บทที่ 7  ถึงเวลาแล้วครับ

บทที่ 7 

ถึงเวลาแล้วครับ

สองหมอเปิดดูข้อความที่ครัวซองต์ส่งมาแล้ว รวมทั้งรูปน้ำสีใสที่เปรอะเปื้อนนิ้วของเธอด้วย  พวกเขาหัวเราะในลำคอก่อนจะมองหน้ากันอย่างรู้ทันกัน

"อาจารย์กลับวันไหนวะองศา" 

"พรุ่งนี้นะ เห็นศรัณย์บอกมะรืนมีสอบต้องกลับไปอ่านหนังสือ" 

"เออดี กูชักจะหมดความอดทนแล้ว"

"หึหึ อย่าลืมที่กูบอกล่ะ"

"เออกูรู้ กูไม่ได้คิดจะเล่นอยู่แล้วล่ะ ถ้าน้องพยศนักกูจะปราบให้อยู่หมัด จะได้อยู่เป็นเด็กในปกครองไม่ไปทำเรื่องแบบนี้กับใคร"

สกายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ พวกเขาชอบเธอมาก เคยคุยกันแบบเปิดอกแล้วว่าจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี จนตอนเรียนมหาลัยพวกเขาต้องห่างกับครัวซองต์หลายปี 

แต่กลายเป็นว่าทุกครั้งที่กลับจันทบุรี พวกเขาต้องแวะเวียนไปหาอาจารย์ธเนศ เพื่อที่เขาจะได้เห็นครัวซองต์ให้หายคิดถึง

จนถึงวันที่พวกเขาสองคนต้องเปิดอกคุยกัน ถ้าจะชอบผู้หญิงคนเดียวกันมันคงไม่ดี นอกจากผู้หญิงคนนั้นจะมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาจึงต้องพิสูจน์ด้วยการดึงให้ครัวซองต์ เข้ามาอยู่ในเกมพิศวาส ที่พวกเขาสร้างขึ้นมา

ทำให้เธอมีความต้องการให้มากที่สุด ทำให้เธอหลงคารมของพวกเขาทั้งสองคน ทำให้เธอขาดใครคนใดคนหนึ่งไม่ได้ และดูเหมือนว่าแผนการนี้มันจะสำเร็จ 

เช้าวันต่อมา ชีวิตในเมืองกรุงวันที่ 1 ของครัวซองต์ เธอตั้งใจตื่นแต่เช้าเพื่อผู้ชายทั้งสองคนแต่กลายเป็นว่าฟ้าใสดันมาหาเธอตั้งแต่เช้าตรู่ 

เหมือนฟ้าใสจะไม่โอเคกับหอพักนักศึกษา แต่เธอเลือกไม่ได้เพราะฐานะครอบครัว ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนกับไอซ์และครัวซองต์

"แกจะมาอยู่กับฉันเหรอฟ้าใส?" 

"ฉันก็ไม่อยากรบกวนแกหรอก เกรงใจแกเปล่าิๆ แต่ฉันอยู่ไม่ได้จริง ๆ แล้วหอพักเขาให้หารูมเมทอีกหนึ่งคน ฉันบอกว่าฉันไม่มีเพื่อนเพราะเพื่อนอยู่คอนโดหมด อาจารย์ที่ดูแลเลยต้องหารูมเมทมาให้ฉัน จะเจอคนแบบไหนก็ไม่รู้เครียดว่ะ"

"แกจะทำยังไง แกจะมาอยู่กับฉันชั่วคราวก่อนแล้วค่อยหาที่อยู่ใหม่ดูไหมล่ะ"

"มาอยู่ชั่วคราวแล้วหาที่อยู่ใหม่เหรอ แกคิดว่าถ้าฉันได้ที่อยู่ใหม่ พ่อแม่ฉันจะยอมจ่ายค่าเช่าให้ฉันไหมล่ะ บ้านฉันไม่ได้รวยเหมือนบ้านแกที่จะหอบเงินหลักล้านมาซื้อคอนโดให้แกนี่!"

เหมือนฟ้าใสจะลืมตัว เผื่อเผลอใส่อารมณ์กับเพื่อนที่กำลังช่วยหาวิธีคิด พอนึกขึ้นได้ว่าเธอใช้อารมณ์มากเกินไป เธอจึงถอนหายใจแล้วขยับมานั่งใกล้ ๆ เจ้าของห้อง

"อีก 2 ปีศรัณย์มันก็ต้องมาอยู่กับฉัน ถึงเวลานั้นแกจะทำยังไง อีกอย่างถ้าเกิดพ่อแม่ฉันมาหาช่วงวันหยุด พวกท่านจะไม่มีที่นอนเอาน่ะสิ"

"ถ้าฉันไปอยู่กับไอซ์แกว่ามันจะยอมไหม"

ไม่มีทาง! เรื่องนี้ครัวซองต์เอาหัวเป็นประกันเลย ว่าไม่มีทางที่ไอซ์จะยอมให้ฟ้าใสไปอยู่ด้วยแน่ เธอรู้ว่าฟ้าใสอาจจะคิดกับไอซ์เกินเพื่อนแต่ไอซ์ไม่มีทางคิดกับฟ้าใสเกินเพื่อนแน่ 

ถ้าพูดถึงความสนิท ไอซ์ไม่ค่อยไว้ใจใคร มีเพื่อนผู้ชายก็จริง แต่เพื่อนผู้หญิงก็มีเธอที่สนิทจนถึงขั้นปรึกษาได้ทุกเรื่อง และเข้าออกบ้านได้เป็นว่าเล่น เธอกับไอซ์รู้จักกันมานานตั้งแต่เด็ก เคยวิ่งเล่นด้วยกัน ปีนต้นผลไม้ที่สวนด้วยกันบ่อย ๆ

"เรื่องนั้นฉันตัดสินใจ และออกความคิดเห็นไม่ได้หรอก แกต้องลองปรึกษาไอซ์ดู"

"แต่ถ้าแกช่วยพูดไอซ์อาจจะยอมก็ได้นะ"

"แกก็ต้องคุยกับไอซ์ก่อนแล้วลองบอกเหตุผลมันดู แกต้องคิดนิดนึงนะถ้าไอซ์มันมีแฟน หรือที่บ้านมันมาหาเหมือนฉันแกจะทำยังไง ไอซ์มันก็เสือกผู้หญิงควงสาวเป็นว่าเล่น"

"ช่างเถอะไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลองกลับไปปรึกษาที่บ้านใหม่อีกที ขอบคุณแกมากนะที่เสียเวลาคุยกับฉันทั้งวันเลย ฉันกลับก่อนดีกว่า"

ครัวซองต์รู้ว่าฟ้าใสกำลังอารมณ์ไม่ดี แต่จะให้เธอทำยังไง ในเมื่อเรื่องนี้เธอไม่สามารถยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้ ถ้าจะมานอนกับเธอเป็นครั้งคราวเธอไม่ว่า แต่ถ้าจะมาปักหลักอยู่ถาวรเลยไหนจะค่าน้ำค่าไฟและค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทุกอย่างมันจะมาหนักอยู่ที่เธอ

ถึงเธอจะเป็นลูกสาวอาจารย์แพทย์ และเป็นลูกเจ้าของไร่ผลไม้ แต่เธอก็มีเงินใช้จำกัดต่ออาทิตย์ไม่ต่างจากเพื่อนคนอื่น นอกจากเงินพิเศษที่คุณย่ามอบให้ เธอถึงจะใช้มันซื้อของแพง ๆ หรือสิ่งที่เธออยากได้ โดยที่ไม่ต้องรบกวนเงินค่ากินของเธอ

หลังจากที่ฟ้าใสกลับไป เสียงกดกริ่งก็ดังขึ้นครัวซองต์พอจะรู้ ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร เธอจึงรีบเช็กเสื้อผ้าหน้าผม ก่อนจะเดินด้วยชุดนอนตัวบางไปเปิดประตู จนเห็นผู้ชายทั้งสองคนยืนอยู่ พร้อมถุงกับข้าวขนมรวมทั้งผลไม้

"เมื่อกี้เหมือนพี่เห็นเพื่อนของน้องครัวซองต์ เดินหน้ามุ่ยอยู่ข้างล่างเลย" สกายเดินเข้ามาก่อนพร้อมวางถุงผลไม้ลงบนโต๊ะ 

"วันนี้ฟ้าใสมาหาฉันตั้งแต่เช้าแล้ว ฟ้าใสอยากออกมาอยู่ข้างนอก แต่ครอบครัวติดขัดเรื่องค่าใช้จ่าย จะขอมาอยู่กับฉันแต่ฉันก็ต้องปฏิเสธไปตามตรงอีก 2 ปีศรัณย์ต้องมาอยู่ที่นี่ ไหนจะพ่อแม่ฉันที่จะแวะเวียนมาหาฉันบ่อยๆ อีก"

"ดีแล้วอยู่ด้วยกันเดี๋ยวมันจะมีปัญหาตามมา" องศาแสดงความคิดเห็น

"แล้วพวกพี่รู้ไหม ฟ้าใสมันจะให้ฉันช่วยพูดกับไอซ์ เพื่อให้มันไปอยู่กับไอซ์ที่คอนโด ฉันไม่ได้หวงเพื่อนนะแต่แค่รู้สึกว่ามันไม่สมควร"

"ผู้หญิงคนนั้นชอบเพื่อนที่ชื่อไอซ์ใช่ไหม?" 

"พี่องศารู้ได้ไง ฉันคิดแบบพี่เลยว่าฟ้าใสมันต้องชอบไอซ์มาก แต่เท่าที่พวกพี่เห็นไอซ์วันนั้นพี่คิดว่าไอซ์มันเป็นคนยังไง"

"ก็ดูเป็นคนเทคแคร์คนอื่นดี แต่สายตาที่มันมองเราพี่ไม่ค่อยชอบ" 

"ไอ้องศาพูดถูก ฟ้าใสชอบไอ้เด็กที่ชื่อไอซ์แต่ไอ้เด็กนั่น พี่คิดว่ามันชอบน้องครัวซองต์" 

ฉันยืนอึ้งเพราะไม่รู้จะพูดอะไร จนรู้สึกถึงความวาบหวามบริเวณบั้นท้าย ที่ถูกลูบไล้โดยผู้ชายที่ชื่อองศา เขาบีบคลึงสะโพกก่อนจะถกกระโปรงขึ้นไปกองไว้ที่เอว

"อืมม พวกพี่จะทารุณฉันแล้วเหรอคะ"

"มันถึงเวลาที่น้องครัวซองต์ต้องเป็นของพวกพี่แล้วครับ" สกายยิ้มมุมปาก

"มาเสียวกับพวกพี่เถอะน้องครัวซองต์ อ่าา"