ตอนที่ 9 หลงระเริง

"กลับมาแล้วครับ"มีนที่เปิดประตูเข้ามาได้กลิ่นอาหารหอมๆ ลอยมาเตะจมูก

"พอดีเลยเฮียเตรียมอาหารเสร็จพอดี มีนไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวจะได้มากินข้าวกัน"ภาพของโฮปที่ใส่ผ้ากันเปื้อนมันแปลกตามากหลังจากที่เขาไม่ได้เห็นมานาน มีนยิ้มกว้างเดินเข้าไปหาคนรัก

"หูย!! หอมน่ากินมากเลยครับ"

"อย่างนั้นก็รีบๆ ไปเลย" โฮปดันหลังมีนให้ไปอาบน้ำก่อนที่เขาจะกลับมานั่งเล่นมือถือรออยู่ที่โซฟา                                 

"เอ้า..เห็นไหมรีบจนลืมผ้าเช็ดตัว เฮียครับ" มีนร้องเรียกโฮปจากในห้องน้ำ

"เฮียอยู่ไหมครับ"

“- “เงียบไม่มีเสียงตอบรับ มีนเลยลองชะโงกหน้าออกมาดู ถึงได้เห็นว่าโฮปกำลังจดจ่ออยู่กับมือถือเลยไม่ได้ยินเขาเรียก

"เฮีย!!"

"อ้าว!! ว่าไงครับ"โฮปสะดุ้งเล็กน้อยแล้วละสายตาจากหน้าจอไปมองตามเสียงเรียก

"หยิบผ้าเช็ดตัวให้มีนหน่อยได้ไหมครับ พอดีลืม"มีนเหลือบมองมือถืออีกฝ่ายเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

"ได้ครับ" ขณะที่เอาผ้ามาให้มีนโฮปก็ยังไม่ละความสนใจจากหน้าจอโทรศัพท์ จนมีนอดสงสัยไม่ได้ว่ามันมีอะไรน่าสนใจมากมายขนาดนั้นกันแน่

"เฮียดูอะไรเหรอครับ"มีนแต่งตัวเสร็จก็มานั่งลงข้างๆ                                                         

   "ดูวิธีตกแต่งร้านในเพจที่เขาลงให้เป็นแนวทาง มีนอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ"โฮปเอ่ยอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด

"ช่วงนี้งานยุ่งเหรอครับ มีนเห็นกดมือถือตลอดเลย"เขาเอ่ยถามอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้                     

"ก็นิดหน่อยครับอย่างที่บอกกำลังปรับนู้นเปลี่ยนนี่ก็เลยต้องวุ่นวายนิดหน่อย"ดวงตาสีน้ำข้าวละออกจากมือถือขึ้นมาสบตาคนรัก

"เฮียดูแลตัวเองด้วยนะครับช่วงนี้เห็นทำงานหนักตลอด"

"ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง กินข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด ไม่ได้กินข้าวด้วยกันมาตั้งหลายวัน"

"นั่นซิครับ คิดถึงจะแย่" ทั้งสองคนพากันนั่งกินอาหารมื้อเย็นร่วมกัน มีนที่แอบมองโฮปก็รู้สึกสงสารจับใจที่ต้องทำงานหนักคอยตอบแชทคุยเรื่องงานเกือบจะตลอดเวลา แม้แต่ตอนกินข้าวก็ยังไม่ได้พัก

"เฮียกินข้าวก่อนเถอะครับ วางงานก่อนนะ"เขาตักกุ้งตัวใหญ่ลงบนจานของอีกฝ่าย

"แป๊บหนึ่งนะ เฮียขอจัดการเรื่องนี้ก่อน" โฮปเงยหน้าขึ้นมาบอกมีนก่อนที่จะกดส่งข้อความตอบกลับไปแล้วหันมาสนใจมื้ออาหารตามเดิม                                                                             

  จนเวลาผ่านไปช่วงกลางดึกมีนลุกออกมาเข้าห้องน้ำแต่ก็ไม่เจอโฮปนอนอยู่ข้างๆ

"ไปไหนของเขานะ" มีนเดินออกมาที่โซนนั่งเล่นถึงได้เห็นว่าโฮปกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

"เฮีย"

"อ้าวมีน ตื่นมาทำอะไรเหรอ"โฮปหันขวับมาหาเจ้าของเสียง

"พอดีว่าจะเข้าห้องน้ำครับแต่ไม่เจอพี่ก็เลยเดินออกมาดู"เขาเดินเข้ามาใกล้อีกฝ่ายก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน

"พอดีผับมีปัญหานิดหน่อย"ปัญหาเดิมๆ ที่เขาได้ยินค่อนข้างบ่อยทำเอาดวงตาของมีนอ่อนลง เขาไม่รู้ว่าจะช่วยแก้ปัญหายังไง และจะแบ่งเบายังไงดีนอกจะคอยอยู่ข้างๆ และรับฟัง

"ต้องออกไปดูเหรอครับ"

"เปล่าครับ จัดการเสร็จแล้วกำลังจะเข้าไปนอนพอดี"โฮปส่ายหน้า

"เรากลับขึ้นไปนอนกันดีกว่านะ"

"ไปครับ แล้วตื่นมาดึกๆ แบบนี้เดี๋ยวตอนเช้าก็บ่นง่วงอีก"

"คนปวดฉี่มันห้ามไม่ได้นิครับ"

.

.

วันต่อมา

"เย็นนี้เราจะไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ"

"ได้ซิครับ เฮียไม่ได้มีงานอะไร"

"จริงนะครับ"มีนตาเป็นประกายตอนนี้แค่โฮปรับปากว่าจะพาไปเขาก็รู้สึกเหมือนได้ของขวัญชิ้นใหญ่แล้ว

"จริงครับ ให้มีนเลือกเลยว่าอยากกินอะไร"

"ชาบูได้ไหมครับเบื่อกับข้าวแล้ว"มีนจับคางคิดก่อนจะพูดออกมาอยากกินชาบูมาหลายวันแล้วแต่ไม่ได้ไปสักที

"ได้นะ อยากกินที่ร้านหรือจะซื้อมากินที่ห้อง"

"ไปที่ร้านดีกว่าครับ น่าจะมีให้เลือกมากกว่า"

"งั้นวันนี้เฮียไปส่งมีนแล้วตอนเย็นเฮียไปรับที่ร้านแล้วเราไปพร้อมกัน"

"ได้เลยครับ" มีนยิ้มกว้างเพราะรู้สึกว่ามันเกือบสองสัปดาห์แล้วที่โฮปไม่ได้ดูแลเอาใจใส่เขาแบบนี้                                                                                                                             

 เมื่อมีนอยู่ที่ร้านก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่รู้สีหน้าท่าทางเขาแสดงออกมาแบบไหนจนพนักงานในร้านทักท้วงขึ้น...

"วันนี้อารมณ์ดีจังเลยนะคะคุณมีน"พนักงานเอ่ยแซว

"หน้าผมออกขนาดนั้นเหรอครับ"มีนตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส

"ค่ะ เห็นยิ้มทั้งวันเลยมีอะไรดีๆ หรือเปล่าคะ"

"ไม่มีอะไรครับ แล้ววันนี้ลูกค้าเยอะไหม"มีนเบี่ยงประเด็นจะให้พูดได้ไงว่าเป็นเพราะวันนี้แฟนเขาจะมารับไปกินชาบูด้วยกัน

"เริ่มหมดแล้วค่ะ"

"งั้นให้เตรียมตัวเก็บของกันก็ได้นะครับ เดี๋ยวให้ปิดร้านเร็วหนึ่งวันดีไหม"ตัวเองจะหยุดคนเดียวก็ยังไงอยู่ให้พนักงานพักสักหน่อยก็ดี

"จริงเหรอคะ"หญิงสาวตรงหน้ามีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด เขาหลุดหัวเราะเล็กน้อย

"ครับ ไปบอกคนอื่นๆ ด้วยนะ ทยอยเก็บของกันได้เลย" หลังมีนแจ้งพนักงานเรื่องปิดร้านเขาก็รีบโทรหาเฮียโฮปทันที

ครืน!!

"เฮียอยู่ไหนครับ วันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้า มีนเลยปิดร้านเร็วครับ"ชายหนุ่มพูดอย่างรัวเร็วดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด และคำตอบที่ได้รับทำเอารอยยิ้มบนใบหน้ามีนหดลงทันที

" เฮียยังทำธุระไม่เสร็จเลย เฮียขอเลื่อนนัดไปก่อนได้ไหม"น้ำเสียงของโฮปแฝงแววลำบากใจ                                         

 "อ้าวเหรอครับ..."

"เรื่องสำคัญจริงๆ นี่ก็ยังไม่ถึงไหนเลยกว่าจะกลับก็คงค่ำ"

"ได้ครับ ไม่เป็นไร"มีนจำใจเอ่ยไม่ให้อีกฝ่ายลำบากใจ คนมันติดงานก็ช่วยไม่ได้

"มีนนั่งแท็กซี่กลับได้ใช่ไหม เฮียขอโทษจริงๆ นะ"ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นงาน มีนเข้าใจ"

"เอาไว้เฮียจะรีบกลับไปไถ่โทษนะครับคนเก่ง"

"ครับ เฮียก็ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ" ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อก่อนหน้าถูกกลืนหายไปในพริบตา ถึงรู้ว่าจะเป็นเรื่องงานแต่มันก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี บรรยากาศรอบตัวเขาไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคงหดหู่มากแน่ๆ

“ปิดร้านแล้วด้วยเอาไงดี” มีนนั่งพึมพำคนเดียวในห้องทำงาน

“โทรหาไอ้เพื่อนสองตัวนั่นดีกว่า” มีนที่รู้สึกยังไม่อยากกลับคอนโดเลยเลือกที่จะโทรหาเพื่อนสนิทให้ออกมากินด้วยกัน อย่างน้อยในช่วงที่รู้สึกไม่สบายใจการได้คุยได้ปรึกษาเพื่อนๆ บ้างมันก็อาจจะทำให้เขาดีขึ้น

ครืน!!

"โซนมึงว่างไหม"

"สักให้ลูกค้าอยู่ แต่ใกล้เสร็จแล้ว"เสียงเครื่องสักดังเล็ดลอดเข้ามาในสาย

"ไปกินชาบูกัน"เขาเอ่ยชวน

"อารมณ์ไหนเนี่ยชวนกูไปกินชาบู"โซนว่าขณะที่ตนก็กะน้ำหนักไม่ให้เผลอทำลูกค้าเจ็บมากเกินไป

"แค่อยากกิน ชวนไอ้ฟาร์ไปด้วยนะ"ไอ้ฟาร์ก็เปิดร้านสักเหมือนกันแต่คนละที่กับไอ้โซน ลูกค้าเยอะพอๆ กัน ตอนแรกทั้งคู่ทำด้วยกันแต่โซนแยกตัวไปเปิดร้านข้างๆ ร้านรถของเฮียปราบเพราะเหตุไม่อยากให้แฟนอยู่ไกลหูไกลตา

"เออได้ดิ"

"โซน"

"อะไร"

"แค่มึงกับฟาร์สองคนพอนะ"มีนพูดเสียงเบา

"มึงเป็นอะไรหรือเปล่า กูว่ามึงแปลกๆ"เขารู้สึกว่าเพื่อนมีอะไรแปลกๆ สักอย่างเพียงแค่มันไม่พูด

"ไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่อยากกินกับเพื่อนบ้าง เบื่อเพื่อนติดแฟนไม่ได้หรือไง"มีนเอ่ยอย่างประชดประชัน

"ได้ครับเพื่อเพื่อน ทำไมจะไม่ได้ มึงส่งตำแหน่งร้านมาเดี๋ยวกูกับไอ้ฟาร์ตามไป"

.

.

"วันนี้พราวอยากกินอะไรครับ"เขาเอ่ยถามหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ใช่เขาไม่ได้ติดธุระอะไรอย่างที่บอกกับมีนไป แต่เป็นเพราะหญิงสาวตรงหน้า

"เอาเป็นอาหารญี่ปุ่นดีไหมคะ จริงๆ ก็แอบเกรงใจพี่โฮปอยู่ ชวนออกมากะทันหัน"เธออมยิ้มพลางหลุมตาลงชายหนุ่มตรงหน้าไม่เคยปฏิเสธเธอเลย หลายๆ ครั้งเธออดที่จะรู้สึกว่าตนสามารถขอทุกอย่างจากโฮปได้

"ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย บอกร้านมาเลยครับ เดี๋ยวพี่พาไป" ในขณะที่คนหนึ่งเป็นห่วงกลัวคนรักจะทำงานหนัก แต่อีกคนกลับไม่รู้อะไรเลย เพราะมัวแต่แบ่งเวลาที่เคยใช้ร่วมกันไปให้อีกคนแล้วหลงระเริงว่ามันคือความสุขที่เขาต้องการ