Masukริว: "ได้ครับ อีกสิบห้านาทีเจอกันครับ" ริวเก็บโทรศัพท์ลง แล้วรีบเดินไปทางคอนโด โรงอาหารตึก A เมย์นั่งรออยู่แล้ว บนโต๊ะมีข้าวต้มสองจานวางอยู่ ริวเดินเข้ามา นั่งลงตรงข้าม "สั่งข้าวต้มมาให้แล้วค่ะ" "ขอบคุณครับ" ทั้งคู่กินข้าวด้วยกันในเช้าวันธรรมดา บทสนทนาไหลไปตามธรรมชาติ เรื่องนิยายที่เมย์เขียน
"ฟังดูดีเลยครับ" "แต่เมย์ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นยังไงค่ะ" เมย์พูดตรง "แต่เมย์ก็อยากลองค่ะ" "เมย์ก็ทำแบบนั้นกับทุกเรื่องนะ" เมย์ยิ้ม "ก็ริวสอนมาหนิคะ" "ริวไม่ได้สอนครับ แค่อยู่ด้วยกันจนทำเหมือนกัน" "ก็นั่นแหละที่สอนค่ะ" ทั้งคู่ยืนอยู่ที่ประตูมหาลัยในคืนที่อากาศเย็นสบาย ริวมองเธอสักครู่ แล้วก็
"ฉันอ่านในคืนเดียวค่ะ" สาวคนหนึ่งพูด "แล้วก็ส่งให้เพื่อนที่เพิ่งเลิกกับแฟนอ่าน บอกว่าความรักมันยังเป็นไปได้ค่ะ" "ตอนที่พระเอกบอกว่าเขารักนางเอก" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด "มันตรงและเรียบง่ายมาก ผมก็อยากพูดแบบนั้นกับใครสักคน" "นางเอกในเรื่องมันคือฉันเลยค่ะ" สาวอีกคนพูดเสียงสั่นเล็กน้อย "ที่รู้สึกว่าตัวเอง
"และทุกอย่างที่กำลังจะเริ่มต้นครับ" ภาคพูดเงียบๆ คิรินเงียบอยู่สักครู่ แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ภาคเก็บความทรงจำนั้นไว้นานมาก เมย์มองรอบโต๊ะ ริวนั่งข้างๆ เธอ มือสองข้างวางบนโต๊ะ ใกล้กับมือเธอ ภาคกำลังตัดเค้กอย่างไม่เป็นระเบียบ ภูมิมองอยู่ด้วยสีหน้าที่บอกว่ากังวลเรื่องการตัดที่ไม่เท่ากัน ส่วนเมเ
เมย์กลับถึงหอพักทุ่มกว่า ส่วนเมเปิ้ลนอนอยู่แล้ว หันมาเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด "เป็นยังไงบ้าง?" "ก็โอเคนะ" เมย์พูด พลางถอดรองเท้าและวางกระเป๋า "ดูจากหน้าแกก็รู้" เมเปิ้ลพูดพลางหัวเราะเบาๆ "นอนแล้วนะ วันนี้เหนื่อยอ่ะ" เมย์นอนลงบนเตียง เธอนึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับริว ช่วงเวลาดีๆเมื่อตอนเย็นที
“อ๊ะ เมย์เจ็บค่ะ” “ไม่ต้องเกร็งครับเมย์ ริวจะค่อยๆทำนะ” เขาค่อยๆขยับนิ้วเขาออกจากช่องทางรักของเธอจนมีเสียงลามกดังขึ้น แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ “อื้อ อื้อ อ๊ะ อ๊า” จากความเจ็บในช่วงแรกจนกลายมาเป็นความเสียวกระสันจนเกิดเสียงครางของเธอดัง ริวคิดในใจว่าขนาดสอดใส่นิ้วเข้าไปเพียงแค่ 1 นิ้วก็บีบรัดนิ้วเขาแน่นขนา
เมย์รับคำพูดนั้นไว้ "และตัวละครหลักมันไม่ได้สมบูรณ์แบบครับ มีความกลัว มีความลังเล มีข้อเสีย แต่ก็เลือกที่จะก้าวต่อไป นั่นทำให้คนอ่านรู้สึกว่าตัวเองก็ทำได้เหมือนกัน" เมย์เงียบ "ขอบคุณมากนะคะที่เข้าใจในสิ่งที่เมย์อยากจะสื่อมันออกมาค่ะ" "ไม่ต้องขอบคุณครับ เพราะที่ผมพูดนั้นผมพูดมาจากที่ผมอ่านเรื่องน
แต่มันพูดทุกอย่างที่ต้องการจะพูด เย็นวันเสาร์ ริวและเมย์เดินอยู่ในสวนสาธารณะใกล้มหาลัย แสงอาทิตย์ตกสีส้มอมทอง ต้นไม้ใหญ่บังส่วนหนึ่งของแสง ทำให้มีร่มเงาสลับกับแสงตามทาง ทั้งคู่เดินเคียงกัน มือสอดกัน ก้าวเท้าสบายๆ "ริวคะ" เมย์พูดขึ้นหลังจากเงียบสักพัก "ครับ?" "ริวคิดถึงอนาคตบ้างไหมคะ?" "คิดคร
คิรินรับคำพูดนั้น "ภาคก็สังเกตคนเหมือนกันนะคะ แค่แสดงออกต่างกัน" "ใช่ครับ" ภาคพยักหน้า "ริวสังเกตแบบเงียบๆ ผมสังเกตโดยการพูดคุยด้วย" "ภูมิล่ะคะ?" "ภูมิสังเกตโดยการวิเคราะห์ครับ" ภาคพูดพร้อมยิ้มเบาๆ "น้องผมเป็นคนที่มองทุกอย่างเป็น data แต่ก็ใส่ใจคนในแบบที่ตัวเองอาจไม่รู้ตัว" "เหมือนที่ดูช่อง Map
เมย์ไม่ขยับ เขาก้มลงมาจูบเบาๆ ที่แก้มเธอ เบาและอบอุ่น ถอยออกมา มองเธอ… หลังจากนั้นเขาก็โน้มเข้าไปจูบเธอย่างอ่อนโยน เมย์เริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศที่ชวนให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น และอยากอยู่ด้วยกันให้นานขึ้น ริวเริ่มสอดแทรกลิ้นเข้ามาหยอกล้อ หลอกล่อให้เมย์ทำตามอย่างที่เขาทำ สักพักเมย์ก็เป็น







