บทที่ 7: เงื่อนไขของแม่

บทที่ 7: เงื่อนไขของแม่

หลังงานเลี้ยงจบ บ้านอัศวเมธาไม่ได้กลับสู่ความเงียบแบบเดิม...มันเงียบกว่าเดิม

เช้าวันถัดมา ต้นหนาวยังไม่ยอมห่างจากปลาย

เด็กชายตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะฝันร้าย เขาไม่ได้ร้องไห้เสียงดัง เพียงลุกขึ้นนั่งบนเตียงตัวเอง กอดคุณคำรามแน่น แล้วถามป้าจันทร์เสียงเบาว่า “แม่ยังอยู่ไหมครับ”

เมื่อป้าจันทร์มาเคาะห้อง ปลายจึงรีบไปหา แม้ศีรษะยังปวดและแผลที่มือจากการปลดกลอนเรือนกระจกเมื่อคืนยังแสบอยู่ เธอนั่งลงข้างเตียงเด็กชาย ไม่รีบกอด แต่ยื่นมือไปให้เขาเลือกเอง

ต้นหนาวมองมือเธอเพียงอึดใจเดียว ก่อนคลานเข้ามานั่งชิด แล้ววางหัวลงกับต้นแขนเธอ ปลายแทบไม่กล้าหายใจแรง

ความไว้ใจของเด็กคนนี้เปราะบางเหลือเกิน เปราะบางเหมือนแก้วใบเล็กที่เคยถูกผู้ใหญ่ทำตกซ้ำ ๆ จนร้าวไปทั้งใบ

“หนาวฝันร้ายเหรอครับ” เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ

“ฝันว่าแม่อยู่ในสวน แต่หนาวหาไม่เจอ”

ปลายเจ็บในอก “แม่อยู่นี่ครับ” เธอพูดช้า ๆ “เมื่อคืนแม่หาเจอแล้ว ใช่ไหม”

“ครับ”

“ครั้งหน้า ถ้ามีใครบอกว่าแม่รออยู่ที่ไหน หนาวต้องทำยังไงครับ”

ต้นหนาวกอดคุณคำรามแน่น คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่มั่นใจ “ถามป้าจันทร์ก่อนครับ”

“เก่งมาก แล้วถ้าคนนั้นบอกว่าอย่าบอกใคร?”

เด็กชายเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตยังมีความกลัวหลงเหลือ “ต้องบอกครับ”

ปลายยิ้มบาง ลูบผมลูกเบา ๆ “ใช่ครับ ความลับที่ทำให้หนูกลัว ไม่ใช่ความลับที่ดี”

ป้าจันทร์ยืนอยู่ข้างประตู เช็ดน้ำตาเงียบ ๆ

พอร์ชยืนอยู่ด้านหลังป้าจันทร์ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาไม่ได้เข้ามา ไม่ได้พูดแทรก เพียงยืนมองภาพปลายกับลูกด้วยสายตาที่อ่านยาก แต่ครั้งนี้ไม่มีความเย็นชาจัดเหมือนเดิม มีบางอย่างคล้ายความรู้สึกผิดซ่อนอยู่ในรอยนิ่งนั้น

ปลายเห็นเขาจากหางตา แต่ไม่ทัก ตอนนี้คนสำคัญที่สุดคือต้นหนาว ไม่ใช่ผู้ชายปากหนักที่เพิ่งเริ่มรู้ว่าบ้านตัวเองมีงูหลายตัว

หลังอาหารเช้า พอร์ชเรียกประชุมคนในบ้านทันที ห้องรับรองเล็กถูกเปลี่ยนเป็นสนามสอบสวนย่อม ๆ คนรับใช้ที่เกี่ยวข้องเมื่อคืนถูกแยกไว้ต่างหาก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนหน้าประตู สีหน้าของทุกคนในบ้านซีดเผือด

คนรับใช้ชายที่พาต้นหนาวไปเรือนกระจกนั่งตัวสั่นอยู่ตรงกลาง เขาชื่อสิน อายุราวสามสิบต้น ๆ ทำงานในสวนมาสองปี สีหน้าเขาเหมือนคนพร้อมร้องไห้ทุกวินาที

“ใครสั่ง” พอร์ชถาม เสียงเขาต่ำ เรียบ และเย็นจนคนฟังหนาวสันหลัง

สินก้มหน้า “ผม…ผมไม่มีใครสั่งครับ ผมแค่เห็นคุณหนูหลงทาง เลยพาไป...”

“โกหกให้ฉลาดกว่านี้” พอร์ชตัดบท “ในคลิปคุณบอกลูกผมว่าปลายรออยู่ในสวน แล้วบอกไม่ให้เสียงดัง”

สินน้ำตาร่วงทันที

คุณหญิงอรอนงค์นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งหนึ่ง มือกำผ้าเช็ดหน้าจนยับ เธอทั้งโกรธ ทั้งเสียหน้า และดูเหมือนยังไม่รู้จะมองเหตุการณ์นี้อย่างไรดี

ลดาลินไม่ได้อยู่ในการประชุม เธอกลับไปตั้งแต่เมื่อคืนหลังตำรวจมาถึง ด้วยข้ออ้างว่าตกใจจนไม่ไหว ปลายคิดว่าข้ออ้างนั้นสวยงามพอ ๆ กับชุดสีชมพูของเธอ

แต่ยังไม่มีหลักฐานลากไปถึงลดาลินโดยตรง

ปลายจึงเงียบ

“ไล่ออก แล้วส่งตำรวจ” พอร์ชพูดหลังสินยังไม่ยอมเปิดปาก

สินสะดุ้ง “คุณพอร์ชครับ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้คิดร้ายกับคุณหนูจริง ๆ ผมแค่…แค่…”

“แค่อะไร”

สินเงียบ

ปลายที่นั่งอยู่ตรงข้ามยกชาขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนวางแก้วลง

“อย่าเพิ่งไล่ค่ะ”

ทุกสายตาหันมาที่เธอทันที

พอร์ชขมวดคิ้ว “คุณว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่าอย่าเพิ่งไล่”

คุณหญิงอรอนงค์หลุดเสียงแข็ง “เธอจะเก็บคนที่ทำให้หลานฉันหายไว้ในบ้านอีกหรือ”

ปลายหันไปมองแม่สามีตามกฎหมายของร่างนี้ “ถ้าไล่ออกตอนนี้ คนบงการก็หายค่ะ”

ห้องทั้งห้องเงียบ และปลายมองสิน เขาหลบตาเร็วเกินไป

“คนแบบเขาไม่กล้าคิดแผนเองหรอกค่ะ กล้องวงจรปิดในบ้านเยอะ เขารู้ว่าพาหนาวออกไปแล้วต้องโดนจับได้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขากล้า คือมีคนรับปากว่าจะช่วย หรือมีคนถืออะไรบางอย่างไว้บังคับ”

สินตัวสั่นแรงขึ้น ปลายไม่กดเขาต่อ เธอหันกลับไปหาพอร์ช  “คุณอยากได้แค่ความสะใจ หรืออยากได้ตัวคนที่คิดทำร้ายลูกจริง ๆ” ดวงตาพอร์ชเข้มขึ้น

เขาไม่ชอบให้ใครย้อน

แต่คำถามนี้ไม่ใช่อารมณ์ มันคือเหตุผล และน่ารำคาญตรงที่มันถูก

พอร์ชนิ่งไปนาน ก่อนหันไปสั่งหัวหน้ารักษาความปลอดภัย

“แยกเขาไว้ อย่าให้ติดต่อใคร เก็บโทรศัพท์ บัญชีธนาคาร ประวัติการโทรทั้งหมด ส่งให้ทีมกฎหมาย ตรวจกล้องทุกจุดย้อนหลังหนึ่งเดือน”

“ครับ”

สินถูกพาออกไป สีหน้าเหมือนคนที่เพิ่งรู้ว่าการไม่พูดอาจไม่ได้ช่วยให้รอด

เมื่อคนรับใช้ออกไปหมด ห้องประชุมเล็กเหลือเพียงพอร์ช ปลาย คุณหญิงอรอนงค์ ป้าจันทร์ และทนายประจำตระกูล

พอร์ชหันมาหาปลาย

“คุณต้องการอะไร”

ปลายเลิกคิ้ว

“คำถามกว้างมากนะคะ ถ้าถามตอนฉันอารมณ์ดี ฉันอาจตอบว่าอยากได้ชีวิตสงบสุขกับกาแฟอร่อย ๆ แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ฉันต้องการข้อตกลงเรื่องลูกใหม่ค่ะ”

คุณหญิงอรอนงค์หน้าเปลี่ยน “เธอจะใช้เรื่องเมื่อคืนมาต่อรอง?”

ปลายมองเธอนิ่ง ๆ “ไม่ค่ะ ฉันใช้เรื่องเมื่อคืนเป็นหลักฐานว่าข้อตกลงเดิมของบ้านนี้ปกป้องลูกไม่ได้”

พอร์ชนั่งลงช้า ๆ

“พูดมา”

ปลายหยิบแฟ้มที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าออกมา เธอไม่ได้หลับต่อหลังปลอบต้นหนาว เพราะรู้ว่าถ้าอยากอยู่ในบ้านนี้ เธอต้องมีเอกสารมากกว่าน้ำตา

“หนึ่ง ฉันต้องมีสิทธิ์อยู่กับหนาวทุกวัน อย่างน้อยวันละสามชั่วโมง โดยไม่มีคนในบ้านขัดขวาง เว้นแต่หมอหรือครูเห็นว่าไม่เหมาะสมจริง ๆ”

ทนายเริ่มจด

“สอง ฉันจะเข้าร่วมกิจกรรมโรงเรียนของลูกทุกกิจกรรมที่ผู้ปกครองควรเข้าร่วม ไม่ใช่ในฐานะแขก ไม่ใช่ในฐานะคนที่ต้องขออนุญาตจากบ้านนี้ แต่ในฐานะแม่”

คุณหญิงอรอนงค์เม้มปาก

ปลายพูดต่อ

“สาม ต้นหนาวต้องได้พบจิตแพทย์เด็กหรือผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการเด็กอย่างต่อเนื่อง เพื่อประเมินความกลัวและบาดแผล ไม่ใช่แค่บอกว่าเด็กเดี๋ยวก็ลืม เพราะเด็กไม่ได้ลืมค่ะ เด็กแค่เลิกพูดถ้ารู้ว่าพูดแล้วไม่มีใครฟัง”

ประโยคหลังทำให้ป้าจันทร์น้ำตาคลอ

พอร์ชมองปลาย ดวงตาเขาไหวเล็กน้อย

“สี่” ปลายหยุดนิดหนึ่ง “ถ้ามีการตัดสินใจใด ๆ เกี่ยวกับลูก เช่น ย้ายห้อง ย้ายโรงเรียน เปลี่ยนพี่เลี้ยง หรือให้ใครเข้าถึงตัวลูก ต้องแจ้งฉันก่อน ไม่ใช่ให้รู้คนสุดท้าย”

พอร์ชมองแฟ้มตรงหน้า

“คุณเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อไร”

“หลังลูกฉันถูกขังในเรือนกระจกค่ะ” คำว่าลูกฉันทำให้อากาศในห้องแน่นขึ้นอีกครั้ง

พอร์ชเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “คุณคิดว่าผมจะยอม?”

ปลายยิ้มบาง

“คุณจะไม่ยอมก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเรื่องถึงศาล ฉันมีคลิปเมื่อคืน มีหลักฐานว่าบ้านนี้ปล่อยให้บุคคลภายในพาเด็กออกไปโดยไม่มีการตรวจสอบ มีหลักฐานว่าฉันเป็นคนตามเจอลูก และมีแพทย์ยืนยันว่าฉันยังไม่สมควรถูกกดดันเรื่องหย่าทันทีหลังฟื้นจากอุบัติเหตุ”

ทนายประจำตระกูลเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที

ปลายหันไปยิ้มให้เขา “ขอโทษนะคะ ฉันอาจไม่ใช่ทนาย แต่ฉันอ่านภาษาไทยออกค่ะ”

พอร์ชเงียบไป

ในความเงียบนั้น ต้นหนาวเดินเข้ามาในห้องโดยมีป้าจันทร์รีบตามหลัง

“คุณหนูคะ ป้าบอกให้รอข้างนอก…” เด็กชายหยุดอยู่ใกล้ประตู กอดคุณคำรามไว้แนบอก มองผู้ใหญ่ทีละคนอย่างไม่แน่ใจ

ปลายลุกจากเก้าอี้ทันที “หนาวครับ มีอะไรหรือเปล่า”

ต้นหนาวไม่ตอบทันที เขามองพอร์ช แล้วมองปลาย ก่อนกระซิบ “หนาวอยากให้แม่ไปโรงเรียนด้วย”

ไม่มีใครพูดอะไร เสียงของเด็กเล็กเบามาก แต่หนักกว่าแฟ้มเอกสารทั้งหมดในห้อง

พอพอร์ชมองลูกชาย ต้นหนาวก้มหน้าเหมือนกลัวว่าคำขอนี้จะผิด

“ถ้าแม่ไม่ว่าง…ไม่เป็นไรครับ” ปลายเจ็บจนต้องกำมือแน่น เด็กคนนี้ขออะไรก็เตรียมใจถูกปฏิเสธไว้ก่อนเสมอ

พอร์ชลุกขึ้น เดินไปย่อตัวตรงหน้าลูก เขาเงอะงะเล็กน้อยเหมือนทุกครั้งที่ต้องคุยเรื่องความรู้สึก

“หนาวอยากให้แม่ไปโรงเรียนด้วยเหรอ”

ต้นหนาวพยักหน้า “ครับ เพื่อนมีแม่ไป หนาวก็อยากมี”

พอร์ชหลับตาสั้น ๆ เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง น้ำเสียงยังนิ่ง แต่ไม่แข็งเหมือนเดิม “ได้”

ต้นหนาวเงยหน้าขึ้นทันที

พอร์ชหันมามองปลาย

“ผมยอมรับเงื่อนไขชั่วคราวหนึ่งเดือน” คุณหญิงอรอนงค์ทำท่าจะค้าน แต่พอร์ชยกมือห้าม

“หนึ่งเดือน” เขาย้ำกับปลาย “ถ้าคุณทำให้ลูกเสียใจอีก ผมจะไม่ปรานี”

ปลายสบตาเขา ไม่หลบ ไม่กลัว

“ฉันไม่ได้ต้องการความปรานีจากคุณค่ะ” เธอพูด “ฉันต้องการโอกาสจากลูก”

ต้นหนาวค่อย ๆ เดินมาหาเธอ ครั้งนี้เขาไม่ได้จับแค่ปลายนิ้ว เขาจับมือเธอทั้งมือ

เล็ก อุ่น และสั่นนิด ๆ

ปลายก้มลงมองมือนั้น แล้วกำตอบอย่างระวังที่สุด เกมในบ้านนี้เพิ่งเปลี่ยนกติกา

...และครั้งนี้ เธอไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวอีกแล้ว