ตอนที่ 8 หัวหินที่ไม่อยากอยู่

ร้านแม่นุชเป็นร้านอาหารที่อยู่ใกล้ ๆ กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอจากมา ในทุกวันหยุดเธอจะซื้อของไปให้น้อง ๆ ที่นั่นตลอด และใช่ว่าจะแค่บริจาคของเท่านั้น

กัญญ์ณรัณยังรับเป็นผู้ดูแลสถานที่แห่งนั้นอีกด้วย เมื่อทำ­กิจกรรมเสร็จเรียบร้อย ก็จะมาทานอาหารที่ร้านแม่นุชทุกครั้ง และแน่นอนว่าแม่นุชคือคนที่เคยดูแลเธอในนั้น

ณ หัวหิน

ร่างเล็กนั่งคลอเคลียร์อยู่กับชายหนุ่มร่างใหญ่อย่างสนิทสนมในร้านอาหารริมทะเลบรรยากาศดีแห่งหนึ่ง โดยเฉพาะช่วงเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะพ้นขอบฟ้าเช่นในเวลานี้

“ตกลงคืนนี้เราค้างที่นี่กันนะคะธี”

รตีบอกน้ำเสียงออดอ้อน พลางซบศีรษะเล็กลงกับไหล่หนานั้น

ธีภพได้แต่นั่งนิ่งไม่ตอบอะไร ทว่าวงแขนแข็งแรงยังคงโอบกอดเอวบางเอาไว้ปลายนิ้วก็ลูบไล้ที่บริเวณเอวไปด้วย ทว่าไม่ใช่เพราะความพิศวาสอะไร เพราะเวลานี้แววตาเขาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่คนข้าง ๆ เลย สายตาคมกริบมองออกไปยังท้องทะเลกว้างเหมือนกำลังใช้ความคิดหรือคิดถึงใครอยู่มากกว่า

“ธีคะ ได้ยินที่รตีพูดหรือเปล่าคะ”

หล่อนถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนข้างกายยังคงนั่งนิ่งไม่โต้ตอบกลับเธอ

“รตีว่าอะไรนะ”

เขาขานรับก่อนถามกลับน้ำเสียงเรียบ มือพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นเทน้ำสีเหลืองเข้มผ่านลงคอรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนหันมาสบตาอีกฝ่าย แววตาที่จ้องมองมันฉายชัดถึงความเป็นกังวลอะไรบางอย่าง รตีไม่ได้คิดไปเองเพราะหล่อนสัมผัสได้เช่นนั้นจริง ๆ

“คุณเป็นอะไรคะ”

หล่อนอดที่จะถามออกมาไม่ได้

“ไม่ได้เป็นอะไร ... เมื่อกี้รตีว่าอะไรนะ”

เขาถามขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แววตาปรับเปลี่ยนเป็นให้ความสนใจหล่อนขึ้น

“รตีบอกว่า คืนนี้เราค้างที่นี่กันนะคะ”

หล่อนบอกอีกครั้ง คราวนี้ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าแสดงออกชัดเจนว่ากำลังงอนอีกฝ่ายที่ไม่สนใจ

“ผมว่า เอาไว้วันหลังดีกว่านะรตี พรุ่งนี้ผมต้องไปไหว้ผู้ใหญ่กับคุณย่า”

ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกันทำไมถึงปฏิเสธหล่อนออกไป ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขาไม่เคยที่จะพลาดโอกาสได้อยู่กับหญิงสาว

“ต้องไปไหว้ผู้ใหญ่กับคุณย่า หรือว่าจริง ๆ แล้วคุณกลัวแม่นั่นกันแน่คะ”

“รตี”

แน่นอนว่าเขาไม่พอใจ เพราะผู้หญิงที่หล่อนพูดถึงไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขา

“หรือไม่จริงคะ ตั้งแต่มาคุณไม่เห็นสนใจรตี หรือติดใจแม่นั่นคะ เมื่อคืนกี่รอบละ”

หล่อนอดที่จะประชดประชันออกมาไม่ได้

“รตี”

คราวนี้น้ำเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าเจื่อนไป เพราะรู้ดีว่ากำลังทำให้อีกฝ่ายโกรธ

“ก็รตีหวงธีนี่คะ จริง ๆ แล้วรตีต้องเป็นฝ่ายโกรธนะคะ ที่เมื่อคืน ...”

หล่อนหยุดเพียงแค่นั้น เพราะตั้งใจกวนอารมณ์เขานั่นแหละ เพราะหากยิ่งทำให้เขาโกรธเกลียดผู้หญิงคนนั้นได้มากเท่าไรยิ่งดี

“ยังไงผมก็รักรตีคนเดียว”

เขาพูดออกไปเหมือนทุก ๆ ครั้ง ทว่าทำไมคราวนี้ดูเหมือนมันขัดต่อความรู้สึกในใจอย่างบอกไม่ถูก

ความเรียบร้อย น่ารักของกัญญ์ณรัณเขาได้เห็น และสัมผัสมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ใช่เพิ่งได้มาพบเจอ แน่นอนว่าลึก ๆ ในใจก็ชื่นชมในตัวเธออยู่ไม่น้อยหรอก หากแต่ตอนนั้นความรู้สึกมันต่างจากผู้หญิงที่อยู่ข้างกายในตอนนี้

ทว่าเพียงชั่วข้ามคืนกลับทำให้เขารู้สึกสับสนกับเรื่องราวระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“รตีหวังว่าคุณคงไม่เลิกรตีนะคะ”

หญิงสาวพูดออกมาตามความรู้สึก มันมีอะไรบางอย่างทำให้หล่อนรู้สึกใจแกว่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ศีรษะเล็กซบที่แขนใหญ่อีกครั้ง

ธีภพได้แต่ฟังนิ่ง ริมฝีปากหนาสวยได้รูปยกยิ้มเพียงแค่นั้น แล้วก็ยกแก้วเบียร์ขึ้นมากระดกดื่มอีกครั้ง

“ผมว่าเรากลับกันเถอะ”

จู่ ๆ ชายหนุ่มก็บอกขึ้น พร้อมกับขยับตัวตั้งท่าจะลุกด้วย

“ถึงไม่ค้างก็ไม่เห็นต้องรีบกลับนี่คะ”

รตีรีบค้านขึ้น

“ผมไม่อยากมีปัญหากับคุณย่า”

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องดึงเอาผู้เป็นย่ามาอ้างแบบนี้ด้วยเช่นกัน

“ก็ได้ค่ะ ... ถ้าอย่างนั้นวันพรุ่งนี้ ธีไปทำธุระเสร็จต้องมาหาร­ตีที่คอนโดนะคะ”

“ถ้าผมไม่ไปหารตีแล้วจะให้ผมไปหาใครละครับ”

เขาทำน้ำเสียงอ่อนลง ดวงตาคู่สวยมองที่ใบหน้าสวยนั้นอีกครั้ง แววตากลับมาแพรวพราวอีกครั้ง เมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำให้หล่อนรู้สึกไม่พอใจ