Partager

บทที่ 16**NC

last update Date de publication: 2024-11-25 11:53:13

บทที่ 16**NC

คนร่างระหงรู้ตัวอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังจมลงบนฟูกนอนนุ่มหลังใหญ่ภายในห้องนอนสีเทาอ่อน อาเดรียโนรวบร่างของเธอขึ้นทันทีหลังจากจบประโยคอันแสนเร้าใจ

ร่างสูงใหญ่โถมกายบดเบียดร่างเธอ ต้นขายาวเพรียวสัมผัสได้ว่าร่างของเขาเปลือยเปล่า เขาดึงผ้าเช็ดตัวผืนนั้นออกตอนไหนเธอเองก็แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ มันทำให้เอ็นร้อนทาบลงมาบนผิวอ่อนนุ่มตรงโคนขาขาว

“อาเดรียโน อ่า ช้า ๆ ลงหน่อย”

ชายหนุ่มด้านบนดันตัวขึ้นมาจากซอกคอที่กำลังขบเม้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มล้ำลึก ไฟปรารถนาลุกโชน

“ฉะ ฉันตามไม่ทัน”

รอยยิ้มร้ายกาจพลันปรากฎบนหน้าแกร่ง มันทำให้ร่างของเธอสะท้านกลัวเกรง ลำแขนเรียวงามที่กอดก่ายเขาไว้ยังคงลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังกว้างแน่นด้วยกล้ามเนื้อ

เธอเผยอปากวอนขอจูบหนักหน่วงเพื่อบรรเทาบางสิ่งที่กำลังก่อตัวข้างใน เมื่ออาเดรียโนโน้มศีรษะลงครอบครองปากเย้ายวนของเธอ บางอย่างข้างในร่ำร้อง เขาโจนจ้วงลิ้นสากโลมเลียอยู่ในโพรงปากและมันทำให้เธอต้องการเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับเขา

“ผมจะพยายามไปช้า ๆ แม้ว่าไม่เคยทำมาก่อนก็ตาม”

“อื้อ ไม่เคยทำช้า ๆ ยังงั้นเหรอ อื้อ อ่า”

“ซิ คาร่า เพราะผมไม่จำเป็นต้องช้ามาก่อน แต่กับคุณ อืมม ซิ ใช้ลิ้น อืม”

ณิชลองแตะหยอกเขากลับด้วยลิ้นเล็กสีชมพู เธอล้วงแหย่เข้าปากอุ่นร้อนที่มีกลิ่นบุหรี่และรสชาติของไวน์อิตาลี เข้มข้นชวนให้มึนเมา

“ผมจะถอดเสื้อคุณออกนะคาร่า ยกแขนสิ”

เธอยกแขนเรียวยาวทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะเพื่อให้อาเดรียโนดึงเสื้อตัวเล็กออกทางศีรษะ และค้างไว้อย่างนั้นเมื่อเขาจับมือเธอล็อคไว้ด้านบนด้วยฝ่ามือใหญ่ข้างเดียว

ดวงตาร้อนแรงกวาดตามองไปทั่วเนินสล้าง อวบอิ่มเต่งตึงได้รูปสวยงาม มือร้อนสากลากลงสีข้างผ่านใต้ฐานทรวงแล้วกอบขึ้นบีบให้ยอดถันพุ่งชันแล้วใช้ปากครอบครองดูดกลืนอย่างกระหาย

“อือ อา อ่า เดรียโน”

กายสาวแอ่นหยัดส่งเสียงครางในลำคอ ปากหนาพรมขบเม้มไปทั่วเนิน กระทั่งถึงยอดทรวงอีกข้างและทำซ้ำแบบเดียวกัน

“คุณช่างอ่อนนุ่ม คาร่า ดูสิ มองตรงนิ้วผม”

ตาหวานหลุบตามองเนินอกตัวเอง นิ้วแกร่งปัดถูยอดหัวนมสีชมพู บีบขยี้พอให้ร่างบางสะท้านไหว เธอไม่อาจละสายตาออกจากลิ้นสากที่กำลังแตะบนเม็ดเต่งตึงได้ ตวัดไล้จนเธอเปียกชื้น เขากำลังเล่นกับร่างกายของเธอตามใจ

“ชอบไหม อืม หวาน อืม ผมจะกัดเบา ๆ ถ้าคุณเจ็บให้บอกผม ผมจะหยุด”

เธอมองเขาอย่างประหลาดใจ ฟันสีขาวอยู่บนยอดถันและกัดลง เธอสบตาสีน้ำตาลเจิดจ้าที่เฝ้าสังเกตเธอ

“อ่า อื้อ อาเดรียโน!”

แรงฟันไม่มากนักแต่ไม่เบาทำให้สาวร่างบอบบางแอ่นหยัดเข้าหา เสียงทุ้มครางเบาพึงพอใจ มือเคลื่อนลงด้านล่างผ่านหน้าท้องแบนราบ ทาบมือร้อนจนเธออุ่นวาบท้องน้อย วกมือแกร่งลงเนินเนื้อสาวบีบคลึงเบา มือพอให้รู้สึก ก่อนวกลงตรงสิ่งที่เธอกำลังคาดหวัง พร้อมยันสะโพกผายขึ้นรับ

“ชูวว์ ใจเย็นคาร่า ช้า ๆ”

เขากำลังไต่ระดับความร้อนภายในร่างดั่งเครื่องบินที่กำลังไต่ระดับความสูงของชั้นบรรยากาศจนเลือดที่สูบฉีดดันขึ้นขีดสุด ชีพจรบรรณารักษ์สาวรัวถี่ยามมองฝ่ามือใหญ่วกหายลับไปยังทางลงซอกหลืบ

เนื้อนิ่มไร้สิ่งกีดขวางเนียนนุ่มและมองเห็นร่องงามชัดเจน ปากหนาร้อนรุ่มไถลลงพรมจูบลากเป็นทางขบเม้มไปตลอดทางกระทั่งใบหน้าแกร่งมุดลงกลางหว่างขา

มือเล็กจับเส้นผมสีเข้มไว้ทั้งสองมือเป็นหลักจากแรงหน่วงหนึบที่พุ่งขึ้น เขาดันต้นขาเธอไว้จนแนบไปกับเนินอกอวบอิ่ม ทำให้เธอรู้สึกเปิดมากกว่าครั้งไหน

ลิ้นสากร้อนลากลงกลางความสาว ใช้ลิ้นสากแหวกร่องออกพร้อมสอดนิ้วแหย่เข้าขยับเป็นจังหวะเนิบช้า ช่องท้องหน่วงหนึบต้องการปลดปล่อยบางอย่าง

“หวาน คาร่า น้ำหวานเยอะแล้ว และคุณพร้อมสำหรับผม”

“อือ อาเดรียโน ฉันยิ่งกว่าพร้อม และถ้าขืนคุณช้ากว่านี้ฉันจะกรีดร้องใส่คุณ”

เสียงหวานใสออกคำสั่ง เพียงแค่เขาขยับนิ้วเชื่องช้ามันช่างแสนทรมาน เธอต้องการอะไรที่รวดเร็วกว่านี้ ร้อนกว่านี้

“แต่ผมยังอยากเลีย และทำให้คุณคราง อืม อีกนิด คุณใกล้แล้ว”

มือเรียวขยำเส้นผมหยักศกดกหนาจนแน่นเมื่อหน้าคมเข้มโน้มลง ตวัดลิ้นสากบนเม็ดเล็กจนสั่นระริก ปลายนิ้วสัมผัสจุดอ่อนไหวด้านในกดแน่น

อย่างที่อาเดรียโนพูด เธอใกล้มากแล้วจริง ๆ เนินสวาทร้อนจนไม่อาจอยู่นิ่งส่ายร่อนไปมา ยิ่งปากหนาครอบครองขบเม้ม ทั้งตวัดไปพร้อมกัน ยิ่งทำให้เธอใกล้ปลายทาง

“อ่า อา เดรียโน โอ๊ย! อา”

ขณะที่อาเดรียโนกดเน้นเนินสาว ร่างบอบบางพลันกระตุกเฮือกกรีดร้อง เธอเหยียดร่างแหงนใบหน้าส่งเสียงร้องที่ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้ ปลดปล่อยอารมณ์จุดสุดยอดพร้อมการหลั่งของน้ำหวานให้อาเดรียโนดูดกลืนกิน

อากาศอบอุ่นหายไปเมื่ออาเดรียโนผละออก เขาขยับตัวไปยังหัวเตียงเพื่อหยิบถุงยางอนามัยออกมาจากลิ้นชักอย่างเร่งรีบ ฉีกฟลอยด์และสวมลงอย่างเร็วเพื่อกลับไปหาร่างงามที่ยังนอนพริ้มหลังจากอาการเสร็จสม

ณิชปรือตาขึ้นมองร่างแกร่งกำลังสวมถุงยางด้วยความอยากรู้จึงขยับกายลุกขึ้นนอนคว่ำใกล้ต้นขากำยำ ความใหญ่โตและงอเล็กน้อยทำให้หญิงสาวผงะพร้อมส่ายหน้า

“ฉะ ฉันอาจจะรับไม่ไหว อาเดรียโน มัน..”

เธอเห็นไหล่เขาสั่นเบา ๆ ขันที่เธอแสดงอาการหวาดกลัวออกมา ขยับตัวหันเข้าหาแล้วจับมือเธอมาสัมผัส

“อะไรกัน ครั้งที่แล้วไม่เห็นกลัวแบบนี้”

“กะ ก็วันนั้นคุณไม่ได้จะเอาเจ้านี้ใส่เข้าไปในตัวฉันนี่นา”

เขาจับร่างเธอพลิกหงายอีกครั้งโถมตัวใส่จนร่างของคนทั้งคู่กลิ้งไปบนเตียงนอนขวางกลางฟูก คว้ามือเธอให้ชูขึ้นเหนือศีรษะ โน้มหน้าเข้มลงจูบหนักหน่วงแล้วขยับหัวเข่าแทรกกลางลำตัวกายสาว ใช้น้ำหนักตัวและต้นขาดันให้เธอเปิดออกกว้าง

ร่างสูงใหญ่ของคนข้างบนเกร็งเครียดจนเธอเองรู้สึกได้ เขาขยับกายกระทั่งแท่งร้อนตรงกับเนินสาวปากทางร่องสวาท ริมฝีปากที่เธอหลงใหลเม้มแน่นจนเธอต้องสัมผัสไล้ปลายนิ้วเพื่อให้เขาคลายอาการเกร็งตัว

“ไม่ต้องกังวลอาเดรียโน ฉันพร้อมสำหรับคุณแล้ว”

นัยน์ตาน้ำตาลกระจ่างขึ้นก่อนเข้มล้ำลึกขณะดันปลายหัวมุดผ่านรอยแยกร่องสวาท แม้ว่าร่างสาวใต้ร่างพร้อมมากขนาดไหน แต่ทางรักยังปิดแน่นและคับแคบ

“มันเล็กมาก อ่า คาร่า แคบเกินไป ผมจะค่อย ๆ”

มือเรียวเล็กลูบไปทั่วแผ่นหลังวนมาอกแกร่งแล้วผงกศีรษะขึ้นเพื่อรับยอดอกแน่นดั่งชายชาตรี เธอตวัดเลียเลียนแบบเขาที่ทำกับเธอ ได้ยินเสียงครางทุ้มพอใจ ยิ่งขบเม้มแรงขึ้นกระทั่งใช้ฟันเล็กขบแรงให้เขารู้สึกเหมือนเธอ

สะโพกสอบค่อยขยับเลื่อนเสือกท่อนแกร่งเข้าสู่ภายในความชุ่มชื้น ถอยออกและดันเข้ากระทั่งไปได้ครึ่งลำจึงออกแรงดันกระทุ้งเจ้าจนสุดครั้งเดียว

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 22 ผมคิดว่าผมลืมของไว้ จบบริบูรณ์

    บทที่ 22 ผมคิดว่าผมลืมของไว้ จบบริบูรณ์“เจ้ เจ้ เจจจจจจ้!!!”เสียงเรียกเอะอะของณภัทรที่วิ่งปรูดเข้ามาด้านในหลังบ้านทำเธอตกใจสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่งบนตั่งไม้“อะไร!! จะเสียงดังทำไม!”“เจ้ต้องไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่ว่าใครมา”ณิชนิ่วหน้าหันมองม๊ากับป๊าที่นั่งหน้าฉงนมองตรงไปยังประตูทางเข้าเมื่อจู่ ๆ แสงสว่างด้านนอกก็พลันมืดลงเป็นเงาเยามคนร่างสูงใหญ่เดินลอดผ่านเข้ามา ใบหน้าคมเข้มมีเคราขึ้นครึ้ม และดวงตาสีน้ำตาลดุจเหยี่ยวคู่นั้นมองตรงมาทางเธอ“อาเดรียโน!”“ลูกเขย!!”ณิชไม่มีเวลาหันกลับไปบอกแม่ว่าให้เงียบเสียงเพราะอาเดรียโนยังเดินตรงมาทางเธอแล้ว ร่างระหงรู้สึกมือไม้ยาวเก้งก้างไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน และที่สำคัญเธอยังสวมชุดนอนของเมื่อคืนทั้ง ๆ ที่มันบ่ายสามเข้าไปแล้ว!“ผมขอคุยกับนิดตามลำพังได้ไหมครับ”ณิชยังไม่ทันอ้าปากบอกพ่อกับแม่ ก็ดูเหมือนพ่อกับแม่ของเธอฟังภาษาอังกฤษออกภายในชั่ววินาทีนั่น ทั้งหมดหายวับไปด้านนอกทันที ทิ้งเธอให้นั่งบนตั่งไม้และอาเดรียโนที่ยืนค้ำเธออยู่“ฮะ แฮ่ม ๆ คุณกลับมาแล้ว”หน้าหวานแหงนมองร่างสูงคอตั้งบ่า พยายามหาเสียงของตัวเอง กระแอ่มเรียกสติที่กระเจิดไปนานแล้วตั้งแต่มองเ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 21 เขาจะกลับไปหาเธอ

    บทที่ 21 เขาจะกลับไปหาเธอตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง!เสียงเคาะเหล็กและเสียงอ็อกเชื่อมภายในอู่ต่อเรือดังเช่นนี้เสมอด้วยความคุ้นชินตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมหมวกนิรภัยในชุดรัดกุมถือแผ่นชาร์ตในมือเพื่อตรวจลำดับขั้นตอน หน้าคมเข้มแหงนมองขึ้นไปด้านบนของลำเรือสูงใหญ่ซึ่งคาดว่ากว่าจะประกอบเสร็จเรียบร้อยคงอีกนานหลายเดือนอาเดรียโนกลับมาที่เจนัวร์ ประเทศอิตาลีได้ราวสามเดือนแล้ว แม้งานคืบหน้าไปบ้างแต่ยังมีข้อติดขัดจนล่าช้ากว่ากำหนด“อาเดรียโน!”เสียงตะโกนเรียกทำให้เขาละความสนใจจากงานตรงหน้ามองไปยังผู้เป็นพ่อ ชายขาวอิตาลีหุ่นใหญ่ผมสีเข้มที่ร่วงหล่นไปมากจนศีรษะล้านไปครึ่ง เขายิ้มแย้มอารมณ์ดีกวักมือให้ลูกชายเพียงคนเดียวเดินเข้าไปหา“แกกลับมาเที่ยวนี้ตามใจแม่เขาหน่อยสิ”“เรื่องอะไรครับ”อาเดรียโนถอดหมวกนิรภัยออกเมื่อเข้ามาส่วนสำนักงานที่ต่ออย่างง่าย ๆ ด้วยตู้คอนเทนเนอร์มือสองที่ปรับปรุงทำสีใหม่จนสะอาด แล้วเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นยกดื่ม“ก็เรื่องสาว ๆ นั่นแหล่ะ ผู้หญิงอิตาลีมักเจ้ากี้เจ้าการแบบนี้ ตามใจแม่เขาหน่อย ไปกินข้าวกับพวกสาว ๆ ที่แม่แกนัดไว้ พ่อจะได้สบายหู”เขาหรี่ตาลงทันทีที่ได้ยินพร้อมส่งเสียง ‘ฮึ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 20**NC

    บทที่ 20**NC“อือ อาเดรียโน ยังเช้าอยู่เลย”“อืมมม อีกรอบก่อนไปทำงานไงคาร่า คุณจะได้คิดถึงผมมาก ๆ”เขาดันลำแขนของเธอให้โอบรอบท้ายทอยเขาไว้ โน้มศีรษะลงบรรจงโหมไฟยามเช้า มือค่อยลูบลงไปยังสะโพกผายกอบกุมช้อนก้นงามก่อนจะวกมาด้านหน้าล้วงลึกเข้าสู่เนินงามกลางหว่างขา“แฉะแล้วคนสวย อืมม และหวาน”ถ้าเปรียบอาหารเช้าแบบเร่งรีบของคนเมืองคงไม่เหมือนการร่วมรักของอาเดรียโนในเช้าวันนี้เท่าไร เพราะเขาใส่ใจทุกรายละเอียดเสียจนเธออ่อนระทวยด้วยไฟพิศวาส มือวาดไปทั่วลำตัวไม่เว้นแม้ตารางนิ้วเดียว เขาพรมจูบลงไปยังข้อเท้าเล็กตวัดลิ้นลากเป็นทางถึงหัวแม่เท้าพร้อมดูดกินจนเธอสะท้าน ได้แต่นอนมองเสียวซ่าน ลิ้นร้อนเลื่อนกลับไปยังข้อพับใต้เข่าขึ้นสู่ต้นขามุ่งตรงเข้าหุบเขาไร้ขนเนียนงาม เปิดแย้มซอกหลึบออกก่อนที่ปลายลิ้นสากไล้ลากตวัดเอาน้ำหวานขึ้นมาร่างสูงของคนด้านบนไถลตัวเลื่อนขึ้นเพื่อส่งจูบร้อนแรงปะปนน้ำหวานของตัวเธอเอง ส่งลิ้นถลำลึกล้วงกวาดจนเธอแอ่นรับกอดกระหวัดรัดแล้วพลิกตัวจนเธอขึ้นมาอยู่ด้านบน“ควบขับผมคาร่า ทำให้ผมดูสิว่าคุณคิดถึงผมแค่ไหนระหว่างที่ผมไม่อยู่”ณิชยันกายขึ้นแล้วค่อยขยับจนกระทั่งร่องสาวเปียกชื้นพอดีก

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 19 คิดถึง

    บทที่ 19 คิดถึง“อาเดรียโนไปไหน ทำไมไม่มาด้วย”“ไปทำงานม๊า”เนี่ยเห็นไหม เธอยังไม่ทันนั่งเสียงคาดคั้นของม๊าก็ดังขึ้น เธอทำได้แค่ลอบถอนหายใจ มองอาเจ็กกับซ้อที่แม่เชิญมา แม่คงอยากจะอวดเขยใหม่แต่หารู้ไม่?“ลื้อหลอกพวกอั๊วใช่ไหมอานิด”“เปล๊า!! เขาไปทำงานจริง ๆ”“ให้มันจริงนะ ม๊าไปหาหลวงพ่อที่วัดมาแล้ว เขาบอกอย่าให้เกินสิ้นปีนี้ ไม่งั้นดวงลื้อจะพลาดไปอีกสองปี”“ห๊า!! ม๊า!! ทำไมต้องไปทำอะไรแบบนี้ด้วย นี่เราเพิ่งจะเป็นแฟนเองนะ เรายังไม่ทันได้ตกลงด้วยเลย”“เออ!! รีบหาไว้ก่อน เพื่อได้ใช้ขึ้นมาจะไม่มีฤกษ์ อ้อ ม๊าดูของชำร่วยไว้แล้วไม่อยากได้ตะเกียบมันเชย เอาเป็นตุ๊กตาคู่ดีกว่า”“ม๊า!! ป๊าก็ช่วยพูดให้ม๊าเข้าใจหน่อยสิ มันยังไม่ถึงเวลา”“เออ ป๊าก็ไปดูชุดไว้แล้ว ว่าจะเตรียมเงินจัดงานให้ลื้อสักก้อน โต๊ะจีนก็สักร้อยโต๊ะก็พอไม่ต้องใหญ่มาก”“ป๊า!!”ณิชหันมองน้องชายที่นั่งหัวเราะตัวงอ ยังได้ยินเสียงม๊าและป๊าหันไปปรึกษาหารือกับอาเจ็กเรื่องสถานที่ว่าจะจัดที่ไหนถึงจะสะดวก เธอจึงได้แต่นั่งฟังไม่ออกความคิดเห็นอาเดรียโนคุณจะรู้บ้างไหมว่าพ่อกับแม่ฉันอยากได้คุณเป็นเขยขนาดไหนติ๊ด ติ๊ด!ตายยากเสียจริง!“ม๊า ป๊า

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 18 ชอบเขาเข้าให้แล้ว!

    บทที่ 18 ชอบเขาเข้าให้แล้ว!เขาจูงมือจนกระทั่งเธอเดินมาถึงโต๊ะอาหารจึงปล่อยให้ร่างบอบบางนั่งลงเอง ส่วนเขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน“หอมจังเลย น่าเสียดายที่มองเห็นข้างเดียว”อาเดรียโนยิ้มกว้างโบกช้อนตรงหน้าไปมาเพื่อทดสอบว่าเธอมองเห็นจริงไหม ณิชยกมือขึ้นมาปัดแต่ไม่โดนสองสามรอบยิ่งทำให้อาเดรียโนหัวเราะออกมาเสียงดัง“อย่าเพิ่งแกล้งกันสิ เดี๋ยวจะโมโหหิว”เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้มองหญิงสาวตรงหน้าที่พยายามจิ้มเนื้อมีทบอลแต่ยังไม่โดน พลาดซ้ายบ้างขวาบ้าง หน้าหวานซึ้งบึ้งตึงเม้มปากไม่พอใจที่ตัวเองทำไม่สำเร็จสักที อาเดรียโนยกมือขึ้นจับมือบางเรียวไว้“เดี๋ยวผมทำให้”น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจากจานสปาเกตตี้กระทั่งเนื้อมีทบอลมาจ่อปากจึงนั่งอ้าปากกว้างรอรับแต่โดยดี“อร่อยไหมคนสวย”“อือม อร่อยมากอาเดรียโน ทำไมคุณถึงทำอาหารได้อร่อยแบบนี้นะ”“แม่ผมเป็นคนสอน ผมมักต้องเดินทางอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังต้องอยู่คนเดียว เลยชอบทำอาหารทานเองบ่อย ๆ อีกอย่างผู้ชายอิตาลีต้องทำอาหารเป็น”“ทำไมล่ะ”อาเดรียโนลอบยิ้มหลุบตาขึ้นมองหน้าหวานยังอมยิ้มในปากเคี้ยวมีทบอลจนซอสเลอะขอบปาก“เพราะผู้ชายอิตาลีต้องเลี้ยงผู้หญิงให้อิ่ม

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 17**NC

    บทที่ 17**NC“อ่า โอ๊ย! อ่า อาเดรียโน! เดี๋ยวหยุดก่อน อื้อ”มือเล็กดันอกแกร่งไว้เมื่อเอ็นเนื้อท่อนใหญ่แหวกผ่านปราการแสนบางเข้ามา ความรู้สึกถูกชำแรกแยกออกกว้าง รู้สึกอึดอัดยามลำยักษ์อยู่ในโพรงสาว“ซี้ดดด อ่า เจ็บไหม อีกนิด รออีกนิด”คนร่างโตพยายามอยู่นิ่งให้สาวใต้ร่างคุ้นเคยกับความใหญ่โตที่เสียดแทรกภายใน จากนั้นจึงเริ่มขยับไหวถอนออกรูดเกือบสุดแล้วดันเข้า เขาทำซ้ำอีกครั้งเชื่องช้า และมันช่างแสนทรมาน ปลายหัวป้านสัมผัสภายในอันอ่อนนุ่มแสนหวาน ทั้งแคบและตอดรัด“อา อื้อ ฉันไม่เจ็บแล้ว อาเดรียโน เร่งอีกนิดไม่ได้เหรอคะ”ร่างสูงใหญ่ข้างบนเปลี่ยนท่าทางเท้าฝ่ามือซ้ายข้างลำตัวสาวงาม อีกข้างจับข้อพับใต้หัวเข่าณิชไว้ดันจนชิดหน้าอกอวบอิ่ม แล้วขยับเคลื่อนไหวอีกครั้ง“แบบนี้ไหมคาร่า แรงพอหรือยัง”ตับ ตับ ตับเธอแทบกรีดร้องเมื่อร่างแกร่งโหมลงโถมแรงด้วยสะโพกสอบ ร่างเธอสั่นสะเทือนไปทั้งกาย มือไขว่คว้าบ่ากำยำไว้จิกแน่น ยามท่อนยาวรูดผ่านร่องรักตามลำยาวให้ความรู้สึกเสียวสะท้าน ปลายหัวดันจุดอ่อนไหวข้างในเป็นจังหวะอาเดรียโนขยับเปลี่ยนท่าอีกครั้ง ยืดกายตั้งตรงนั่งคุกเข่าจับข้อเท้าบอบบางดึงกระทั่งร่างของเธอขยับ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 7 ลิฟต์พาฉันขึ้นไปที

    บทที่ 7 ลิฟต์พาฉันขึ้นไปที“เบา ๆ หน่อยสิคะ!”เสียงของสาวร่างสูงทำน้ำเสียงเอ็ดดุ ดั่งครูใหญ่บ่นเด็กนักเรียนวิ่งซนตาหวานกลมโตเฝ้าจดจ้องราวจับผิด มองคนงานขนย้ายของ นั่นคือหนังสือจำนวนมหาศาลเข้ามาไว้ในห้องนอนคอนโดมิเนียมของสาริน“นิด ถามหน่อยเถอะ ผู้ชายที่ไหนจะยอมแต่งกับแกถ้าเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นแต

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 6 สามี ฉันจะหาจากไหนได้

    บทที่ 6 สามี ฉันจะหาจากไหนได้ปัง!ณิชกระแทกประตูปิดตามหลังอย่างแรงเมื่อกลับถึงห้อง นึกไปถึงชายหนุ่มร่างสูงวันนี้แล้วให้สะท้านกายเมื่อวานนี้สารินและดนัยพาเธอเข้าออกร้านเล็กร้านน้อยทั้งทำผมทำตัว และยังซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมดเพียงเธอบอกว่าต้องการหาสามีทั้งสองคนบอกว่าไม่มีทางเป็นไปได้ถ้าเธอยังใช้ชีว

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 5 บรรณารักษ์สาวแก่

    บทที่ 5 บรรณารักษ์สาวแก่ณิชทำงานที่ห้องสมุดเอกชนแห่งนี้มาตั้งแต่เธอเรียนจบ เธอรู้จักพื้นที่ทุกตารางนิ้วในห้องสมุดรวมไปถึงหนังสือทุกเล่มที่อยู่ในชั้น เนื่องจากเธอเป็นคนเลือกมันเข้ามาไว้เองกับมือหนังสือทั้งหมดเป็นหนังสือภาษาอังกฤษ และคนที่มาใช้บริการส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติที่ทำงานหรืออยู่ในละแวกนี้

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 4 อาเดรียโน

    บทที่ 4 อาเดรียโน“ไอ้บ้า! คนเฮงซวย! รู้ไหมตัดแว่นครั้งหนึ่งมันแพงแค่ไหน ยิ่งค่าสายตาสั้นขนาดนี้ แล้วกว่าจะได้ ทำไมต้องมายืนขวางทาง บ้าฉิบ!”“ผมฟังคุณไม่รู้เรื่องเลย พูดภาษาอังกฤษสิ”ณิชเม้มปากตึงก่อนยืดกายขึ้นสูงยกแว่นในมือโบกตรงหน้าเขาแล้วพูดขึ้นด้วยภาษาไทยอย่างไม่สนใจ“เรื่องอะไร ก็ที่ฉันต้องพูด

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status