ตอนที่ 7 คำสอนของย่า (จบตอน)

ทว่าคำพูดของธีภพทำเอารตีถึงกับเบิกตากว้างขึ้น เขาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำแบบนี้แสดงว่าเมื่อคืนทั้งคู่ ...

รตีคิดได้แค่นั้น ก็รีบปรี่เข้ามากระชากแขนชายหนุ่มทันที

“หมายความว่ายังไงธี ... เมื่อคืนธีมีอะไรกับแม่นี่อย่างนั้นเหรอ ไหนธีบอกว่าจะไม่ยุ่ง จะไม่แตะมันแม้แต่ปลายเล็บไง ทำไมธีถึงทำแบบนี้คะ”

คราวนี้ไม่พูดเปล่า มือเล็กทุบตีเข้าที่แขนเขาไปด้วย

“จะมาร้องเป็นชะนีอะไรที่นี่จ๊ะแม่คุณ”

เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังกัญญ์ณรัณ ส่งผลให้เจ้าของเสียงแหลมเมื่อครู่ถึงกับต้องหยุดและมองที่ต้นเสียงทันที

“คุณย่า!”

ธีภพเป็นฝ่ายเรียกเจ้าของเสียงนั้นขึ้น พร้อมกับปล่อยมือจากแขนหญิงสาวด้วย

“ย่าบอกให้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ทำไมยังปล่อยให้มาร้องเป็นชะนีแถวนี้อยู่อีก”

“คุณย่า!”

เสียงแหลมของรตีดังสวนขึ้นทันควัน

“ฉันพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ถึงได้ทำน้ำเสียงแบบนั้นใส่ฉัน”

“ก็คุณย่าให้ท้ายแม่นี่”

อีกฝ่ายยังคงไม่ยอม

“แม่นี่ ๆ หมายถึงเมียตาธีน่ะเหรอ ถ้าใช่ก็ไม่ผิดหรอกที่ฉันจะให้ท้ายเพราะเขาคือหลานสะใภ้ที่ฉันยอมรับ และก็ถูกต้องตามกฎหมาย”

รตีแทบอยากจะกรี๊ดออกมา หลังสิ้นเสียงของหญิงสูงวัย ทว่าทำได้แค่เพียงกระตุกแขนชายหนุ่มหมายให้เข้าข้างเธอ

“รตีคุณกลับไปก่อน”

“ธี”

หญิงสาวถึงกับหน้าง้ำงอ น้ำเสียงที่ดังออกมาตัดพ้อเขาอย่างชัดเจน

“กลับไปก่อนนะ”

ชายหนุ่มหันบอกหญิงสาวน้ำเสียงอ่อนลง

“เย็นนี้ธีต้องไปหารตีนะคะ”

“อือ ...”

เขารับคำในลำคอ พลางปรายตามองอีกคนที่มีคนให้ท้ายอยู่

“รตีกลับก่อนนะคะคุณย่า”

เมื่อได้คำตอบ หล่อนก็ยกมือขึ้นไหว้หญิงสูงวัย แบบส่ง ๆ คุณ­อนงค์นาถจำต้องรับไหว้อย่างเสียมิได้ จากนั้นชายหนุ่มก็คว้าเอวเล็กพาเดินไปยังรถหรูที่จอดอยู่

“ขอบคุณ คุณย่ามากนะคะที่มาช่วยรัณ ไม่อย่างนั้นรัณต้องโดนพี่ธีเล่นงานแน่ ๆ เลยค่ะ”

“อดทนนะรัณ ย่าเชื่อว่าแม่รตีไม่หยุดแค่นี้แน่นอน”

“ค่ะ ...”

หญิงสาวรับคำไม่เต็มเสียงเท่าไร เพราะจู่ ๆ คำพูดผู้หญิงคนนั้นก็ดังเข้ามาในโสดประสาท ‘คืนนี้เราไปค้างที่หัวหินกันนะคะ’

‘นี่เธอต้องแบ่งเขาให้ผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ’

“ไปเข้าบ้านไปเถอะ”

คุณอนงค์นาถเห็นหลานชายเดินเข้าบ้านไปแล้วจึงรีบดันให้หลานสาวเดินตามเข้าไป

ตลอดเวลาที่กัญญ์ณรัณมาอยู่ที่นี่ เธอก็อยู่ที่บ้านผู้เป็นย่า และเพิ่งจะได้เข้ามาอยู่บ้านธีภพเมื่อคืน ทำให้ไม่ชินกับการใช้ชีวิตประจำวันที่บ้านหลังนี้เท่าไร หากเป็นวันธรรมดาก็ต้องไปทำงานคงไม่รู้สึกเกร็งอะไรเช่นนี้

แต่วันนี้ดันเป็นวันหยุดและถึงแม้ไม่ใช่ สอง-สามวันนี้ก็ต้องหยุดงานอยู่ดี เพราะเป็นคำสั่งของคุณอนงค์นาถ เนื่องจากต้องไปไหว้ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือที่ไม่สามารถมาร่วมงานมงคลสมรสเมื่อวานได้ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้คงต้องพักอยู่ที่บ้านจริง ๆ

เมื่อไม่รู้จะไปอยู่ตรงส่วนไหนของบ้านหลังนี้เธอจึงเลือกใช้ห้องหนังสือเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับดำเนินชีวิตจากนี้ไป

ก๊อก ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออก

“นุ่มเอาของว่างมาให้ค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะป้านุ่ม”

หญิงสาวบอกพลางยิ้มหวานให้ ก่อนเอ่ยขึ้นต่อน้ำเสียงเรียบ

“พี่ธีออกไปข้างนอกแล้วเหรอคะ”

ขณะที่นั่งทำงานอยู่ เธอได้ยินเสียงรถเขาขับออกไปได้สักครู่ใหญ่แล้ว

“ค่ะ”

คนถามได้แต่พยักหน้ารับ แล้วก็กลับไปให้ความสนใจกับงานที่ทำค้างเอาไว้อยู่

หลังจากเรียนจบคุณอดิเทพก็ให้หญิงสาวเข้ามาดูแลเรื่องการออกแบบ และตกแต่งภายในทั้งหมด และนับจากวันที่ท่านเจ้าสัวเสียชีวิต เธอก็ได้รับตำแหน่งผู้ช่วยของธีภพ ส่วนธี­ภพก็ได้เป็นผู้บริหารเต็มตัวอย่างเลี่ยงไม่ได้

[รัณ เราส่งแบบให้ในเมลแล้วนะ]

ข้อความจากช่องการสนทนาทางแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กเด้งขึ้นมา ทำเอาคนที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ สะดุ้งเล็กน้อย เพราะเธอลืมปิดลำโพงที่เครื่องโน้ตบุ๊กไว้ด้วย

[ขอบใจมากนะนพ]

หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับไปทันที

นพ หรือนพพล เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหญิงสาวเลยก็ว่าได้ หากแต่อีกฝ่ายอาจจะคิดกับเธอเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน แต่มันก็เป็นเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีความรู้สึกเช่นนั้น

[เปลี่ยนจากคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้ไหมล่ะ]

[ให้เปลี่ยนเป็นอะไรละ]

[เลี้ยงข้าวนพสักมื้อเป็นไง]

[วันนี้เลยไหมล่ะ] หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไร

[ได้เหรอ]

ที่ถามออกไปเพราะรู้ดีอยู่ว่า เวลานี้อีกฝ่ายไม่ได้เป็นอิสระเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

[ทำไมจะไม่ได้ละ ... เจอกันที่ร้านแม่นุชนะ]

เธอบอกสถานที่กลับไปเสร็จสรรพ