บทที่ 10 ทั้งคืน

บทที่ 10

ทั้งคืน

เมื่อร่างบางนอนหมดแรงทีนี้จึงเหลือแค่ขั้นตอนที่ครามจะได้เป็นฝ่ายระบายความอัดอั้นของตัวเองบ้าง เขาปีนขึ้นมาคร่อมบนหน้าของเธอแล้วจ่อท่อนเอ็นเข้ามาในปาก 

น้ำรินไม่เข้าใจเธอมองหน้าเขาด้วยความสงสัยจนกระทั่งเขาดันมันเข้ามาในโพรงปากของเธอทีละนิด แม้เธอจะรู้สึกอึดอัดแต่ก็ต้องยอมทำตามด้วยการอ้าปากให้เขาส่งท่อนเอ็นเข้ามา

"ดูดสิ~ อ่าา~ ใช้ลิ้นเลียด้วย~"

จ๊วบ~ อึก~ 

"อ่าา~ แบบนั้นแหละ ละเลงลิ้นตรงหัวด้วยนะ ซีดดด~ น้ำริน~"

ใบหน้าของครามเริ่มเหยเกเขาเสียวและรู้สึกดีจนบรรยายไม่ถูก เมื่อเขาดึงท่อนเอ็นออกมาจากปากของเธอมันก็ทำให้เธอต้องดูเป็นการส่งท้ายจนบริเวณส่วนหัว เธอออกแรงดูดเน้นๆ จนครามทนไม่ไหว

เขาจับสองขาของเธอยกขึ้นแล้วจ่อท่อนเอ็นเข้าไปในโพรงสาว แม้เธอจะรู้สึกกลัวแต่ครามก็ช่วยกระตุ้นด้วยการเขี่ยส่วนหัวตัดขึ้นลงเพื่อกระตุ้นน้ำเมือกสีใสของเธอออกมาให้มากที่สุด

"อ่าา~"

"อ๊าา!"

ความเจ็บแสบมันทำให้น้ำรินน้ำตาไหลแต่เธอก็พยายามทำความเข้าใจและปล่อยร่างกายไปกับห้วงอารมณ์ที่เขามอบให้ เอวของครามเริ่มขยับช้าๆ เขาเห็นเลือดบริสุทธิ์อาบชโลมท่อนเอ็นของตนเอง ความกระสันอยากกระแทกมันก็ทำให้เขาลืมตัว เผลอออกแรงโดยไม่นึกถึงน้ำรินเลย

ปึก! ปึก! ปึก!

"กรี๊ดดด~ เจ็บ~ อ๊าาา~"

"อ่าา~ ทนหน่อย~ อ่า~ อ่าา~"

เขาไม่สนว่าเธอจะเจ็บมากมายสักเพียงใด ตอนนี้เขาทะลวงแก่นกายตามอารมณ์ที่มันพลุ่งพล่านน้ำรินได้แต่ขยุ้มผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียวและความเจ็บปวด 

นอกจากเสียงร้องครวญครางก็มีเสียงเฉอะแฉะแห่งความใคร่ เขาจับขาของเธอแยกออกให้กว้างที่สุดแล้วดึงรั้งสะโพกของเธอไม่ให้ขยับหนีจนเธอจิกเกร็งเท้าอยู่กลางอากาศ 

ความเจ็บและทนของการเสียดสีเป็นเวลานานมันทำให้น้ำริมเริ่มดิ้นพล่าน เมื่อเขาระบายอารมณ์ดิบกระหายปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนใส่เธอ

ปึก! ปึก! ปึก!

"โคตรแน่นเลย~ เด้งสวนหน่อย~"

"อ๊าาา~"

เธอพยายามทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่างมันทำให้ครามรู้สึกถึงผู้ชนะ เขาเสพสมร่างกายของเธอตลอดทั้งคืน แม้เธอจะเสร็จไปแล้วหลายครั้งแต่เขาก็ไม่สนใจเพราะตัวเขาเองยังมีความต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ 

น้ำรินรู้สึกชาและปวดไปทั้งร่างกายขนาดเธออยู่เฉยๆ เสน่ห์เย้ายวนของเธอมันก็ทำให้ครามเกิดกิเลสตัณหา เขากระตุ้นเปลวเพลิงแห่งความปรารถนานี้ด้วยการมอบอารมณ์ทางเพศให้เธออย่างเต็มเปี่ยม 

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทนแรงกระแทกของเขาได้เท่าเธอ ส่วนใหญ่นอนอ้าขาให้เขาพอน้ำแตกก็ขอแยกทางออดอ้อนขอสิ่งของที่อยากได้ บางคนก็เจ็บระบมจนไม่สามารถมีอะไรต่อได้อีกแต่กับเธอ... ถึงเธอจะไม่ไหวแต่เขาก็ไม่ยอมหยุดง่ายๆ ยังคงฉีดน้ำกรามพุ่งเข้ามาในโพรงสาวของเธอไม่หยุดหย่อน 

"อ๊าา~"

ทำไมเธอถึงไม่ขอร้องให้เขาหยุดสักที ทำไมไม่บอกว่าตัวเองไม่ไหวแล้วตอนนี้ความรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกายเพราะฤทธิ์ของยามันกำลังจะหมด เขาโน้มลงมาปรนเปรอจูบเธออย่างต่อเนื่องพร้อมกับฝากรอยรักไว้ที่ลำคอ มันเป็นไปตามอารมณ์แม้เขาจะไม่ได้อยากทำแต่ก็อยากหาที่ระบายอารมณ์ของตัวเองออกมา

"อ่าา~"

เสียงคำรามของครามมันดังขึ้นอย่างลืมตัว เขาโถมลงไปกอดเธอพร้อมกับจูบปากเพื่อเก็บเสียงของอารมณ์ เธอจูบตอบเขาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนอยากจะช่วยให้เขาสำเร็จความใคร่เร็วๆ ความเสียวซ่านเริ่มไต่ระดับขึ้นความคับแน่นตรงจุดเชื่อมโยงก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเขาก็ทะยานขึ้นมาจุดสุดสูงสุดแล้วปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองออกมา

"อ่าาา~"

น้ำรินนอนหมดแรงเธอหลับไปไม่รู้เรื่องรู้ราวส่วนครามเขาลุกขึ้นเข้าไปห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายอีกรอบ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่กระจกเพื่อมองสภาพร่างกายของตัวเองทั้งรอยเล็บ หน่อยแดงที่เขาบังคับให้เธอดูดคอมันยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ 

แต่ก็ช่างมันเถอะไม่ว่าใครจะพูดอะไรตอนนี้เธอก็เป็นของเล่นของเขาแล้ว ถ้าเขาอยากได้เธอจะบังคับให้เธอนอนอ้าขาทั้งวันให้เขากระแทกเขาก็ไม่ผิดอะไร

เช้าวันต่อมาน้ำรินรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย เมื่อคืนเธอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็เห็นครามนอนหันหลังให้เธอ 

ร่างกายของเธอที่สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่แม้แต่ตัวเองก็ยังรับไม่ได้ต้องรีบหาเสื้อผ้าที่ปกปิดร่างกายให้มิดชิด แต่รอยที่คอมันไม่ง่ายเลยที่จะหาอะไรปิดได้นอกจากใช้รองพื้นคอลซีลเลอร์ทาหนาๆ ปกปิดเอาไว้

ถึงเวลาที่ทั้งสองเดินลงมาทานข้าวผู้หลักผู้ใหญ่ก็พาเจ้าหน้าที่เขตมารอจดทะเบียนสมรสให้กับทั้งสอง ทั้งสองเขียนชื่อนามสกุลครบทุกแผ่นตอนนี้น้ำรินก็กลายเป็นเจ้าสาวที่ถูกต้องตามกฎหมายของคราม เธอต้องทำหน้าที่หลอกๆ ต่อไปอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้

"ไปอยู่กับพี่เขาอย่าลืมเอาใจที่เขาให้มากๆ นะลูก แม่ให้คนส่งของไปที่คอนโดของพี่ครามแล้ว"

"หนังสือเรียนของหนูเอามาครบหรือเปล่าคะ"

"ครบจ้า ไม่มีขาดตกบกพร่องถ้าขาดเหลืออะไรก็โทรมาหาแม่นะเดี๋ยวแม่ให้คนขับรถเอาไปส่งให้"

"ขอบคุณค่ะ"

ด้านครามเขายืนล้วงกระเป๋าจ้องมองไปยังฝูงปลาคาร์ฟที่อยู่ด้านหน้าของโรงแรม  เมื่อน้ำรินเดินมาถึงเขาก็ไม่รอช้ารีบเปิดประตูขึ้นมาบนรถจนน้ำรินรีบเดินขึ้นมาบนรถตาม

"ฉันยังไม่ได้ไปติดต่อเรื่องเช่าคอนโดเลย เดี๋ยวคุณส่งฉันแถวมหาวิทยาลัยก็ได้ค่ะ"

"วันนี้ตอนเย็นแม่ฉันจะเข้ามากินข้าวที่คอนโด พ่อฉันบินกลับเยอรมันไปแล้วเมื่อเช้า เธอต้องอยู่คอนโดกับฉันก่อนไว้แม่ฉันกลับไปแล้วสถานการณ์ปกติเธอก็ย้ายออกไป"

"ก็ได้ค่ะ"

"แล้วก็ไม่ต้องเที่ยวพูดจาโอ้อวดใครหรอกนะว่าได้แต่งงานได้จดทะเบียนกับฉัน ฉันแค่รอเวลาที่เราจะหย่ากันเท่านั้น"

"เรื่องนั้นฉันทราบดีค่ะแล้วคงไม่บอกใครหรอกค่ะว่าได้จดทะเบียนสมรสกับคุณ  เรื่องแต่งงานคุณก็น่าจะเห็นว่าไม่มีเพื่อนคนไหนของฉันมาเลย"

"งั้นก็ดีหวังว่าเธอจะรักษาคำพูดเอาไว้ถึงเวลาเราค่อยหย่ากันเงียบๆ แล้วค่อยบอกผู้ใหญ่ทีหลัง"

"ค่ะ"