Novels by แคลร์ออสติน

ตอนพิเศษ : วิวาห์รัก... สัญญาใจข้ามภพณ จวนขุนนางกรมพิธีการเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องถนน ขบวนเจ้าสาวที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตาเคลื่อนตัวเข้าสู่ประตูวิวาห์ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของชาวเมืองเยว่ซิน ในชุดคลุมท้องอ่อนๆ สีชมพูหวาน ยืนเกาะแขน ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เป็นประกายระยิบระยับภาพเจ้าบ่าวในชุดสีแดงมงคลจูงมือเจ้าสาวที่คลุมหน้าด้วยผ้าแดงเดินข้ามกระถางไฟ... ภาพการกราบไหว้ฟ้าดิน... และภาพรอยยิ้มแห่งความสุขของคู่บ่าวสาว"เฮ้อ..."เยว่ซินเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ โดยไม่รู้ตัว"เบื่อหรือ?" จวิ้นอวี้ก้มลงถามกระซิบ "ถ้าเจ้าเหนื่อย เรากลับกันเลยไหม? เจ้ากำลังท้องกำลังไส้ ไม่ควรยืนนาน""เปล่าเพคะ ไม่ได้เบื่อ..." เยว่ซินส่ายหน้า นางมองไปที่คู่บ่าวสาวอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "ข้าแค่... อิจฉานิดหน่อย""อิจฉา?" คิ้วเข้มของท่านอ๋องเลิกขึ้นสูง "เจ้าเป็นถึงพระชายาเอกของข้า มีอำนาจวาสนาเหนือสตรีทั้งแผ่นดิน ยังมีสิ่งใดต้องอิจฉาเมียขุนนางผู้น้อยอีก?"เยว่ซินย่นจมูกใส่เขา "ท่านไม่เข้าใจหัวอกผู้หญิงหรอก... จริงอยู่ที่ข้าแต่งงานกับท่านแล้ว แต่ตอนนั้น... คนที่เข้

บทส่งท้าย : กาลเวลาและพรหมลิขิตนิรันดร์กาลเวลาผันผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ...จากเหมันต์ฤดูอันหนาวเหน็บสู่วสันตฤดูที่มวลบุปผาบานสะพรั่ง เรื่องราวร้ายๆ และมรสุมชีวิตที่เคยถาโถมเข้ามาในจวนอ๋อง บัดนี้ได้จางหายไปกลายเป็นเพียงตะกอนความทรงจำ ทิ้งไว้เพียงความสงบสุขและกลิ่นอายของความรักที่อบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้วณ ศาลารับลมกลางสระบัว จวนอ๋องแสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ เยว่ซิน ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆา นั่งพิงหมอนอิงใบนุ่ม อ่านตำราแพทย์เล่มหนาด้วยท่าทีผ่อนคลาย บนโต๊ะหินอ่อนเบื้องหน้ามีขนมกุ้ยฮวาและชาร้อนส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่ชีวิตของนางในตอนนี้... เรียกได้ว่า "สมบูรณ์แบบ"กิจการร้านค้าของ หลินเวย รุ่งเรืองจนขยายสาขาไปทั่วเมืองหลวง ส่วน มู่หลาน เพื่อนสาวนักฆ่าหน้าตาย ก็ยังคงรับศึกหนักกับ อ๋องจวิ้นเจี๋ย (พี่รอง) ที่ดูเหมือนไม่ยอมให้ห่างกายทุกอย่างลงตัว... จนเยว่ซินแทบจะลืมไปแล้วว่า ตนเองเคยเป็นใคร หรือมาจากที่ไหน"อ่านตำราอีกแล้วหรือ?"เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ จะเดินเข้ามาโอบไหล่นางอย่างเป็นธรรมช

ตอนที่ 45 : บทสรุปแห่งพันธสัญญาณ ห้องรับรองส่วนตัว เรือนพระชายาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่วันที่ เยว่ซิน ฟื้นคืนชีพ ที่ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ ยอมอนุญาตให้คนนอกเข้ามาเยี่ยมภรรยาถึงในเรือน หลังจากที่เขาหวงแหนนางราวกับจงอางหวงไข่มานานนับเดือนทันทีที่บานประตูเปิดออก หลินเวย และ มู่หลาน ก็พุ่งตัวเข้ามา"เยว่ซิน!!"สามสาวโผเข้ากอดกันกลม น้ำตาแห่งความดีใจไหลพราก โดยเฉพาะหลินเวยที่ร้องไห้จนตัวโยน ส่วนมู่หลานแม้จะพยายามรักษามาดเข้ม แต่ขอบตาก็แดงก่ำด้วยความโล่งใจ"นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว... นึกว่าเธอทิ้งพวกเราไปแล้วจริงๆ" หลินเวยสะอื้นหลังจากปรับทุกข์และตรวจเช็คสภาพร่างกายกันจนพอใจ เยว่ซินก็สั่งให้บ่าวไพร่ถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงพวกนางสามคนในห้องเยว่ซินเริ่มเล่าเรื่องราวตลอด 7 วันที่วิญญาณออกจากร่างให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด... เรื่องที่นางกลับไปเห็นงานศพของตัวเอง เห็นพ่อแม่ร้องไห้ และเห็นร่างที่ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน"สรุปคือ... ที่โลกนู้น ฉันตายไปแล้วจริงๆ พี่" เยว่ซินสรุปด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็งขึ้น แววตาเด็ดเดี่ยว"ในโลกอนาคตไม่มีที่ให้ฉันกลับไปแล้ว... ที่นี่คือบ้านของฉัน และจวิ้นอวี้คือครอบครัว

ตอนที่ 44 : การเกิดใหม่และความลับที่ซ่อนเร้นณ จวนอ๋อง... วันที่ปาฏิหาริย์บังเกิดข่าวการฟื้นคืนสติของ พระชายาเยว่ซิน แพร่สะพัดไปอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว เฉพาะในหมู่คนสนิทและผู้ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าออกเรือนพักเท่านั้นความตึงเครียดที่ปกคลุมจวนมาตลอดเจ็ดวัน มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความตกตะลึงและความยินดีจนทำอะไรไม่ถูก บ่าวไพร่บางคนถึงกับทรุดลงกราบไหว้ฟ้าดิน เพราะทุกคนต่างรู้ดีอยู่เต็มอกว่า... ร่างที่นอนอยู่บนเตียงนั้นสิ้นลมไปแล้วแต่เพราะ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ ผู้เปรียบเสมือนมัจจุราชที่ยืนขวางประตูยมโลก เขาใช้ดาบพาดคอทุกคนที่กล้าเอ่ยปากเรื่อง "การตายของพระชายา" และสั่งตายทุกคนที่คิดจะแพร่งพรายข่าวการตายออกไป... ความบ้าคลั่งและความเชื่อมั่นอันแรงกล้าของเขา ได้ฉุดรั้งนางกลับมาได้สำเร็จจริงๆ!"พระชายา!! ฮือๆๆๆ!"ชิงเหอ สาวใช้คนสนิท ถลาร่างเข้ามาในห้องเป็นคนแรกเมื่อได้รับการแจ้งข่าว นางลืมกฎเกณฑ์มารยาทไปจนหมดสิ้น ทรุดตัวลงข้างเตียง กุมมือนายหญิงของตนมาแนบหน้าผาก ร้องไห้โฮจนตัวสั่นเทา"บ่าวนึกว่า... บ่าวนึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้าพระองค์อีกแล้ว... ฮือ..."แม้แต่ หยางเฟย องครักษ์หนุ่มผู้เคร่งขร

ตอนที่ 43 : การหลอมรวมดวงจิตความอาลัยอาวรณ์ ความเจ็บปวด และความรักต่อครอบครัวรัดรึงหัวใจจนแน่น... แต่แล้ว... ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้น เสียงเรียกที่ทรงพลังยิ่งกว่าความตายก็ดังแหวกมิติเข้ามา"เยว่ซิน... กลับมาหาข้า..."เสียงของ จวิ้นอวี้... ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่กำลังจะขาดใจตายหากไม่มีเธอพิมพ์ชะงัก... มองดูพ่อกับแม่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้กับภาพความทรงจำในห้องนอน... เพื่อมุ่งหน้าไปตามเสียงเรียกนั้น(ลาก่อนนะคะ... ชาตินี้หนูทำบุญมาน้อย แต่หนูสัญญา... ว่าหนูจะไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในร่างนั้นให้คุ้มค่าที่สุด)แรงดึงดูดมหาศาลกระชากเธอกลับสู่ความมืดมิด...ณ ห้วงมิติสีขาวโพลน... รอยต่อระหว่างภพหลังจากที่วิญญาณของพิมพ์ถูกกระชากกลับมาจากห้องนอนในโลกปัจจุบัน นางไม่ได้ตื่นขึ้นในทันที แต่กลับลอยละล่องมาหยุดอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่ง... ที่ซึ่งไม่มีทิศทาง ไม่มีกาลเวลา มีเพียงพื้นน้ำนิ่งสงบราวกับกระจกเงาที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้าของนาง... ปรากฏร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนหันหลังให้สตรีในชุดจีนโบราณสีแดงสดปักลายหงส์... ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง แผ่นหลังนั้นดูบอบบางและคุ้นตาเหลือเกิน"คุณ..

ตอนที่ 42 : เจ็ดวันแห่งการจากลาณ ห้องบรรทมที่ถูกปิดตาย... วันที่เจ็ดของการจากลาภายในห้องกว้างที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น บัดนี้กลับเงียบสงัดวังเวง มีเพียงแสงเทียนวูบไหวที่ส่องกระทบเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งนิ่งงันอยู่ข้างเตียงราวกับรูปสลักหินจวิ้นอวี้ ในสภาพอิดโรย ดวงตาลึกโหลและแดงช้ำจากการไม่ได้นอนมาหลายคืน นั่งกุมมือที่เย็นเฉียบของภรรยาเอาไว้แนบแก้มบนเตียงกว้าง... ร่างไร้วิญญาณของ เยว่ซิน นอนสงบนิ่ง นางสวมชุดผ้าไหมสีกลีบบัวปักลายหงส์คู่มังกรที่งดงามวิจิตรที่สุด ซึ่งเขาเป็นคนบรรจงสวมใส่ให้นางด้วยมือของเขาเอง ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา กลบความซีดเผือดจนดูเหมือนคนที่มีเลือดฝาดในสายตาของจวิ้นอวี้... นางยังคงสวยสดใส งดงามราวกับเจ้าหญิงนิทราที่กำลังหลับฝันหวานทว่า... ความเป็นจริงที่โหดร้ายกลับซ่อนอยู่ใน "ขวดแก้วใบเล็ก" ที่วางอยู่บนหัวเตียงหมอหลวงได้มอบ 'โอสถตรึงสังขาร' ซึ่งเป็นยาวิเศษหายากที่ช่วยคงสภาพร่างกายไม่ให้เน่าเปื่อย... แต่มันมีฤทธิ์อยู่ได้เพียง "สองอาทิตย์" เท่านั้นหากครบกำหนดสิบสี่วัน แล้วนางยังไม่ฟื้น... ร่างกายที่งดงามนี้จะเริ่มเน่

บทอวสาน ของขวัญล้ำค่าห้าเดือนผ่านไป...หลังจากเรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายลง ลลินก็ย้ายกลับมาอยู่ที่ประเทศไทยเป็นการถาวร เธอกลับเข้าไปทำงานที่บริษัท "Architect Life" อีกครั้ง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจ้านายอย่างคีรินทร์กลับไม่เหมือนเดิม...มันมีกำแพงบางอย่างที่มองไม่เห็นคั่นกลางอยู่เสมอกำแพงที่ชื่อว่า ‘ความลับ’ ของลิษา...ตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา ลลินต้องเก็บงำเรื่องที่น้องสาวของเธอกำลังตั้งท้องไว้เพียงลำพัง แม้ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับคีรินทร์ที่ทำงานแทบทุกวันก็ตาม“ลิน”เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ลลินที่กำลังจะเดินออกจากออฟฟิศต้องหยุดชะงัก“พี่คีย์...มีอะไรรึเปล่าคะ”“พี่...” คีรินทร์มีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด “พี่แค่อยากจะถามว่า...ลิษา...เขาเป็นยังไงบ้างครับ” เขาถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่พยายามเก็บอาการอย่างที่สุดลลินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา...แววตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและรู้สึกผิด เธอสงสารเขาจับใจ...เขาเองก็เป็นเหยื่อในเกมนี้ไม่ต่างจากน้องสาวของเธอ แต่คำสัญญาที่ให้ไว้กับลิษามันค้ำคออยู่“ลิษาสบายดีค่ะ” เธอตอบได้เพียงเท่านั้น ก่อนจะรีบหาทางปลีกตัว “ลินต้องขอต

ตอนที่ 28 วันที่ทุกอย่างคลี่คลายธามจับมือของลลินเบาๆ แล้วพาเธอเดินเข้าไปหาคุณหญิงประภาและเจ้าสัวธำรงที่กำลังนั่งรออยู่ด้วยสีหน้าใจดี...เป็นภาพที่ลลินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน“หนูลิน” คุณหญิงประภาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างแท้จริงลลินยังคงทำตัวไม่ถูก เธอทำได้เพียงยกมือไหว้สวัสดีท่านทั้งสองตามมารยาท “สวัสดีค่ะคุณท่าน”“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะ” ลลินตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เมื่อเห็นว่าบรรยากาศมันดูแปลกไปหมด“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” คุณหญิงประภาส่ายหน้าช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มสำนึกผิดมาให้ “แม่แค่อยากจะขอโทษหนู...แม่ผิดเองที่ตัดสินหนูผิดไปมาตลอด”“พ่อก็เหมือนกัน” เจ้าสัวธำรงเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พ่อต้องขอโทษหนูด้วยจากใจจริง”คำขอโทษที่ไม่คาดคิดทำให้ลลินประหลาดใจ แต่เธอก็เลือกที่จะปล่อยวางอดีต “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มให้กับท่านทั้งสองอย่างจริงใจ“ถ้าอย่างนั้น...กลับไปอยู่บ้านเราเถอะนะลูกนะ” คุณหญิงประภาเอ่ยชวนอย่างมีความหวัง“ตอนนี้คงยังกลับไม่ได้หรอกค่ะ โปรเจกต์ที่สิงคโปร์ยังไม่เสร็จ” ลลินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “และอีกอย่าง...หนูกับคุณธาม เราหย่ากันแล้วค่ะ”“อ๋อ! เรื่องใบหย่านั่นน

ตอนที่ 27 โอกาสครั้งสุดท้ายเมื่อธามถอนจูบออกมา ลลินก็หอบหายใจอย่างหนัก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา...แววตาที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหาอย่างปิดไม่มิด“ทำแบบนี้ทำไมคะ...ในเมื่อคุณกำลังจะแต่งงาน” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามใช้ความจริงที่เธอเชื่อมาตลอดเป็นเกราะป้องกันหัวใจที่กำลังสั่นไหว“ไม่จริง!” ธามปฏิเสธเสียงดังฟังชัด “ลิน...คุณคือภรรยาของผม เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก แล้วผมจะไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง! ทุกอย่างมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”เขาเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้นให้เธอฟังอย่างรวดเร็ว เรื่องที่ปาริฉัตรจัดฉาก และหลักฐานที่เขาเพิ่งได้มาเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองลลินนิ่งฟัง...ส่วนลึกในใจของเธอเชื่อเขา “...ฉันเชื่อคุณค่ะ”แววตาของธามเป็นประกายขึ้นมาด้วยความดีใจ แต่ประโยคต่อมาของเธอก็ดับความหวังนั้นลงจนหมดสิ้น“แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม...ว่าเราควรจะหย่ากัน”“ทำไมล่ะลิน...ทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนใจจะสลาย“เพราะฉันเหนื่อยแล้วค่ะ” เธอบอกเหตุผลง่ายๆ ที่กรีดลึกไปถึงหัวใจ“ต่อให้ไม่มีเรื่องของคุณปาริฉัตร...มันก็ยังมีเรื่องพ่อแม่ของคุณที่ไม

ตอนที่ 26 ปลายทางที่สิงคโปร์ตอนนี้แยมรู้สึกเหมือนคนน้ำท่วมปาก เธอมองหน้าผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม คนหนึ่งคือเจ้านาย อีกคนคือสามีของเพื่อนรัก ทั้งคู่มีแววตาเหมือนคนอมทุกข์ที่น่าสงสารจับใจ แต่เธอก็รับปากกับลลินไว้แล้วว่าจะไม่บอกเรื่องของพวกเธอให้ใครรู้เด็ดขาดไม่ได้...เธอต้องใจแข็งเข้าไว้!“ก่อนจะมาถามหาคนอื่น พวกคุณช่วยเคลียร์ปัญหาในชีวิตของตัวเองกันก่อนดีไหมคะ” แยมเปิดฉากสวนกลับ “คุณธาม พ่อแม่ของคุณยอมรับลินแล้วเหรอคะ แล้วที่ฉันได้ข่าวว่า คุณกำลังจะจัดงานแต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่ชื่อปาริฉัตร มันเรื่องจริงรึเปล่า!”“ลินรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ!” ธามถามสวนขึ้นมาทันทีด้วยความร้อนใจ“รู้สิคะ! รู้ทุกอย่าง!”คำตอบนั้นทำให้ธามแทบจะเป็นบ้า “ไม่จริง! ทุกอย่างมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!”เขาไม่รอช้า เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้แยมฟังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดคลิปวิดีโอที่เป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองให้เธอดู“ได้โปรดบอกผมเถอะ ว่าตอนนี้ลินอยู่ที่ไหน” เขามองหน้าเธอด้วยสายตาอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนแยมเห็นแววตาที่จริงใจและเจ็บปวดของเขาแล้วก็ใจอ่อน บางทีสองคนนี้ก็ควรจะได้คุยกันจริงๆ

ตอนที่ 25 ชีวิตใหม่ที่สิงคโปร์สามเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่ลลินตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แล้วพาน้องสาวหนีมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สิงคโปร์ โชคดีที่ผลงานดีไซน์ที่ชนะรางวัลของเธอไปเข้าตาบริษัทสถาปนิกชื่อดังที่นี่ พวกเขาจึงติดต่อและชักชวนให้เธอมาร่วมงานด้วยทันทีทุกอย่างดูเหมือนจะค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง ลลินใช้การทำงานหนักเป็นเครื่องมือในการเยียวยาตัวเอง หลังเลิกงาน เธอก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อของสดเพื่อกลับไปทำอาหารเย็นให้น้องสาวเหมือนอย่างเช่นทุกวันในขณะเดียวกัน ที่อพาร์ตเมนต์วิวสวยใจกลางเมือง ลิษานั่งมองรูปถ่ายในกลุ่มไลน์ของเพื่อนๆ วันนี้คือวันรับปริญญาของเธอ...วันที่เธอควรจะมีความสุขและได้เฉลิมฉลองกับเพื่อนๆ แต่เหตุการณ์เลวร้ายในวันนั้นมันได้พรากทุกอย่างไป เธอยังไม่พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะพ่อแม่ และคุณคีรินทร์คลิกเสียงไขกุญแจดังขึ้น พร้อมกับร่างของพี่สาวที่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงพะรุงพะรัง“พี่ลิน! ซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนี้คะ”“วันนี้เรามีแขกคนสำคัญ พี่เลยจะทำหมูกระทะเลี้ยงต้อนรับซะหน่อย” ลลินพูดพลางยิ้มบางๆ“ใครเหรอคะ”ยังไม่ทันที่ลลินจะได้ตอบ เสียงเคาะประตู

ตอนที่ 24 วันพิพากษาณ คลับหรูที่โรงแรมธามนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ตัวเดิม จ้องมองแก้วในมือแต่ไม่ได้ดื่มมัน สามเดือนที่ผ่านมา เขายอมปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความสิ้นหวัง“ดูท่าทางคุณจะเครียดน่าดูนะ”เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ ธามหันไปมอง ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดแบรนด์เนมกำลังส่งยิ้มมาให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ แต่ในมือของชายคนนั้นกลับมีแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งที่กำลังเปิดคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในโรงแรมคืนนั้น!“คุณเป็นใคร” ธามถามเสียงเรียบ“ผมเป็นใครไม่สำคัญ แต่สิ่งที่ผมมี...น่าจะสำคัญกับคุณมากกว่า” ชายคนนั้นเลื่อนแท็บเล็ตมาตรงหน้าเขา “หลักฐานที่คุณตามหาแทบตาย ตอนนี้มันอยู่ในมือผมแล้ว”ธามก้มลงมองจอ...คลิปวิดีโอเผยให้เห็นทุกอย่าง! ตั้งแต่ปาริฉัตรจ้างพนักงานโรงแรมให้ช่วยพยุงร่างที่ไร้สติของเขาเข้าไปในห้อง ไม่นานนักผู้ชายคนนี้ก็เข้าไปในห้องเหมือนกัน และเขาก็ออกมาก่อนหน้าที่เขาจะตื่นไม่กี่นาที“แปลว่าผมไม่ได้อยู่กับปาริฉัตรแค่สองคน”“ใช่ ผมอยู่ด้วย และเป็นคนห้ามไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นปล้ำคุณ” แต่ธีภพไม่ได้บอกว่าเขาสั่งสอนผู้หญิงร้ายอย่างปาริฉัตรทั้งคืนทุกอย่างชัดเจน

ตอนจบ“ไม่จริง! แกโกหก!”ใบหน้าสวยส่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่ยอมเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน“มันเป็นความจริง!” ลิต้ายืนยันเสียงสั่นและแล้ว... ลิต้าก็ตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมดที่เธอเก็บงำไว้ในอกมาทั้งชีวิตให้ "ลูกสาว" ฟัง...ตั้งแต่เรื่องที่เธอถูกพ่อของคาร่าขืนใจจนกระทั่งตั้งท้อง...และวินาทีที่เธอถูกพรากลูกออกไปจากอก เพียงเพราะ คุณผู้หญิง ของบ้านไม่สามารถตั้งครรภ์เองได้ที่ครอบครัวต้องแตกแยก มันไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะความเจ้าชู้ไม่เลือกหน้าของพ่อของคาร่าต่างหาก ที่ทำให้ คุณผู้หญิง รับความจริงไม่ได้“ฉันไม่เชื่อ... ฉันไม่เชื่อ!!! ฮือๆ”คาร่ากรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ความจริงที่โหดร้ายนี้มันทลายโลกทั้งใบของเธอลงเธอลุกขึ้น... แล้วรีบวิ่งเตลิดหนีออกจากคฤหาสน์ที่ว่างเปล่านั้นไป... เธอไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้วหลังจากคาร่าหนีหายออกจากคฤหาสน์ไป ลิต้าก็หมดหนทางที่จะตามหาเธอเคราะห์ซ้ำกรรมซัด... อาการป่วยด้วยโรคมะเร็งในมดลูกที่เธอซ่อนไว้ก็กำเริบขึ้นในเวลาเดียวกันเมื่อสิ้นหนทาง ลิต้าจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ หน้าด้าน ที่สุด คือการบากหน้ามาขอความช่วยเหลือจากตระกูลแบร์นาร์ดฟาเบียนและอ

ตอนที่ 38บทเรียนราคาแพงของคาร่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้วต่อให้เธอจ้างทนายที่เก่งกาจมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถหักล้างหลักฐานที่มัดตัวเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา จนไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปการคดโกงที่สะสมมาตลอดหลายปี ส่งผลให้เธอต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับรัฐบาลเป็นเงินจำนวนมหาศาล...มหาศาล... จนบริษัทเสื้อผ้าชื่อดังของประเทศ ต้องเข้าสู่วิกฤต "ล้มละลาย"การต่อสู้ที่ยืดเยื้อในชั้นศาลตลอดหลายสัปดาห์ กลายเป็นจุดจบอันน่าเศร้า จนทำให้เธอรู้สึกคลุ้มคลั่ง... แทบจะเป็นบ้า“ฉันจะฆ่าแก... นังองุ่น!!!”สุดท้ายแล้ว... คาร่าก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงได้ว่า ทั้งหมดนี้คือความผิดของตัวเธอเองณ ร้านจัดดอกไม้ชื่อดังในปารีสหลังจากเรื่องราวพายุร้ายทุกอย่างจบลง องุ่นก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เธอกลับมาเรียนจัดดอกไม้กับอลิซอีกครั้ง“วันนี้คุณฟาเบียนมารับกลับบ้านเหมือนเดิมใช่ไหมจ๊ะ” อลิซเอ่ยแซวตอนนี้สาวๆ ทั้งปารีสต่าพากันอิจฉาองุ่นกันยกใหญ่ ที่เธอได้หัวใจหนุ่มฮอตอย่างฟาเบียนไปครอบครองแต่เพียงผู้เดียว“ค่ะ” องุ่นยิ้มเขินเล็กน้อยหลังจากเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฟาเบียนก็ไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียวเหมือนแต่ก่อน ถ้าเขาไม

ตอนที่ 37ภายในภัตตาคารหรู... สองหุ้นส่วนทางธุรกิจกำลังนั่งดื่มไวน์ฉลองกันอย่างสบายใจคาร่าส่งยิ้มหวานให้กับอองเดร หุ้นส่วนคนสำคัญที่ช่วยทำให้ธุรกิจของเธอมีกำไรมหาศาล และช่วยให้แผนของเธอสำเร็จ“แผนของคุณที่แกล้งประกาศถอนตัวจากการเป็นลูกค้ารายใหญ่ของ BTI นี่มันสุดยอดจริงๆ” อองเดรหัวเราะอย่างชอบใจ“มันเล่นเอาหลานชายตัวดีของผมกระเด็นตกจากตำแหน่ง แถมผมยังได้หน้า ในฐานะคนที่ 'ช่วย' เจรจาให้คุณยังยอมเป็นลูกค้าของบริษัทเราต่อไป”“ยังไงผลประโยชน์ก็ต้องมาก่อนอยู่แล้วนี่คะ” คาร่ายกแก้วไวน์ขึ้นดื่ม เธอแอบทำธุรกิจลับๆ กับอองเดรมาหลายปี และมันก็เกี่ยวข้องกับการหลบเลี่ยงภาษีมูลค่ามหาศาลต่อปี“ผมหวังว่าเราจะเป็นหุ้นส่วนที่ดีต่อกันอย่างนี้ ไปเรื่อยๆ” อองเดรยกแก้วขึ้นชนกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม“แน่นอนค่ะ” คาร่ายิ้มรับเพราะการได้เห็นฟาเบียนตกต่ำ... มันคือการแก้แค้นที่หอมหวานที่สุดของเธอคลิปฉาวล่าสุดถูกแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักของประชาชนทั่วไปเพียงแค่ข้ามคืน เมื่อลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า คาร่าก็พบว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด“กรี๊ด!!!!!!

ตอนที่ 36ภายในห้องนอนกว้าง องุ่นนั่งมองตัวเองที่หน้ากระจก ริมฝีปากบางพยายามฝืนยิ้มให้กับเงาสะท้อนที่ดูอิดโรยพอแล้ว...วันนี้เธอต้องเป็นคนใหม่ เธอจะไม่จมอยู่กับความเศร้าและทำให้ทุกคนต้องมาเป็นห่วงเธออีกต่อไปร่างบางสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินไปอุ้มโฟวิลลูกชายตัวน้อย แล้วก้าวลงมาจากบันไดชั้นสอง มุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหารเช้า เมื่อเธอเผชิญหน้ากับสมาชิกทุกคนในครอบครัวที่นั่งรออยู่ องุ่นก็ฉีกยิ้มกว้าง... ราวกับว่าเธอไม่มีความทุกข์ใดๆ หลงเหลืออยู่“กู๊ดมอนิ่งค่ะทุกคน” น้ำเสียงของเธอพยายามสดใสที่สุดทุกคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารต่างชะงักไปเล็กน้อย พวกเขาปรับสภาพอารมณ์ตามเธอแทบไม่ทันแต่ในวินาทีต่อมา ทุกคนก็พร้อมใจกันส่งยิ้มที่อบอุ่นที่สุดกลับมาให้เธอรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นของ "ครอบครัว" มันทรงพลังเหลือเกิน องุ่นอดที่จะน้ำตาซึมออกมาไม่ได้หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันทีเซดริกและลูกชายทั้งสามคนย้ายมานั่งคุยกันอยู่ในห้องทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียดลูเซียงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาโชว์คลิปวิดีโอที่เขาได้รับมาให้ทุกคนดู มันคือวีดีโอที่ใครบางคนแอบถ่ายเอาไว้ บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดในวันนั้นไว้ได้อ

ตอนที่ 35นักข่าวจำนวนมหาศาลกำลังรวมตัวกันอยู่ที่โรงพยาบาลหลังจากเกิดเรื่องขึ้น คาร่าก็ถูกส่งตัวมายังโรงพยาบาลทันทีแต่ภายในห้องพักผู้ป่วย VVIP ริมฝีปากเรียวอิ่มกลับกำลังยิ้มเยาะอย่างสะใจ... ป่านนี้ มารหัวใจของเธอคงกำลังโดนตำรวจสอบสวนจนเสียขวัญ“ถ้าแกยอมถอยไปดีๆ ตั้งแต่แรก... ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก”ทางด้านสถานีตำรวจ...ภายในห้องสอบสวนที่แคบและอึดอัด มันกดดันความรู้สึกขององุ่นจนแทบหายใจไม่ออก เธอยังคงนั่งหน้าเศร้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดตอนนี้เธอรู้สึกกลัวเหลือเกิน... แต่เธอไม่ได้กลัวที่ตัวเองจะติดคุก...เธอกลัวว่าเรื่องของเธอจะทำให้ฟาเบียนเดือดร้อนถ้ารู้ว่าต้องเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ขึ้น เธอจะไม่มีวันยอมออกมาพบคาร่าเด็ดขาด เป็นเพราะความคิดโง่ๆ ที่ว่าตัวเองคงพอจะพูดคุยช่วยเหลือฟาเบียนได้ มันจึงทำให้เธอมีจุดจบเช่นนี้“สรุปว่าคุณยังยืนยันว่าไม่ได้ทำร้ายคู่กรณีใช่ไหมครับ” ตำรวจชายถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย“ค่ะ... เรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด... ฉันไม่ได้ทำร้ายคุณคาร่า”ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้การสอบสวนหยุดลงกลางคันประตูเปิดออก... ฟาเบียนก้าวเข้ามาใ

ตอนที่ 34ในช่วงบ่ายที่แสนสงบ องุ่นกำลังมีความสุขกับการจัดดอกไม้ที่เพิ่งตัดจากสวนใหม่ใส่แจกัน เธอยิ้มกว้างขณะมองไปที่ลูกชายตัวน้อยที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในรถเข็นเด็กข้างๆแต่แล้ว... เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบนั้นเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างสงสัย“สวัสดีค่ะ” องุ่นตัดสินใจรับสายเพียงชั่ววินาที... รอยยิ้มที่เคยปรากฏอยู่บนใบหน้าก็พลันเลือนหายไปในพริบตาสายที่โทรเข้ามาคือ "คาร่า""ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ พรุ่งนี้... และมาคนเดียว"เสียงปลายสายนั้นเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ คาร่าบอกสถานที่นัดหมายอย่างชัดเจนก่อนจะตัดสายไปองุ่นยังคงยืนนิ่งถือโทรศัพท์ค้างไว้ รอยยิ้มที่เคยมีบนใบหน้าพลันเลือนหายไป“พี่องุ่น ทำอะไรอยู่คะ”เสียงใสของแตงโมที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้องุ่นสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะหันกลับไป“อ๋อ... ไม่มีอะไรจ้ะ กำลังคิดอะไรเพลินๆ”องุ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ “นี่โม... พรุ่งนี้ตอนบ่าย พี่ว่าจะออกไปทำธุระหน่อยน่ะ”“ธุระอะไรเหรอ ให้โมไปด้วยไหม”“ไม่เป็นไรหรอก” องุ่นส่ายหน้า แต่เธ