Se connecterPartager
ตอนที่ 7 คำสอนของย่า (จบตอน)
Date de publication:
2026-05-14 21:58:15ทว่าคำพูดของธีภพทำเอารตีถึงกับเบิกตากว้างขึ้น เขาพูดออกมาเต็มปากเต็มคำแบบนี้แสดงว่าเมื่อคืนทั้งคู่ ...
รตีคิดได้แค่นั้น ก็รีบปรี่เข้ามากระชากแขนชายหนุ่มทันที
“หมายความว่ายังไงธี ... เมื่อคืนธีมีอะไรกับแม่นี่อย่างนั้นเหรอ ไหนธีบอกว่าจะไม่ยุ่ง จะไม่แตะมันแม้แต่ปลายเล็บไง ทำไมธีถึงทำแบบนี้คะ”
คราวนี้ไม่พูดเปล่า มือเล็กทุบตีเข้าที่แขนเขาไปด้วย
“จะมาร้องเป็นชะนีอะไรที่นี่จ๊ะแม่คุณ”
เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังกัญญ์ณรัณ ส่งผลให้เจ้าของเสียงแหลมเมื่อครู่ถึงกับต้องหยุดและมองที่ต้นเสียงทันที
“คุณย่า!”
ธีภพเป็นฝ่ายเรียกเจ้าของเสียงนั้นขึ้น พร้อมกับปล่อยมือจากแขนหญิงสาวด้วย
“ย่าบอกให้จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ทำไมยังปล่อยให้มาร้องเป็นชะนีแถวนี้อยู่อีก”
“คุณย่า!”
เสียงแหลมของรตีดังสวนขึ้นทันควัน
“ฉันพูดอะไรผิดอย่างนั้นหรือ ถึงได้ทำน้ำเสียงแบบนั้นใส่ฉัน”
“ก็คุณย่าให้ท้ายแม่นี่”
อีกฝ่ายยังคงไม่ยอม
“แม่นี่ ๆ หมายถึงเมียตาธีน่ะเหรอ ถ้าใช่ก็ไม่ผิดหรอกที่ฉันจะให้ท้ายเพราะเขาคือหลานสะใภ้ที่ฉันยอมรับ และก็ถูกต้องตามกฎหมาย”
รตีแทบอยากจะกรี๊ดออกมา หลังสิ้นเสียงของหญิงสูงวัย ทว่าทำได้แค่เพียงกระตุกแขนชายหนุ่มหมายให้เข้าข้างเธอ
“รตีคุณกลับไปก่อน”
“ธี”
หญิงสาวถึงกับหน้าง้ำงอ น้ำเสียงที่ดังออกมาตัดพ้อเขาอย่างชัดเจน
“กลับไปก่อนนะ”
ชายหนุ่มหันบอกหญิงสาวน้ำเสียงอ่อนลง
“เย็นนี้ธีต้องไปหารตีนะคะ”
“อือ ...”
เขารับคำในลำคอ พลางปรายตามองอีกคนที่มีคนให้ท้ายอยู่
“รตีกลับก่อนนะคะคุณย่า”
เมื่อได้คำตอบ หล่อนก็ยกมือขึ้นไหว้หญิงสูงวัย แบบส่ง ๆ คุณอนงค์นาถจำต้องรับไหว้อย่างเสียมิได้ จากนั้นชายหนุ่มก็คว้าเอวเล็กพาเดินไปยังรถหรูที่จอดอยู่
“ขอบคุณ คุณย่ามากนะคะที่มาช่วยรัณ ไม่อย่างนั้นรัณต้องโดนพี่ธีเล่นงานแน่ ๆ เลยค่ะ”
“อดทนนะรัณ ย่าเชื่อว่าแม่รตีไม่หยุดแค่นี้แน่นอน”
“ค่ะ ...”
หญิงสาวรับคำไม่เต็มเสียงเท่าไร เพราะจู่ ๆ คำพูดผู้หญิงคนนั้นก็ดังเข้ามาในโสดประสาท ‘คืนนี้เราไปค้างที่หัวหินกันนะคะ’
‘นี่เธอต้องแบ่งเขาให้ผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ’
“ไปเข้าบ้านไปเถอะ”
คุณอนงค์นาถเห็นหลานชายเดินเข้าบ้านไปแล้วจึงรีบดันให้หลานสาวเดินตามเข้าไป
ตลอดเวลาที่กัญญ์ณรัณมาอยู่ที่นี่ เธอก็อยู่ที่บ้านผู้เป็นย่า และเพิ่งจะได้เข้ามาอยู่บ้านธีภพเมื่อคืน ทำให้ไม่ชินกับการใช้ชีวิตประจำวันที่บ้านหลังนี้เท่าไร หากเป็นวันธรรมดาก็ต้องไปทำงานคงไม่รู้สึกเกร็งอะไรเช่นนี้
แต่วันนี้ดันเป็นวันหยุดและถึงแม้ไม่ใช่ สอง-สามวันนี้ก็ต้องหยุดงานอยู่ดี เพราะเป็นคำสั่งของคุณอนงค์นาถ เนื่องจากต้องไปไหว้ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือที่ไม่สามารถมาร่วมงานมงคลสมรสเมื่อวานได้ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้คงต้องพักอยู่ที่บ้านจริง ๆ
เมื่อไม่รู้จะไปอยู่ตรงส่วนไหนของบ้านหลังนี้เธอจึงเลือกใช้ห้องหนังสือเป็นพื้นที่ส่วนตัวสำหรับดำเนินชีวิตจากนี้ไป
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออก
“นุ่มเอาของว่างมาให้ค่ะ”
“ขอบคุณมากค่ะป้านุ่ม”
หญิงสาวบอกพลางยิ้มหวานให้ ก่อนเอ่ยขึ้นต่อน้ำเสียงเรียบ
“พี่ธีออกไปข้างนอกแล้วเหรอคะ”
ขณะที่นั่งทำงานอยู่ เธอได้ยินเสียงรถเขาขับออกไปได้สักครู่ใหญ่แล้ว
“ค่ะ”
คนถามได้แต่พยักหน้ารับ แล้วก็กลับไปให้ความสนใจกับงานที่ทำค้างเอาไว้อยู่
หลังจากเรียนจบคุณอดิเทพก็ให้หญิงสาวเข้ามาดูแลเรื่องการออกแบบ และตกแต่งภายในทั้งหมด และนับจากวันที่ท่านเจ้าสัวเสียชีวิต เธอก็ได้รับตำแหน่งผู้ช่วยของธีภพ ส่วนธีภพก็ได้เป็นผู้บริหารเต็มตัวอย่างเลี่ยงไม่ได้
[รัณ เราส่งแบบให้ในเมลแล้วนะ]
ข้อความจากช่องการสนทนาทางแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กเด้งขึ้นมา ทำเอาคนที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ สะดุ้งเล็กน้อย เพราะเธอลืมปิดลำโพงที่เครื่องโน้ตบุ๊กไว้ด้วย
[ขอบใจมากนะนพ]
หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับไปทันที
นพ หรือนพพล เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหญิงสาวเลยก็ว่าได้ หากแต่อีกฝ่ายอาจจะคิดกับเธอเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน แต่มันก็เป็นเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีความรู้สึกเช่นนั้น
[เปลี่ยนจากคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้ไหมล่ะ]
[ให้เปลี่ยนเป็นอะไรละ]
[เลี้ยงข้าวนพสักมื้อเป็นไง]
[วันนี้เลยไหมล่ะ] หญิงสาวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไร
[ได้เหรอ]
ที่ถามออกไปเพราะรู้ดีอยู่ว่า เวลานี้อีกฝ่ายไม่ได้เป็นอิสระเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
[ทำไมจะไม่ได้ละ ... เจอกันที่ร้านแม่นุชนะ]
เธอบอกสถานที่กลับไปเสร็จสรรพ
Dernier chapitre
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 39 จบบริบูรณ์
ร่างเล็กนอนซุกกายอยู่ข้างกายกำยำ ที่เวลาปราศจากอาภรณ์ด้วยกันทั้งคู่“พี่ธีคะ”“หืมมม ...”เขาคานรับเสียงหวาน“ตอนนี้รัณเป็นอะไรกับพี่ธีคะ”เธอถามสิ่งที่ยังคงค้างคาใจออกไป“ขนาดนี้ยังจะต้องให้บอกอีกเหรอ”“เพราะพี่ธีเคยบอกกับรัณว่า อย่าคิดว่าที่มานอนด้วยแบบนี้แล้วจะได้เป็นเมียพี่ธี”คำพูดเขาในประโยคนี้มันยังไม่ถูกเขาปลดล็อก เธอยังจำได้ทุกคำ และยังไม่สามารถเอาออกจากใจไปได้หากเขาไม่เป็นคนมาเอาออกไปเอง“พี่ขอโทษ ...”ความรู้สึกผิดก่อเกิดขึ้นในใจเขาทันที ใช่ว่าเธอคนเดียวที่เสียใจ ตัวเขาเองก็เสียใจไม่น้อยที่ปล่อยให้อารมณ์กับความเชื่อในสิ่งที่มารดาคอยบอก ทำให้ต้องพูดอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเสียใจแบบนี้ออกไป“พี่ธีไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ... แค่พี่ธีบอกให้รัณได้รู้ว่าตอนนี้รัณอยู่ในสถานะไหนของพี่แค่นั้นก็พอค่ะ”ธีภพขยับร่างตัวเองเล็กน้อย เพื่อให้กอดกระชับร่างเล็กที่นอนซุกตัวอยู่ข้าง ๆ ได้ถนัดขึ้น“นับจากวันนี้ รัณคือเมีย ๆ ที่ถูกต้องทั้งพฤตินัย และนิตินัยของพี่ธี”“ไม่ใช่เพราะแค่ต้องการลูกใช่ไหมคะ”“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”“ไม่รู้สิคะ เพราะที่ผ่านมารัณเป็นคนที่รักพี่ธีฝ่ายเดียวมาตลอดนี่คะ”“มันใช่ที่ไหน
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 38 - กลับบ้านกัน
“ก็ไอ้ลูกค้าวีไอพีของคุณย่านั่นไง”“คุณวีรภาพ”“นั่นแหละ ... พี่ถึงต้องรีบบินตามไปไงละ”เขาสารภาพออกมาอีก“หึงว่างั้น”ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงได้ถามออกไปเช่นนั้น“ใช่ ... ยอมรับว่าหึง”“ก็ดีค่ะ หึงบ้างก็ดี”เธอบอกพร้อมกับพยายามบิดตัวให้พ้นจากพันธนาการเขาอีกครั้ง“พูดแบบนี้แสดงว่า ยอมกลับบ้านกับพี่แล้วใช่ไหม”“เปล่าค่ะ”“ทำไม จะต้องให้พี่ทำอะไรอีก”เขาทำน้ำเสียงเง้างอดออกมา“ให้พี่ธีกลับไปก่อนค่ะ”“ไม่ ถ้ารัณไม่กลับด้วยพี่ก็จะไม่กลับ เพราะ ...”เขาทิ้งท้ายเอาไว้อีกครั้ง“เพราะอะไรคะ”“เพราะพี่เข้าบ้านไม่ได้ คุณย่าบอกว่าถ้าพี่พารัณกับหลานของท่านกลับไปด้วยไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับไปให้ท่านเห็นหน้าอีก”ก่อนที่เขาจะออกมา คุณอนงค์นาถย้ำกับเขาไว้เช่นนี้จริง ๆ“คุณย่าท่านไม่กล้าหรอกค่ะ”“เธอรู้ได้ยังไง”เสียงที่ดังมาไม่เขา แต่กลับเป็นเสียงคนที่ทั้งคู่กำลังพูดถึงต่างหากจริง ๆ แล้วสองย่าหลานมาพร้อมกันตั้งแต่แรก และทั้งคุณอนงค์นาถ แม่ครู และแม่นุชต่างพากันยืนลุ้นอยู่นานสองนาน ท่านเห็นท่าว่าหลายชายสุดที่รักน่าจะทำงานนี้ไม่สำเร็จเลยตัดสินใจปรากฎตัวออกมาตั้งแต่ตัดสินใจให้ทั้งคู่แต่งงานกันท่านก็
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 37 - ทำไมถึงดื้อขนาดนี้
“ฉันไม่ได้ต้องการให้แค่ให้เขารับรู้ แต่ฉันต้องการสิทธิ์ทุกอย่างในตัวลูก รวมทั้งตัวรัณด้วย”เขาเปลี่ยนสรรพนามเรียกหญิงสาว จาก ‘เธอ’ มาเป็น ‘รัณ’ เหมือนที่เคยเรียกทุกครั้งตั้งแต่ยังเด็ก และไม่ได้พูดเปล่าแขนแข็งแรงคว้าเอวเล็กเอาไว้ด้วย“พี่ธี”“จะไปไหน เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง”“รัณไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ”กัญญ์ณรัณพยายามดินเพื่อเอาตัวเองที่อยู่ในวงแขนแข็งแรงเขาในตอนนี้ออกด้วย“รตีไม่ได้ท้อง”คำพูดเขาในตอนนี้ทำเอาร่างเล็กที่พยายามดิ้นอยู่ถึงกับนิ่งไปทันที“พี่ธีพูดว่าอะไรนะคะ”“พี่บอกว่า รตีไม่ได้ท้อง”เขากลับมาแทนตัวเองว่า ‘พี่’ เหมือนที่เคยใช้กับเธออีกครั้ง นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้ยินแบบนี้ เวลานี้เธอรู้สึกเหมือนได้พี่ชายที่แสนอบอุ่น แสนดีคนเดิมกลับมาอีกครั้ง“แต่ ...”“รตีเขาไม่คิดว่ารัณจะตัดสินใจยอมปล่อยพี่ เขาจึงยอมรับกับพี่ว่าโกหกเรื่องที่ท้องขึ้นมา”หลังจากที่ธีภพบุกไปที่คอนโดรตีในคืนที่ผู้เป็นย่าส่งใบหย่าให้นั้น มันทำให้รู้ว่าหล่อนได้สูญเสียเขาไปแล้ว และเธอก็รู้ด้วยว่ากัญญ์ณรัณกำลังท้อง พอยิ่งรู้ว่าเธอยอมเป็นฝ่ายเองทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มีลูกเขาอยู่ในท้องมันทำให้หล่อนเป็นฝ่ายยอมที่
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 36 - ไหนใบหย่า
ด้วยประวัติและฐานะ ทำให้สองสามีภรรยาสามารถรับเด็กไปเลี้ยงดูในฐานะบุตรบุญธรรมได้ไม่ยาก และนับจากนั้นชีวิตเธอก็เปลี่ยนไป และใช่เพียงแค่ตัวเธอเท่านั้นที่เปลี่ยนไป หากแต่สถานที่แห่งนี้ และชีวิตการเป็นอยู่ของเด็ก ๆ ที่นี่ก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน“แต่เขาต้องกลายเป็นเด็กขาดพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกก็เพราะรัณนะคะ”“ก็ถ้าไม่อยากไม่ให้ลูกไม่มีพ่อก็กลับบ้านเราสิ”เสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่งดังขึ้นทำเอาคู่สนทนาต่างวัยถึงกับหันมองที่ต้นเสียงพร้อมกันเลยทีเดียว“พี่ธี / คุณธี”ทั้งคู่อุทานเรียกชื่อผู้ที่เข้ามาเงียบ ๆ พร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมายกัญญ์ณรัณถึงกับมือไม้สั่น หัวใจเต้นแรงเร็วจนจับจังหวะไม่ได้ ด้วยไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาจะโผล่มาที่นี่ และที่สำคัญตอนนี้เขารู้แล้วด้วยว่าเธอกำลังท้องลูกเขาอีกคน“แม่ขอตัวก่อนแล้วกัน มีอะไรก็คุยกันเองแล้วกันนะคะ ... หนูรัณคนเก่งของแม่ต้องใช้สติ และคิดไตร่ตรองให้รอบครอบนะคะ ให้โอกาส และฟังเหตุผลกันก่อนนะ ... แม่ไปแล้วหวังว่าแม่จะได้ยินข่าวดีนะคะ”แม่นุชเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงหญิงสาวมาจับพร้อมกับบีบเบา ๆ เหมือนต้องการถ่ายทอดพลัง และกำลังใจให้อีกฝ่ายเมื่อร่างของหญิงสูงวัยเดินพ้น
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 35 - หย่าแล้วก็จดใหม่ได้
บ้านแม่ครูเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็ก ๆ ที่อยู่ไปทางชานเมือง โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคมต่าง ๆ และตอนนี้ที่ได้รับหลัก ๆ ก็จากหญิงสาวที่นั่งเป็นหมาหงอยอยู่ตอนนี้กัญญ์ณรัณชอบมานั่งที่ตรงนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เพราะด้านหลังบ้านเป็นคลองไม่กว้างนัก อากาศค่อนข้างถ่ายเท ตอนเย็นครูพี่เลี้ยงก็มักพาเด็ก ๆ มานั่งอ่านหนังสือ ออกกำลังกายบริเวณนี้เช่นกัน“บริจาคเลือดบ้างก็ได้ค่ะ”หญิงสาวพูดติดขำ ทว่าแววตาที่เห็นในเวลานี้มันได้รู้สึกขำได้ด้วยเลย“หนึ่งอาทิตย์แล้ว ได้คำตอบอะไรบ้างหรือยัง”แม่ครูถามด้วยความเป็นห่วง“รัณตัดสินใจแล้วค่ะ ใบหย่าก็เซ็นแล้วเรียบร้อย ... ทุกอย่างมันจบแล้วค่ะแม่ครู”“หย่าแล้วก็จดใหม่ได้”“รัณคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เขากำลังมีลูกด้วยกันนะคะ”เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสูงวัยที่เวลานี้กำลังหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม“ให้เขาพร้อมหน้าพร้อมตามพ่อ แม่ ลูก แล้วลูกตัวเองละ”คำถามแม่ครู ทำเอาคนต้นคิดต้องเงียบไป มือเล็กลูบที่หน้าท้องตัวเองอย่างเบามือ“ยังไงรัณมาที่หลังนะคะแม่ครู”“แต่แม่ว่า การที่เราหนีมาโดยที่ไม่พูดคุยกับเขาก่อนแบบนี้ มันไม่ถูกนะ เป็นผัวเมียกันมันต้องหันหน้าเข้าหากัน
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 34 - รัณท้อง
สิ้นเสียงผู้เป็นย่า เขาหวนคิดถึงคำพูดของรตีที่ภูเก็ตขึ้นมาทันที หล่อนเคยเกริ่นเรื่องนี้ไว้แล้ว และเขาก็เป็นคนบอกเองว่า จะกลับมาเคลียร์ ทว่าพอกลับมาก็มีงานด่วนเข้ามา ทำให้ไม่สามารถไปพูดคุยด้วยได้ในทันทีที่กลับมาถึงกรุงเทพ เขาไม่คิดว่ารตีจะเอาเรื่องนี้มาคุยกับกัญญ์ณรัณโดยตรงแบบนี้“ย่าผิดหวังในตัวแกมากนะตาธี ไม่คิดว่าแกยังจะกล้าไปนอนกับผู้หญิงอื่นทั้ง ๆ ที่มีเมียเป็นตัวเป็นต้น และยังถูกต้องตามกฎหมายได้อีก จริง ๆ ยายรัณไม่จำเป็นต้องหย่าให้แกก็ได้ แต่เพราะเห็นแก่เด็กที่มันไม่รู้เรื่องอะไรด้วยถึงได้ยอมปล่อยแกให้เป็นอิสระไงละ”คุณอนงค์นาถยังพูดต่อ คราวนี้นางร่ายยาวออกมาเลยทีเดียว“ถ้าผมยังไม่ได้เซ็นใบหย่านี้ก็ถือว่าผมยังไม่ได้เป็นอิสระ”เขาบอกพร้อมกับวางซองเอกสารไว้ที่โต๊ะตามเดิม แล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป“แล้วนั่นแกจะไปไหนตาธี”ดูเหมือนเสียงของหญิงสูงวัยจะไม่สามารถหยุดการกระทำเขาได้อีกไม่นานร่างสูงใหญ่ก็มาถึงคอนโดของเขาเอง ซึ่งเวลานี้ได้ยกให้เป็นของรตีไปแล้วตั้งแต่เขาแต่งงานกับกัญญ์ณรัณ“คิดว่าธีจะลืมแล้ว”“ผมไม่มีทางลืม แต่รตีไม่ควรทำแบบนี้”“รตีทำอะไรคะ”ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเร
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 12 คืนใช้สิทธิ์ - 1
“ฉันบอกแล้วว่าอย่างเธอมันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันนอนด้วยเพื่อระบายความใคร่แค่นั้น อย่างได้คิดว่าฉันจะยกให้เธอมาเป็นเมียฉัน”“พี่ธีจะคิดยังไงมันก็เป็นเรื่องของพี่ธี แต่รัณแต่งงาน จดทะเบียนถูกต้อง และก็นอนกับพี่ธีแล้ว ฉะนั้นรัณก็คือเมียพี่ และพี่ก็คือสามีรัณ และนับจากนี้ไปรัณจะทวงสิทธิ์ความเป็นเมียข
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 11 คำสั่งย่า
นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้เดือนกว่า กัญญ์ณรัณก็ไม่ได้ขึ้นไปนอนที่ห้องหออีก และที่สำคัญไม่ได้เจอหน้าธีภพอีกเลยด้วย บริษัทเขาก็ไม่เข้า บ้านก็กลับบ้างไม่กลับบ้าง และถ้ากลับก็ดึกมาก ๆ“คุณรัณคะ คุณท่านให้คุณรัณไปพบที่เรือนค่ะ”นางนุ่มรีบบอก เมื่อร่างเล็กเดินเข้ามาในบ้าน“วันนี้คุณย่ามาที่นี่เหรอคะ”“ใช่ค
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 10 เรือนหลังเล็ก
“คุณรัณจะไปไหนคะ”นางนวลร้องเรียกเจ้านายสาวไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินออกจากตัวบ้านไป“รัณจะไปนอนเรือนหลังเล็กค่ะ”เรือนหลังเล็กเป็นเรือนไม้ที่คุณอนงค์นาถทำให้เธอเป็นที่พักส่วนตัว หลังจากที่กัญญ์ณรัณเริ่มโตเป็นสาว และต้องการความเป็นส่วนตัวมากขึ้น“จะดีเหรอคะ ป้ากลัวว่าคุณธีกลับมาไม่เจอคนที่ห้องแล้ว
บรรณาการเมียแต่ง ตอนที่ 9 ไม่อยากเจอหน้า
อาหารมื้อค่ำถูกเสิร์ฟเป็นเมนูง่าย ๆ โดยฝีมือของแม่นุช ซึ่งกรัญญ์ณรัณเรียกนางเช่นนี้จนติดปากเสียแล้ว“แม่ดีใจกับหนูรัณจริง ๆ เลย ในที่สุดก็ได้เป็นฝั่งเป็นฝากับเขาสักที เสียดายไม่ได้ไปร่วมงานด้วย เลยไม่ได้เห็นเลยว่าเจ้าสาวของแม่จะสวยขนาดไหน”“รัณก็เป็นรัณแบบนี้แหละค่ะ”หญิงสาวบอกพลางตักอาหารใส่ปากไปด
Vous vous intéresseriez aussi à
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.1K Vuesยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.0K Vuesภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว281.1K Vuesให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.3K Vuesเพลินพิศวาส [20++]
มนต์ศิขริน93 Vuesตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ157 Vuesคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile137 Vuesไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย13 Vues
