บทที่ 11 ระวังจะเสียใจ

บทที่ 11

ระวังจะเสียใจ

น้ำรินได้รับข่าวจากที่บ้านของเธอ ทันทีที่ครอบครัวของเธอได้รับเงินหลายสิบล้าน พ่อเลี้ยงของเธอก็เริ่มใช้หนี้บางส่วนและเตรียมพาคุณแม่ไปเที่ยวที่ต่างประเทศ โดยปล่อยให้เธอรับชะตากรรมหลังจากนี้เพียงลำพัง

สายตาของน้ำรินกวาดนอนไปรอบๆ คอนโดหรูของคราม เธอมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว มาถึงเขาก็เอาแต่นั่งทำงานอยู่ในห้องกระจกไม่ได้สนใจเธอที่นั่งอยู่ด้านนอก เขาบอกเพียงแค่คุณแม่ของเขาจะมาทานข้าวด้วยกันตอนเย็น เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปดูข้าวของในครัวว่ามีอะไรพอที่จะทำอาหารได้บ้าง

"สวัสดีครับคุณน้ำริน ขาดเหลืออะไรบอกผมได้เลยนะครับ"

"สวัสดีค่ะคุณกาย ฉันตั้งใจอยากจะทำอาหารสำหรับมื้อเย็นค่ะ คุณครามบอกว่าคุณแม่ของเขาจะมาทานข้าวด้วย"

"ดูเหมือนว่าคุณครามจะไม่มีของสำหรับทำกับข้าวนะครับ เอาแบบนี้ไหมเดี๋ยวผมคุยงานกับคุณครามเสร็จ ผมจะขออนุญาตคุณครามพาคุณน้ำรินออกไปซื้อของที่ห้าง"

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณกาย"

"ด้วยความยินดีครับ"

น้ำรินเดินกลับมานั่งที่เดิมข้าวของของเธอ เธอหยิบออกมาเป็นบางส่วน ไม่ได้รื้อข้าวของออกมาจนหมดมีเพียงชุดแค่ 3-4 ชุดเท่านั้นเพราะเธอตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน 

ด้านครามหลังจากที่เขาเซ็นเอกสารจนครบเลขาจึงเอ่ยปากขออนุญาตพาภรรยาของเขาไปซื้อของใช้ที่ห้าง ซึ่งเขาไม่ได้ติดขัดอะไร แถมยังส่งบัตรไม่จำกัดวงเงินให้กับเลขานำไปให้น้ำรินแทนเขาที

"เอาบัตรไปให้ผู้หญิงคนนั้น มันไม่จำกัดวงเงินแต่ก็ใช่ว่าจะซื้อของไร้สาระได้ตามอำเภอใจ"

"ผมว่าคุณน้ำรินไม่ใช่คนฟุ่มเฟือยครับ เธออยากทำกับข้าวให้คุณผู้ท่านเฉยๆ"

"ตามสบายกูจะได้พักผ่อน"

"ครับ"

น้ำรินนั่งรถมากับเลขาหนุ่ม เธอคุยกับเขาถึงเรื่องงานเป็นส่วนใหญ่ไม่ได้ระราบระล้วงเรื่องของครามเลย เธอรู้ว่ายังไงเขาสองคนก็ต้องคุยกันเธอไม่อยากถูกเขาตำหนิทีหลังมาสอดรู้สอดเห็นไม่เข้าเรื่อง

เธอเลือกซื้อผักและของสดรวมทั้งผลไม้และขนมขบเคี้ยว ทุกอย่างถูกเลือกใส่รถเข็นและเธอก็ค่อนข้างเลือกอย่างพิถีพิถัน กายคอยสังเกตพฤติกรรมเขารู้สึกว่าน้ำรินไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เธอดูเป็นคนใจเย็นมีเหตุผลเหมาะสมแล้วกับตำแหน่งเมียท่านประธาน

ในวันที่เขาถูกมอมเหล้าเขาเองก็ไม่ได้คออ่อนขนาดนั้นแค่นอนฟุบไปประมาณ 10 นาที เขาก็ตื่นขึ้นมาและถามหาจนรู้ว่าเจ้านายกำลังมีความสุขกับผู้หญิงอยู่ด้านบน จึงขอตัวกลับและรายงานเรื่องนี้ให้คุณท่านทั้งสองทราบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

"คุณกายจะอยู่ทานข้าวด้วยกันไหมคะ"

"อย่าดีกว่าครับ ผมเกรงว่ามันจะไม่เหมาะ"

"ทำงานด้วยกันแท้ๆ ถือว่ารินเป็นคนชวนดีกว่าค่ะ ยังไงรินก็ต้องมาทำงานกับคุณกายอยู่ดี"

"เป็นเกียรติมากครับแต่ผมกลัวว่าคุณครามจะไม่โอเค"

"รินคิดว่าคุณครามน่าจะไม่มีปัญหาอะไรค่ะ เดี๋ยวรินคุยกับคุณแม่ได้"

"ครับ"

กลับมาถึงคอนโดน้ำรินก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง ตอนนี้ครามกำลังนอนหลับพักผ่อนเธอจึงไม่กวนอะไรเขามากมายนอกจากวางบัตรเอาไว้ข้างเตียง จากนั้นเธอก็กลับเข้ามาในครัวเพื่อทำอาหารโดยมีกายคอยเป็นลูกมือขอให้ช่วยอยู่ห่างๆ

เมื่อกลิ่นแกงฟักทองหมูหอมลอยฟุ้งเข้าไปหาครามในห้อง คนนอนหลับรู้ได้ทันทีเพราะมันเมนูโปรดที่เขาชอบทานตั้งแต่เด็กรสชาติมันไม่เผ็ดมากและเป็นเมนูที่เปลืองข้าวสำหรับเขามากที่สุด กลิ่นของมันหอมจนทำให้เขาต้องลุกขึ้นมานั่งสายตามองไปยังบัตรสีดำที่วางเอาไว้

ครืดดด 

"ครับแม่"

(แม่ถึงแล้วนะสั่งข้าวหรือยังแม่จะได้โทรสั่งภัตตาคารไปให้)

"ลูกสะใภ้แม่ทำแล้วครับ"

(น่ารักจริงๆ  อีก 10 นาทีแม่ขึ้นไป ขอคุยธุระกับพ่อเราก่อน)

"ครับ"

จบการสนทนา

ครามลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เขาสังเกตบริเวณลำคอของตัวเองมันมีรอยเล็บและรอยแดงที่เจ้าสาวของเขาทิ้งเอาไว้ เขาก็พอจำเหตุการณ์ได้ว่าเขาเป็นคนสั่งให้เธอดูดคอเขาแรงๆ

เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องพักก็เจอน้ำรินกับเลขากำลังช่วยกันจัดโต๊ะ เลขากายได้รับสายจากคนดูแลคุณท่านว่าตอนนี้คุณท่านกำลังคุยอยู่กับพนักงานที่ล็อบบี้ด้านล่าง 

"คุณครามคะ ฉันชวนคุณกายอยู่ทานข้าวด้วยกันนะคะยังไงฉันก็ต้องทำความรู้จักกับคุณกายเอาไว้ต้องทำงานด้วยกันอีกนานค่ะ"

"อืม"

เมื่อไหร่แม่ของเขาจะขึ้นมาสักที ตอนนี้เขาหิวจนปวดท้องไปหมดแล้ว ก่อนออกจากโรงแรมก็ได้กินแต่ข้าวต้มรองท้องมาหน่อยเดียว

เมื่อคุณแม่ของเขาเดินทางขึ้นมาถึงท่านก็เข้ามาสวมกอดลูกสะใภ้พร้อมกับสำรวจร่างกายจนเห็นรอยแดงที่ถูกปกปิดด้วยคอนซีลเลอร์บริเวณต้นคอของลูกสะใภ้ ท่านแอบอมยิ้มอย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี

"วันนี้รินทำแกงฟักทองใส่หมู ผัดผัก มีปลาราดพริกด้วยนะคะคุณแม่ทานได้ไหมคะ"

"ทานได้อยู่แล้วลูกแกงฟักทองของโปรดพี่ครามเขาเลยนะ ชอบตั้งแต่เด็กๆเลยล่ะ"

ครามไม่พูดอะไรเขารีบนั่งประจำที่เพื่อรอให้ข้าวสวยถูกตักใส่จาน จากนั้นทุกคนก็เริ่มทานข้าวโดยที่ครามเลือกตักแต่แกงฟักทองใส่หมู คงจะถูกปากและถูกใจเขามากพักหลังไม่ค่อยมีเวลาทานของพวกนี้เพราะเวลาเจอลูกค้าก็มักจะนัดเจอกันแต่ร้านอาหารฝรั่งอย่างเดียว 

"อร่อยไหมคะคุณกาย"

"อร่อยมากเลยครับเป็นบุญปากของผมจริงๆ"

"หนูน้ำรินทำกับข้าวเก่งมากเลยแบบนี้แม่ค่อยสบายใจ ตาครามคงจะได้กินกับข้าวฝีมือหนูทุกวัน"

นอกจากไม่มีคำพูดอะไรเขายังไม่เงยหน้าขึ้นมามองใครเลย นอกจากคุยเรื่องงานกับเลขาเขาก็ไม่ได้สนใจเจ้าสาวของตัวเองที่นั่งก้มหน้าทานข้าวเงียบๆ 

เมื่อน้ำรินเก็บถ้วยเก็บจานไปล้างอยู่ในครัว ครามก็เรียกกายเข้ามาคุยถึงเรื่องงานในวันพรุ่งนี้ แม่ของเขาเห็นท่าทีของลูกชายที่ดูเย็นชาจึงทนไม่ได้รีบเดินเข้าไปหาเพื่อพูดคุยกับลูกชายกับชีวิตครอบครัวหลังจากนี้

"แม่รู้สึกแปลกๆ เหมือนลูกไม่จอยกับชีวิตตอนนี้?"

"ถูกจับแต่งงานกับใครก็ไม่รู้คุณแม่คิดว่าผมจะแฮปปี้ไหมครับ"

"แต่ลูกมีอะไรกับหนูน้ำรินแล้วนะ"

"ยัยเด็กนั้นฟ้องคุณแม่หรือครับ ปากพล่อยจริงๆ"

"แม่รู้เองด้วยสัญชาตญาณ หนูน้ำรินไม่ได้ฟ้องอะไรแม่เลย แม่แค่อยากจะเตือนสติลูกไว้เราเป็นผู้ชายมันไม่เสียหายอะไรแต่ผู้หญิงที่เขาก้าวขาเข้ามาอยู่ในชีวิตลูกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกรัก"

"ผมก็ไม่ได้บังคับให้มารู้สึกดีกับผมนี่ครับ"

"ตอนนี้ครามก็พูดได้แต่ถ้าวันข้างหน้าหัวใจของครามมันไม่เหมือนเดิม วันนั้นนั่นแหละลูกอาจจะเสียใจถ้าต้องเสียคนที่รักลูกไปจริงๆ"

"ไปตอนนี้เลยก็ได้นะครับผมไม่ติด"

"ตาคราม!"