นางร้ายลูกติดขอปิดบัญชีรัก

นางร้ายลูกติดขอปิดบัญชีรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
โดย:  Chareenยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
93บท
709views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ตายแล้วเกิดใหม่ทั้งที ดันตื่นมาในร่าง นางร้ายไฮโซที่คนเกลียดกันทั้งเมือง! แถมลืมตาขึ้นมาปุ๊บ สามีเย็นชาหน้าตายก็ยื่น 'ใบหย่า' ให้ปั๊บ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1: ตื่นมาพร้อมคำว่าแม่

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
93
บทที่ 1: ตื่นมาพร้อมคำว่าแม่
บทที่ 1: ตื่นมาพร้อมคำว่าแม่เสียงแรกที่ปลายได้ยินไม่ใช่เสียงสวดศพ ไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์พังยับ หรือเสียงใครสักคนกรีดร้องเรียกชื่อเธอจากปลายทางของอุบัติเหตุแต่มันคือเสียงสะอื้นเล็ก ๆ ที่เหมือนจะพยายามกลั้นไว้เต็มแรงสะอื้นหนึ่งครั้ง หายใจสะดุดหนึ่งหน แล้วตามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบแตกสลาย“แม่…”ปลายอยากลืมตา แต่หนังตาหนักเหมือนมีใครเอาหินทั้งภูเขามากดไว้ ร่างกายเจ็บหนึบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ลำคอแห้งผากเหมือนกลืนทรายเข้าไปทั้งกำมือ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเย็นเฉียบลอยอยู่รอบตัว เสียงเครื่องวัดชีพจรดังอย่างสม่ำเสมอ แต่หัวใจเธอกลับเต้นผิดจังหวะราวกับยังติดอยู่ในวินาทีสุดท้ายก่อนตายแสงไฟหน้ารถบรรทุกพุ่งเข้ามา เสียงเบรกที่ไม่ทัน เสียงโลหะกระแทกกันจนโลกทั้งใบฉีกออก แล้วก็…มืดปลายจำได้ชัดว่าตัวเองตายไปแล้วเธอจำได้ว่าก่อนหน้านั้น เธอเพิ่งรู้ความจริงว่าคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเธอแอบคบกับน้องสาวต่างแม่มาตลอด จำได้ว่าคนทั้งบ้านยืนอยู่ข้างสองคนนั้น แล้วใส่ร้ายเธอว่าเธอทำร้ายเด็กนั่น จำได้ว่าผู้หญิงที่เธอเรียกว่าน้องร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ดวงตากลับไม่มีความรู้สึกสักเสี้ยวจำได้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-24
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2: บ้านที่ไม่มีใครต้อนรับ
บทที่ 2: บ้านที่ไม่มีใครต้อนรับบ้านอัศวเมธาไม่เหมือนบ้าน...ไม่ใช่บ้านในความหมายที่ปลายเคยเข้าใจมันเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาดตา ตั้งอยู่หลังประตูเหล็กดัดสูงที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา สนามหญ้าด้านหน้าถูกตัดแต่งเรียบร้อยจนเหมือนห้ามใบหญ้าหายใจผิดจังหวะ น้ำพุหินอ่อนกลางสวนส่องประกายใต้แดดบ่าย รถยุโรปราคาแพงจอดเรียงอยู่ในโรงรถด้านข้าง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ สวยงาม แต่เย็นชาเหมือนเจ้าของบ้านปลายนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันใหญ่ ข้างหนึ่งเป็นพยาบาลส่วนตัวที่พอร์ชจ้างมาดูแลชั่วคราว อีกข้างเป็นต้นหนาวที่ถูกพ่ออุ้มขึ้นรถแล้ววางนั่งคาร์ซีตอย่างระมัดระวัง เด็กชายกอดคุณคำรามไว้แนบอกตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ ไม่พูดอะไรเกินคำว่า “ครับ” กับ “ไม่ครับ”พอร์ชนั่งหน้า ข้างคนขับ เขาไม่ได้หันมามองเธอบ่อยนัก แต่ปลายรู้สึกได้ว่าเขารับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอผ่านกระจกมองหลัง ผู้ชายคนนี้ระวังตัวเหมือนคนที่เคยถูกกัดจนเป็นแผลลึกน่าเสียดายที่ปลายก็เป็นแบบเดียวกัน“เจ็บหัวไหมครับ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างตัวปลายหันไป ต้นหนาวมองเธออยู่ ดวงตากลมโตมีความลังเล เด็กชายถามเหมือนอยากห่วง แต่กลัวว่าความห่วงของตั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-24
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3: ผู้หญิงอ่อนหวานกับเข็มใต้ลิ้น
บทที่ 3: ผู้หญิงอ่อนหวานกับเข็มใต้ลิ้นเช้าวันถัดมา บ้านอัศวเมธาสว่างไสวด้วยแดดอ่อน แต่บรรยากาศในบ้านยังคงเย็นเหมือนมีใครฝังฤดูหนาวไว้ใต้พื้นหินอ่อนปลายตื่นตั้งแต่เช้าเพราะนอนไม่สนิท แผลที่ขมับปวดตุบ ๆ เป็นระยะ ความทรงจำของปลายฝนยังคงไหลเข้ามาเป็นช่วง ๆ เหมือนคลื่นที่ซัดเศษซากขึ้นฝั่ง บางภาพชัด บางภาพพร่า บางภาพเจ็บจนเธอไม่แน่ใจว่าเป็นความรู้สึกของตัวเองหรือของเจ้าของร่างเดิมเธอจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้กลางงานเลี้ยง จำได้ว่าปลายฝนคนเดิมถูกมองเป็นคนใจร้ายทั้งที่ยังไม่ได้พูดจำได้ถึงกลิ่นน้ำหอมหวานจัดเจือกลิ่นแป้ง และจำได้ถึงรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้คนอื่นเชื่อว่าคนยิ้มไม่มีทางทำร้ายใครปลายไม่ชอบรอยยิ้มนั้นหลังจากล้างหน้าแต่งตัว เธอเลือกชุดเรียบง่ายกว่าตู้เสื้อผ้าของปลายฝนมาก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงขายาว ไม่ใช่ชุดรัดรูปหรือเครื่องประดับเต็มตัวตามภาพจำที่คนในบ้านน่าจะคุ้น เธอต้องการเดินได้สะดวก เผื่อมีเหตุจำเป็นต้องวิ่งตามลูกหรือหนีแม่สามีอย่างหลังนี่พูดเล่นครึ่งหนึ่งอีกครึ่งไม่แน่ใจเมื่อเธอลงมาชั้นล่าง ต้นหนาวกำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่โต๊ะเล็กข้างห้องอาหาร เด็กชายมีข้าวต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-24
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4: แม่มือใหม่กับไข่ภูเขาไฟ
บทที่ 4: แม่มือใหม่กับไข่ภูเขาไฟปลายตัดสินใจทำอาหารเช้าให้ลูกในเช้าวันที่สามหลังกลับบ้านเป็นการตัดสินใจที่เกิดจากความตั้งใจดีล้วน ๆผลลัพธ์จึงเลวร้ายอย่างบริสุทธิ์ใจห้องครัวของบ้านอัศวเมธากว้างพอ ๆ กับคาเฟ่ขนาดย่อม อุปกรณ์ครบจนปลายสงสัยว่าถ้ากดปุ่มผิดอาจมีเชฟฝรั่งเศสเด้งออกมาจากตู้เย็น คนครัวสามคนยืนเรียงแถวด้วยสีหน้าหวาดผวาเมื่อเธอประกาศว่า“เช้านี้ฉันจะทำอาหารให้หนาวเองค่ะ”ความเงียบหลังประโยคนั้นหนักพอ ๆ กับตอนพอร์ชยื่นเอกสารหย่าแม่ครัวใหญ่หน้าซีด “คุณปลายอยากทานอะไร สั่งพวกเราก็ได้ค่ะ”“ไม่ได้ค่ะ” ปลายตอบ “ฉันอยากทำให้ลูก”คนครัวมองหน้ากันเหมือนเพิ่งได้รับคำสั่งให้ส่งยานขึ้นดวงจันทร์ป้าจันทร์ที่ตามลงมาด้วยรีบเดินเข้ามาใกล้ “คุณปลายคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ”“ช่วยยืนใกล้ ๆ เผื่อฉันเผาบ้านค่ะ”ป้าจันทร์กะพริบตาปลายหันไปยิ้มแห้ง ๆ “ล้อเล่นค่ะ แต่ก็อย่าไปไกลมาก”เมนูที่เธอเลือกคือไข่ดาว ขนมปังปิ้ง และนมอุ่นง่ายเรียบง่ายเป็นเมนูที่เด็กอนุบาลบางคนอาจทำได้ถ้ามีผู้ใหญ่ช่วยปลายคิดอย่างมั่นใจเกินไปตอนหยิบไข่ออกจากตู้เย็นสิบนาทีต่อมา ไข่ดาวฟองแรกกลายเป็นสิ่งมีชีวิตสีดำขอบกรอบที่ส่งกลิ่นเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-24
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5: กล้องเด็กกับคนที่ชอบยืนในมุมมืด
บทที่ 5: กล้องเด็กกับคนที่ชอบยืนในมุมมืดหลังจากไข่ภูเขาไฟกลายเป็นเหตุการณ์สำคัญประจำบ้าน ปลายก็ได้เรียนรู้อีกหนึ่งเรื่องเด็กสามขวบครึ่งจำรายละเอียดเล็ก ๆ ได้ดีกว่าผู้ใหญ่คิดโดยเฉพาะรายละเอียดที่เกี่ยวกับความปลอดภัยต้นหนาวเริ่มยอมให้เธออยู่ใกล้มากขึ้น เขายังไม่วิ่งเข้ามากอด ยังไม่เรียกหาเธอเวลาหกล้ม แต่ยอมตอบคำถามมากขึ้น ยอมให้เธอนั่งข้าง ๆ ตอนต่อบล็อก และบางครั้งถ้าคิดว่าเธอไม่ได้มอง ก็จะแอบเหลือบดูเหมือนกำลังตรวจว่าแม่ยังอยู่ตรงนั้นไหมปลายไม่เร่งความไว้ใจของเด็กไม่ใช่ประตูอัตโนมัติที่เดินเข้าไปแล้วเปิดเอง มันเหมือนกล่องดนตรีเก่า ต้องหมุนเบา ๆ และหยุดก่อนสายลานขาดแต่สิ่งที่เธอเร่งได้ คือการหาคำตอบว่าทำไมตุ๊กตาไดโนเสาร์ของลูกถึงมีรอยแงะคืนนั้น หลังต้นหนาวหลับ ปลายขอคุณคำรามจากลูกด้วยเหตุผลว่า “แม่จะอาบน้ำแปรงฟันให้ไดโนเสาร์” เด็กชายลังเลอยู่นานมาก จนปลายต้องสัญญาว่าจะเอากลับมาวางข้างหมอนก่อนเขาตื่น“คุณคำรามกลัวมืดครับ” ต้นหนาวบอก“งั้นแม่จะเปิดไฟให้เขาครับ”“แล้วแม่อย่าดุเขานะครับ”ปลายชะงักกับประโยคนั้น ก่อนยิ้มอ่อน“แม่ไม่ดุคุณคำรามค่ะ เขาเป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัย ต้องให้เกียรต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-24
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6: งานเลี้ยงที่ลูกหาย
บทที่ 6: งานเลี้ยงที่ลูกหายงานเลี้ยงครอบครัวของบ้านอัศวเมธาถูกจัดขึ้นในเย็นวันเสาร์คำว่า “ครอบครัว” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวพร้อมหน้าอย่างอบอุ่น แต่มันหมายถึงญาติผู้ใหญ่ คู่ค้าคนสนิท ผู้บริหารระดับสูงบางคน และคนในแวดวงสังคมที่พร้อมยิ้มให้กันบนโต๊ะอาหาร แล้วค่อยเอาเรื่องกันไปพูดต่อหลังงานจบปลายไม่เข้าใจว่าคนรวยทำไมต้องเรียกสนามรบว่าโต๊ะอาหารค่ำแต่เธอก็แต่งตัวลงไปตามหน้าที่วันนี้เธอเลือกชุดเดรสสีเรียบ แขนยาวพอดีตัว ไม่ฉูดฉาด ไม่แย่งซีน และเคลื่อนไหวสะดวกพอจะวิ่งได้ถ้าจำเป็น เธอเกล้าผมหลวม ๆ ปิดผ้าก๊อซเล็กบนขมับด้วยปอยผมอย่างแนบเนียน เครื่องประดับมีเพียงต่างหูเล็ก ๆ และแหวนแต่งงานที่เธอยังสวมอยู่ตามสถานะไม่ใช่เพราะรักพอร์ชแต่เพราะมันเป็นเกราะทางกฎหมายชิ้นหนึ่งที่เธอจะยังไม่ถอดจนกว่าจะมั่นใจว่าลูกปลอดภัยต้นหนาวถูกแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงเอี๊ยมสีกรมท่า น่ารักจนปลายต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ฟัดแก้มเขาแบบคนเพิ่งค้นพบสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มในบ้านน้ำแข็งเด็กชายยืนหน้ากระจกในห้องเล่น กอดคุณคำรามไว้แนบอก“คุณหนาวไม่ต้องเอาคุณคำรามไปก็ได้ลูก” ป้าจันทร์พูดอย่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7: เงื่อนไขของแม่
บทที่ 7: เงื่อนไขของแม่หลังงานเลี้ยงจบ บ้านอัศวเมธาไม่ได้กลับสู่ความเงียบแบบเดิม...มันเงียบกว่าเดิมเช้าวันถัดมา ต้นหนาวยังไม่ยอมห่างจากปลายเด็กชายตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะฝันร้าย เขาไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง เพียงลุกขึ้นนั่งบนเตียงตัวเอง กอดคุณคำรามแน่น แล้วถามป้าจันทร์เสียงเบาว่า “แม่ยังอยู่ไหมครับ”เมื่อป้าจันทร์มาเคาะห้อง ปลายจึงรีบไปหา แม้ศีรษะยังปวดและแผลที่มือจากการปลดกลอนเรือนกระจกเมื่อคืนยังแสบอยู่ เธอนั่งลงข้างเตียงเด็กชาย ไม่รีบกอด แต่ยื่นมือไปให้เขาเลือกเองต้นหนาวมองมือเธอเพียงอึดใจเดียว ก่อนคลานเข้ามานั่งชิด แล้ววางหัวลงกับต้นแขนเธอ ปลายแทบไม่กล้าหายใจแรงความไว้ใจของเด็กคนนี้เปราะบางเหลือเกิน เปราะบางเหมือนแก้วใบเล็กที่เคยถูกผู้ใหญ่ทำตกซ้ำ ๆ จนร้าวไปทั้งใบ“หนาวฝันร้ายเหรอครับ” เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“ฝันว่าแม่อยู่ในสวน แต่หนาวหาไม่เจอ”ปลายเจ็บในอก “แม่อยู่นี่ครับ” เธอพูดช้า ๆ “เมื่อคืนแม่หาเจอแล้ว ใช่ไหม”“ครับ”“ครั้งหน้า ถ้ามีใครบอกว่าแม่รออยู่ที่ไหน หนาวต้องทำยังไงครับ”ต้นหนาวกอดคุณคำรามแน่น คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่มั่นใจ “ถามป้าจันทร์ก่อนครับ”“เก่งมาก แ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8: วันที่พ่อแม่ต้องจับมือกัน
บทที่ 8: วันที่พ่อแม่ต้องจับมือกันโรงเรียนอนุบาลของต้นหนาวตั้งอยู่กลางย่านเงียบสงบ มีต้นไม้ใหญ่เรียงรายหน้าประตู รั้วสีขาวสะอาดตา และสนามเด็กเล่นที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กในยามเช้าปลายยืนมองภาพนั้นจากเบาะหลังของรถ แล้วรู้สึกแปลก ๆในชีวิตเดิม เธอเคยผ่านโรงเรียนอนุบาลหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีเหตุผลต้องเข้าไป เธอไม่เคยรู้ว่าผู้ปกครองควรเตรียมอะไร ไม่เคยรู้ว่าเด็กเล็กต้องเอาป้ายชื่อมาติดตรงไหน ไม่เคยรู้ว่าการไปโรงเรียนกับลูกครั้งแรกจะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งประหม่าได้มากกว่าการขึ้นศาลเสียอีกต้นหนาวนั่งอยู่ข้างเธอ กอดคุณคำรามไว้ในกระเป๋าใบเล็ก วันนี้เด็กชายแต่งชุดนักเรียนเรียบร้อย ผมหวีเรียบ แก้มมีกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ เขามองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ สายตาทั้งตื่นเต้นและกังวลพอร์ชนั่งอยู่เบาะหน้าเหมือนเดิมเขามาด้วยไม่ได้เพราะอยากเดินคู่เธอแน่นอน แต่เพราะต้นหนาวขอเมื่อคืนว่า “พ่อไปด้วยได้ไหมครับ” และผู้ชายเย็นชาที่ทำท่าคุมทั้งโลกได้คนนั้นก็แพ้ลูกชายในเวลาไม่ถึงสองวินาทีรถจอดหน้าประตูโรงเรียน คนขับลงมาเปิดประตู พอร์ชลงก่อน ตามด้วยต้นหนาว แล้วปลายจึงลงมาเป็นคนสุดท้ายทันทีที่เธอปรากฏตัว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9: คลิปเก่าที่กลับมาฆ่าใหม่
บทที่ 9: คลิปเก่าที่กลับมาฆ่าใหม่คลิปนั้นถูกปล่อยตอนเจ็ดโมงเช้าเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่กำลังกินกาแฟก่อนทำงาน เปิดมือถือไถข่าว และพร้อมจะตัดสินชีวิตคนอื่นภายในสิบวินาทีปลายเห็นมันจากข้อความที่เมษาส่งมาเมษา: คุณเห็นข่าวหรือยังเมษา: ถ้ายัง อย่าเพิ่งเปิดต่อหน้าลูกประโยคหลังทำให้หัวใจปลายตกวูบ เธอกดลิงก์ด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ หน้าจอขึ้นวิดีโอสั้นความยาวไม่ถึงสิบวินาที ภาพค่อนข้างสั่น แต่ชัดพอเห็นใบหน้าของปลายฝนคนเดิมในคลิป ปลายฝนกระชากแขนต้นหนาวอย่างแรง เด็กชายเสียหลักเกือบล้ม สีหน้าแตกตื่น เสียงผู้หญิงที่ถ่ายคลิปอุทานว่า “คุณปลาย ทำอะไรน้อง!”แคปชันใต้คลิปสั้นและร้ายกาจ แม่ใจร้ายกลับมาขอลูกคืน คนแบบนี้สมควรได้สิทธิ์เลี้ยงเด็กจริงหรือ?ยอดแชร์พุ่งขึ้นแทบทุกวินาทีปลายจ้องภาพบนหน้าจอ ร่างกายเย็นไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะกลัวคำด่า แต่เพราะเด็กในคลิปคือต้นหนาวเด็กชายตัวเล็กกว่าตอนนี้นิดหน่อย แก้มยังกลมกว่าเดิม ดวงตากลัวมาก กลัวแบบที่เธอเคยเห็นในคืนโรงพยาบาลและผู้หญิงในคลิปคือร่างของเธอ มือของเธอ แรงกระชากของเธอปลายรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ปลายฝนคนเดิม แต่ร่างนี้ ความทรงจำนี้ และความเจ็บนี้ผูกกับเธอไป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10: รอยแผลบนฝ่ามือ
บทที่ 10: รอยแผลบนฝ่ามือหลังคลิปเต็มถูกส่งให้ทีมกฎหมายของพอร์ช โลกข้างนอกไม่ได้เงียบทันที เพราะความจริงไม่เคยวิ่งเร็วเท่าข่าวฉาวคลิปสั้นที่ตัดต่อยังถูกแชร์ซ้ำอยู่หลายเพจ คนบางกลุ่มไม่สนใจคลิปเต็มด้วยซ้ำ เพราะการได้ด่าใครสักคนโดยไม่ต้องรับผิดชอบนั้นสนุกกว่าการยอมรับว่าตัวเองอาจเข้าใจผิดแต่ในบ้านอัศวเมธา ความจริงสิบวินาทีที่เพิ่มเข้ามาเปลี่ยนอากาศทั้งหลัง คนรับใช้มองปลายต่างไปเล็กน้อยป้าจันทร์ร้องไห้เงียบ ๆ ตอนช่วยเธอเปลี่ยนผ้าพันแผลที่นิ้วจากเหตุการณ์เรือนกระจกคุณหญิงอรอนงค์เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยังไม่ขอโทษ แต่ก็ไม่พูดว่าปลายเป็นแม่ใจร้ายอีก ส่วนพอร์ช เขาเงียบกว่าทุกคนเงียบเสียจนปลายอยากเอาป้ายแปะหน้าผากเขาว่า กำลังประมวลผล กรุณารอสักครู่ช่วงเย็น หลังต้นหนาวหลับกลางวัน พอร์ชให้คนมาเชิญปลายไปพบในห้องทำงานห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นล่างฝั่งตะวันออก ตกแต่งด้วยไม้สีเข้ม ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือสูง อีกด้านเป็นกระจกมองออกไปเห็นสวน โต๊ะทำงานเรียบร้อยจนเหมือนทุกอย่างถูกวางตามองศาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเหมาะกับเจ้าของห้องมากควบคุมทุกอย่าง แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนต้องขออนุญาตก่อนเคลื่อนไห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-06-25
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status