มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?) 179

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...โฮ่ง”

               เสียงเห่าที่ดังไม่หยุดหย่อนของเจ้าสี่ขาที่ไม่เคยเป็นมิตรต่อคนเลี้ยง ทำให้ร่างสูงของคนที่เพิ่งอาบน้ำชำระร่างกายและระบายสิ่งที่อัดอั้นภายในออกไปจนหมดสิ้นต้องขมวดคิ้ว เมื่อเดินออกมาแล้วพบว่าเจ้าพายุกำลังนั่งกระดิกหางอยู่บนโซฟาตัวกว้างอย่างถือสิทธิ

“พลอย! พี่บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าอุ้มไอ้พายุ...เรายิ่งแพ้ขนหมาอยู่ ถ้าไม่สบายจะทำยังไงกัน” มารุตเอ็ดเสียงขุ่นใส่ร่างบอบบางทีกำลังสาละวันอยู่ในครัวที่ห่างออกไปอย่างไม่ชอบใจนัก

“โฮ่ง โฮ่ง...” เสียงเห่าแกมขู่คล้ายต่อต้านของเจ้าสี่ขาแสนรู้ดังสวนขึ้นในทันที

“ไม่ต้องปกป้องกันเลย! แกก็ด้วยไอ้พายุ ฉันสอนกี่ทีแล้วว่าอย่าให้พลอยอุ้ม” มารุตหันมาตำหนิเจ้าสี่ขาที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้างอย่างคาดโทษ ก่อนจะอุ้มเจ้าลูกหมาไม่รักดีกลับไปใส่คอกของมันในทันที

               เสียงโต้เถียงที่ดังแว่วมาให้ได้ฟังระหว่างหนึ่งคนกับหนึ่งสัตว์เลี้ยงทำให้คนที่กำลังพยายามทำอาหารมื้อค่ำต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะหวนนึกถึงถ้อยคำของน้องสาวที่ต่อสายตรงมาหาเธอเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

‘วันนี้พี่ลมแวะมาหา’ ประโยคบอกเล่าที่เอ่ยเรียบเรื่อยแต่ได้ผลอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อคนที่กำลังเลือกเครื่องประดับอยู่ด้วยความตั้งใจชะงักไปชั่วขณะ

‘แล้วแกมาบอกพี่ทำไม? พี่ลมเขาก็คงแวะไปเยี่ยมพิงค์กับตาหนูนั่นละ’ พลอยชมพูตอบกลับราวไม่ใส่ใจ ทั้งที่ในหัวใจกำลังคาดหวังคำตอบที่ชวนใจหัวใจพองโตอยู่ไม่น้อย

‘ก็คงอย่างงั้นมั้ง แค่ตาหนูเห็นหน้าคุณลุงที่ดุเหมือนยักษ์ก็ร้องไห้จ้าเลย’ คนเป็นน้องตอบกลับอย่างขำขันแกมระอา

‘พี่กำลังเลือกของอยู่นะ ถ้าจะโทรมาบอกเรื่องไร้สาระแค่นี้พี่จะวางสายแล้ว’ แม้ดวงหน้าหวานจะฉาบไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่คิดปกปิด แต่น้ำเสียงที่เอ่ยตัดบทไปกลับเต็มไปด้วยความรำคาญอย่างชัดเจน

‘พี่พลอย ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ รู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?’ น้ำเสียงตำหนิแต่แฝงไปด้วยความหวังดีและความห่วงหา พร้อมทั้งประโยคคำถามที่ใช้ไม่บ่อยนักของคนเป็นน้อง ทำให้พลอยชมพูต้องคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย

‘พี่รู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่’ นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เธอเอ่ยตอบน้องสาวออกไป และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอมายืนอยู่ที่นี่ในเวลานี้

               ร่างสูงของคนที่เพิ่งสู้รบปรบมือกับลูกสุนัขตัวเล็กที่เต็มไปด้วยร่องรอยอริเสร็จสิ้น ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน กว่าจะไล่จับเจ้าพายุกลับไปใส่กรงได้ก็ต้องล้มลุกคลุกคลานอยู่ไม่น้อย

‘ไอ้พายุ เร็วอย่างกับปรอทเลยนะแก!’ และนั่นคือคำตำหนิแกมประชดที่ได้ผลไม่น้อย เพราะทันทีที่ว่าจบเจ้าพายุก็กระดิกหางให้ราวกับภูมิใจในฉายาใหม่ที่ได้รับมาเสียเต็มประดา

               คนที่เสียแรงไปไม่น้อยกับลูกสุนัขตัวเล็กพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหยิบเครื่องดูดฝุ่นขนาดเล็กที่เหมาะแก่การกำจัดขนสัตว์โดยเฉพาะขึ้นมาต่อสายในทันที หมายจะทำความสะอาดโซฟากว้างให้เรียบร้อยก่อนคนที่แพ้ขนสุนัขจะพาลไม่สบายไปเสียก่อน