แชร์

18 ลำบากใจ(50%) nc18+

ผู้เขียน: เจ้าหมูน้อย
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-23 11:32:56

Chapter 18 : ลำบากใจ NC+

ห้องเก็บของ

พี่เมฆถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กๆ เข้ามาในห้องเก็บของอันคับแคบแ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   23 เฝ้ารอ(100%)

    เข้าเดือนที่สี่ ฉันก็ยังคงทำแบบเดิม ซ้ำๆ ทุกวัน มาเยี่ยม พูดคุย แล้วก็กลับ พร้อมกับความหวังว่าพี่เมฆจะตื่นขึ้นมา เดือนที่ห้า ความหวังยังคงเป็นแค่หวัง… เดือนที่หก ทุกอย่างยังคงเดิม พี่เมฆยังไม่ตื่นขึ้นมา… เดือนที่เจ็ด เขาก็ยังไม่ยอมตื่นขึ้นมา นอนนานเกินไปแล้วนะคนแก่ขี้เซาเอ้ย... เดือนที่แปด ตื่นขึ้นมาได้แล้วพี่เมฆ จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไงกัน ตื่นมาดูลูกสาวของเราเติบโตเถอะ ตอนนี้ลูกหกขวบเต็มแล้วนะ... เดือนที่เก้า ลิก็จะปลุกพี่แบบนี้จนกว่าพี่จะตื่น ไม่ยอมแพ้หรอกนะ และก็จะไม่เลิกหวังด้วย ไม่เลิกหวัง... เดือนที่สิบ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปยังไง แต่ใจลิไม่เคยจะเปลี่ยนไปเลยนะ ยังรอพี่ตื่นขึ้นมาเสมอ... เดือนที่สิบเอ็ด หวังว่าพี่คงจะตื่นขึ้นมาในเร็วๆ นี้นะ คนเก่งของลิ ถ้าพี่ยังสู้ ลิก็จะสู้เช่นกัน... หนึ่งปีผ่านไป คนอะไรนอนหลับมาเป็นปีแล้วนะ รีบๆ ตื่นขึ้นมาได้แล้วพี่เมฆ รู้ไหมว่าคิดถึงมาก คิดถึงที่สุดเลย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันมาหาพี่เมฆที่โรงพยาบาล ในมือก็ถือช่อดอกมะลิมาแบบทุกครั้ง ขาดก็แต่ลูกที่วันนี้ติดเรียนพิเศษเลยมาด้วยไม่ได้ เดินมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง มองเข้าไป

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   23 เฝ้ารอ(50%)

    Chapter 23 : เฝ้ารอ สามเดือนต่อมา “นี่มะลิจะไม่ยอมถอดใจจริงๆ ใช่ไหม คิดว่าไอ้เมฆมันจะกลับมาได้อีกอย่างนั้นเหรอครับ” พี่คิมเอ่ยถามในขณะที่เราสองคนนั่งรอไออุ่นเลิกเรียนอยู่บนรถ “ไม่ค่ะ หนูจะทำให้เต็มที่ที่สุด พี่เมฆต้องหายและกลับมาแน่นอน พี่คิมเองก็ควรจะคิดแบบนั้นนะ” ตอบกลับพี่คิม “มะลิควรจะเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว บางทีพี่ก็คิดอิจฉาไอ้เมฆมันนะ ที่มีผู้หญิงที่รักและห่วงมันมากแบบมะลิ” “หนูควรจะเริ่มต้นใหม่ในขณะที่พ่อของลูกนอนป่วยไม่รู้เรื่องแบบนี้เหรอคะ ควรจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ” “ถ้าเกิดคนที่นอนป่วยอยู่ตอนนี้เป็นพี่ มะลิจะทำแบบที่ทำในตอนนี้ไหมนะ มะลิจะห่วงแบบนี้หรือเปล่า” พี่คิมพูดแล้วมองมาที่ฉันอย่างต้องการคำตอบ แววตาของเขาดูเศร้า “หนูว่าเรามาคุยเรื่องอื่นกันเถอะค่ะ” รีบเปลี่ยนเรื่องแล้วเบือนหน้าหนีไปมองทางกระจกรถ “คงจะไม่สินะ เพราะยังไงพี่ก็เป็นได้แค่พี่ชายคนหนึ่งในสายตาของมะลิ จะเปลี่ยนไปเป็นผู้ชายที่รักได้ยังไงกัน” “.....” เลี่ยงที่จะไม่ตอบ บรรยากาศภายในรถตอนนี้มันดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร ฉันเองก็ไม่รู้จะบอกกับพี่คิมว่ายังไงแล้วเรื่องนี้ เรื่องของความรักมันไม่สามารถบังคับจ

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   22 ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ)(100%)

    “พะ...พี่เมฆ!” อุทานออกมาอย่างตกใจ นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับพี่เมฆทำไมเขาถึงอยู่ในสภาพแบบนั้น “ตะ...ตาเราฝาดไปหรือเปล่านะ อาจจะไม่ใช่ก็ได้” พูดปลอบประโลมตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นทาบอก “ไม่ใช่หรอก...” “นี่มะลิมาทำอะไนที่นี่” ฉันหันไปหาที่มาของเสียง ก่อนจะพบว่าเป็นพี่คิม เขาเดินปรี่เข้ามา สีหน้าท่าทางดูร้อนอกร้อนใจ แถมเนื้อตัวยังดูสะบักสะบอม ในมือก็เปื้อนเลือด “พี่คิม...” “มะลิมาทำอะไร...” “พะ...พอดีว่ามาส่งกาแฟน่ะ” “แสดงว่าเมื่อกี้มะลิก็เห็นไอ้เมฆแล้วสินะ” “.....” พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบกลับ “เราไปที่ห้องฉุกเฉินกันก่อนดีกว่า แล้วพี่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังนะ” พี่คิมจูงมือฉันให้เดินตามมายังหน้าห้องฉุกเฉิน ก่อนจะพานั่งลงที่เก้าอี้ ฉันนั่งก้มหน้า บีบมือตัวเองไว้แน่น ใจเต้นเร็วผิดปกติ ในหัวสมองคิดถึงแต่พี่เมฆ กลัวว่าเขาเป็นจะเป็นอะไรไป “วันนี้พี่กับไอ้เมฆและตำรวจคนอื่นๆ พวกเราออกไปปฏิบัติหน้าที่จับกุมพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่น่ะ ทีนี้ก็เกิดการยิงปืนต่อสู้กัน และไอ้เมฆมันก็เป็นคนที่เสนอจะอยู่แนวหน้าคอยคุ้มกันให้พวกพี่ และก็อย่างที่เห็น...” “พี่เมฆได้รับบาดเจ็บคนเด

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   22 ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ)(80%)

    เมื่อพูดคุยกันจบ พี่คิมก็กลับไป ส่วนฉันก็ยังคงยืนรับลมชมดาวที่หน้าบ้านต่อ ในใจลึกๆ ก็หวังนะ ว่าพี่คิมจะหันมาคิดกับฉันแค่น้องสาว เพราะฉันเองก็คิดเขากับแค่พี่ชายตามเดิม “เวลาคุยกับไอ้คิมดูมะลิยิ้มแย้มดีนะ” อยู่ๆ เสียงเคร่งขรึมของผู้ชายก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก็ตามเดิม แค่ฟังดูก็รู้ว่าใคร “นี่พี่สองคนสะกดรอยตามเก่งจังเลยนะ เมื่อกี้พี่คิม นี่พี่เมฆ สรุปว่าเป็นตำรวจหรือนักสืบกันแน่คะเนี่ย” “พี่แค่เป็นห่วงน่ะ อยากรู้ว่ามะลิกับลูกกลับถึงบ้านกันปลอดภัยหรือเปล่า ขอโทษที่ถือวิสาสะแอบตามมาแบบนี้” “ก็เห็นว่าปลอดภัยแล้วนิ เพราะฉะนั้นพี่กลับไปเถอะ หนูจะเข้าบ้านอยู่พอดี” ว่าจบก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าบ้าน จู่ๆ อีพี่เมฆก็กระโดดปีนข้ามรั้วประตูหน้าบ้านมาโดยพลการ ก่อนจะวิ่งเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างเร็วแล้วรั้งตัวไว้ด้วยอ้อมกอดแน่น “คุยกันก่อน อย่าพึ่งไปเลยนะ” พูดข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “คิดถึงจนใจจะขาดอยู่แล้ว” “ปะ...ปล่อยนะ พี่จะมาทำแบบนี้ไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกอย่างก็เกรงใจแฟนของพี่บ้างสิ” พยายามขัดขืนและดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา “หมายถึงแพรใช่ไหม หึ” เขาหัวเราะในลำคอเ

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   22 ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ)(40%)

    Chapter 22 : ต่างก็เจ็บปวด(หัวใจ) ยืนรออยู่ข้างรถอย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าไออุ่นจะยอมออกมากับพี่คิมนะ เพราะฉันไม่อยากจะเข้าไปเอง ประเด็นคือไม่อยากเจอหน้าคนพวกนั้นด้วย โดยเฉพาะพี่เมฆ... กลัวว่า...ถ้าเจอหน้าอีก ฉันก็จะยิ่งไม่ลืมเขา “ไงมะลิ ทำไมไม่เข้าไปตามลูกเองล่ะ ไม่เห็นจะต้องผ่านไอ้คิมมันเลย” เสียงทุ้มเข้มที่คุ้นเคยพูดขึ้น แค่ฟังเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร เสียงนี้ยังคงจำได้ดี “.....” เลี่ยงที่จะไม่ตอบ และบ่ายเบนสายตามองไปอีกทาง แม้ในใจอยากจะมองหน้าเขาอีกครั้ง แต่ไม่ดีกว่า เพราะเราต้องรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ของเขาสินะ “ไม่อยากจะเจอกันสินะ คงจะลืมกันไปหมดใจแล้ว” “ใช่” ตอบกลับแบบสั้นๆ เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดและยืนอยู่ข้างๆ ฉัน “สบายดีหรือเปล่า ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไหม” “.....” ฉันนิ่งเงียบ แล้วก้มหน้ามองลงพื้น “นี่ไม่คิดจะคุยกันจริงๆ เหรอ” “แล้วพี่จะให้เราคุยอะไรล่ะคะ ในเมื่อมันไม่มีอะไรที่จะคุย รบกวนพี่ช่วยพาลูกออกมาด้วยค่ะ หนูจะได้พาลูกกลับบ้านเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว” ตอบกลับพลางเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา “รบกวนด้วยนะคะ และต้องขอโทษด้วยที่มาขั

  • น้องสาวมัน(ส์)แซ่บ   21 ทางเลือกที่ดีที่สุด(100%)

    ทั้งคู่เดินมาจนมาหยุดอยู่ใกล้ๆ ในจุดที่ฉันนั่งอยู่ แต่พวกเขาสองคนไม่ได้มองมาเลยไม่เห็นฉัน “ขอบคุณนะคะ ที่วันนี้พาแพรมาเดินเล่น” “ไม่เป็นไรครับ” พี่เมฆตอบกลับพร้อมคลี่ยิ้ม “แพรว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ แม่พี่น่าจะรอกินข้าวแย่แล้วป่านนี้” ยัยแพรพูดพลางเอามือเกาะแขนพี่เมฆ “ครับ” คุยกันจบ ทั้งสองคนก็กำลังจะพากันเดินไป จู่ๆ ไออุ่นก็วิ่งพรวดออกไปพร้อมกับตะโกนเรียกพ่อจ๋าของเธอ “พ่อจ๋า...” เด็กน้อยพูดพลางวิ่งเข้าไปสวมกอดพ่อ ฉันเมื่อเห็นแบบนั้นก็ต้องรีบแบกหน้าออกไป “ไออุ่น แม่ว่าเรากลับบ้านกันดีกว่า ดูสิฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกเลย” เข้าไปบอกกับลูกโดยที่ไม่มองหน้าพี่เมฆแม้แต่น้อย “หนูมาทำที่นี่เหรอครับ” พี่เมฆพูดขึ้น ก่อนจะนั่งยองๆ ลง แล้วใช้มือลูบหัวลูกเบาๆ “สบายดีหรือเปล่า” “สบายดีค่ะ แม่จ๋าพาหนูมาเล่นที่นี่เพราะเห็นว่าอากาศดี พ่อจ๋าล่ะคะ สบายดีไหมคะ” “สบายดีครับ แล้วนี่...” “ไปกันดีกว่าลูก เรากลับบ้านกันดีกว่านะ” ฉันรีบพูดขัดขึ้น ก่อนจะจูงมือลูกแล้วพาเดินออกมาในทันที มันทำอะไรไม่ถูก อยู่ๆ ก็เหมือนอยากจะร้องไห้ออกมา มันจุกในใจไปหมด เอาเข้าจริงๆ คงจะเป็นฉันที่ทำใจไม่ได้อยู่คนเ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status