บทที่ 9 กล้าเหยียบจมูก CEO

อาการปั่นป่วนและวูบโหวงในช่องท้องแล่นพล่านขึ้นมาจนมึนเบลอไปหมด เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่สองแขนแกร่งก็ท้าวลงกับขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา

"บอสคะ... นี่มันในเวลางานนะคะ"

 เธอประท้วงเสียงสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ

"ผมเป็นคนจ่ายเงินเดือน ผมจะกำหนดให้เวลานี้เป็นเวลาพักเบรกก็ไม่มีใครกล้าว่าหรอก"   คิรากรเถียงข้างๆ คูๆ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน   "รู้ไหมน้ำหนาว คุณทำให้ผมเสียสมาธิมาตั้งแต่เช้าแล้ว... ตั้งแต่ตอนที่คุณยิ้มให้ผมที่หน้าร้านขนม"

"ดะ... ดิฉันเปล่ายิ้มให้บอสสักหน่อย ดิฉันยิ้มให้ลูกค้าต่างหาก!"

"งั้นเหรอ? สงสัยผมต้องมองให้ชัดๆ ซะแล้ว ว่ารอยยิ้มของคุณมันหวานสู้ขนมที่แม่วาดทำได้หรือเปล่า"

ริมฝีปากหยักได้รูปค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า น้ำหนาวหลับตาปี๋ สองมือเล็กกำแน่นเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทันได้สัมผัสกับกลีบปากอิ่ม...

ก๊อกๆๆ!

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นอย่างจัง คิรากรชะงักค้าง สบถในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะยอมผละออกห่างจากร่างเล็กด้วยความเสียดาย น้ำหนาวรีบพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด  กอบโกยอากาศเข้าปอดราวกับคนจมน้เพราะเมื่อกี้เธอเผลอกลั้นลมหายใจ   ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอรีบวิ่งกลับไปประจำที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้านนอกทันทีที่คิรากรเอ่ยอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาได้

*ช่วงพักกลางวัน*

น้ำหนาวลงไปทานอาหารที่แคนทีนของบริษัทกับคุณสมร เมื่อเธอกลับขึ้นมาที่ชั้นผู้บริหารในเวลาบ่ายโมงตรง  ก็พบว่าบรรยากาศหน้าห้องทำงานดูเงียบสงบเป็นปกติ เธอเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เตรียมจะเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อพิมพ์รายงานต่อแต่แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับ 'ซองเอกสารสีน้ำตาล' ขนาดเอสี่ที่วางอยู่บนคีย์บอร์ด มันไม่มีจ่าหน้าซอง  ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงกระดาษกาวปิดผนึกไว้ลวกๆ

"เอกสารจากแผนกไหนเนี่ย พี่สมรเอามาวางไว้เหรอ?"

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบคัตเตอร์มากรีดเปิดซองอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ล้วงมือเข้าไปหยิบสิ่งของด้านในออกมา ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!  มันไม่ใช่เอกสารบัญชีหรือรายงานการประชุม แต่มันคือ 'ภาพถ่าย' สามใบ ภาพแรกคือภาพแอบถ่ายแม่วาดที่กำลังยืนขายขนมอยู่หน้าร้านเมื่อเช้านี้ ภาพที่สองคือภาพของน้ำหนาวตอนกำลังก้าวขึ้นรถสปอร์ตของคิรากร

และภาพที่สาม... เป็นภาพร้าน 'แม่วาดขนมไทย' ที่ถูกปากกาเมจิกสีแดงขีดกากบาททับตัวโตๆ ราวกับเครื่องหมายเป้าหมาย พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า...

‘เลิกแส่เรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตัวซะ  ถ้าไม่อยากให้ร้านขนมนี่กลายเป็นเถ้าถ่าน และแม่ของแกต้องเดือดร้อน!’  กระดาษโน้ตแผ่นนั้นร่วงหล่นจากมือเล็กที่กำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวแล่นปราดเข้าเกาะกุมหัวใจ น้ำหนาวรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งร่าง ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของแม่วาดลอยเข้ามาในหัว

พวกมันรู้! พวกมันรู้ว่าเธอกับบอสกำลังสืบเรื่องนี้ และพวกมันก็ตามไปถึงบ้านของเธอแล้ว!  "น้ำหนาว... เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดแบบนั้น?"

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น  คิรากรเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อจะสั่งงานเธอ แต่เมื่อเห็นเลขาคนเก่งยืนตัวสั่นและมีสีหน้าหวาดวิตก เขาก็รีบก้าวเข้ามาหาทันที

"บะ... บอส..." น้ำหนาวเงยหน้ามองเขา ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความกลัว เธอชี้มือที่สั่นเทาไปยังรูปถ่ายบนโต๊ะ  "มี... มีคนส่งสิ่งนี้มาขู่ดิฉันค่ะ"

คิรากรขมวดคิ้ว เขาหยิบรูปถ่ายและกระดาษโน้ตขึ้นมาดู ทันทีที่อ่านข้อความจบ สายตาคมกริบก็แปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและแข็งกร้าวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน  แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศ

รอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา

"มันกล้าดียังไง..." บอสหนุ่มคำรามในลำคอ มือหนาขยำรูปถ่ายเหล่านั้นจนยับยู่ยี่ "มันกล้าดียังไงมาแตะต้องคนของผม!" เขาหันขวับไปมองกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่หน้าห้อง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาหัวหน้าชุดรักษาความปลอดภัยของตึกทันที

"เช็กกล้องวงจรปิดที่ชั้นผู้บริหารย้อนหลังไปช่วงพักเที่ยงทั้งหมด! หาตัวคนที่เอาซองสีน้ำตาลมาวางที่โต๊ะเลขาผมให้เจอ ถ้าหาไม่เจอ พวกคุณเตรียมตัวยื่นใบลาออกได้เลย!"   เขากระแทกเสียงสั่งการอย่างเด็ดขาด ก่อนจะหันกลับมามองน้ำหนาวที่กำลังยืนกอดอกตัวเองแน่นด้วยความขวัญเสีย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง คิรากรขยับเข้าไปใกล้ ดึงร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาเข้ามากอดปลอบประโลมหลวมๆ โดยไม่สนว่านี่คือสถานที่ทำงาน

"ไม่ต้องกลัวหนาว ผมอยู่นี่แล้ว"  

เขาลูบเรือนผมของเธอเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น

"ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณกับแม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ"

"แต่บอสคะ... พวกมันขู่จะเผาร้านแม่ หนาวกลัว... หนาวไม่อยากให้แม่ต้องมารับเคราะห์เพราะเรื่องนี้"   

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ความเข้มแข็งที่เคยมีพังทลายลงเมื่อครอบครัวถูกคุกคาม

"ผมบอกแล้วไงว่าผมส่งมือดีไปคุ้มกันแม่คุณแล้ว พวกมันไม่มีทางเข้าถึงตัวแม่คุณ

ได้แน่นอน สิ่งที่มันทำก็แค่การขู่ให้คุณกลัวและถอนตัว"  เขาดันไหล่บางออกเล็กน้อย

เพื่อสบตากับเธอตรงๆ "แต่สิ่งหนึ่งที่คุณต้องยอมรับความจริงในตอนนี้ก็คือ... การที่คุณนั่งรถเมล์กลับบ้าน หรือใช้ชีวิตตามปกติ มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว"

น้ำหนาวเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

"เย็นนี้... คุณต้องไปเก็บของที่บ้าน และย้ายมาอยู่ที่คอนโดของผม นี่ไม่ใช่ข้ออ้างหรือคำสั่งเพื่อเอาแต่ใจอีกแล้วน้ำหนาว..." คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเฉียบขาด "แต่เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง และเพื่อความสบายใจของผม... คุณต้องมาอยู่ภายใต้การดูแลของผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

ครั้งนี้... ไม่มีคำคัดค้านใดๆ หลุดออกจากปากของน้ำหนาวอีกต่อไป หญิงสาวพยักหน้ารับคำเบาๆ ยอมจำนนต่อสถานการณ์และกำแพงความปลอดภัยที่เขาสร้างขึ้นมาให้ เกมหมาหยอกไก่ได้จบลงชั่วคราว เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... เขาจะปกป้องคนของเขาและคนเกี่ยวข้องให้ดีที่สุด