Partager

บทที่ 13**NC

last update Date de publication: 2024-11-25 11:52:17

บทที่ 13**NC

ติ๊ง!

“อาเดรียโน”

เสียงประหม่าชัดเจนของหญิงสาวในอ้อมกอดดังขึ้น เขาก้มลงมองแต่ยังจูงมือเธออกมาจากลิฟต์และตรงไปทางห้องพัก ตอนนี้เขาเองไม่กล้าเอ่ยคำพูดใดออกมา ใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ยิ่งกว่าการแอบร่วมรักครั้งแรกในช่วงวัยรุ่นบนเบาะหลังที่เขาแอบจอดอยู่ข้างบ้านเมื่อไปส่งรุ่นพี่สาวคนดังของโรงเรียนมัธยม

“ฉะ ฉันขอไวน์ก่อน”

เขาปิดประตูห้องแล้วเปิดไฟ เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกักเกือบทำให้เขาใจอ่อน แต่เมื่อมองสาวร่างระหงในชุดเดรสทันสมัยเรียบหรูสีเข้ม ใบหน้าหวานซึ้งและริมฝีปากบางเฉียบที่เขาต้องการจูบเหลือเกินก็ทำให้มนุษยธรรม ความเป็นสุภาพบุรุษทั้งหมดในกายหมดไป

อาเดรียโนไม่ตอบแต่เดินเข้าไปทางห้องครัวเพื่อหยิบไวน์มาจากตู้เก็บไวน์ พร้อมแก้วสองใบ เมื่อเดินกลับมาอีกครั้ง บรรณารักษ์สาวนั่งเรียบร้อยพับเพียบบนโซฟาตัวเล็กเดี่ยว เธอทำให้เขาต้องเผลอยิ้มออกมาอีก

จอก! เคล้ง!

เสียงรินไวน์และเสียงชนแก้วทำให้เธอกลับมาสู่โลกความจริงหลังจากที่นั่งเหม่อด้วยความตื่นเต้น มองแก้วไวน์แล้วรีบยกดื่มครั้งเดียวจนหมด ก่อนหยิบขวดไวน์ขึ้นมาเทเองเกือบเต็มแก้ว แล้วยกดื่มอีกครั้งจนหมด โดยมีเสียงทุ้มหัวเราะกลั้วในลำคอบนเบาะกว้างถัดไป

“ระวังจะเมาแล้วพลาดของดีบางอย่างนะคาร่า”

“มะ ไม่หรอก ยิ่งเมาสิยิ่งดี”

เธอรินไวน์อีกครั้งและกำลังยกขึ้นดื่มแต่ถูกมือแกร่งรั้งไว้ เขาลุกมายืนข้างเก้าอี้เดี่ยวตั้งแต่เมื่อไรกัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอตกใจมากไปกว่าร่างสูงที่โน้มศีรษะลงมาประกบปากเธอไว้แล้วปล่อยให้ไวน์ในปากหนาไหลเข้ามาในปากเธอ เย้ายวนประหนึ่งว่าเขากำลังปลดปล่อยบางอย่างเข้าสู่กายสาว

มือดึงร่างของเธอขึ้น ความสูงของทั้งคู่เกือบพอดีและมันให้อาเดรียโนไม่ต้องโน้มร่างลงมากแต่อย่างใด ความรู้สึกว่าทุกอย่างช่างพอดีไปเสียทุกสิ่งทำเขาสะท้าน

มือแกร่งอ้อมไปด้านหลังรั้งสะโพกเธอขึ้นให้เบียดแน่นตรงแก่นกายแข็งชัน อีกมือรั้งท้ายทอยไว้ไม่ให้เบี่ยงหน้าหลบ เขาจูบจนหญิงสาวในอ้อมแขนอ่อนระทวย จึงรั้งเธอลงมา

อาเดรียโนนอนบนโซฟาโดยมีร่างของกายสาวทั้งบอบบางแต่อวบอิ่มอยู่ด้านบน ปากหนาร้อนไม่ปล่อยปากบางเย้ายวน ยังคงเฝ้าวนเวียนจูบจนทั่วพร้อมฝ่ามือร้อนเริ่มลูบไล้เข้าใต้กระโปรงชุดเดรสรั้งจนขึ้นมาถึงสะโพก

“อืม”

เสียงทุ้มดังพร่าในปากณิช ฝ่ามือร้อนทาบบนสะโพกและจับแน่น ล้วงมือเข้าในกางเกงในลูกไม้บางเฉียบไล้วนขยำไปทั่วหนักมือ

“ดะ เดี๋ยวก่อน ฉันอยากรู้ขอบเขต”

คนด้านบนดันร่างตัวเองขึ้น วางมือนุ่มเท้าลงแผ่นอกแกร่ง ปากเธอบวมเจ่อและยังสั่นระริก มือสีเข้มปัดผมสยายออกจากกรอบหน้า กวาดตาไปทั่วใบหน้าหวานซึ้ง

“ไม่ต้องกลัวคาร่า แค่ภายนอก ผมจะทำตามสัญญา”

เขาลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อดันร่างของเธอเอนนอนลงบนโซฟาอีกด้านอย่างรวดเร็วจนเธอมึนงง รู้ตัวอีกครั้งขุดเดรสก็เลื่อนหลุดออกจากไหล่ลงไปกองอยู่ที่บั้นเอว มือใหญ่ทาบทับลงบนทรวงอกอวบอิ่ม

ผิวขาวนวลตัดกับสีม่วงเข้มของเสื้อชั้นในลูกไม้ ความอวบอิ่มเต็มมือใหญ่ เขาเคล้นคลึงและเฝ้ามองใบหน้าที่คราแรกประหลาดใจก่อนหรี่ปรือลง

อาเดรียโนดันบราเซียขึ้นพ้นยอดทรวง แล้วเคลื่อนศีรษะลงให้ลิ้นแตะแผ่วเบาบนยอดถันสีชมพูอ่อนเล็กเต่งตึง ก่อนครอบปากลงเพื่อครอบครองทั้งยอดหัวนมเล็กอย่างหิวกระหาย

ความร้อนแผดเผาทันทีเมื่อท่าทีของอาเดรียโนเปลี่ยนไป หนุ่มอิตาลีแรงร้อนเกือบมอดไหม้ ทั้งดึงทึ้งชุดเดรสออกจากกายสาว ทั้งบดเบียดไม่ห่าง มือคลึงเคล้นไปทั่วร่างทุกที่ที่สามารถทำได้

“อา เดรียโน มันมากไป”

“ไม่หรอกคาร่า ยังได้อีก”

เธอพลิกหน้าไปด้านซ้ายเมื่อเขาก้มลงตรงใบหูแล้วใช้ลิ้นร้อนลวกแทะเล็มเย้าแหย่ไปทั่ว แทรกหัวเข่าลงตรงกลางหว่างขาเปลือยเปล่าจนคนร่างเล็กตกใจหลุดจากภวังค์พิศวาส

“ดะ เดี๋ยว คุณถอดชุดออกตอนไหน อื้อ อือ”

ปากหนาเคลื่อนลงหยุดเสียงประท้วง กายแกร่งโยกคลึงเป็นจังหวะเชื่องช้า ให้เธอคุ้นเคยและสัมผัสความแกร่งร้อนผ่านเนื้อผ้ากางเกงยีนส์แข็งกระด้าง เขาเลื่อนมือลงเนินเนื้อสาว

“คุณแว็กซ์”

“อื้อ อือ ก็สาริน บ้าจริง! อาเดรียโน หยุดก่อน คุณกำลังผิดสัญญา”

“อืม ไม่เลย อา คุณเปียกแล้ว ผมไม่ได้สอดใส่สะหน่อยคาร่า”

ดวงตากลมโตเบิกโพลงจ้องนัยน์ตาสีน้ำตาลเจ้าเล่ห์ก่อนกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางยามนิ้วแกร่งสากสอดใส่เข้าไปในโพรงรัก

“คุณเล็กมาก ถ้าเอากันจริง ๆ ผมอาจไม่รอดเกินสองนาที”

บรรณารักษ์สาวไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด ตาหรี่ปรือด้วยไฟปรารถนาหน่วงขึ้น ร่างสูงของคนด้านบนเลื่อนลงสู่หน้าท้องแบนราบ ลิ้นสากลากลงเป็นทาง แหย่รอบสะดือและแผ่นท้อง แตะพรมลงช้า ๆ ถึงสะโพกขณะที่ยังสอดขยับนิ้วช้า ๆ ข้างใน สัมผัสจุดอ่อนไหวที่เธอไม่รู้มาก่อนมามันอยู่ตรงนั้น

ลิ้นร้อนยังลากลงกระทั่งถึงต้นขาด้านในใกล้จุดไวต่อสัมผัส        ณิชเอื้อมมือลงจับผมเขาไว้ส่ายหน้าห้ามปรามแต่ยังไม่อาจลืมตามองได้

“อะ อย่าค่ะ มันมากเกินไป”

“คาร่า มันยังได้อีก เชื่อผมนะคนดี”

น้ำเสียงทุ้มกระเส่าปลอบประโลมเธอ นัยน์ตาคมกล้าจ้องมองเนินเนื้อสาวอวบอูม ร่องสวาทสีชมพูสวยสดน่าหลงใหล กลิ่นหอมอย่างผู้หญิงที่เขาชื่นชอบและต้องการชิมรสชาติหวานล้ำตรงใจกลางธารสวาท

มือสีเข้มดันต้นขาเธอออกอีกเปิดกว้างจนเห็นกลีบบางพลูสวยอวบอูมชุดเจน นิ้วคาอยู่ขยับเคลื่อนไหวยามลิ้นสากลงแตะเม็ดเล็ก กายสาวสะดุ้งร้องลั่น

“อาเดรียโน!!”

“ชูวว์ อีกนิดคาร่า ปล่อยผมทำให้คุณมีความสุขสิ”

ร่างสาวอ่อนระทวยลงอย่างเชื่อฟัง มือจับต้นขาเธอไว้ลากลิ้นลงตรงกลางผ่านนิ้วของตัวเองที่ยังขยับไหวสอดใส่ น้ำหวานธารรักหยาดเยิ้มและเขาเฝ้าประโลมเลีย แตะตวัดจนไหลติดปลายลิ้นขึ้นมาก่อนดึงร่างสูงใหญ่ขึ้นหากายสาว

อาเดรียโนมีกลิ่นของเธอยามส่งลิ้นเข้าโพรงปาก เธอได้ยินเสียงสาบเสื้อหลังจากนั้นฝ่ามือของเธอก็สัมผัสกับอกร้อนแน่นด้วยมัดกล้าม เธออ้อมลำแขนเรียวไปด้านหลัง แผ่นหลังกว้างชื้นไปด้วยเหงื่อผุดซึม เสียงเข็มขัดและเสียงรูดซิปทำให้เธอมีสติอีกครั้ง

“อาเดรียโน!”

“ชูวว์ แค่ภายนอกเชื่อผมสิ ผมอยากให้คุณเสร็จและผมก็ด้วย คุณต้องช่วยผม ไม่งั้นผมคงผ่านคืนนี้ไปไม่ได้”

เขาขยับยกตัวขึ้นสูงเพื่อดึงกางเกงออกให้พ้นร่างพร้อมบ็อกเซอร์ แล้วกายแกร่งร้อนผ่าวก็ทาบลงบนแผ่นท้องแบนราบ มือแกร่งนำทางจับมือเธอลงสัมผัสลำเอ็นใหญ่ร้อนแล้วส่งเสียงครางทุ้มชิดซอกคอ

มือเล็กเรียวกำรอบกายแกร่งลำใหญ่ ร้อนผ่าว แข็งชัน จากนั้นกายแกร่งจึงเริ่มขยับกายเคลื่อนไหน ส่งเอ็นใหญ่รูดผ่านฝ่ามือนุ่มของเธอ

โซฟาเล็กลงไปถนัดใจเมื่อต้องรองรับกิจกรรมสำหรับคนสองคน กายแกร่งขยับไหวและค่อยเลื่อนลงทีละนิดจนหลุดออกจากฝ่ามือของเธอ ขยับเลื่อนลงอีกจนปลายมนฉ่ำน้ำสัมผัสกลีบอ่อนไหว

“อ่า อา เดรียโน”

กายสาวแอ่นเร่าหยัดขึ้นเพื่อให้เนื้อนุ่มสัมผัสปลายหัวป้านอ่อนนุ่ม เสียงสูดปากดังขึ้นยามหัวมนถูไถลผ่านกระทั่งถึงปากทางโพรงสวาท อาเดรียโนเริ่มขยับให้หัวมนมุดไปเพียงเล็กน้อย

“ช่วยผมสิคาร่า”

ร่างระหงยันกายด้วยข้อศอกข้างหนึ่งเพื่อมองสิ่งที่เขากำลังตั้งใจทำ มองลำแกร่งยาวใหญ่สีชมพูโป่งพองจนเอ็นร้อยรัดขึ้นชัดเจน

เขาจับมือเธอลงไปกำรอบเริ่มขยับอีกครั้ง ให้เอ็นลำใหญ่รูดผ่านมือขณะที่หัวปลายมนรอยหยักสัมผัสปากโพรงสวาทเป็นจังหวะ

“ชอบไหม คาร่า ผมจะไม่ไหวแล้ว อยากเข้ามากเกือบทนไม่ไหว”

หน้าหวานแหงนมองแอ่นหยัดร่างขึ้น เนินสวาทเปียกชื้นจนหยาดเยิ้ม และเพิ่มมากขึ้นเมื่อคนร่างโตเร่งจังหวะรูดลำรักพร้อมกดนิ้วลงตรงเม็ดงาม

“อ่า อา เดรียโน”

“ซิ ร้องดัง ๆ คาร่า ผมใกล้แล้ว”

มือสีเข้มกดแน่นคลึงเป็นจังหวะวนตรงเนินเม็ดขณะที่ปลายหัวป้านดันปากร่องทางเข้า โน้มศีรษะครอบครองยอดถันขบเม้ม ฉับพลันอาการหน่วงหนึบก็แตกสลาย

“กรี๊ด”

เสียงหวีดร้องหวานใสและอาการสั่นกระตุกเกิดขึ้นของกายสาวด้านล่างทำให้เขาเร่งจังหวะของตัวเอง ทาบมือบนมือเล็กบังคับให้กำแน่นขึ้นและขยับสไลด์ท่อนใหญ่กายแกร่งที่คับโป่งพองใกล้สุขสม

“อ่า คาร่า”

เขาจูบเธอหนักหน่วงขณะที่ท่อนรักเต้นตุบ ๆ ในมือเล็ก ส่งลิ้นร้อนกวาดไล้ร้องครางในโพรงปาก กายเขาสะท้านเยือกปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นตรงเนินสาวใช้ปลายหัวมนถูไถให้น้ำรักขาวขุ่นเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่วเนิน

“อาเดรียโน มันมากเกินไป เราเกือบไปแล้ว”

กายชายด้านบนสั่นสะเทือนจากแรงหัวเราะ เขาเงยหน้าขึ้นจูบเธออีกครั้ง แต่ยังไม่ยอมปล่อย ใช้มือลูบไล้ไปทั่วเนินรักก่อนผละปากหนาออกเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า

“ไม่หรอกคาร่า ยังได้อีกเชื่อผม”

หลังจากนั้นเธอก็คลุกเคล้าแนบร่างกับกายแกร่งต่ออีกสักพักแม้ว่าจะขวยเขินบ้างก็ตาม

แต่บ้าจริง! ทำไมเธอรู้สึกดีอย่างนี้

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 22 ผมคิดว่าผมลืมของไว้ จบบริบูรณ์

    บทที่ 22 ผมคิดว่าผมลืมของไว้ จบบริบูรณ์“เจ้ เจ้ เจจจจจจ้!!!”เสียงเรียกเอะอะของณภัทรที่วิ่งปรูดเข้ามาด้านในหลังบ้านทำเธอตกใจสะดุ้งลุกพรวดขึ้นนั่งบนตั่งไม้“อะไร!! จะเสียงดังทำไม!”“เจ้ต้องไม่เชื่อสายตาตัวเองแน่ว่าใครมา”ณิชนิ่วหน้าหันมองม๊ากับป๊าที่นั่งหน้าฉงนมองตรงไปยังประตูทางเข้าเมื่อจู่ ๆ แสงสว่างด้านนอกก็พลันมืดลงเป็นเงาเยามคนร่างสูงใหญ่เดินลอดผ่านเข้ามา ใบหน้าคมเข้มมีเคราขึ้นครึ้ม และดวงตาสีน้ำตาลดุจเหยี่ยวคู่นั้นมองตรงมาทางเธอ“อาเดรียโน!”“ลูกเขย!!”ณิชไม่มีเวลาหันกลับไปบอกแม่ว่าให้เงียบเสียงเพราะอาเดรียโนยังเดินตรงมาทางเธอแล้ว ร่างระหงรู้สึกมือไม้ยาวเก้งก้างไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน และที่สำคัญเธอยังสวมชุดนอนของเมื่อคืนทั้ง ๆ ที่มันบ่ายสามเข้าไปแล้ว!“ผมขอคุยกับนิดตามลำพังได้ไหมครับ”ณิชยังไม่ทันอ้าปากบอกพ่อกับแม่ ก็ดูเหมือนพ่อกับแม่ของเธอฟังภาษาอังกฤษออกภายในชั่ววินาทีนั่น ทั้งหมดหายวับไปด้านนอกทันที ทิ้งเธอให้นั่งบนตั่งไม้และอาเดรียโนที่ยืนค้ำเธออยู่“ฮะ แฮ่ม ๆ คุณกลับมาแล้ว”หน้าหวานแหงนมองร่างสูงคอตั้งบ่า พยายามหาเสียงของตัวเอง กระแอ่มเรียกสติที่กระเจิดไปนานแล้วตั้งแต่มองเ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 21 เขาจะกลับไปหาเธอ

    บทที่ 21 เขาจะกลับไปหาเธอตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง!เสียงเคาะเหล็กและเสียงอ็อกเชื่อมภายในอู่ต่อเรือดังเช่นนี้เสมอด้วยความคุ้นชินตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมหมวกนิรภัยในชุดรัดกุมถือแผ่นชาร์ตในมือเพื่อตรวจลำดับขั้นตอน หน้าคมเข้มแหงนมองขึ้นไปด้านบนของลำเรือสูงใหญ่ซึ่งคาดว่ากว่าจะประกอบเสร็จเรียบร้อยคงอีกนานหลายเดือนอาเดรียโนกลับมาที่เจนัวร์ ประเทศอิตาลีได้ราวสามเดือนแล้ว แม้งานคืบหน้าไปบ้างแต่ยังมีข้อติดขัดจนล่าช้ากว่ากำหนด“อาเดรียโน!”เสียงตะโกนเรียกทำให้เขาละความสนใจจากงานตรงหน้ามองไปยังผู้เป็นพ่อ ชายขาวอิตาลีหุ่นใหญ่ผมสีเข้มที่ร่วงหล่นไปมากจนศีรษะล้านไปครึ่ง เขายิ้มแย้มอารมณ์ดีกวักมือให้ลูกชายเพียงคนเดียวเดินเข้าไปหา“แกกลับมาเที่ยวนี้ตามใจแม่เขาหน่อยสิ”“เรื่องอะไรครับ”อาเดรียโนถอดหมวกนิรภัยออกเมื่อเข้ามาส่วนสำนักงานที่ต่ออย่างง่าย ๆ ด้วยตู้คอนเทนเนอร์มือสองที่ปรับปรุงทำสีใหม่จนสะอาด แล้วเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นยกดื่ม“ก็เรื่องสาว ๆ นั่นแหล่ะ ผู้หญิงอิตาลีมักเจ้ากี้เจ้าการแบบนี้ ตามใจแม่เขาหน่อย ไปกินข้าวกับพวกสาว ๆ ที่แม่แกนัดไว้ พ่อจะได้สบายหู”เขาหรี่ตาลงทันทีที่ได้ยินพร้อมส่งเสียง ‘ฮึ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 20**NC

    บทที่ 20**NC“อือ อาเดรียโน ยังเช้าอยู่เลย”“อืมมม อีกรอบก่อนไปทำงานไงคาร่า คุณจะได้คิดถึงผมมาก ๆ”เขาดันลำแขนของเธอให้โอบรอบท้ายทอยเขาไว้ โน้มศีรษะลงบรรจงโหมไฟยามเช้า มือค่อยลูบลงไปยังสะโพกผายกอบกุมช้อนก้นงามก่อนจะวกมาด้านหน้าล้วงลึกเข้าสู่เนินงามกลางหว่างขา“แฉะแล้วคนสวย อืมม และหวาน”ถ้าเปรียบอาหารเช้าแบบเร่งรีบของคนเมืองคงไม่เหมือนการร่วมรักของอาเดรียโนในเช้าวันนี้เท่าไร เพราะเขาใส่ใจทุกรายละเอียดเสียจนเธออ่อนระทวยด้วยไฟพิศวาส มือวาดไปทั่วลำตัวไม่เว้นแม้ตารางนิ้วเดียว เขาพรมจูบลงไปยังข้อเท้าเล็กตวัดลิ้นลากเป็นทางถึงหัวแม่เท้าพร้อมดูดกินจนเธอสะท้าน ได้แต่นอนมองเสียวซ่าน ลิ้นร้อนเลื่อนกลับไปยังข้อพับใต้เข่าขึ้นสู่ต้นขามุ่งตรงเข้าหุบเขาไร้ขนเนียนงาม เปิดแย้มซอกหลึบออกก่อนที่ปลายลิ้นสากไล้ลากตวัดเอาน้ำหวานขึ้นมาร่างสูงของคนด้านบนไถลตัวเลื่อนขึ้นเพื่อส่งจูบร้อนแรงปะปนน้ำหวานของตัวเธอเอง ส่งลิ้นถลำลึกล้วงกวาดจนเธอแอ่นรับกอดกระหวัดรัดแล้วพลิกตัวจนเธอขึ้นมาอยู่ด้านบน“ควบขับผมคาร่า ทำให้ผมดูสิว่าคุณคิดถึงผมแค่ไหนระหว่างที่ผมไม่อยู่”ณิชยันกายขึ้นแล้วค่อยขยับจนกระทั่งร่องสาวเปียกชื้นพอดีก

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 19 คิดถึง

    บทที่ 19 คิดถึง“อาเดรียโนไปไหน ทำไมไม่มาด้วย”“ไปทำงานม๊า”เนี่ยเห็นไหม เธอยังไม่ทันนั่งเสียงคาดคั้นของม๊าก็ดังขึ้น เธอทำได้แค่ลอบถอนหายใจ มองอาเจ็กกับซ้อที่แม่เชิญมา แม่คงอยากจะอวดเขยใหม่แต่หารู้ไม่?“ลื้อหลอกพวกอั๊วใช่ไหมอานิด”“เปล๊า!! เขาไปทำงานจริง ๆ”“ให้มันจริงนะ ม๊าไปหาหลวงพ่อที่วัดมาแล้ว เขาบอกอย่าให้เกินสิ้นปีนี้ ไม่งั้นดวงลื้อจะพลาดไปอีกสองปี”“ห๊า!! ม๊า!! ทำไมต้องไปทำอะไรแบบนี้ด้วย นี่เราเพิ่งจะเป็นแฟนเองนะ เรายังไม่ทันได้ตกลงด้วยเลย”“เออ!! รีบหาไว้ก่อน เพื่อได้ใช้ขึ้นมาจะไม่มีฤกษ์ อ้อ ม๊าดูของชำร่วยไว้แล้วไม่อยากได้ตะเกียบมันเชย เอาเป็นตุ๊กตาคู่ดีกว่า”“ม๊า!! ป๊าก็ช่วยพูดให้ม๊าเข้าใจหน่อยสิ มันยังไม่ถึงเวลา”“เออ ป๊าก็ไปดูชุดไว้แล้ว ว่าจะเตรียมเงินจัดงานให้ลื้อสักก้อน โต๊ะจีนก็สักร้อยโต๊ะก็พอไม่ต้องใหญ่มาก”“ป๊า!!”ณิชหันมองน้องชายที่นั่งหัวเราะตัวงอ ยังได้ยินเสียงม๊าและป๊าหันไปปรึกษาหารือกับอาเจ็กเรื่องสถานที่ว่าจะจัดที่ไหนถึงจะสะดวก เธอจึงได้แต่นั่งฟังไม่ออกความคิดเห็นอาเดรียโนคุณจะรู้บ้างไหมว่าพ่อกับแม่ฉันอยากได้คุณเป็นเขยขนาดไหนติ๊ด ติ๊ด!ตายยากเสียจริง!“ม๊า ป๊า

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 18 ชอบเขาเข้าให้แล้ว!

    บทที่ 18 ชอบเขาเข้าให้แล้ว!เขาจูงมือจนกระทั่งเธอเดินมาถึงโต๊ะอาหารจึงปล่อยให้ร่างบอบบางนั่งลงเอง ส่วนเขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกัน“หอมจังเลย น่าเสียดายที่มองเห็นข้างเดียว”อาเดรียโนยิ้มกว้างโบกช้อนตรงหน้าไปมาเพื่อทดสอบว่าเธอมองเห็นจริงไหม ณิชยกมือขึ้นมาปัดแต่ไม่โดนสองสามรอบยิ่งทำให้อาเดรียโนหัวเราะออกมาเสียงดัง“อย่าเพิ่งแกล้งกันสิ เดี๋ยวจะโมโหหิว”เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้มองหญิงสาวตรงหน้าที่พยายามจิ้มเนื้อมีทบอลแต่ยังไม่โดน พลาดซ้ายบ้างขวาบ้าง หน้าหวานซึ้งบึ้งตึงเม้มปากไม่พอใจที่ตัวเองทำไม่สำเร็จสักที อาเดรียโนยกมือขึ้นจับมือบางเรียวไว้“เดี๋ยวผมทำให้”น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เธอเงยหน้าขึ้นจากจานสปาเกตตี้กระทั่งเนื้อมีทบอลมาจ่อปากจึงนั่งอ้าปากกว้างรอรับแต่โดยดี“อร่อยไหมคนสวย”“อือม อร่อยมากอาเดรียโน ทำไมคุณถึงทำอาหารได้อร่อยแบบนี้นะ”“แม่ผมเป็นคนสอน ผมมักต้องเดินทางอยู่ตลอดเวลา ทั้งยังต้องอยู่คนเดียว เลยชอบทำอาหารทานเองบ่อย ๆ อีกอย่างผู้ชายอิตาลีต้องทำอาหารเป็น”“ทำไมล่ะ”อาเดรียโนลอบยิ้มหลุบตาขึ้นมองหน้าหวานยังอมยิ้มในปากเคี้ยวมีทบอลจนซอสเลอะขอบปาก“เพราะผู้ชายอิตาลีต้องเลี้ยงผู้หญิงให้อิ่ม

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 17**NC

    บทที่ 17**NC“อ่า โอ๊ย! อ่า อาเดรียโน! เดี๋ยวหยุดก่อน อื้อ”มือเล็กดันอกแกร่งไว้เมื่อเอ็นเนื้อท่อนใหญ่แหวกผ่านปราการแสนบางเข้ามา ความรู้สึกถูกชำแรกแยกออกกว้าง รู้สึกอึดอัดยามลำยักษ์อยู่ในโพรงสาว“ซี้ดดด อ่า เจ็บไหม อีกนิด รออีกนิด”คนร่างโตพยายามอยู่นิ่งให้สาวใต้ร่างคุ้นเคยกับความใหญ่โตที่เสียดแทรกภายใน จากนั้นจึงเริ่มขยับไหวถอนออกรูดเกือบสุดแล้วดันเข้า เขาทำซ้ำอีกครั้งเชื่องช้า และมันช่างแสนทรมาน ปลายหัวป้านสัมผัสภายในอันอ่อนนุ่มแสนหวาน ทั้งแคบและตอดรัด“อา อื้อ ฉันไม่เจ็บแล้ว อาเดรียโน เร่งอีกนิดไม่ได้เหรอคะ”ร่างสูงใหญ่ข้างบนเปลี่ยนท่าทางเท้าฝ่ามือซ้ายข้างลำตัวสาวงาม อีกข้างจับข้อพับใต้หัวเข่าณิชไว้ดันจนชิดหน้าอกอวบอิ่ม แล้วขยับเคลื่อนไหวอีกครั้ง“แบบนี้ไหมคาร่า แรงพอหรือยัง”ตับ ตับ ตับเธอแทบกรีดร้องเมื่อร่างแกร่งโหมลงโถมแรงด้วยสะโพกสอบ ร่างเธอสั่นสะเทือนไปทั้งกาย มือไขว่คว้าบ่ากำยำไว้จิกแน่น ยามท่อนยาวรูดผ่านร่องรักตามลำยาวให้ความรู้สึกเสียวสะท้าน ปลายหัวดันจุดอ่อนไหวข้างในเป็นจังหวะอาเดรียโนขยับเปลี่ยนท่าอีกครั้ง ยืดกายตั้งตรงนั่งคุกเข่าจับข้อเท้าบอบบางดึงกระทั่งร่างของเธอขยับ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 16**NC

    บทที่ 16**NCคนร่างระหงรู้ตัวอีกครั้งเมื่อแผ่นหลังจมลงบนฟูกนอนนุ่มหลังใหญ่ภายในห้องนอนสีเทาอ่อน อาเดรียโนรวบร่างของเธอขึ้นทันทีหลังจากจบประโยคอันแสนเร้าใจร่างสูงใหญ่โถมกายบดเบียดร่างเธอ ต้นขายาวเพรียวสัมผัสได้ว่าร่างของเขาเปลือยเปล่า เขาดึงผ้าเช็ดตัวผืนนั้นออกตอนไหนเธอเองก็แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ มันทำใ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 15 ง้อสักหน่อย

    บทที่ 15 ง้อสักหน่อยปัง!!“ถ้าอยากก็บอกดีดี จะจัดให้”“อาเดรียโนจะบ้าหรือไง นั้นแค่คู่เดท คุณอย่าลืมนะว่าไม่มีในสัญญา เราตกลงกันแค่แสดงละครให้พ่อกับแม่ฉันดู แต่ไม่ได้ห้ามไม่ให้ฉันเดทหาคู่ โอ๊ย! เจ็บนะ ปล่อย!!”“ไหนมันจูบตรงไหน”“อย่านะ เดี๋ยวก่อน ใจเย็น ๆ สิอาเดรียโน!”“ที่กับผมไม่ยอมเสียความบริสุ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 14 ก็แค่ลองจูบคนอื่นดูบ้าง

    บทที่ 14 ก็แค่ลองจูบคนอื่นดูบ้างตึก! ตึก!เสียงวางหนังสือเข้าชั้นในยามเช้าตามแรงอารมณ์ของบรรณารักษ์สาว เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาทำการเธอไม่ต้องใส่ใจว่าจะมีผู้ใช้บริการท่านใดรำคาญหรือเปล่าผู้ชายร่างโตชาวอิตาลีหายหน้าไปอีกแล้วหลังจากคืนนั้นราวอาทิตย์กว่า ใบหน้าหวานแดงซ่านระเรื่อยามนึกภาพกอดก่ายหลังจากสุ

  • บรรณารักษ์หัวใจของนายวิศว   บทที่ 12 พามาบ้านแล้วววว

    บทที่ 12 พามาบ้านแล้วววว“คุณเข้าไปแล้วเงียบ ๆ นะ ไม่ต้องพูดมาก”เสียงหวานนุ่มกำชับหนุ่มอิตาลีเมื่อเดินใกล้ถึงหน้าอาคารพาณิชย์ขายของ ก่อนหยุดแล้วหันมาจับคอปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาให้เรียบร้อย“ก็คุณพูดเองว่าพ่อกับแม่ของคุณพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แล้วผมจะสื่อสารกับพวกท่านได้ยังไง”หน้าแกร่งก้มมองสาวร่าง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status