บทที่ 2: บ้านที่ไม่มีใครต้อนรับ

บทที่ 2: บ้านที่ไม่มีใครต้อนรับ

บ้านอัศวเมธาไม่เหมือนบ้าน...ไม่ใช่บ้านในความหมายที่ปลายเคยเข้าใจ

มันเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาดตา ตั้งอยู่หลังประตูเหล็กดัดสูงที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา สนามหญ้าด้านหน้าถูกตัดแต่งเรียบร้อยจนเหมือนห้ามใบหญ้าหายใจผิดจังหวะ น้ำพุหินอ่อนกลางสวนส่องประกายใต้แดดบ่าย รถยุโรปราคาแพงจอดเรียงอยู่ในโรงรถด้านข้าง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ สวยงาม แต่เย็นชา

เหมือนเจ้าของบ้าน

ปลายนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันใหญ่ ข้างหนึ่งเป็นพยาบาลส่วนตัวที่พอร์ชจ้างมาดูแลชั่วคราว อีกข้างเป็นต้นหนาวที่ถูกพ่ออุ้มขึ้นรถแล้ววางนั่งคาร์ซีตอย่างระมัดระวัง เด็กชายกอดคุณคำรามไว้แนบอกตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ ไม่พูดอะไรเกินคำว่า “ครับ” กับ “ไม่ครับ”

พอร์ชนั่งหน้า ข้างคนขับ เขาไม่ได้หันมามองเธอบ่อยนัก แต่ปลายรู้สึกได้ว่าเขารับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอผ่านกระจกมองหลัง ผู้ชายคนนี้ระวังตัวเหมือนคนที่เคยถูกกัดจนเป็นแผลลึก

น่าเสียดายที่ปลายก็เป็นแบบเดียวกัน

“เจ็บหัวไหมครับ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างตัว

ปลายหันไป ต้นหนาวมองเธออยู่ ดวงตากลมโตมีความลังเล เด็กชายถามเหมือนอยากห่วง แต่กลัวว่าความห่วงของตัวเองจะไปทำให้แม่ไม่พอใจ

ปลายกลืนก้อนแข็ง ๆ ในคอ “เจ็บนิดหน่อยครับ” เธอตอบช้า ๆ พยายามให้น้ำเสียงนุ่มที่สุด “แต่ไม่เป็นไร”

ต้นหนาวพยักหน้า แล้วก้มมองคุณคำราม

“คุณคำรามบอกว่าแม่ต้องกินยา”

ปลายมองตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวเล็กในอ้อมแขนเด็ก มันเป็นไดโนเสาร์สีเขียวตุ่น ๆ ตาซ้ายมีรอยเย็บเหมือนเคยขาดแล้วถูกซ่อมอย่างไม่ค่อยเรียบร้อย

“คุณคำรามเป็นหมอเหรอครับ”

เด็กชายเงยหน้าขึ้นทันที แววตาสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเธอถามถึงโลกใบเล็กของเขา

“ไม่ใช่ครับ คุณคำรามเป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัยไดโนเสาร์”

“อ๋อ” ปลายทำหน้าจริงจัง “ตำแหน่งใหญ่กว่าหมออีก”

ต้นหนาวกะพริบตา ก่อนมุมปากเล็ก ๆ จะขยับเหมือนอยากยิ้ม แต่ยังไม่กล้ายิ้มเต็มที่

พอร์ชมองภาพนั้นผ่านกระจก ส่วนปลายเห็นสายตาเขา แต่ทำเป็นไม่เห็น

รถแล่นผ่านประตูใหญ่เข้าไป จอดหน้าบันไดหินอ่อน คนรับใช้สองสามคนยืนรออยู่ด้านหน้า ทุกคนก้มศีรษะทำความเคารพพอร์ช แต่พอมองมาที่ปลาย สายตากลับซ่อนความระแวง ความไม่ชอบใจ หรืออย่างน้อยที่สุดก็ความอยากรู้อยากเห็นไว้ไม่มิด

ปลายลงจากรถช้า ๆ เพราะยังเจ็บแผล พยาบาลจะเข้ามาประคอง แต่เธอยกมือห้าม...ไม่ใช่เพราะอยากอวดเก่ง แต่เพราะไม่อยากให้คนในบ้านนี้เห็นว่าเธออ่อนแอ

ประตูไม้บานใหญ่เปิดออก กลิ่นดอกลิลลี่อ่อน ๆ ลอยออกมาปะทะจมูก ภายในบ้านกว้างขวาง เพดานสูง โคมไฟระย้าส่องประกาย พื้นหินอ่อนสะอาดจนสะท้อนเงาคนเดิน เหมือนโรงแรมหรูมากกว่าที่อยู่อาศัย

บนโซฟากลางโถงมีหญิงวัยปลายห้าสิบนั่งอยู่

คุณหญิงอรอนงค์

ความทรงจำของปลายฝนบอกชื่อเธอทันที แม่ของพอร์ช ผู้หญิงที่เคยใช้สายตาแทนมีดเฉือนสะใภ้คนนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

คุณหญิงอรอนงค์แต่งกายเรียบหรู ผมเกล้าเรียบร้อย ไข่มุกเส้นเล็กบนลำคอทำให้ท่าทางยิ่งดูสูงส่ง ดวงตาของเธอไม่ได้มองปลายอย่างคนเห็นคนป่วยกลับบ้าน

แต่มองเหมือนเห็นปัญหาชิ้นเดิมถูกส่งคืนมา

“กลับมาได้แล้วหรือ”

คำทักทายเรียบมาก

เรียบจนปลายอยากยกมือปรบให้มารยาทผู้ดีที่สามารถแช่แข็งคนได้โดยไม่ต้องเปิดแอร์เพิ่ม

“ค่ะ” ปลายตอบสั้น ๆ

ต้นหนาวเดินไปหลบหลังขาพอร์ชทันทีเมื่อสัมผัสได้ว่าผู้ใหญ่กำลังจะเริ่มบรรยากาศแบบที่เขาไม่ชอบ

ปลายเห็นการเคลื่อนไหวนั้น ดวงตาเธออ่อนลงชั่วขณะ ส่วนคุณหญิงอรอนงค์ก็เห็น แต่แปลความหมายไปอีกทาง

“ถ้ายังพอมีสำนึกอยู่บ้าง ก็ควรคิดถึงลูกก่อนตัวเอง” หญิงสูงวัยพูดต่อ “หนาวควรอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ไม่ใช่ต้องคอยลุ้นว่าแม่จะอารมณ์เสียเมื่อไร”

คำพูดนั้นคม

ปลายรู้สึกได้ว่าร่างนี้เคยเจ็บกับคำแบบนี้มาก่อน เศษความทรงจำบางอย่างวูบผ่านเข้ามา ภาพปลายฝนคนเดิมยืนร้องไห้อยู่กลางโถงนี้ มือกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ขณะที่คุณหญิงอรอนงค์พูดว่า “ผู้หญิงอย่างเธอไม่ควรมีลูก”

ความเจ็บนั้นไม่ใช่ของปลายทั้งหมด

แต่ก็เจ็บ

ปลายสูดหายใจเข้าช้า ๆ ถ้าเป็นปลายฝนคนเดิมอาจกรีดร้อง หรือขว้างแจกันสักใบให้บ้านผู้ดีมีรอยร้าวสมใจ แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น

และเธอจะไม่ให้ใครใช้ภาพจำของผู้หญิงคนนั้นมาลากเธอเข้าหลุมเดิม

“ถ้าที่ปลอดภัยหมายถึงบ้านหลังนี้” ปลายพูดเสียงเรียบ “งั้นเราคงต้องช่วยกันทำให้มันปลอดภัยจริง ๆ ก่อนค่ะ”

คุณหญิงอรอนงค์หรี่ตา

พอร์ชหันมามอง

ปลายสบตาแม่สามีตามกฎหมายของร่างนี้โดยไม่หลบ

“เพราะเท่าที่เห็น ลูกสะดุ้งทุกครั้งที่ผู้ใหญ่ขึ้นเสียง แม้แต่ตอนที่ไม่มีใครแตะตัวเขาเลย ถ้าบ้านนี้ปลอดภัยมากจริง ทำไมเด็กสามขวบครึ่งถึงกลัวเสียงคนมากกว่ากลัวเข็มฉีดยาล่ะคะ”

โถงทั้งโถงเงียบลง

คำตอบไม่ได้ออกจากปากใคร แต่ใบหน้าของหลายคนบอกว่าคำถามนั้นแทงโดนบางอย่าง

คุณหญิงอรอนงค์เม้มปาก

พอร์ชก้มมองลูกชาย ต้นหนาวยืนกอดคุณคำรามแน่น ดวงตาหลุบต่ำ ไม่มองใคร

ปลายเห็นพอร์ชขยับนิ้วเหมือนอยากแตะหัวลูก แต่เขากลับหยุดมือไว้กลางทาง

ผู้ชายคนนี้รักลูก...แต่ไม่รู้จะปลอบลูกอย่างไร ซึ่งน่าสงสารพอ ๆ กับน่าหมั่นไส้

“พอเถอะ” พอร์ชพูดในที่สุด “ปลายเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ให้เธอพักก่อน”

คุณหญิงอรอนงค์มองลูกชาย เหมือนไม่พอใจที่เขาออกปากปกป้อง แต่พอร์ชไม่ได้มองตอบ เขาหันไปสั่งแม่บ้านให้พาปลายขึ้นห้อง

“ห้องเดิม” เขาบอก

คำว่าห้องเดิมทำให้ปลายรู้สึกเย็นวาบ

เธอเดินขึ้นบันไดโดยมีพยาบาลตามหลัง ส่วนต้นหนาวถูกพาไปอีกทาง พอเด็กชายรู้ว่าต้องแยกจากเธอ เขาหันมามองทันที แววตาเหมือนมีคำถาม แต่ไม่กล้าพูด

ปลายหยุดเดิน

“หนาว”

เด็กชายชะงัก

“เดี๋ยวแม่พักแป๊บหนึ่ง แล้วค่อยไปหานะครับ”

คำว่าแม่ออกจากปากเธอไม่คล่องนัก มันยังแปลก ยังหนัก แต่เมื่อเห็นดวงตาเด็กชายสว่างขึ้นเพียงนิดเดียว ปลายก็รู้ว่าคำคำนี้มีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้ความไม่ชินของตัวเองทำร้ายเขา

ต้นหนาวพยักหน้า

“ครับ”

เขาพูดแค่นั้น แต่กอดคุณคำรามหลวมลงนิดหนึ่ง

ห้องของปลายฝนอยู่ชั้นสอง ปีกซ้ายสุดของบ้าน ประตูไม้สีเข้มเปิดออกสู่ห้องกว้างตกแต่งด้วยโทนครีมทอง ทุกอย่างหรูหราเกินจำเป็น เตียงใหญ่ ผ้าม่านหนา โต๊ะเครื่องแป้งเต็มไปด้วยน้ำหอมแบรนด์แพง กระเป๋าและรองเท้าวางเรียงอย่างเป็นระเบียบเหมือนห้องโชว์สินค้า

แต่ไม่มีความอบอุ่น...ไม่มีรูปครอบครัวตั้งอยู่ในที่มองเห็น ไม่มีของเล่นเด็ก ไม่มีร่องรอยของคำว่าแม่

ปลายเดินไปหยุดหน้ากระจกบานใหญ่ และหญิงสาวในกระจกสวยมาก

ผิวขาวซีดเพราะเพิ่งป่วย ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาเรียวยาวมีเสน่ห์ จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูป แม้มีผ้าก๊อซปิดแผลบริเวณขมับก็ยังดูเหมือนนางเอกโฆษณาหลังผ่านฉากรถคว่ำมาอย่างมีสไตล์

นี่คือปลายฝน วรเศรษฐ์

ร่างใหม่ของเธอ

ชีวิตใหม่ที่มาพร้อมสามีเย็นชา แม่สามีสายแช่แข็ง ลูกชายขี้กลัว และอดีตที่เละเทะจนถ้าเอาไปทำประวัติสมัครงาน คงโดนปัดตกตั้งแต่หน้าแรก

ปลายหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น

“ได้ชีวิตใหม่ทั้งที แพ็กเกจเสริมเยอะดีนะ”

พยาบาลที่กำลังจัดยาหันมามองงง ๆ ปลายจึงยิ้มบาง ๆ แล้วบอกว่าไม่มีอะไร

หลังพยาบาลออกไป ปลายนั่งลงบนเตียง ความเหนื่อยจากการเดินทางทำให้หัวหนัก เธอเอนหลังพิงหมอน กวาดตามองห้องอย่างละเอียดตามสัญชาตญาณ

ลิ้นชักหัวเตียงปิดไม่สนิท

ปลายเอื้อมมือเปิดออก ภายในมีเอกสารเก่า ๆ กล่องกำมะหยี่เล็ก และกรอบรูปใบหนึ่งที่ถูกคว่ำหน้าไว้ เธอหยิบกรอบรูปขึ้นมา

กระจกกรอบรูปแตกเป็นรอยร้าวพาดผ่านกลางภาพ

ในภาพคือพอร์ช ปลายฝน และต้นหนาวตอนยังเล็กกว่านี้ เด็กชายอยู่ในอ้อมแขนพอร์ช ส่วนปลายฝนยืนข้าง ๆ ยิ้มบาง ๆ เหมือนพยายามเข้าไปอยู่ในภาพครอบครัวที่มีที่ว่างให้เธอน้อยเหลือเกิน

ปลายนิ้วแตะรอยแตกบนกระจก

ภาพในหัววูบขึ้นทันที

เสียงทะเลาะดังลั่นห้องนี้

“คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าคุณแต่งงานกับผมเพราะอะไร” เสียงพอร์ชเย็นเฉียบ

“ฉันไม่ได้...”

“หยุดโกหกสักที ปลายฝน”

เสียงแก้วแตก

เสียงเด็กเล็กร้องไห้นอกประตู

ปลายสะดุ้งจนกรอบรูปเกือบหลุดมือ เธอหอบหายใจ แผลที่ขมับเต้นตุบ ๆ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้มาเป็นเรื่องเป็นราว แต่มาเป็นเศษแก้ว แหลม คม และบาดทุกครั้งที่แตะ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณปลายคะ”

หญิงวัยกลางคนที่ปลายเห็นตั้งแต่โรงพยาบาลเปิดประตูเข้ามา เธอถือถาดยาและน้ำเปล่า ท่าทางเรียบร้อยแต่เกร็งชัดเจน

ป้าจันทร์

พี่เลี้ยงเก่าแก่ของบ้าน

“ป้าเอายามาให้ค่ะ”

ปลายมองเธออย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนคนรับใช้คนอื่น สายตาไม่ได้มีความเกลียดตรง ๆ แต่มีความระแวดระวังปนสงสาร เหมือนคนที่เห็นเรื่องในบ้านมากเกินไปจนไม่กล้าพูด

“ขอบคุณค่ะ” ปลายรับยา

ป้าจันทร์ชะงักเล็กน้อยกับคำขอบคุณ ราวกับไม่คุ้นที่ได้ยินจากปากปลายฝน ซึ่งปลายสังเกตเห็น

“ป้าจันทร์ใช่ไหมคะ”

“ค่ะ”

“หนาว…ปกติเขานอนห้องไหน”

ป้าจันทร์เงยหน้าขึ้นทันที แววตาไหววูบ “ห้องเด็กอยู่ปีกขวาค่ะ ใกล้ห้องคุณพอร์ช”

ไม่ใกล้ห้องแม่

ปลายรับรู้ข้อมูลนั้นไว้เงียบ ๆ

“เขากลัวเสียงคนทะเลาะมากไหมคะ”

คำถามนี้ทำให้ป้าจันทร์นิ่งไปนาน...นานพอให้ปลายเข้าใจว่าคำตอบคือมาก

“เด็กเล็กก็กลัวเสียงดังกันทั้งนั้นค่ะ” ป้าจันทร์ตอบเลี่ยง ๆ

ปลายยิ้มบาง “ป้าโกหกไม่เก่งเลยนะคะ”

ป้าจันทร์หน้าซีด “คุณปลาย…”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้จะเอาเรื่อง” ปลายวางแก้วน้ำลง “ฉันแค่อยากรู้ว่าลูกกลัวอะไรบ้าง จะได้ไม่ทำให้เขากลัวเพิ่ม”

คำว่าลูกทำให้ป้าจันทร์มองเธออย่างไม่แน่ใจ

ปลายไม่ได้อธิบายเพิ่ม เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนไปกะทันหันของเธอน่าสงสัย แต่อย่างน้อยความสงสัยก็ยังดีกว่าความเกลียด

หลังป้าจันทร์ออกไป ปลายพักอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเดินออกจากห้อง เธออยากดูบ้านนี้ด้วยตาตัวเองก่อนถูกใครจูงจมูกไปทางไหน

ทางเดินชั้นสองเงียบมาก เงียบจนเสียงเท้าเธอสะท้อนกับพื้นไม้ เธอเดินช้า ๆ ผ่านห้องนั่งเล่นเล็กที่ไม่มีใครอยู่ ผ่านมุมวางแจกันราคาแพงที่ดูเหมือนไม่เคยมีมือเด็กแตะ และลงบันไดไปยังโถงด้านล่าง

เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังมาจากห้องด้านหลัง

ปลายเดินตามเสียงไปจนถึงห้องเล่นของเด็ก

ต้นหนาวนั่งอยู่บนพรมกับป้าจันทร์ คุณคำรามวางอยู่ข้างตัว เด็กชายกำลังต่อบล็อกไม้เป็นปราสาทเอียง ๆ พอเห็นเธอยืนอยู่หน้าประตู เขาก็หยุดมือทันที

ไม่ใช่เพราะดีใจ

แต่เหมือนกำลังประเมินว่าแม่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นจะอารมณ์ไหน

ปลายย่อตัวลงช้า ๆ ไม่เดินเข้าไปทันที

“แม่เข้าไปได้ไหมครับ”

ต้นหนาวมองป้าจันทร์ ป้าจันทร์มองปลายอย่างประหลาดใจ ก่อนพยักหน้าให้เด็ก

“ได้ครับ” เด็กชายตอบเบา ๆ

ปลายเดินเข้าไปนั่งลงบนพรมอย่างระวัง เพราะแผลยังเจ็บ เธอมองปราสาทบล็อกไม้แล้วพูดจริงจัง

“อันนี้ฐานทัพคุณคำรามเหรอครับ”

ต้นหนาวส่ายหน้า

“บ้านครับ”

คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ปลายชะงัก

บ้านของเด็กชายทำจากบล็อกไม้เอียง ๆ ไม่มีหลังคา และมีไดโนเสาร์นั่งอยู่ข้างนอก ไม่ได้อยู่ข้างใน

“ทำไมคุณคำรามไม่เข้าไปในบ้านล่ะครับ”

ต้นหนาวก้มหน้า เอานิ้วเขี่ยพรม “ข้างในเสียงดังครับ” ปลายพูดไม่ออก ส่วนป้าจันทร์หลบสายตา

ความเงียบในห้องหนักขึ้นอย่างน่าปวดใจ ปลายอยากเอื้อมมือไปกอดเด็ก แต่รู้ว่าเขาอาจยังไม่พร้อม เธอจึงหยิบบล็อกไม้ชิ้นหนึ่งขึ้นมาวางข้างปราสาท

“งั้นเราทำห้องเงียบให้คุณคำรามก่อนดีไหม”

ต้นหนาวเงยหน้าขึ้น

“ห้องเงียบคืออะไรครับ”

“คือห้องที่ไม่มีใครตะโกน ไม่มีใครทำแก้วแตก แล้วถ้าใครอยากร้องไห้ ก็ร้องได้ ไม่โดนดุ”

เด็กชายมองเธอนานมาก...แล้วค่อย ๆ หยิบบล็อกอีกชิ้นมาวางต่อจากของเธอ

หัวใจปลายอุ่นวาบอย่างประหลาด

หลังเล่นได้ไม่นาน พอร์ชเดินเข้ามา เขาหยุดที่หน้าประตูเมื่อเห็นภาพปลายนั่งกับลูกบนพรม ทั้งสองกำลังสร้างบ้านไม้เอียง ๆ ให้ไดโนเสาร์ตัวเล็ก

สายตาของเขาอ่านยาก

ปลายไม่ได้สนใจเขามากนัก เธอสนใจเด็กชายที่ยอมขยับเข้ามานั่งใกล้เธอขึ้นทีละนิดมากกว่า

แต่เมื่อเธอกำลังจะหยิบบล็อกใต้โซฟา ปลายนิ้วกลับไปแตะบางอย่างนิ่ม ๆ

เธอก้มลงมอง

คุณคำรามอีกตัว?

ไม่ใช่

เป็นตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวเดิมที่ต้นหนาวคงทำตกเข้าไปใต้โซฟาเมื่อครู่ ปลายหยิบมันออกมา ปัดฝุ่นเบา ๆ แล้วกำลังจะส่งคืนเด็ก

แต่สายตาเธอสะดุดกับรอยเล็ก ๆ ตรงช่องถ่านด้านหลังตุ๊กตา

รอยแงะเล็กมาก

ปลายนิ่งไป

ต้นหนาวยื่นมือมารับตุ๊กตา “คุณคำรามครับ” ปลายยิ้มให้ลูก แล้วส่งตุ๊กตาคืนอย่างเป็นธรรมชาติ

“คุณคำรามไปซ่อนเก่งนะครับ”

เด็กชายกอดตุ๊กตาไว้ ไม่รู้เลยว่าแม่ของเขาเพิ่งเห็นอะไร ส่วนพอร์ชยังยืนอยู่ที่ประตู มองเธอเหมือนจับผิด

ปลายเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเพียงครู่เดียว ก่อนหันกลับมาหาต้นหนาว

ในบ้านที่ทุกคนบอกว่าปลอดภัย มีตุ๊กตาเด็กที่อาจถูกใครบางคนเปิดช่องถ่านไว้...น่าสนใจ

บ้านนี้ไม่ใช่แค่ไม่ต้อนรับเธอ บ้านนี้อาจกำลังซ่อนอะไรมากกว่านั้น และถ้ามีใครคิดใช้ของเล่นของเด็กเป็นตาเป็นหู

ปลายฝนคนใหม่ก็อยากรู้เหลือเกินว่าใครกันที่กล้าพอจะเล่นเกมแย่งลูกกับแม่ที่เพิ่งตายมาแล้วหนึ่งรอบ