جميع فصول : الفصل -الفصل 10

บทที่ 2: บ้านที่ไม่มีใครต้อนรับบ้านอัศวเมธาไม่เหมือนบ้าน...ไม่ใช่บ้านในความหมายที่ปลายเคยเข้าใจมันเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสะอาดตา ตั้งอยู่หลังประตูเหล็กดัดสูงที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา สนามหญ้าด้านหน้าถูกตัดแต่งเรียบร้อยจนเหมือนห้ามใบหญ้าหายใจผิดจังหวะ น้ำพุหินอ่อนกลางสวนส่องประกายใต้แดดบ่าย รถยุโรปราคาแพงจอดเรียงอยู่ในโรงรถด้านข้าง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ สวยงาม แต่เย็นชาเหมือนเจ้าของบ้านปลายนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันใหญ่ ข้างหนึ่งเป็นพยาบาลส่วนตัวที่พอร์ชจ้างมาดูแลชั่วคราว อีกข้างเป็นต้นหนาวที่ถูกพ่ออุ้มขึ้นรถแล้ววางนั่งคาร์ซีตอย่างระมัดระวัง เด็กชายกอดคุณคำรามไว้แนบอกตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ ไม่พูดอะไรเกินคำว่า “ครับ” กับ “ไม่ครับ”พอร์ชนั่งหน้า ข้างคนขับ เขาไม่ได้หันมามองเธอบ่อยนัก แต่ปลายรู้สึกได้ว่าเขารับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเธอผ่านกระจกมองหลัง ผู้ชายคนนี้ระวังตัวเหมือนคนที่เคยถูกกัดจนเป็นแผลลึกน่าเสียดายที่ปลายก็เป็นแบบเดียวกัน“เจ็บหัวไหมครับ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างตัวปลายหันไป ต้นหนาวมองเธออยู่ ดวงตากลมโตมีความลังเล เด็กชายถามเหมือนอยากห่วง แต่กลัวว่าความห่วงของตั

บทที่ 4: แม่มือใหม่กับไข่ภูเขาไฟปลายตัดสินใจทำอาหารเช้าให้ลูกในเช้าวันที่สามหลังกลับบ้านเป็นการตัดสินใจที่เกิดจากความตั้งใจดีล้วน ๆผลลัพธ์จึงเลวร้ายอย่างบริสุทธิ์ใจห้องครัวของบ้านอัศวเมธากว้างพอ ๆ กับคาเฟ่ขนาดย่อม อุปกรณ์ครบจนปลายสงสัยว่าถ้ากดปุ่มผิดอาจมีเชฟฝรั่งเศสเด้งออกมาจากตู้เย็น คนครัวสามคนยืนเรียงแถวด้วยสีหน้าหวาดผวาเมื่อเธอประกาศว่า“เช้านี้ฉันจะทำอาหารให้หนาวเองค่ะ”ความเงียบหลังประโยคนั้นหนักพอ ๆ กับตอนพอร์ชยื่นเอกสารหย่าแม่ครัวใหญ่หน้าซีด “คุณปลายอยากทานอะไร สั่งพวกเราก็ได้ค่ะ”“ไม่ได้ค่ะ” ปลายตอบ “ฉันอยากทำให้ลูก”คนครัวมองหน้ากันเหมือนเพิ่งได้รับคำสั่งให้ส่งยานขึ้นดวงจันทร์ป้าจันทร์ที่ตามลงมาด้วยรีบเดินเข้ามาใกล้ “คุณปลายคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ”“ช่วยยืนใกล้ ๆ เผื่อฉันเผาบ้านค่ะ”ป้าจันทร์กะพริบตาปลายหันไปยิ้มแห้ง ๆ “ล้อเล่นค่ะ แต่ก็อย่าไปไกลมาก”เมนูที่เธอเลือกคือไข่ดาว ขนมปังปิ้ง และนมอุ่นง่ายเรียบง่ายเป็นเมนูที่เด็กอนุบาลบางคนอาจทำได้ถ้ามีผู้ใหญ่ช่วยปลายคิดอย่างมั่นใจเกินไปตอนหยิบไข่ออกจากตู้เย็นสิบนาทีต่อมา ไข่ดาวฟองแรกกลายเป็นสิ่งมีชีวิตสีดำขอบกรอบที่ส่งกลิ่นเ

บทที่ 6: งานเลี้ยงที่ลูกหายงานเลี้ยงครอบครัวของบ้านอัศวเมธาถูกจัดขึ้นในเย็นวันเสาร์คำว่า “ครอบครัว” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวพร้อมหน้าอย่างอบอุ่น แต่มันหมายถึงญาติผู้ใหญ่ คู่ค้าคนสนิท ผู้บริหารระดับสูงบางคน และคนในแวดวงสังคมที่พร้อมยิ้มให้กันบนโต๊ะอาหาร แล้วค่อยเอาเรื่องกันไปพูดต่อหลังงานจบปลายไม่เข้าใจว่าคนรวยทำไมต้องเรียกสนามรบว่าโต๊ะอาหารค่ำแต่เธอก็แต่งตัวลงไปตามหน้าที่วันนี้เธอเลือกชุดเดรสสีเรียบ แขนยาวพอดีตัว ไม่ฉูดฉาด ไม่แย่งซีน และเคลื่อนไหวสะดวกพอจะวิ่งได้ถ้าจำเป็น เธอเกล้าผมหลวม ๆ ปิดผ้าก๊อซเล็กบนขมับด้วยปอยผมอย่างแนบเนียน เครื่องประดับมีเพียงต่างหูเล็ก ๆ และแหวนแต่งงานที่เธอยังสวมอยู่ตามสถานะไม่ใช่เพราะรักพอร์ชแต่เพราะมันเป็นเกราะทางกฎหมายชิ้นหนึ่งที่เธอจะยังไม่ถอดจนกว่าจะมั่นใจว่าลูกปลอดภัยต้นหนาวถูกแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงเอี๊ยมสีกรมท่า น่ารักจนปลายต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ฟัดแก้มเขาแบบคนเพิ่งค้นพบสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มในบ้านน้ำแข็งเด็กชายยืนหน้ากระจกในห้องเล่น กอดคุณคำรามไว้แนบอก“คุณหนาวไม่ต้องเอาคุณคำรามไปก็ได้ลูก” ป้าจันทร์พูดอย่

บทที่ 8: วันที่พ่อแม่ต้องจับมือกันโรงเรียนอนุบาลของต้นหนาวตั้งอยู่กลางย่านเงียบสงบ มีต้นไม้ใหญ่เรียงรายหน้าประตู รั้วสีขาวสะอาดตา และสนามเด็กเล่นที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กเล็กในยามเช้าปลายยืนมองภาพนั้นจากเบาะหลังของรถ แล้วรู้สึกแปลก ๆในชีวิตเดิม เธอเคยผ่านโรงเรียนอนุบาลหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีเหตุผลต้องเข้าไป เธอไม่เคยรู้ว่าผู้ปกครองควรเตรียมอะไร ไม่เคยรู้ว่าเด็กเล็กต้องเอาป้ายชื่อมาติดตรงไหน ไม่เคยรู้ว่าการไปโรงเรียนกับลูกครั้งแรกจะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งประหม่าได้มากกว่าการขึ้นศาลเสียอีกต้นหนาวนั่งอยู่ข้างเธอ กอดคุณคำรามไว้ในกระเป๋าใบเล็ก วันนี้เด็กชายแต่งชุดนักเรียนเรียบร้อย ผมหวีเรียบ แก้มมีกลิ่นแป้งเด็กจาง ๆ เขามองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ สายตาทั้งตื่นเต้นและกังวลพอร์ชนั่งอยู่เบาะหน้าเหมือนเดิมเขามาด้วยไม่ได้เพราะอยากเดินคู่เธอแน่นอน แต่เพราะต้นหนาวขอเมื่อคืนว่า “พ่อไปด้วยได้ไหมครับ” และผู้ชายเย็นชาที่ทำท่าคุมทั้งโลกได้คนนั้นก็แพ้ลูกชายในเวลาไม่ถึงสองวินาทีรถจอดหน้าประตูโรงเรียน คนขับลงมาเปิดประตู พอร์ชลงก่อน ตามด้วยต้นหนาว แล้วปลายจึงลงมาเป็นคนสุดท้ายทันทีที่เธอปรากฏตัว

บทที่ 10: รอยแผลบนฝ่ามือหลังคลิปเต็มถูกส่งให้ทีมกฎหมายของพอร์ช โลกข้างนอกไม่ได้เงียบทันที เพราะความจริงไม่เคยวิ่งเร็วเท่าข่าวฉาวคลิปสั้นที่ตัดต่อยังถูกแชร์ซ้ำอยู่หลายเพจ คนบางกลุ่มไม่สนใจคลิปเต็มด้วยซ้ำ เพราะการได้ด่าใครสักคนโดยไม่ต้องรับผิดชอบนั้นสนุกกว่าการยอมรับว่าตัวเองอาจเข้าใจผิดแต่ในบ้านอัศวเมธา ความจริงสิบวินาทีที่เพิ่มเข้ามาเปลี่ยนอากาศทั้งหลัง คนรับใช้มองปลายต่างไปเล็กน้อยป้าจันทร์ร้องไห้เงียบ ๆ ตอนช่วยเธอเปลี่ยนผ้าพันแผลที่นิ้วจากเหตุการณ์เรือนกระจกคุณหญิงอรอนงค์เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยังไม่ขอโทษ แต่ก็ไม่พูดว่าปลายเป็นแม่ใจร้ายอีก ส่วนพอร์ช เขาเงียบกว่าทุกคนเงียบเสียจนปลายอยากเอาป้ายแปะหน้าผากเขาว่า กำลังประมวลผล กรุณารอสักครู่ช่วงเย็น หลังต้นหนาวหลับกลางวัน พอร์ชให้คนมาเชิญปลายไปพบในห้องทำงานห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นล่างฝั่งตะวันออก ตกแต่งด้วยไม้สีเข้ม ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือสูง อีกด้านเป็นกระจกมองออกไปเห็นสวน โต๊ะทำงานเรียบร้อยจนเหมือนทุกอย่างถูกวางตามองศาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเหมาะกับเจ้าของห้องมากควบคุมทุกอย่าง แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนต้องขออนุญาตก่อนเคลื่อนไห