บทที่ 6: งานเลี้ยงที่ลูกหาย

บทที่ 6: งานเลี้ยงที่ลูกหาย

งานเลี้ยงครอบครัวของบ้านอัศวเมธาถูกจัดขึ้นในเย็นวันเสาร์

คำว่า “ครอบครัว” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวพร้อมหน้าอย่างอบอุ่น แต่มันหมายถึงญาติผู้ใหญ่ คู่ค้าคนสนิท ผู้บริหารระดับสูงบางคน และคนในแวดวงสังคมที่พร้อมยิ้มให้กันบนโต๊ะอาหาร แล้วค่อยเอาเรื่องกันไปพูดต่อหลังงานจบ

ปลายไม่เข้าใจว่าคนรวยทำไมต้องเรียกสนามรบว่าโต๊ะอาหารค่ำ

แต่เธอก็แต่งตัวลงไปตามหน้าที่

วันนี้เธอเลือกชุดเดรสสีเรียบ แขนยาวพอดีตัว ไม่ฉูดฉาด ไม่แย่งซีน และเคลื่อนไหวสะดวกพอจะวิ่งได้ถ้าจำเป็น เธอเกล้าผมหลวม ๆ ปิดผ้าก๊อซเล็กบนขมับด้วยปอยผมอย่างแนบเนียน เครื่องประดับมีเพียงต่างหูเล็ก ๆ และแหวนแต่งงานที่เธอยังสวมอยู่ตามสถานะ

ไม่ใช่เพราะรักพอร์ช

แต่เพราะมันเป็นเกราะทางกฎหมายชิ้นหนึ่งที่เธอจะยังไม่ถอดจนกว่าจะมั่นใจว่าลูกปลอดภัย

ต้นหนาวถูกแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงเอี๊ยมสีกรมท่า น่ารักจนปลายต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ฟัดแก้มเขาแบบคนเพิ่งค้นพบสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มในบ้านน้ำแข็ง

เด็กชายยืนหน้ากระจกในห้องเล่น กอดคุณคำรามไว้แนบอก

“คุณหนาวไม่ต้องเอาคุณคำรามไปก็ได้ลูก” ป้าจันทร์พูดอย่างอ่อนโยน “เดี๋ยวแขกเยอะ จะหายเอานะคะ”

ต้นหนาวก้มหน้า จนปลายเดินเข้าไปย่อตัวข้างเขา

“หนาวอยากพาคุณคำรามไปไหมครับ”

เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ

“เขาจะกลัวคนเยอะครับ”

คำตอบนั้นทำให้ปลายเกือบยิ้ม...เด็กกลัวเอง แต่พูดว่าไดโนเสาร์กลัวแทน

“งั้นพาไปได้ครับ” ปลายหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กที่เธอเตรียมไว้ “แต่ให้คุณคำรามนั่งในกระเป๋านี้ดีไหม เขาจะได้ไม่หล่น”

ต้นหนาวมองกระเป๋า มันเป็นกระเป๋าสะพายเด็กสีเขียวอ่อนที่ปลายให้คนไปซื้อมาโดยไม่ให้มีลายอะไรฉูดฉาดเกินไป เด็กชายค่อย ๆ วางคุณคำรามลงในกระเป๋าอย่างทะนุถนอม

ปลายช่วยสะพายให้เขา “ถ้าคนเยอะแล้วหนาวกลัว ทำยังไงครับ”

ต้นหนาวคิด “หายใจลึก ๆ ครับ”

“แล้วถ้ายังกลัวอยู่?”

“จับมือป้าจันทร์”

ปลายพยักหน้า “ได้ครับ แล้วจับมือแม่ได้ไหม”

เด็กชายเงยหน้ามองเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ได้ครับ”

ปลายยิ้ม “เก่งมาก”

เมื่อทั้งสามลงไปยังโถงจัดงาน แขกเริ่มมากันแล้ว เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกันดังระงม แสงไฟจากโคมระย้าสะท้อนเครื่องประดับของแขกผู้หญิงจนวิบวับ ปลายรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่หันมามองเธอแทบพร้อมกัน

นางร้ายไฮโซกลับมาแล้ว

บางคนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนมองด้วยความสะใจ บางคนยิ้มให้เหมือนเป็นมิตร แต่ดวงตาเก็บคำถามไว้เต็มไปหมด

ปลายไม่สนใจ เธอสนใจมือเล็ก ๆ ที่เอื้อมมาจับปลายนิ้วเธอต่างหาก ตอนนี้ต้นหนาวยืนชิดเธอมากกว่าทุกวัน

พอร์ชเดินเข้ามาจากอีกด้าน เขาอยู่ในสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบนิ่งเหมาะกับงานทางการอย่างไร้ที่ติ สายตาเขาหยุดที่มือของลูกซึ่งจับนิ้วปลายอยู่ ก่อนเลื่อนไปมองใบหน้าเธอ

“ถ้าเหนื่อยก็ขึ้นไปพัก” เขาพูด

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันยังไหว”

“ผมหมายถึงแผลคุณ”

“ฉันรู้ค่ะ และฉันตอบแล้วว่ายังไหว”

พอร์ชเงียบไปเล็กน้อย เหมือนยังไม่คุ้นกับการที่ปลายตอบโดยไม่ใส่อารมณ์แต่ก็ไม่ยอมอ่อนให้

ลดาลินมาถึงหลังจากนั้นไม่นาน เธอสวมเดรสสีชมพูอ่อน เรียบร้อยอ่อนหวานเหมือนเดิม ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่พอดีทุกองศา เธอเดินเข้าไปไหว้คุณหญิงอรอนงค์ ก่อนทักทายแขกหลายคนอย่างคุ้นเคย

ปลายยืนมองอยู่เงียบ ๆ ลดาลินนั้นรู้จักคนในวงสังคมของอัศวเมธามากเกินกว่าคนนอกทั่วไป

และคนเหล่านั้นก็ดูยอมรับเธอมากกว่าสะใภ้ตัวจริงเสียอีก

น่าสนใจ

“พี่ปลาย” ลดาลินเดินเข้ามาหา รอยยิ้มหวาน “วันนี้ดูดีขึ้นมากเลยนะคะ ลินดีใจค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

ลดาลินก้มมองต้นหนาว “น้องหนาวหล่อจังเลยครับ วันนี้พาคุณคำรามมาด้วยเหรอ”

ต้นหนาวหลบหลังปลายครึ่งตัว เธอจึงวางมือบนไหล่ลูกเบา ๆ “คุณคำรามมาเป็นบอดี้การ์ดค่ะ”

ลดาลินหัวเราะเบา ๆ “น่ารักจัง”

คำว่าน่ารักของเธอหวาน แต่สายตากวาดผ่านกระเป๋าคุณคำรามเร็วมาก เร็วจนถ้าปลายไม่ได้จับตาอยู่คงไม่เห็น

ปลายเก็บข้อมูลนั้นไว้

งานดำเนินไปเรื่อย ๆ คุณหญิงอรอนงค์พาต้นหนาวไปทักทายญาติผู้ใหญ่บางคน ปลายตามไปด้วยในระยะไม่ห่าง พอร์ชถูกดึงไปคุยกับคู่ค้าทางธุรกิจ ส่วนลดาลินไหลไปมาในงานอย่างแนบเนียน บางครั้งอยู่ข้างคุณหญิง บางครั้งอยู่ใกล้พอร์ช บางครั้งอยู่ใกล้กลุ่มแขกผู้หญิงที่กำลังซุบซิบ

“คุณปลายดูเปลี่ยนไปนะคะ” แขกคนหนึ่งพูดพลางยิ้ม

ปลายยิ้มตอบ “รถคว่ำแล้วได้เวลาทบทวนชีวิตค่ะ ถือว่าคุ้มค่าห้องฉุกเฉินอยู่เหมือนกัน”

แขกคนนั้นหัวเราะแห้ง ๆ ไม่แน่ใจว่าควรรับมุกหรือถอยดี

ต้นหนาวที่ยืนข้างเธอกระตุกมือเบา ๆ “แม่ครับ หนาวอยากเข้าห้องน้ำ”

“ได้ครับ” ปลายจะพาไปเอง แต่คุณหญิงอรอนงค์เดินเข้ามาพอดี

“ให้ป้าจันทร์พาไปก็ได้ เธออยู่รับแขกกับพอร์ชเถอะ”

ปลายมองต้นหนาว เด็กชายมองเธอกลับอย่างลังเล

เธอย่อตัวลง “หนาวไปกับป้าจันทร์ไหวไหมครับ เดี๋ยวแม่รอตรงนี้”

ต้นหนาวพยักหน้า แต่ยังจับนิ้วเธอไว้ “แม่รอจริง ๆ นะครับ”

“จริงครับ”

เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ ป้าจันทร์พาเขาเดินไปทางห้องน้ำด้านหลัง โดยมีกระเป๋าคุณคำรามสะพายอยู่กับตัว

ปลายมองตามจนเด็กพ้นมุมทางเดิน

เธอหันกลับมาเพียงครู่เดียว เพื่อตอบคำถามแขกผู้ใหญ่คนหนึ่งเกี่ยวกับสุขภาพ พอหันไปอีกครั้ง ป้าจันทร์กำลังเดินกลับมาคนเดียว สีหน้าซีดขาว

หัวใจหล่นวูบ

“ป้าจันทร์”

ป้าจันทร์มองเธอ ดวงตาเบิกกว้าง

“คุณหนู…คุณหนูบอกว่าจะออกมาก่อนค่ะ ป้าหันไปหยิบทิชชู่แป๊บเดียว…”

เสียงรอบตัวเหมือนถูกดูดหาย ปลายไม่รอให้ป้าจันทร์พูดจบ

“หนาวอยู่ไหน” เสียงเธอไม่ดัง แต่เย็นจนป้าจันทร์สั่น

“ป้า…ป้าไม่เห็นแล้วค่ะ”

ความวุ่นวายเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณหญิงอรอนงค์หน้าซีด พอร์ชถูกเรียกจากวงสนทนา ใบหน้าที่เคยนิ่งเปลี่ยนเป็นแข็งจัด แขกบางคนเริ่มกระซิบ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ลดาลินเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตกใจพอดีจังหวะ

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

ไม่มีใครตอบทันที

คุณหญิงอรอนงค์หันไปสั่งคนรับใช้เสียงสั่น “หาหนาวเดี๋ยวนี้! ปิดประตูบ้านทุกทาง!”

พอร์ชมองปลายนิ่ง

“คุณอยู่กับลูกคนสุดท้าย?”

ประโยคนั้นเหมือนมีดที่แทงอก

ปลายหันไปสบตาเขา

“ฉันอยู่กับลูกต่อหน้าทุกคน แล้วเขาไปห้องน้ำกับป้าจันทร์”

ลดาลินยกมือปิดปาก น้ำเสียงสั่น “เมื่อกี้ลินเหมือนเห็นพี่ปลายดุอะไรน้องหนาวก่อนน้องไปห้องน้ำ…หรือเปล่าคะ”

ปลายหันไปมองเธอช้า ๆ

นี่ไง

เริ่มแล้ว

คุณหญิงอรอนงค์มองปลายทันที “เธอดุลูกเรื่องอะไร”

“ฉันไม่ได้ดุ”

“แต่ลินเห็น...”

“คุณลินอาจเห็นผิดค่ะ” ปลายตัดบท เสียงยังนิ่ง “และตอนนี้สิ่งสำคัญไม่ใช่การเล่นเกมว่าใครผิด สิ่งสำคัญคือลูกฉันอยู่ที่ไหน”

พอร์ชมองเธออย่างเย็นจัด “ถ้าคุณเกี่ยวข้อง...”

ปลายเดินเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าว “เก็บคำขู่ไว้ทีหลังค่ะ ตอนนี้ใช้สมองก่อน”

แขกบางคนอ้าปากค้าง พอร์ชชะงัก

ปลายหันไปหาป้าจันทร์ “หนาวยังสะพายกระเป๋าคุณคำรามอยู่ไหมคะ”

“อยู่ค่ะ”

ดี

ปลายหยิบโทรศัพท์ออกมา มือสั่นนิดหน่อย แต่ไม่ใช่เพราะกลัวจนคิดอะไรไม่ออก เธอสั่นเพราะความโกรธที่ต้องกดไว้ไม่ให้ระเบิดใส่คนผิดก่อนเวลา

หลังจากเจอรอยแงะในคุณคำราม เธอไม่ได้ติดเครื่องดักฟังกลับเข้าไป แต่เธอซื้อกล้องเด็กตัวเล็กมากมาใส่ไว้ในกระเป๋าคุณคำรามแทน ไม่ใช่ในตุ๊กตา เพื่อไม่ให้ลูกอึดอัด เธอทดลองแล้วว่ามันบันทึกภาพมุมต่ำจากช่องหน้ากระเป๋าได้พอดี

เธอหวังว่าจะไม่ต้องใช้

แต่ดูเหมือนบ้านนี้ไม่เคยให้ความหวังใครฟรี ๆ

ปลายเปิดแอปในโทรศัพท์ สัญญาณภาพกระตุกอยู่สองครั้ง ก่อนปรากฏภาพเบลอจากมุมต่ำ เห็นพื้นหินทางเดิน เห็นขากางเกงของใครบางคน และได้ยินเสียงเด็กสะอื้นเบา ๆ

หัวใจเธอบีบรัด

“หนาว”

พอร์ชก้าวเข้ามาดูหน้าจอทันที

ภาพในกล้องเห็นคนรับใช้ชายคนหนึ่งกำลังจูงต้นหนาวเดินออกไปทางสวนหลังบ้าน เด็กชายไม่ได้ร้องเสียงดัง แต่เดินตัวแข็ง กอดกระเป๋าคุณคำรามแน่น

“ไหนบอกว่าจะพาไปหาแม่…” เสียงต้นหนาวแผ่วมาก

ปลายจำคนรับใช้คนนั้นได้ เขาคือชายที่เธอเห็นคอยมองต้นหนาวผิดปกติตั้งแต่งานเริ่ม

เธอเงยหน้าขึ้น “สวนหลังบ้าน เรือนกระจก”

พอร์ชหันไปสั่งคนทันที “ปิดประตูทุกทาง ตามไป!”

แต่ปลายไม่รอ เธอวิ่งออกไปก่อนทั้งที่แผลยังปวดตุบ ๆ ป้าจันทร์ร้องเรียก พอร์ชสบถแล้ววิ่งตาม

สวนหลังบ้านกว้างและซับซ้อนกว่าที่คิด ทางเดินปูหินแยกออกหลายสาย ไฟสวนส่องแค่บางจุด ปลายเปิดภาพกล้องไปด้วย วิ่งไปด้วย หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก แต่สมองกลับชัดเจนอย่างประหลาด

ต้นหนาวต้องกลัวมาก เด็กคนนั้นเพิ่งเริ่มจับมือเธอ เพิ่งเริ่มหัวเราะกับไข่ไหม้ ใครกล้าเอาเขาไป

...ใครก็ตามที่ทำ เธอจะทำให้มันรู้ว่าคำว่าแม่ไม่ได้มีไว้ประดับทะเบียนบ้าน

เสียงสะอื้นดังมาจากเรือนกระจกด้านหลัง

ปลายพุ่งเข้าไปถึงก่อนคนอื่น ประตูเรือนกระจกถูกล็อกจากด้านนอกด้วยกลอนเล็ก ๆ เธอปลดมันออกอย่างแรงจนเล็บฉีก แล้วผลักประตูเข้าไป

“หนาว!”

เด็กชายตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่งของเรือนกระจก กระเป๋าคุณคำรามอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าเปื้อนน้ำตา พอเห็นเธอ เขานิ่งไปเหมือนไม่เชื่อสายตา

“แม่…” ปลายแทบล้มลงตรงหน้าเขา เธอย่อตัวลงช้า ๆ ทั้งที่อยากกอดให้แน่นที่สุด

“แม่อยู่นี่ครับ แม่มาแล้ว”

ต้นหนาวโผเข้าหาเธอทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขากอดเธอก่อน

แรงกอดของเด็กสามขวบครึ่งไม่ได้มาก แต่ทำให้ปลายเกือบร้องไห้ เธอกอดเขาตอบอย่างระวัง มือหนึ่งลูบหลังเล็ก ๆ ที่สั่นไม่หยุด

“ไม่เป็นไรแล้วครับ ไม่เป็นไร แม่เจอหนูแล้ว”

“เขาบอก…เขาบอกแม่รออยู่” เด็กชายสะอื้น “หนาวไม่ได้ดื้อครับ หนาวไม่ได้ไปเอง”

“แม่รู้ครับ แม่รู้ หนาวเก่งมากที่กอดคุณคำรามไว้”

พอร์ชวิ่งเข้ามาในเรือนกระจกตามหลัง สีหน้าเขาซีดอย่างที่ปลายไม่เคยเห็น เขาหยุดตรงหน้าลูก เหมือนอยากกอดแต่กลัวทำให้เด็กตกใจเพิ่ม

ต้นหนาวหันไปเห็นพ่อ แล้วร้องไห้หนักขึ้น “พ่อ…” พอร์ชทรุดตัวลง กอดทั้งลูกและปลายไว้ครู่หนึ่งโดยไม่ทันคิด

ปลายไม่ได้ผลักออก เพราะตอนนี้ต้นหนาวต้องการทั้งพ่อและแม่มากกว่าศักดิ์ศรีของผู้ใหญ่

แต่เมื่อเด็กร้องไห้เบาลง เธอก็ขยับออกอย่างสุภาพ

คนของพอร์ชจับคนรับใช้ชายได้ที่ประตูหลังบ้าน เขาหน้าซีด ปฏิเสธเสียงสั่นว่าแค่ทำตามคำสั่งคนอื่น แต่ยังไม่ยอมบอกว่าใคร

ปลายไม่ได้ถามตรงนั้น

ยังไม่ใช่เวลา

เธออุ้มต้นหนาวกลับเข้าบ้านด้วยตัวเอง แม้แผลจะปวดจนเหงื่อซึม พอร์ชจะยื่นมือมาช่วย แต่ต้นหนาวกอดคอเธอแน่นไม่ยอมปล่อย ปลายจึงกัดฟันอุ้มต่อ

เมื่อกลับเข้าห้องโถง แขกทุกคนเงียบกริบ

ลดาลินยืนอยู่ข้างคุณหญิงอรอนงค์ ใบหน้าซีด สายตาจับที่เด็กในอ้อมแขนปลาย ก่อนเลื่อนไปยังโทรศัพท์ในมือเธอ

ปลายวางต้นหนาวลงบนโซฟา ป้าจันทร์รีบเข้ามาดูแล เด็กชายยังจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย

ปลายจึงนั่งข้างเขา เปิดคลิปจากกล้องเด็กบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วกดส่งขึ้นจอใหญ่ในห้องรับแขกผ่านระบบของบ้านโดยอาศัยความทรงจำของปลายฝนที่รู้รหัสใช้งาน

ภาพคนรับใช้จูงต้นหนาวออกไปปรากฏต่อหน้าทุกคน

เสียงเด็กถามว่า “แม่อยู่ไหนครับ” ดังชัด

เสียงผู้ชายตอบว่า “คุณแม่รออยู่ในสวนครับ อย่าเสียงดังนะครับ เดี๋ยวคุณแม่จะโกรธ”

แขกทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ ปลายกดหยุดคลิป แล้วหันไปมองลดาลิน

“เมื่อกี้คุณลินบอกว่าเหมือนเห็นฉันดุลูกใช่ไหมคะ”

ลดาลินหน้าเสีย “ลิน…อาจเห็นผิดค่ะ”

“ใช่ค่ะ” ปลายยิ้มบาง “เห็นผิดจริง ๆ”

คุณหญิงอรอนงค์หน้าซีด พอร์ชยืนอยู่ข้างลูก สีหน้าของเขาน่ากลัวจนคนรับใช้หลายคนไม่กล้าเงยหน้า

ปลายลุกขึ้นช้า ๆ แม้ต้นหนาวยังจับชายกระโปรงเธอไว้ เธอจึงวางมือบนไหล่ลูกเป็นการบอกว่าแม่ยังอยู่ตรงนี้

แล้วเธอพูดต่อหน้าทุกคน

“สมัยก่อนฉันอาจโวยวายจนคนมองว่าฉันผิด” น้ำเสียงเธอไม่ดัง แต่ชัดทุกคำ “แต่ตอนนี้ฉันโตแล้วค่ะ”

ไม่มีใครพูด แม้แต่ลดาลินก็เงียบ ปลายมองแขกในงานทีละคน ก่อนหยุดที่พอร์ช

“ฉันไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่คนคนนั้นใช้ลูกฉันเป็นเครื่องมือ”

คำว่าลูกฉันดังชัดในห้องโถงบ้านอัศวเมธา

ครั้งนี้ไม่มีใครกล้าแย้ง

ต้นหนาวขยับเข้ามากอดขาเธอแน่น

ปลายก้มลงลูบหัวเขาเบา ๆ จนพอร์ชมองเธอ เหมือนเพิ่งเห็นผู้หญิงอีกคนซ้อนอยู่ในร่างภรรยาที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดี

ดี...ให้เขามองเสียให้พอ เพราะนี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น