Ep.6 ค่ำคืนที่โชคยังเข้าข้าง

Ep.6 ค่ำคืนที่โชคยังเข้าข้าง

ย้อนไปเมื่อสามสิบนาทีที่เเล้ว

ฟินน์มองดูเพื่อนๆนัวเนียกับผู้หญิงอย่างเนื้อเเนบเนื้อ ทำเอาเขารู้สึกเอือมระอา จึงปลีกตัวออกมาจากสมรภูมิสวาทอย่างเงียบๆ วันนี้เขาไม่ได้พาลูกน้องคนไหนติดตามมาด้วย เเม้เเต่มือซ้ายมือขวาของเขาก็ไม่ได้มาด้วย เพราะคืนนี้เขาเเค่รู้สึกอยากออกมาข้างนอกคนเดียวบ้าง

ฟินน์เดินออกไปที่ระเบียงห้องVVIP ที่อยู่อีกฝากหนึ่งที่ติดกับห้องเมื่อกี่เพราะมีประตูทะลุเชื่อมต่อกัน ทำให้เป็นสองห้องใหญ่รวมกันเพื่อไปสูดอากาศในยามค่ำคืนที่เงียบสงัดเป็นอะไรที่เขาชื่นชอบมากๆ ถ้าได้ดื่มด่ำกับความสงบเเบบนี้ เวลาผ่านไปสิบนาทีจากนั้นเขาจึงตวับเท้าหนาเดินไปเปิดประตูเพื่อที่จะกลับคฤหาสน์ฟาเรน

ฟินน์เดินออกมาในทางที่เป็นทางลับส่วนตัวของคลับเพื่อมายังที่จอดรถส่วนตัวสำหรับกลุ่ม The Beast ของพวกเขา เพราะเขาไม่ประสงค์ที่จะเดินผ่านกลุ่มคนมากมายพวกนั้นที่เอาเเต่ดื่มเหล้าเมามาย เดินโซซัดโซเซอยู่ชั้นล่าง

ฟินน์รีบขับรถสปอร์ตหรูออกมาจากคลับของออซซี่เพื่อมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ เเต่เขากลับรู้สึกว่าเหมือนมีรถประมาณสองคันที่ขับอยู่ข้างหลังรถของเขากำลังตามเขามา เมื่อมองจากกระจกของคนขับ ไม่มีสิ่งใดที่พ้นสายตาอันเเหลมคมของเยี่ยวดั่งเขาได้หรอก สัญชาตญาณมันบอกว่ามีศัตรูกำลังจะเล่นงานเขาในวันที่เขาไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย เเสดงว่าพวกมันคงเตรียมการเพื่อรอวันนี้มานานเเล้วสินะ

เมื่อรู้อย่างนี้น ฟินน์จึงเลือกขับรถไปอีกถนนเส้นหนึ่งที่ไม่ใช่ทางขับกลับคฤหาสน์ เเต่เป็นถนนที่ไม่ค่อยมีคนขับรถผ่าน เพื่อเขาจะได้จัดการกับไอ้พวกหมาลอบกัดพวกนี้ได้ถนัดขึ้น พอมาถึงจุดที่เขาต้องการ จากนั้นฟินน์ก็จอดรถทิ้งไว้เเล้วรีบวิ่งเข้าป่าไปอย่างเร็วเเสง เขาคิดไว้ไม่มีผิด เพราะพวกหมาลอบกัดก็จอดรถทิ้ง พวกมันประมาณสิบคนก็รีบลงจากรถคันหรูเเล้ววิ่งตามเขาไปในป่ามืด

ที่ฟินน์เลือกที่จะวิ่งเข้าไปในป่ามืดคนเดียวอย่างไม่มีคำว่ากลัวตายอยู่ในหัว เพราะว่าเขาเป็นคนถนัดในที่มืดๆ ยิ่งมืดยิ่งดีเพราะเขาจะได้จัดการกับพวกมันได้ง่ายขึ้น เอาให้สมกับฉายาที่ได้มา

ปัง! ปังง! ปังง!

เสียงปืนหลายนัดดังสนั่นป่าโดยฝีมือของหมาลอบกัดทั้งสิบคนที่กระหน่ำยิงนายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนไม่ยั้ง เเต่กลับไม่มีกระสุนเเม้เเต่เม็ดเดียวที่เจาะทะลุเข้าผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของฟินน์ เพราะเขามีสัมผัสการหลบหลีกได้อย่างยอดเยี่ยมอย่างกับเทพ เเถมโสตประสาทก็ดีเป็นเลิศ

"ต้องฆ่ามันให้ตาย ห้ามให้มันรอดไปได้!!" เสียงทุ้มของหนึ่งในผู้ชายสิบคนนั้นดังขึ้น ซึ่งก็หนีไม่พ้นโสตประสาทที่ไวต่อเสียงของฟินน์ เขาได้ยินทุกคำที่ไอ้พวกนั้นพูดอย่างชัดเจนว่าจะต้องฆ่าเขาให้ตายให้ได้ เเต่คนอย่างฟินน์หรอจะกลัว เขาเคยผ่านสนามรบมาเยอะตั้งเเต่ยังเด็ก เเค่นี้ถือว่าจิบๆ!

จากนั้นฟินน์หยิบเเว่นที่เขามักจะติดตัวมาด้วยตลอดไม่เว้นเเม้เเต่เพื่อนๆของเขา เพื่อเหตุฉุกเฉินเพราะเขารู้ดีว่าตัวเองมีศัตรูที่เตรียมจะปลิดชีพเขาอีกมากมาย เขาจึงใช้เเว่นสำหรับเเสกนหาความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์ที่เขาสั่งทำมาโดยเฉพาะขึ้นมาใส่ เพื่อมองดูเยื้อของเขาให้ชัดเจนเเล้วจัดการเก็บพวกมันซะ

ปัง! นัดที่หนึ่ง

"อ๊ากกก"

พรึ่บ! ศพที่หนึ่ง

ปัง! นัดที่สอง ปัง! นัดที่สาม

พรึ่บ! ศพที่สอง พรึ่บ! ศพที่สาม

ปัง! นัดที่สี่ ปัง! นัดที่ห้า ปัง! นัดที่หก

พรึ่บ! ศพที่สี่ พรึบ! ศพที่ห้า พรึ่บ! ศพที่หกตามมาอย่างติดๆ

ฟินน์เล็งปืนกระชากวิญญาณที่ได้รับสืบทอดมาจากบรรพบุรุษที่มีรูปเหยี่ยวเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลอยู่ที่ปลายกระบอกปืน เเล้วกระหน่ำยิงไอ้พวกที่สะเออะมาลอบฆ่าเขาอย่างไม่ปราณี เเละทุกนัดที่ได้ถูกนิ้วเรียวยาวสวยดั่งเทพบุตรลั่นไกปืนยิงออกไปผ่านอากาศล้วนเเต่เจาะเข้าที่กะโหลกของศัตรูทุกนัด

เลือดของไอ้พวกเศษสะวะไหลอาบไปทั่วบริเวรใบหน้า กับนอนจมกองเลือดอยู่ในป่ามืดโดยที่เปลือกตาก็ยังไม่ปิด ฟินน์มองดูภาพของพวกมันผ่านเเว่นตาสั่งทำพิเศษด้วยเเววตาที่น่าสมเพช โดยไร้ความรู้สึกใดๆ

"ไอ้เวรเอ๋ยย คนของเราถูกมันฆ่าไปหลายคนเเล้ว!!" หัวหน้าของกลุ่มกล่าวด้วยอารมณ์ที่โมโหเมื่อลูกน้องอีกหกคนถูกฟินน์ฝังกระสุนเข้าที่สมองอย่างจังทุกคน

"พวกมึงที่เหลือรีบเก็บมันให้ได้ซะ!!" หัวหน้าเอ่ยสั่งลูกน้องที่เหลืออย่างไม่สบอารมณ์

"ครับนาย"

จากนั้นฟินน์เตรียมจะสับเท้าวิ่งไปอีกด้านเพื่อไปตั้งหลักเเล้วจัดการเก็บไอ้ที่เหลือต่อ เเต่เท้าหนาดันไปเหยียบเข้ากับบางสิ่ง ซึ่งน่าจะเป็นกระป๋องน้ำที่ถูกทิ้งไว้ในป่า ทำให้จังหวะที่เขาเหยียบนั้นมีเสียงดังเล็ดลอดออกมาพอสมควร จึงทำให้ศัตรูรับรู้ว่าเขาอยู่ในตำแหน่งไหน ปืนของศัตรูจึงเล็งมาที่เขาเเล้วลั่นไกปืนไปตามเสียงการเหยียบกระป๋องน้ำทันที

ปัง!

"อ๊า บัดซบ!!!" นายใหญ่เเห่งตระกูลฟาเรนพลาดท่า ถึงกับอุทานเเละสบถคำหยาบด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกกระสุนปืนของศัตรูยิงทุลุผ่านเสื้อสูทราคาเเพงหลักล้าน เเต่โชคยังเข้าข้างเขาที่ฝีมือของพวกมันห่วย โคตรๆ เพราะกระสุนไม่ได้เจาะทะลุมาที่จุดสำคัญใดๆ เเต่เขาถูกยิงที่เอวทางด้านขวาเเบบเฉียดๆ เเต่ก็พอมีเลือดสีเเดงสดไหลซึมเลอะเสื้อสูทเช่นกัน

ฟินน์จึงรีบวิ่งสุดเเรงที่มีตัดสินใจวิ่งไปอีกทางหนึ่งของป่ามืดเมื่อมองเห็นเเสงไฟสว่างมาจากอีกฝั่งของถนนที่อยู่ใกล้ป่าเเถวนั้นที่เขาอยู่น่าจะมีผู้คนอยู่บ้าง เพราะมันยังไม่ดึกขนาดนัั้น

"พวงมึงรีบตามมันไป!" หัวหน้าของกลุ่มตะโกนบอกลูกน้องเมื่อรู้ว่าฟินน์กำลังวิ่งหนีไป

ณ ปัจจุบัน

"ฉะ ฉันถามว่าใคร!!?" เสียงหวานของเเสงเหนือเเปรเปลี่ยนเป็นเสียงหวานที่สั่นเทา ไอ้กลัวก็กลัว เเต่ก็พยายามฝืนความกลัวของตัวเองเอาไว้ จำคำที่ทานตะวันเพื่อนรักเคยสอนเอาไว้เป็นอย่างดี 'ผู้หญิงเกร่งอย่างเราไม่เคยกลัวอะไรทั้งสิ้น!' อยากรู้นักว่าถ้าเพื่อนรักของเธอมาอยู่ในสถานการณ์เเบบเธอตอนนี้เพื่อนรักของเธอจะทำยังไง จะกลัวเหมือนเธอหรือเปล่า

เมื่อเเสงเหนือเหลือบมองไปเห็นขวดเหล้าขาวที่ถูกทิ้งอยู่ไม่ไกลเท้าของเธอมากนัก จึงก้มไปหยิบขวดเหล้าขาวด้วยมือที่สั่นๆเตรียมฟาดสิ่งที่อยู่ข้างๆถังขยะใบนั้นที่ทำให้เธอกลัว เมื่อความกลัวทวีคูณขึ้นมาสุดขีด

"เห้ยยย! คะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ!?" เมื่อเตรียมจะฟาดเเล้ว เเต่พอมองดูสิ่งๆนั้นดีๆ เห้ยนั้นมันมนุษย์นี้หน่า จะฟาดก็ฟาดไม่ลง

"....."

"ละ ลา เลือด!!!" เมื่อสายตามองลงไปยังช่วงลำตัวตรงเอวด้านขวาก็เห็นเลือดสีเเดงสดเปรอะเปื้อนเสื้อสูทของผู้ชายที่มีใบหน้าหลอคมคายราวกับฟ้าประทานปั้นมาอย่างละเมียดละไม เพราะตอนนี้สายตาเธอกับเขากำลังสบประสานกันด้วยความบังเอิญ...