นางร้ายลูกติดขอปิดบัญชีรัก

บทที่ 1: ตื่นมาพร้อมคำว่าแม่

เสียงแรกที่ปลายได้ยินไม่ใช่เสียงสวดศพ ไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์พังยับ หรือเสียงใครสักคนกรีดร้องเรียกชื่อเธอจากปลายทางของอุบัติเหตุ

แต่มันคือเสียงสะอื้นเล็ก ๆ ที่เหมือนจะพยายามกลั้นไว้เต็มแรง

สะอื้นหนึ่งครั้ง หายใจสะดุดหนึ่งหน แล้วตามด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบาจนแทบแตกสลาย

“แม่…”

ปลายอยากลืมตา แต่หนังตาหนักเหมือนมีใครเอาหินทั้งภูเขามากดไว้ ร่างกายเจ็บหนึบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ลำคอแห้งผากเหมือนกลืนทรายเข้าไปทั้งกำมือ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเย็นเฉียบลอยอยู่รอบตัว เสียงเครื่องวัดชีพจรดังอย่างสม่ำเสมอ แต่หัวใจเธอกลับเต้นผิดจังหวะราวกับยังติดอยู่ในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย

แสงไฟหน้ารถบรรทุกพุ่งเข้ามา เสียงเบรกที่ไม่ทัน เสียงโลหะกระแทกกันจนโลกทั้งใบฉีกออก แล้วก็…มืด

ปลายจำได้ชัดว่าตัวเองตายไปแล้ว

เธอจำได้ว่าก่อนหน้านั้น เธอเพิ่งรู้ความจริงว่าคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเธอแอบคบกับน้องสาวต่างแม่มาตลอด จำได้ว่าคนทั้งบ้านยืนอยู่ข้างสองคนนั้น แล้วใส่ร้ายเธอว่าเธอทำร้ายเด็กนั่น จำได้ว่าผู้หญิงที่เธอเรียกว่าน้องร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ดวงตากลับไม่มีความรู้สึกสักเสี้ยว

จำได้ว่าตัวเองขับรถหนีออกมาทั้งน้ำตา จำได้ว่ามีรถคันหนึ่งตามหลังมา และจำได้ว่าตอนที่รถพุ่งชน เธอมีเพียงคำถามเดียวในหัว

ทำไมไม่มีใครเชื่อเธอเลย

“แม่…ตื่นสิครับ”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม แผ่วกว่าเดิม และสั่นมากกว่าเดิม

ปลายบังคับตัวเองให้ลืมตา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้นเป็นเพดานสีขาว โคมไฟกลมของห้องพักผู้ป่วย และใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กชายคนหนึ่งที่เกาะข้างเตียงอยู่

เด็กคนนั้นอายุไม่น่าจะเกินสี่ขวบ แก้มยังกลมแบบเด็กเล็ก ผิวขาวซีด ดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้ เขากอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวเล็กไว้แนบอก ขณะมืออีกข้างกำชายผ้าห่มของเธอแน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อย เธอจะหายไปจริง ๆ

ปลายกะพริบตา

เด็กชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เธอรู้จัก

แต่แววตาของเขา…แววตาที่ทั้งกลัว ทั้งหวัง ทั้งโหยหาอย่างเจ็บปวดนั้น ทำให้หัวใจเธอเหมือนถูกนิ้วเล็ก ๆ บีบไว้

“แม่…” เด็กชายเรียกอีกครั้ง คราวนี้เสียงแตกพร่า “แม่ไม่หลับแล้วใช่ไหมครับ”

ปลายขยับปาก แต่ไม่มีเสียงออกมา

แม่?

เธอไม่มีลูก

เธอไม่มีแม้แต่โอกาสได้แต่งงานด้วยซ้ำ

ความปวดแปลบแล่นขึ้นมาจากท้ายทอยเหมือนมีใครเอาเข็มนับร้อยแทงพร้อมกัน ภาพหลายอย่างไหลทะลักเข้ามาในหัวโดยไม่ทันตั้งตัว ภาพบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า ภาพผู้หญิงหน้าตาสวยเฉี่ยวในกระจก ภาพผู้ชายร่างสูงในสูทสีเข้มที่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ภาพเด็กชายคนเดียวกับตรงหน้ากำลังร้องไห้อยู่หน้าประตู และเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่กรีดร้องจนแหบ

“เอาลูกฉันคืนมา!”

ปลายสะดุ้งเบา ๆ ความเจ็บจากบาดแผลทำให้เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเกินไปจนไอออกมา

เด็กชายตกใจ รีบปล่อยผ้าห่มแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาเบิกกว้างเหมือนกลัวว่าจะถูกดุ

ท่าทางนั้นทำให้ปลายชะงัก

เด็กสามขวบกว่าควรกลัวสัตว์ประหลาดในตู้เสื้อผ้า กลัวคุณหมอฉีดยา หรือกลัวไม่ได้กินไอศกรีม ไม่ใช่กลัวแม่ของตัวเองเพียงเพราะแม่ขยับตัวแรงไปนิดเดียว

ประตูห้องเปิดออกทันที พยาบาลคนหนึ่งรีบเข้ามาพร้อมคุณหมอ อีกด้านหนึ่งมีหญิงวัยกลางคนท่าทางเหมือนพี่เลี้ยงตามเข้ามา เธอมองปลายด้วยสีหน้าทั้งตกใจและโล่งใจ

“คุณปลายฟื้นแล้วค่ะ คุณหมอ!”

คุณปลาย?

ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวพร้อมความทรงจำสั้น ๆ ที่เหมือนไม่ใช่ของตัวเอง

ปลายฝน วรเศรษฐ์

ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของพอร์ช อัศวเมธา

นางร้ายไฮโซชื่อฉาวที่คนทั้งสังคมเกลียด

และแม่ของเด็กชายต้นหนาว

ปลายหลับตาลงแน่น สมองปวดร้าวจนแทบแตก เธอไม่ได้ฝัน ไม่ได้อยู่โรงพยาบาลเดิมหลังอุบัติเหตุเดิม และไม่ได้อยู่ในร่างเดิมของตัวเอง

เธอตายแล้ว

แล้วฟื้นขึ้นมาในร่างของผู้หญิงอีกคน

ผู้หญิงที่มีลูก

“หนาว อย่าเข้าไปใกล้คุณแม่มากลูก” เสียงพี่เลี้ยงเอ่ยเบา ๆ แต่มีความระแวงซ่อนอยู่ “ให้คุณหมอดูก่อนนะคะ”

เด็กชายที่ชื่อหนาวพยักหน้าช้า ๆ เขากอดตุ๊กตาไดโนเสาร์แน่นขึ้น แต่ดวงตายังไม่ละจากปลาย

ปลายอยากเรียกเขากลับมา อยากบอกว่าไม่ต้องกลัว แต่คำว่าลูกติดอยู่ในคอเหมือนก้อนหิน เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรพูดด้วยน้ำเสียงแบบไหนกับเด็กคนนี้

เธอเคยปลอบใครเป็นที่ไหน

ทั้งชีวิตเดิม เธอแทบไม่มีใครปลอบด้วยซ้ำ

หมอตรวจอาการ ถามคำถามพื้นฐาน ปลายตอบเท่าที่ตอบได้โดยอาศัยเศษความทรงจำที่ไหลเข้ามาอย่างกระจัดกระจาย เธอรู้ว่ารถของปลายฝนตกข้างทางเมื่อคืนก่อน รู้ว่าศีรษะกระแทกแรงแต่ไม่ถึงขั้นผ่าตัด รู้ว่าต้นหนาวอยู่ในรถอีกคันจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ตกใจมากจนร้องไห้ไม่หยุด

และรู้ว่าผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้อง

ความเงียบมาเยือนก่อนตัวเขา

ปลายลืมตาขึ้นเมื่อประตูเปิดออกอีกครั้ง ผู้ชายร่างสูงในสูทสีดำเดินเข้ามา ใบหน้าหล่อคมอย่างคนที่คุ้นกับการถูกมอง แต่สายตานิ่งลึกจนเหมือนน้ำแข็ง เขาไม่ได้รีบเข้ามาหาเธอ ไม่ได้ถามว่าเจ็บไหม ไม่ได้แสดงความตกใจที่เธอฟื้น

เขาเพียงมองเธอเหมือนตรวจสภาพของสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ยังไม่พังตามคาด

เศษความทรงจำกระแทกเข้ามาอีกระลอก

พอร์ช อัศวเมธา สามีของปลายฝน พ่อของต้นหนาว และผู้ชายที่กำลังจะหย่ากับเธอ

ต้นหนาวเห็นพ่อก็รีบเดินไปหา แต่เดินไปได้ครึ่งทางกลับหยุด เหมือนไม่แน่ใจว่าควรเข้าหาใครก่อนดี พอร์ชก้มมองลูกชาย แววตาเย็นชาของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที

“มาหาพ่อ”

เด็กชายเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย พอร์ชย่อตัวลงอุ้มลูกขึ้นแนบอก ท่าทางดูเก้ ๆ กัง ๆ เล็กน้อย แต่แขนแข็งแรงนั้นกอดเด็กไว้แน่นพอให้รู้ว่าเขารักลูก เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรแสดงออกอย่างไร

ต้นหนาวซุกหน้ากับไหล่พ่อ มือยังถือคุณคำรามไว้ไม่ปล่อย

ปลายมองภาพนั้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบอย่างไม่มีเหตุผล

“คุณหมอบอกว่าอาการคุณพ้นขีดอันตรายแล้ว” พอร์ชพูด เสียงราบเรียบเหมือนอ่านรายงาน “ถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อน อีกไม่กี่วันก็กลับบ้านได้”

กลับบ้าน

บ้านของใคร...บ้านที่ทุกคนเกลียดเธออย่างนั้นหรือ

ปลายยังไม่ทันถาม พอร์ชก็หันไปทางชายวัยกลางคนในชุดสูทที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลัง เขารับแฟ้มเอกสารจากชายคนนั้น แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียง

เสียงแฟ้มกระทบโต๊ะเบา ๆ แต่กลับดังในหัวปลาย

“ในเมื่อคุณฟื้นแล้ว เราควรคุยเรื่องที่ควรคุยสักที”

ปลายเหลือบมองเอกสาร

คำว่า “ข้อตกลงการหย่า” อยู่บนหัวกระดาษชัดเจนจนแทบไม่ต้องเดา

พยาบาลกับหมอทำสีหน้ากระอักกระอ่วน พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่มุมห้องก้มหน้าลง ส่วนเด็กชายในอ้อมแขนพอร์ชตัวแข็งทันที

ต้นหนาวอาจไม่เข้าใจคำว่าหย่าทั้งหมด แต่เด็กที่โตมากับเสียงผู้ใหญ่ทะเลาะกันย่อมเข้าใจบรรยากาศแย่ ๆ ได้ดีกว่าที่ผู้ใหญ่คิด

ปลายเห็นมือเล็ก ๆ ของเด็กกำตุ๊กตาที่ถูกเรียกว่าคุณคำรามแน่นจนข้อนิ้วซีด

พอร์ชวางปากกาข้างแฟ้ม

“คุณควรเซ็นเพื่อจบทุกอย่าง มันดีแค่ไหนที่วันนั้นคุณขโมยลูกออกไป แล้วเขาไม่ได้รับอันตราย” คำพูดนั้นเย็นชามาก

เย็นจนปลายนึกถึงคืนสุดท้ายในชีวิตเดิม คืนที่เธอร้องไห้ แต่เขากลับยืนข้างน้องสาวต่างแม่ แล้วบอกว่า “หยุดแสดงละครสักที”

ใบหน้าของชายคนนั้นซ้อนทับกับใบหน้าของพอร์ชเพียงชั่ววินาที

ปลายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตกกลับไปในหลุมเดิม หลุมที่มีแต่คนตัดสินเธอโดยไม่ฟัง หลุมที่เธอเคยตายอยู่ในนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง

แต่คราวนี้มีเสียงเล็ก ๆ ดึงเธอไว้

“พ่อ…” ต้นหนาวกระซิบ “แม่จะไปไหนครับ”

พอร์ชชะงัก...ปลายก็ชะงัก

เด็กชายไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง เขาแค่ถามเบา ๆ แต่คำถามนั้นกลับเหมือนเข็มเล็ก ๆ แทงใจ เธอมองเด็กในอ้อมแขนพ่อ เห็นความกลัวแบบที่เด็กวัยนี้ไม่ควรต้องรู้จัก

ในชีวิตเดิม ปลายไม่มีใครให้ปกป้อง แม้แต่ตัวเอง เธอก็ปกป้องไม่สำเร็จ

แต่ชาตินี้… ชาตินี้เธอลืมตาขึ้นมาแล้วมีเด็กคนหนึ่งเรียกเธอว่าแม่

ไม่รู้ว่าโชคชะตาต้องการลงโทษหรือให้โอกาส แต่ถ้าเด็กคนนี้เป็นคนเดียวในโลกใหม่ที่ยังร้องเรียกเธอด้วยความหวัง เธอก็จะไม่ปล่อยให้ใครพรากเขาไปง่าย ๆ

ปลายค่อย ๆ ขยับมือ แม้ปลายนิ้วยังสั่นจากความเจ็บ เธอหยิบปากกาขึ้นมา

พอร์ชมองการเคลื่อนไหวนั้นอย่างนิ่งงัน คล้ายคิดว่าเธอยอมเซ็น ส่วนทนายขยับตัวเล็กน้อย พี่เลี้ยงกลั้นหายใจ...ต้นหนาวมองเธอตาโต

ปลายเปิดเอกสารหน้าแรก อ่านเงื่อนไขด้วยสายตาที่แม้พร่าเลือน แต่สมองกลับตื่นตัวอย่างประหลาด รายละเอียดเต็มไปด้วยภาษากฎหมายที่พยายามทำให้เธอหมดสิทธิ์ในตัวลูกอย่างสุภาพที่สุด สุภาพเสียจนอยากปรบมือให้ความหน้าเลือดที่แต่งสูทมาเป็นอย่างดี

เธอขีดเส้นใต้ประโยคหนึ่ง...แล้วขีดฆ่าอีกประโยค

จากนั้นเขียนข้อความใหม่ลงไปด้วยลายมือที่ยังไม่มั่นคง แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนในห้องเห็น

สิทธิ์ในการดูแลบุตรต้องเป็นแบบร่วมกัน และมารดามีสิทธิ์พบ/ดูแลบุตรไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของเวลา เว้นแต่ศาลมีคำสั่งเป็นอื่นจากหลักฐานที่พิสูจน์ได้จริง

พอร์ชหรี่ตาลง

“ปลายฝน” ชื่อที่ออกจากปากเขาไม่เหมือนการเรียกภรรยา แต่เหมือนการเตือนผู้ต้องหา

ปลายเงยหน้าขึ้น มองเขาตรง ๆ “หย่าได้ค่ะ” เธอพูด เสียงแหบเพราะเพิ่งฟื้น แต่ทุกคำชัดเจน “แต่ลูกต้องมีฉันครึ่งหนึ่ง”

ดวงตาของพอร์ชเย็นขึ้นทันที

“คุณคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะต่อรอง?”

ปลายยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ริมฝีปากแห้งแตก “ถ้าคุณคิดจะใช้เงินซื้อความเป็นแม่ของฉัน คุณควรเพิ่มงบไว้ซื้อยาลดความมั่นใจตัวเองด้วยนะคะ เพราะน่าจะแพงกว่าค่าทนายแน่นอน”

ความเงียบตกลงกลางห้องอย่างหนัก ส่วนพยาบาลหลุดทำตาโต ทนายกระแอมเบา ๆ พี่เลี้ยงเบิกตาค้าง ส่วนต้นหนาวหยุดสะอื้นแล้วมองเธอเหมือนเพิ่งเห็นแม่ในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

พอร์ชไม่ได้ตอบทันที เขามองเธอนานมาก นานจนปลายรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังประเมินเธอใหม่ ไม่ใช่ด้วยความเชื่อใจ แต่ด้วยความระแวงที่ลึกขึ้น

ดี...ระแวงไปเถอะ เธอก็ไม่ไว้ใจเขาเหมือนกัน

“คุณเพิ่งฟื้น” เขาพูดในที่สุด “อย่าเพิ่งพูดอะไรที่ตัวเองรับผิดชอบไม่ไหว”

ปลายวางปากกาลงบนเอกสาร ดันแฟ้มกลับไปทางเขาช้า ๆ

“ฉันตายมาแล้วครั้งหนึ่ง” เธอคิด แต่ไม่ได้พูดออกไป

สิ่งที่เธอพูดคือ “ฉันรับผิดชอบคำพูดตัวเองไหวค่ะคุณพอร์ช แต่คุณต่างหากที่ควรเริ่มรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองเชื่อบ้าง”

พอร์ชนิ่ง ส่วนปลายหันไปมองต้นหนาว เด็กชายยังอยู่ในอ้อมแขนพ่อ แต่สายตาเล็ก ๆ นั้นจับอยู่ที่เธอไม่ยอมละ

ปลายไม่รู้ว่าต้องยิ้มแบบแม่อย่างไร เธอจึงเพียงยกมุมปากนิด ๆ แล้วพูดเบา ๆ เท่าที่เสียงจะเอื้อ

“หนาว…ไม่ต้องกลัวนะครับ” เด็กชายกอดคุณคำรามแน่นขึ้น ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

เป็นการพยักหน้าที่เบามาก...แต่สำหรับปลาย มันเหมือนคำสัญญาแรกของชีวิตใหม่

เธออาจไม่รู้ว่าปลายฝนคนเดิมเคยทำอะไรไว้บ้าง ไม่รู้ว่าบ้านอัศวเมธามีหลุมพรางกี่ชั้น ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้ารักหรือเกลียดเธอกันแน่

แต่เธอรู้แล้วหนึ่งอย่าง....เด็กคนนี้ต้องได้รับความรัก

และถ้าการรักษาเขาไว้ต้องทำให้เธอกลายเป็นนางร้ายจริง ๆ

ก็ได้

...ชาตินี้เธอจะร้ายให้ถูกคน