต่ออย่างหนักหน่วง ขณะเดียวกัน มือใหญ่ก็รวบกระโปรงที่รัดรูปของเธอขึ้นสูงจนถึงเอวคอด

"ท่าน...ท่านจะทำอะไร...ตรงนี้ไม่ได้นะ!" เธอขัดขืนเฮือกสุดท้าย พยายามหนีบขาเข้าหากัน

"ทำไมจะไม่ได้" เขายิ้มอย่างปีศาจ "นี่คือห้องทำงานของฉัน และตอนนี้เธอก็คืองานของฉัน"

เขาจัดการกับกางเกงของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับขาของเธอแยกออกจากกัน และแทรกกายเข้ามาด้วยความแข็งแกร่งร้อนแรงในจังหวะเดียว!

"อ๊าาาา!"

โรซาเบลกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งรับความใหญ่โตที่ทะลวงเข้ามาจนสุดทาง

"แน่น...เหมือนเดิม" เขากระซิบชมข้างหู ก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นไปทั่วห้องทำงานอันเงียบสงบ ผสมกับเสียงครางสั่นพร่าของเธอและเสียงคำรามทุ้มต่ำในลำคอของเขา

"อาเดรียน...ช้า...ช้าลงหน่อย...อ๊ะ...อ๊ะ!"

"ไม่..." เขาปฏิเสธเสียงกร้าว "เธอต้องจำไว้โรซาเบล ว่าเวลาที่เธอเล่นเกมกับฉัน ฉันจะเป็นคนคุมเกมเสมอ...อ่า...แบบนั้นแหละ...มองฉัน"

เขาจับใบหน้าเธอให้สบตากับเขา บังคับให้เธอเห็นแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาของเขา ขณะที่เขากระแทกกระทั้นร่างกายเข้าใส่เธออย่างไม่ปรานี

บนโต๊ะทำงานของเขา ท่ามกลางเอกสารสำคัญของอาณาจักร เธอกำลังถูกเขาครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง

และเธอก็รู้ตัวในวินาทีนั้นเอง ว่าแผนการของเธอ มันล้มเหลวไม่เป็นท่าตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอคิดจะต่อกรกับเขาแล้ว